ഈ കഥയെക്കുറിച്ച്
അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ ഒരു ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ്. അഹങ്കാരവും അകൽച്ചയും കാരണം വർഷങ്ങളോളം അകന്നുനിന്ന അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഒരു ഫോൺവിളി എങ്ങനെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ കഥയുടെ പ്രമേയം.
അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
മഴ ആ രാത്രിയിലും നിർത്താതെ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
കൊച്ചിയിലെ പന്ത്രണ്ടാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വലിയ ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക് ഒഴുകി. മുറിയിൽ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഇരുട്ടായിരുന്നു.
ലാപ്ടോപ്പിന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് ജോലി പൂർത്തിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ വിറച്ചത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.
“അച്ഛൻ…”
അഞ്ച് വർഷമായി ആ നമ്പറിൽ നിന്ന് ഒരു കോൾ പോലും വന്നിട്ടില്ല.
അഞ്ച് വർഷമായി താനും വിളിച്ചിട്ടില്ല.
ഫോൺ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി.
അവസാനം കോൾ കട്ടായി.
“ഇപ്പോൾ എന്തിനാ വിളിക്കുന്നത്…”
അവൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു.
അഞ്ച് മിനിറ്റിന് ശേഷം വീണ്ടും അതേ നമ്പർ.
ഇപ്പോഴും അവൻ ഫോൺ എടുത്തില്ല.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
“ഇനി ഒരിക്കലും ഈ നമ്പറിൽ നിന്ന് നിന്നെ വിളിക്കില്ല.”
ആ ഒരു വരി വായിച്ചപ്പോൾ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു വിചിത്രമായ തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി.
അത് ദേഷ്യത്തിൽ അയച്ച സന്ദേശമാണെന്ന് കരുതി ഫോൺ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വച്ചു.
എന്നാൽ പത്ത് മിനിറ്റിനുശേഷം വീണ്ടും ഫോൺ മുഴങ്ങി.
ഈ പ്രാവശ്യം വിളിച്ചത് അയൽവാസിയായ രാഘവൻ ചേട്ടനായിരുന്നു..
രാഘവൻ ചേട്ടന്റെ ശബ്ദം പതിവിലേതിനേക്കാൾ വിറച്ചിരുന്നു.
“അർജുനേ…”
“നീ എവിടെയാ?”
“കൊച്ചിയിലാണ് ചേട്ടാ.”
അൽപനേരം മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ഉടൻ നാട്ടിലേക്ക് വരണം…”
“നിന്റെ അച്ഛന് ഹൃദയാഘാതമായി.”
അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ഫോൺ വഴുതിപ്പോകാൻ തുടങ്ങി.
“എന്താ… ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“ആശുപത്രിയിലുണ്ട്…”
“…പക്ഷേ ഡോക്ടർമാർ ഒന്നും ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നില്ല.”
രാത്രി പന്ത്രണ്ടരയ്ക്ക് തന്നെ അവൻ കാറിൽ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
മഴ വഴിയെല്ലാം പിന്തുടർന്നു.
വൈപ്പർ എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിയിട്ടും മുൻവശം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അതിലും മങ്ങിയിരുന്നത് അവന്റെ മനസ്സായിരുന്നു.
സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ച കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മൊബൈലിൽ ഇപ്പോഴും ആ അവസാന സന്ദേശം തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
“ഇനി ഒരിക്കലും ഈ നമ്പറിൽ നിന്ന് നിന്നെ വിളിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ ഓരോ കിലോമീറ്റർ പിന്നിടുമ്പോഴും കൂടുതൽ ഭാരമായി തോന്നി.
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്…
അതും ഒരു മഴയുള്ള ദിവസമായിരുന്നു.
അച്ഛന് ചെറിയൊരു കൃഷിഭൂമി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അർജുന് വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.
അതിനായി വലിയ തുക ആവശ്യമായിരുന്നു.
“ഈ ഭൂമി വിറ്റാൽ പിന്നെ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും മോനേ?”
അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
“ഭൂമി കൊണ്ടല്ലേ ജീവിതം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞത്.”
അർജുന്റെ മറുപടി കടുപ്പമായിരുന്നു.
“എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ തീരാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
“എനിക്ക് എന്റെ സ്വപ്നമുണ്ട്.”
അച്ഛൻ ഏറെ നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“സ്വപ്നങ്ങൾ വേണം…”
“പക്ഷേ വേരുകൾ മറക്കരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ അന്ന് അർജുനെ കൂടുതൽ ദേഷ്യപ്പെടുത്തി.
അന്ന് രാത്രി തന്നെയാണ് അവൻ വീട് വിട്ടുപോയത്.
അതിന് ശേഷം…
അഞ്ച് വർഷം.
ഒരേ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിട്ടും അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചില്ല.
രാവിലെ അഞ്ചുമണിയോടെ ആശുപത്രിയിലെത്തി.
ഐ.സി.യുവിന് പുറത്തിരുന്ന അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ നിശ്ചലമായി.
അമ്മ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് വർഷങ്ങൾ പ്രായമായതുപോലെ തോന്നി.
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“വന്നോ മോനെ…”
അത്ര മാത്രം.
ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലുമില്ല.
ഒരു പരാതിയുമില്ല.
ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് മാത്രം അർജുന്റെ മനസ്സ് തകർത്തു.
ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു.
“രോഗിക്ക് ബോധം വന്നിട്ടുണ്ട്.”
“പക്ഷേ അധികം സംസാരിക്കാൻ പാടില്ല.”
“രണ്ട് മിനിറ്റ് മാത്രം.”
അർജുൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
വെള്ള കിടക്കയിൽ അച്ഛൻ.
മുഖം ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.
കൈയിൽ സലൈൻ.
മോണിറ്ററിൽ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം.
അച്ഛൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
മകനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
“വന്നല്ലോ…”
ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ…”
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ ആ വാക്ക് ഉച്ചരിക്കുകയായിരുന്നു.
അച്ഛൻ പതുക്കെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഇന്നലെ…”
“രണ്ടുപ്രാവശ്യം വിളിച്ചിരുന്നു.”
അർജുൻ തലകുനിച്ചു.
മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“അറിയാം…”
“നീ തിരക്കിലായിരിക്കും.”
ആ വാക്കുകളിൽ പരിഭവമില്ലായിരുന്നു.
സ്നേഹം മാത്രം.
അതാണ് അർജുനെ കൂടുതൽ തകർത്തത്.
അച്ഛൻ തലയിണയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കവറെടുത്തു.
“ഇത്…”
“നിനക്കുവേണ്ടി കുറച്ച് വർഷം മുമ്പേ എഴുതിയതാണ്.”
“എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ മാത്രം തരണമെന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
അർജുൻ കവർ വാങ്ങി.
“ഇപ്പോൾ തുറക്കണ്ട…”
“വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വായിച്ചാൽ മതി.”
അവൻ തലകുലുക്കി.
പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അച്ഛൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“അർജുനേ…”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അച്ഛൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നോട് ഒരിക്കലും ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
അർജുന് കരച്ചിൽ അടക്കാനായില്ല.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വീട്ടുമുറ്റം അതേപോലെ തന്നെ.
മാവിൻമരം.
പഴയ തുളസിത്തറ.
വരാന്തയിലെ മരക്കസേര.
എല്ലാം പഴയതുപോലെ.
മാറിയത് ഒരാൾ മാത്രം.
അർജുൻ.
അവൻ പതുക്കെ തന്റെ പഴയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടി പിടിച്ചിരുന്ന ഒരു ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ്.
ചുമരിൽ ഇപ്പോഴും കോളേജ് കാലത്തെ ഫോട്ടോ.
കാലം ആ വീട്ടിൽ നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കവർ അവൻ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് അത് തുറന്നു.
അകത്ത് രണ്ട് കടലാസുകൾ.
ഒന്ന് ഒരു കത്ത്.
മറ്റൊന്ന് ഒരു ബാങ്ക് രേഖ.
ആദ്യം കത്ത് തുറന്നു.
“പ്രിയ അർജുനേ,
ഈ കത്ത് നീ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞുപറയാൻ കഴിയാതെ പോയ ചില കാര്യങ്ങൾ ഇനി കടലാസ് പറയട്ടെ.
ആദ്യം ഒരു കാര്യം മാത്രം…
നീ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച ദിവസത്തിൽ പോലും ഞാൻ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ വായന തുടർന്നു.
“നീ വിദേശത്ത് പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞ ദിവസം ഞാൻ ഭൂമി വിൽക്കാൻ സമ്മതിക്കാതിരുന്നത് പണം കൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല.
ആ ഭൂമി നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ എനിക്ക് ഏൽപ്പിച്ച വിശ്വാസമായിരുന്നു.
അതിന്റെ പകുതി നിന്റെ പേരിലും ബാക്കി പകുതി നിന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതസുരക്ഷയ്ക്കുമായി ഞാൻ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
നീ കോപത്തിൽ വീട് വിട്ടുപോയപ്പോൾ അത് പറയാൻ എനിക്ക് അവസരം കിട്ടിയില്ല.”
അർജുൻ അടുത്ത കടലാസ് എടുത്തു.
അത് ഭൂമിയുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ പകർപ്പായിരുന്നു.
അവന്റെ പേരിൽ.
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് തന്നെ രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത തീയതി.
കണ്ണുകൾ മങ്ങിപ്പോയി.
“ഞാൻ…”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ അച്ഛനെ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.”
കത്തിൽ വീണ്ടും എഴുതിയിരുന്നു.
“ഓരോ മാസവും ഞാൻ ബാങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ തുക നിന്റെ പേരിൽ നിക്ഷേപിച്ചിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം നീ തിരികെ വരുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോൾ സ്വന്തം നാട്ടിൽ നിനക്ക് വീണ്ടും ഒരു തുടക്കം ഉണ്ടാകണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.”
അർജുന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
ബാങ്ക് പാസ്ബുക്കും കവറിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ഒരിക്കലും അറിയാത്ത ഒരു അക്കൗണ്ട്.
വർഷങ്ങളായി അച്ഛൻ നിക്ഷേപിച്ച പണം.
അവനുവേണ്ടി.
കത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗം.
“മോനെ…
മാതാപിതാക്കൾക്ക് മക്കളോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടാകാം.
പക്ഷേ സ്നേഹം കുറയില്ല.
ഒരിക്കൽ നീ അച്ഛനായാൽ ഇത് നിനക്ക് മനസ്സിലാകും.
ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം.
നീ നിന്റെ അമ്മയെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കരുത്.
എന്നെ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കൂ.
കഴിയില്ലെങ്കിൽ… അതിനും ഞാൻ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തില്ല.”
– സ്നേഹത്തോടെ,
അച്ഛൻ
അർജുന് കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കെട്ടിപ്പടുത്ത കോപം…
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നുവീണു.
അവൻ ഓടിപ്പുറത്തിറങ്ങി.
ആശുപത്രിയിലേക്ക്.
“എനിക്ക് അച്ഛനോട് സംസാരിക്കണം…”
“ഇനിയും ഒരുപാട് പറയാനുണ്ട്…”
കാറിന്റെ വേഗം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മഴ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു.
എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം.
“ദൈവമേ… ഇത്തവണ മാത്രം ഞാൻ വൈകിപ്പോകരുതേ…”
ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള വഴി ഒരിക്കലും ഇത്രയും നീണ്ടതായി അർജുന് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല.
മഴ കനത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നു.
ചുവപ്പ് സിഗ്നലുകൾ പോലും അവന് മണിക്കൂറുകൾ പോലെ തോന്നി.
മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന.
“അച്ഛനെ ഒരിക്കൽ കൂടി കാണാൻ കഴിയട്ടെ…”
ആശുപത്രിയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ കാർ നിർത്തി അവൻ ഓടിക്കയറി.
ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ ഡോക്ടറും അമ്മയും രാഘവൻ ചേട്ടനും.
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
“ഡോക്ടർ…”
“എനിക്ക് അച്ഛനെ ഒന്ന് കാണണം…”
ഡോക്ടർ നിശ്ശബ്ദനായി അവനെ നോക്കി.
“അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ബോധത്തിലാണ്.”
“പക്ഷേ അധികസമയം സംസാരിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
അർജുൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അച്ഛൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
മകനെ കണ്ടപ്പോൾ വീണ്ടും ആ പഴയ പുഞ്ചിരി.
അർജുൻ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ മുട്ടുകുത്തി.
അച്ഛന്റെ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ…
അർജുൻ കരച്ചിലോടെ പറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ…”
“ഞാൻ തെറ്റിച്ചു.”
“ഒരു വട്ടം പോലും നിങ്ങളുടെ ഭാഗം കേൾക്കാതെ ഞാൻ വിധി പറഞ്ഞു.”
“അഞ്ച് വർഷം…”
“അഞ്ച് വർഷം ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.”
അച്ഛൻ അവന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ തട്ടി.
“ജീവിതത്തിൽ…”
“ആരും തെറ്റ് ചെയ്യാതിരിക്കില്ല മോനെ.”
“പക്ഷേ…”
“തിരിച്ചുവരാൻ വൈകിയില്ലല്ലോ…”
അർജുന് തലകുനിച്ചു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമോ?”
അച്ഛൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അച്ഛൻ…”
“മകനോട് ക്ഷമിക്കേണ്ട സാഹചര്യം വരാറില്ല.”
“സ്നേഹിക്കുകയേ ഉള്ളൂ.”
ആ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മറക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് കടന്നു.
അച്ഛൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
ശേഷം വീണ്ടും മകന്റെ മുഖത്തേക്ക്.
“ഒരു വാക്ക് കൂടി…”
“അമ്മയെ നോക്കണം.”
“ഈ വീട്…”
“വിൽക്കരുത്.”
“ഇവിടെ…”
“നമ്മുടെ ഓർമ്മകളുണ്ട്.”
അർജുൻ കണ്ണീരോടെ തലകുലുക്കി.
“വാക്കാണ് അച്ഛാ.”
“ഞാൻ നോക്കും.”
അച്ഛന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് അയഞ്ഞു.
മോണിറ്ററിലെ ശബ്ദം മാറി.
ഡോക്ടർമാർ ഓടിവന്നു.
അർജുനെ പുറത്തേക്ക് മാറ്റി.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
പത്ത് മിനിറ്റ്…
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നീണ്ട പത്ത് മിനിറ്റ്.
ശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു.
തല താഴ്ത്തി.
“ക്ഷമിക്കണം…”
ആ ഒരു വാക്ക് മതി.
അർജുൻ ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു.
കരയാൻ പോലും കഴിയാതെ.
ആറുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
അതേ വീട്.
അതേ മുറ്റം.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവിടെ വീണ്ടും ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ കൊച്ചി ജോലി രാജിവച്ചു.
നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
അച്ഛന്റെ ഭൂമിയിൽ ഒരു ചെറിയ ലൈബ്രറി തുടങ്ങി.
പേര്…
“അച്ഛന്റെ വെളിച്ചം.”
ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും അവിടെ വരാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ പുസ്തകത്തിനുള്ളിലും ഒരു ചെറിയ വരി എഴുതിയിരുന്നു.
“ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പറയേണ്ട സ്നേഹം… ഒരിക്കലും നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കരുത്.”
ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം.
ലൈബ്രറിയുടെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര്…
“അമ്മ ❤️”
ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.
“അമ്മേ…”
അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു.
“മോനെ… തിരക്കിലായിരുന്നോ?”
അർജുൻ ജനലിലൂടെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി.
“ഇല്ല അമ്മേ…”
“ഇനി നിങ്ങളുടെ ഒരു ഫോൺകോൾ പോലും ഞാൻ എടുക്കാതെ ഇരിക്കില്ല.”
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ചില ഫോൺവിളികൾ സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങളല്ല.
അവ ബന്ധങ്ങൾ തിരികെ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളാണ്.
എടുക്കാൻ മടിച്ച ഒരു കോൾ…
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കുറ്റബോധമായി മാറാം.
അതുകൊണ്ട്…
നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ഫോൺവിളികൾക്ക് സമയം കണ്ടെത്തൂ.
പറയാനുള്ള സ്നേഹവും നന്ദിയും ക്ഷമയും…അവർ കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ പറയൂ.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ
ഒരു മഴയുള്ള ദിവസം ഒരു അപരിചിത സ്ത്രീ നൽകിയ പഴയ കത്ത് ഒരു യുവാവിന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റിമറിച്ചു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ