ജനലരികിലെ പെൺകുട്ടി എല്ലാ രാത്രിയും ഒരേ സമയത്ത് എതിർവശത്തെ പഴയ വീട്ടിലെ ജനലരികിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കാണാൻ തുടങ്ങുന്ന യുവാവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന അപ്രതീക്ഷിത സംഭവങ്ങളുടെ കഥയാണ്. പ്രണയവും ആകാംക്ഷയും വികാരവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ മലയാളം ചെറുകഥ ഓരോ അധ്യായത്തിലും വായനക്കാരെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും.
ജനലരികിലെ പെൺകുട്ടിയുടെ രഹസ്യം
ജൂൺ മാസത്തിലെ മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ട്. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം, കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ, ദൂരെയുള്ള മലകളെ വിഴുങ്ങുന്ന മൂടൽമഞ്ഞ്… ഇതെല്ലാം ആസ്വദിക്കാൻ അർജുൻ ദിവസവും തന്റെ മുറിയിലെ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുമായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഇടവേളയെടുത്ത് സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നിട്ട് രണ്ടാഴ്ച മാത്രമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന വീട് പുതുക്കിപ്പണിയാനായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം.
പകൽ മുഴുവൻ ജോലിക്കാരുടെ ബഹളമായിരുന്നു. എന്നാൽ രാത്രി വീണാൽ ഗ്രാമം മറ്റൊരു ലോകമായി മാറും. മഴയുടെ ശബ്ദവും ചൂട് ചായയുടെ മണവും മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ കൂട്ടുകാർ.
അങ്ങനെയൊരു രാത്രിയിലായിരുന്നു അത്.
കൃത്യം ഒമ്പത് മണി.
ചായകപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ എതിർവശത്തെ പഴയ വീട്ടിൽ പതിഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിക്കാത്തതായി നാട്ടുകാർ പറയുന്ന ആ വീടിന്റെ മുകളിലെ മുറിയിൽ ഒരു ജനൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
ജനലരികിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി വന്ന് ഇരുന്നു.
ഇളം നീല നിറമുള്ള ചുരിദാറായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. മഴക്കാറ്റിൽ അവളുടെ നീണ്ട മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈയിൽ ഒരു പുസ്തകവും.
അവൾ ശാന്തമായി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അർജുൻ അറിയാതെ അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
സമയം എത്ര കഴിഞ്ഞുവെന്ന് പോലും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.
ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിന് ശേഷം അവൾ പുസ്തകം അടച്ചു.
ജനൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
വെളിച്ചവും അണഞ്ഞു.
ആ വീട് വീണ്ടും ഇരുട്ടിലായി.
അർജുൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“പുതിയ താമസക്കാർ വന്നതായിരിക്കും.”
അത്രമാത്രം വിചാരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
പക്ഷേ…
പിറ്റേന്ന് രാത്രി…
വീണ്ടും കൃത്യം ഒമ്പത് മണിക്ക്…
അതേ ജനൽ തുറന്നു.
അതേ പെൺകുട്ടി.
അതേ പുസ്തകം.
അതേ നിശ്ശബ്ദത.
അതേ പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്.
ഒരു ദിവസം പോലും അതിൽ മാറ്റമുണ്ടായില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അറിയാതെ തന്നെ അർജുന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഇപ്പോൾ രാത്രി ഒമ്പത് മണി.
അവൻ ചായ തയ്യാറാക്കും.
ജനലരികിലെ കസേരയിൽ ഇരിക്കും.
അവൾ വരും.
പുസ്തകം വായിക്കും.
തിരിച്ചുപോകും.
ഒരിക്കലും പുറത്തേക്ക് നോക്കില്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ പഴയ വീട് കൂടുതൽ ദുരൂഹമായി തോന്നി. ഗ്രാമത്തിലെ ചായക്കടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ ആ വീടിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
“ആ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ആരാണ് താമസിക്കുന്നത്?”
ചായക്കടക്കാരൻ സുരേഷേട്ടൻ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.
“ഏത് വീട്?”
“റോഡിന് അപ്പുറമുള്ള പഴയ വെള്ള വീട്.”
സുരേഷേട്ടന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു.
“അവിടെ ആരുമില്ല മോനെ.”
“മൂന്ന് വർഷമായി ആ വീട്ടിൽ വെളിച്ചം പോലും തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.
“ഇന്നലെ രാത്രിയും ഞാൻ കണ്ടതാണ്.”
“ഒരു പെൺകുട്ടി ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു.”
ചായക്കടയിൽ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
അവിടെ ഇരുന്നിരുന്ന പ്രായമായ ഒരാൾ പതുക്കെ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“മോനെ…”
“രാത്രി ഒമ്പത് മണിക്ക് ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
അർജുൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
വൃദ്ധൻ മറുപടി പറയാതെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ചില ജനലുകൾ…”
“തുറക്കുന്നത് മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയല്ല.”
അത് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പതുക്കെ നടന്ന് പോയി.
ആ രാത്രിയിൽ…
ഒമ്പത് മണിയാകാൻ ഇനിയും അഞ്ച് മിനിറ്റ് ബാക്കി.
അർജുൻ ജനലരികിൽ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ കൂടിവന്നു.
ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചി ഒമ്പതിൽ എത്തിയ നിമിഷം…
എതിർവശത്തെ വീട്ടിലെ ജനൽ വീണ്ടും തുറന്നു.
അവൾ വീണ്ടും വന്നു.
പക്ഷേ…
ഇത്തവണ അവൾ പുസ്തകം തുറന്നില്ല.
പകരം…
നേരെ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ…
ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ അനങ്ങി.
“നാളെ… എന്നെ കാണാൻ വരൂ.”
അർജുന്റെ കൈയിലെ ചായകപ്പ് നിലത്തുവീണ് പൊട്ടി.
വീണ്ടും അവൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ…
ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപരിചിതയായ അവൾ
ആ രാത്രിയിൽ അർജുന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചായക്കപ്പ് കൈയിൽ നിന്ന് വീണ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അവന്റെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. അവൾ ശരിക്കും സംസാരിച്ചതാണോ, അതോ തന്റെ മനസ്സിന്റെ തോന്നലാണോ എന്ന് അവന് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.
ഒരു ചോദ്യത്തിന് മാത്രം ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.
ആരാണ് ആ പെൺകുട്ടി?
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മഴയ്ക്ക് ചെറിയ ശമനമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രഭാതസൂര്യന്റെ വെളിച്ചം ഗ്രാമത്തെ പതുക്കെ ഉണർത്തുകയായിരുന്നു. അർജുൻ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്നു.
എതിർവശത്തെ പഴയ വീട് പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ കൂടുതൽ വിജനമായി തോന്നി.
മുറ്റത്ത് പുല്ലുകൾ വളർന്നിരുന്നു.
മതിലുകളിൽ പച്ചപ്പായൽ പടർന്നിരുന്നു.
ജനലുകൾ എല്ലാം അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ കണ്ട അതേ ജനൽ ഇപ്പോൾ പൊടിപിടിച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പോലെ.
അർജുൻ റോഡ് മുറിച്ചുകടന്ന് ആ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി.
പഴയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് തുരുമ്പ് പിടിച്ച് പാതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ അത് തള്ളി.
ക്രീ…
എന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഗേറ്റ് തുറന്നു.
മുറ്റത്ത് ആരുമില്ല.
കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ മാത്രം പറന്നുനടന്നു.
അവൻ വീടിന്റെ മുൻവാതിലിൽ എത്തി.
വാതിലിൽ വലിയ ഒരു പഴയ പൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പൊടിയും ചിലന്തിവലയും നോക്കിയാൽ മാസങ്ങളായി ആരും തൊട്ടിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നും.
അർജുൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.
“ഇവിടെ ഇന്നലെ രാത്രി വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞതല്ലേ…”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ആരെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്?”
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അറുപത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ.
കൈയിൽ പച്ചക്കറി നിറച്ച ഒരു സഞ്ചിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ അർജുനെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“ഈ വീട്ടിലുള്ളവരെ.”
സ്ത്രീ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു.
“ഈ വീട്ടിൽ ആളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമായേനെ.”
“മൂന്ന് വർഷമായി ഇത് പൂട്ടിക്കിടക്കുകയാണ്.”
അർജുൻ വീണ്ടും ആ വീടിനെ നോക്കി.
“പക്ഷേ… എല്ലാ രാത്രിയും ഇവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി വരാറുണ്ട്.”
സ്ത്രീയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
അവർ പതുക്കെ അടുത്തുവന്നു.
“മോനെ…”
“നീ അവളെ കണ്ടോ?”
അർജുന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
“അതെ.”
“എല്ലാ രാത്രിയും.”
സ്ത്രീ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അവളുടെ പേര്… അനന്യ.”
അർജുൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അവരെ നോക്കി.
“അവൾ എവിടെയാണ് ഇപ്പോൾ?”
സ്ത്രീ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അതാണ് ഞങ്ങൾക്കും അറിയേണ്ടത്.”
“മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ അവൾ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.”
“അതിന് ശേഷം…”
“ആരും അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല.”
അർജുന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ കടന്നുപോയി.
“പിന്നെ ഞാൻ കാണുന്നത് ആരെയാണ്?”
സ്ത്രീ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവർ പതുക്കെ ആ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
“അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലം…”
“ആ ജനലരികായിരുന്നു.”
അവർ പോയതിന് ശേഷവും അർജുൻ ഏറെ നേരം ആ വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
തിരിച്ചുപോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് വരാന്തയുടെ ഒരു മൂലയിൽ എന്തോ കിടക്കുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
പൊടിപിടിച്ച ഒരു പുസ്തകം.
അവൻ അത് എടുത്തു.
ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.
അകത്ത് മനോഹരമായ കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“അനന്യ”
അതിന് താഴെ ചെറിയൊരു വരി.
“എന്നെ അന്വേഷിച്ച് ആരെങ്കിലും വരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്…”
അർജുന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അത് എഴുതിയ മഷി…
ഇപ്പോഴേ ഉണങ്ങിയതുപോലെ പുതുതായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
മുകളിലെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
ആ ജനൽ…
പതുക്കെ…
സ്വയം തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ കാത്തിരുന്നത്…
ആ ജനൽ പതുക്കെ തുറക്കുന്നത് കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ശരീരം തണുത്തുപോയി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകം താഴെ വീഴാതിരിക്കാൻ അവൻ മുറുകെ പിടിച്ചു. പകൽ വെളിച്ചമായിട്ടും ആ വീട്ടിലെ മുകളിലെ മുറിയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞുനിന്നു.
അവൻ പതുക്കെ പടിക്കെട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
പഴയ തടി പടികൾ ഓരോ ചുവടിലും കരഞ്ഞു.
മുകളിലെ നിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി.
മുറി ശൂന്യമായിരുന്നു.
പഴയ ഒരു കട്ടിൽ.
ഒരു മരമേശ.
ജനലരികിൽ ഒരു മരക്കസേര.
ആ കസേരയിൽ ഇപ്പോഴും ആരോ ഇരുന്ന് എഴുന്നേറ്റതുപോലെ ചെറിയ ചലനം.
അർജുൻ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം വീടാണ് കാണുന്നത്.
എല്ലാ രാത്രിയും അവൻ ഇരിക്കുന്ന ജനൽ.
ആദ്യം മുതൽ അവൾക്ക് അവനെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അതിനുമുകളിൽ ഒരു പഴയ കവറുണ്ടായിരുന്നു.
കവറിന്റെ പുറത്ത് വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു.
“എന്നെ കാണാൻ വരുന്ന ആൾക്ക് മാത്രം.”
അർജുന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ പതുക്കെ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു കത്ത്.
കത്ത് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യ വരി തന്നെ അവനെ ഞെട്ടിച്ചു.
“നീ വന്നെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു…”
അവൻ വായന തുടർന്നു.
“എന്റെ പേര് അനന്യ.”
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കുപോലും അറിയില്ല.”
“പക്ഷേ ഒരിക്കൽ ആരെങ്കിലും എന്നെ അന്വേഷിച്ച് വരുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.”
അർജുൻ ഓരോ വരിയും ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചു.
കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു പ്രണയകഥയായിരുന്നു.
അനന്യക്ക് ആരെയോ അതിയായി ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
പക്ഷേ വീട്ടുകാർ ആ ബന്ധം അംഗീകരിച്ചില്ല.
അവളെ നഗരത്തിലേക്ക് അയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പോകുന്നതിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി അവൾ അവസാനമായി ഈ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തത്.
ഒരിക്കലും ആരോടും പറയാതെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ.
അർജുൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അപ്പോൾ…”
“അവൾ ജീവനോടെയാണോ?”
അവൻ പതുക്കെ അവസാന പേജ് തുറന്നു.
അവിടെ ഒരു വരി മാത്രം.
“എന്നെ കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ… റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ ക്ലോക്ക് ടവറിന് താഴെ വരൂ.”
അതിന് താഴെ ഒരു തീയതി.
15 ജൂലൈ 2023
അർജുൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
ഇന്ന്…
15 ജൂലൈ 2026.
കൃത്യം മൂന്ന് വർഷം.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്.
അമ്മയായിരുന്നു.
“അർജുൻ…”
“നീ എവിടെയാ?”
“അമ്മേ, ഞാൻ ആ പഴയ വീട്ടിലാ.”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ അമ്മ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഏത് വീട്?”
“റോഡിന് അപ്പുറത്തേത്.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“അവിടെ നിന്ന് ഉടനെ ഇറങ്ങ്.”
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്…”
“ആ വീട്ടിനെക്കുറിച്ച് ഒരു കാര്യം എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
അർജുൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“എന്ത് കാര്യം?”
അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അനന്യ…”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മകളായിരുന്നു.”
“അവളെ അവസാനമായി കണ്ടത്…”
“നിന്റെ അച്ഛനാണ്.”
അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴേക്ക് വീണു.
മുറിക്കുള്ളിൽ കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കത്തിന്റെ അവസാന പേജ് സ്വയം മറിഞ്ഞു.
അതിന്റെ പിന്നിൽ…
ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു വരി.
“സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ… നിന്റെ അച്ഛന്റെ പഴയ ഡയറി വായിക്കൂ.”
അർജുൻ നിശ്ചലനായി.
ഇത് അനന്യയുടെ കഥ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
സ്വന്തം അച്ഛൻ മറച്ചുവെച്ച ഒരു രഹസ്യത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.
മഴയിൽ മറഞ്ഞ സത്യം
കത്ത് കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അർജുൻ കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ജനൽച്ചില്ലിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇതുവരെ താൻ കണ്ടതും കേട്ടതും എല്ലാം യാഥാർഥ്യമാണോ എന്ന സംശയം അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു.
താഴെ വീണ മൊബൈൽ എടുത്ത് അവൻ വീണ്ടും അമ്മയെ വിളിച്ചു.
കോൾ ഉടനെ ബന്ധപ്പെട്ടു.
“അമ്മേ… അച്ഛന് അനന്യയെ എങ്ങനെ അറിയാമായിരുന്നു?”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത മാത്രം.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞാണ് അമ്മ സംസാരിച്ചത്.
“ഈ കാര്യങ്ങൾ നിനക്കൊരിക്കലും പറയരുതെന്നാണ് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നത്.”
“പക്ഷേ ഇനി മറച്ചുവെച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല.”
അർജുൻ മുറിയിലെ പഴയ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“പറയൂ അമ്മേ…”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അനന്യയുടെ അച്ഛനും നിന്റെ അച്ഛനും കുട്ടിക്കാലം മുതൽ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.”
“അനന്യയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെയായിരുന്നു അദ്ദേഹം കണ്ടിരുന്നത്.”
അമ്മ ഓരോ കാര്യവും പതുക്കെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് അനന്യയ്ക്ക് വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരുന്നതായി ഗ്രാമം മുഴുവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വിവാഹത്തിന് അവൾക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. പഠനം പൂർത്തിയാക്കി അധ്യാപികയാകാനായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം.
വീട്ടിൽ ആരും അവളുടെ സ്വപ്നം കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
വിവാഹത്തിന്റെ തലേദിവസം രാത്രിയാണ് അവൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത്.
ആരെങ്കിലും സഹായിക്കണമെന്നു കരുതി അവൾ ആദ്യം വിളിച്ചത് അർജുന്റെ അച്ഛനെയായിരുന്നു.
“അച്ഛൻ അവളെ സഹായിച്ചോ?”
അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
അമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ട് അവന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായി.
“അതെ…”
“പക്ഷേ അവളെ ഒളിപ്പിച്ചില്ല.”
“റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.”
“അവിടെ നിന്നാണ് അവൾ അവസാനമായി കണ്ടത്.”
അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
ദൂരെയുള്ള ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നൽ തെളിഞ്ഞു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ വീണ്ടും എതിർവശത്തെ ജനലിൽ പതിഞ്ഞു.
ജനൽ അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഒരു നിമിഷം…
ആ ജനലിന്റെ ചില്ലിലൂടെ ആരോ തിരശ്ശീല പതുക്കെ മാറ്റുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
വീണ്ടും ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി.
ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ ഉടനെ അർജുൻ സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത അലമാരയിൽ അച്ഛന്റെ പഴയ സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതായി അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു.
പൊടിപിടിച്ച പെട്ടികൾ ഓരോന്നായി തുറന്നുനോക്കി.
പഴയ ക്യാമറ.
ചില പുസ്തകങ്ങൾ.
കുറച്ച് ഫയലുകൾ.
അവസാനം…
ഒരു തവിട്ടുനിറമുള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ചെറിയ ഡയറി.
ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജിൽ അച്ഛന്റെ കൈയക്ഷരം.
“ചില സത്യങ്ങൾ പറയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്…”
അർജുന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
അവൻ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
ഡയറിയിലെ ഓരോ പേജിലും അനന്യയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകളായിരുന്നു.
അവളുടെ പഠനം.
അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ.
അവളുടെ ചിരി.
അവളുടെ അച്ഛനുമായുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ.
അവൾ ഒളിച്ചോടാൻ തീരുമാനിച്ച രാത്രി.
എല്ലാം അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
എന്നാൽ അവസാനത്തെ കുറിപ്പ് മാത്രം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
“15 ജൂലൈ 2023”
“അനന്യയെ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിച്ചു.”
“ട്രെയിൻ വരാൻ ഇനിയും പത്ത് മിനിറ്റ് ബാക്കി.”
“അപ്പോഴാണ് അവൾ എന്നോട് ഒരു കവർ ഏൽപ്പിച്ചത്.”
‘മൂന്ന് വർഷത്തിന് ശേഷം എന്റെ വീട്ടിൽ ഒരാൾ വരും.’
‘ആ ആളിന് മാത്രം ഇത് കൊടുക്കണം.’
അർജുൻ അതിശയത്തോടെ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്…
“ആ ആളിന്റെ പേര്…”
അതിനുശേഷമുള്ള ഭാഗം…
ആരോ മുറിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു.
അതേ നിമിഷം…
മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞു.
വൈദ്യുതി പോയിരുന്നു.
പുറത്ത് കനത്ത മഴ.
ഇരുട്ടിൽ…
അർജുന്റെ മുറിയുടെ ജനലിൽ നിന്ന്…
മൂന്നു തവണ പതുക്കെ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
അവൻ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാതെ ജനലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
തിരശ്ശീല പതുക്കെ മാറ്റിയപ്പോൾ…
പുറത്ത്…
മഴയിൽ നനഞ്ഞ്…
കുടയൊന്നുമില്ലാതെ…
അനന്യ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയിൽ തിരിച്ചുവന്ന അവൾ
ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ കണ്ട കാഴ്ച വിശ്വസിക്കാൻ അർജുന് കഴിഞ്ഞില്ല.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ്…
ഇളം നീല ചുരിദാർ ധരിച്ച്…
മുഖത്ത് അതേ പുഞ്ചിരിയുമായി…
അനന്യ പുറത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കണ്ണുകൾ ഒരിക്കൽ തിരുമ്മി വീണ്ടും നോക്കി.
അവൾ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ ഓടിക്കൊണ്ട് വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്നു.
മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
പക്ഷേ…
വീടിന് പുറത്തെത്തിയപ്പോൾ…
അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
റോഡിലൂടെ മഴവെള്ളം മാത്രം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“അനന്യ…”
മറുപടിയില്ല.
“അനന്യ… എവിടെയാണ്?”
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
അപ്പോഴാണ് റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു വെള്ളക്കടലാസ് കാറ്റിൽ പറക്കുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് അത് എടുത്തു.
നനഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്…”
“എന്നെ ഓർമ്മിക്കുന്ന ഒരാളെ മാത്രം കണ്ടെത്തൂ…”
അർജുൻ ആ വരികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു.
അത് അനന്യയുടെ കൈയക്ഷരമാണെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അർജുൻ നേരെ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി.
ഗ്രാമത്തിന്റെ ചരിത്രം മുതൽ പഴയ പത്രങ്ങൾ വരെ അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.
ലൈബ്രേറിയനായ മാധവൻ മാസ്റ്റർ അർജുനെ കണ്ടപ്പോൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്താ മോനെ… ഇത്ര രാവിലെ?”
“ഒരു ആളെക്കുറിച്ച് അറിയണം.”
“ആരെയാണ്?”
“അനന്യ.”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം മാസ്റ്ററുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം അലമാരയിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു രജിസ്റ്റർ എടുത്തു.
രജിസ്റ്ററിന്റെ ഓരോ പേജും മഞ്ഞനിറമായിരുന്നു.
അവസാനം ഒരു പേജിൽ വിരൽ നിർത്തി.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്…
അനന്യ വിജയൻ
ജനനത്തീയതി…
വിലാസം…
പഠിച്ച സ്കൂൾ…
എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവസാന കോളത്തിൽ ഒരു കുറിപ്പ്.
“Missing – July 15, 2023.”
അർജുന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് നിലച്ചു.
“അവളെ പിന്നീട് കണ്ടെത്തിയില്ലേ?”
മാധവൻ മാസ്റ്റർ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ഇല്ല.”
“പോലീസും അന്വേഷിച്ചു.”
“ബന്ധുക്കളും അന്വേഷിച്ചു.”
“ഒരടയാളവും കിട്ടിയില്ല.”
അർജുൻ രജിസ്റ്റർ അടയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോഴാണ് അതിനിടയിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ താഴെ വീണത്.
മാസ്റ്റർ അത് എടുത്ത് അവന് കൊടുത്തു.
ഫോട്ടോയിൽ…
സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ കുറെ കുട്ടികൾ.
അവരുടെ നടുവിൽ ചിരിക്കുന്ന അനന്യ.
അവളുടെ തൊട്ടരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു കൗമാരക്കാരനെ കണ്ട നിമിഷം അർജുൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അത്…
സ്വന്തം അച്ഛനായിരുന്നു.
“ഇത് എങ്ങനെ?”
അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മാസ്റ്റർ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അവർ സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല.”
“അനന്യയെ നിന്റെ അച്ഛൻ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെയാണ് വളർത്തിയത്.”
“അവൾക്ക് പത്ത് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അവളുടെ അമ്മ മരിച്ചു.”
“അതിനുശേഷം നിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു അവൾ കൂടുതൽ സമയം.”
അർജുന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നു.
“അപ്പോൾ…”
“എന്റെ അച്ഛൻ ഇതെല്ലാം എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചത് എന്തിന്?”
മാസ്റ്റർ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം എനിക്ക് അറിയില്ല.”
“പക്ഷേ അറിയാവുന്ന ഒരാളുണ്ട്.”
“അനന്യയുടെ അമ്മൂമ്മ.”
“അവർ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
“പഴയ സെന്റ് മേരീസ് പള്ളിയുടെ പിന്നിലെ വീട്ടിൽ.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം…”
അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി.
“എന്താണ്?”
മാസ്റ്റർ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അവർ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ആരോടും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.”
“അനന്യ തിരികെ വരുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് ഓരോ ദിവസവും ജനലരികിൽ ഇരിക്കുന്നത്.”
വൈകുന്നേരം മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങി.
കുടയുമായി അർജുൻ പഴയ പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.
പള്ളിയുടെ പിന്നിലെ ചെറിയ വീടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ…
ജനൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അതിലൂടെ ഒരു വയോധിക പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.
അപ്പോഴാണ് ആ അമ്മൂമ്മ പതുക്കെ തല ഉയർത്തിയത്.
അവനെ കണ്ട നിമിഷം…
അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
കൈകൾ വിറച്ചു.
അവർ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
ശബ്ദം ഇടറിയുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“അനന്യേ…”
“നീ… ഒടുവിൽ തിരിച്ചുവന്നോ?”
അർജുൻ നിശ്ചലനായി.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ അവസാന ദിവസം
അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവർ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അർജുന്റെ മുഖത്ത് സ്പർശിച്ചു. ഒരു നിമിഷം അവർക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അർജുൻ അല്ലായിരുന്നു.
അനന്യയായിരുന്നു.
അർജുൻ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.
അൽപസമയത്തിന് ശേഷം അമ്മൂമ്മ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
“ക്ഷമിക്കണം മോനെ…”
“ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഞാൻ എന്റെ കൊച്ചുമോളെ കണ്ടുപോയി.”
അർജുൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ അർജുൻ.”
“അനന്യയെക്കുറിച്ച് അറിയാനാണ് വന്നത്.”
ആ പേര് കേട്ടതോടെ അമ്മൂമ്മയുടെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി.
അവർ പതുക്കെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. അർജുനും പിന്നാലെ കയറി. പഴയ മരവീടായിരുന്നു അത്. ചുമരുകളിൽ നിറം മങ്ങിയ കുടുംബചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു കോണിൽ ചെറിയ പ്രാർത്ഥനാമുറി. അതിന് മുന്നിൽ ദിവസവും തെളിയിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന ഒരു വിളക്ക്.
അമ്മൂമ്മ ഒരു പഴയ അലമാര തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
പൊടി തുടച്ചശേഷം അത് അർജുന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്.”
അർജുൻ അമ്പരന്നു.
“എനിക്കോ?”
“അതെ.”
“അനന്യ പറഞ്ഞിട്ടാണ്.”
അർജുന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അവൾ… എന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നോ?”
അമ്മൂമ്മ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ്…”
“വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്.”
അവർ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“അന്ന് അവൾ ഈ പെട്ടി എന്റെ കൈയിൽ തന്നു.”
“‘അമ്മൂമ്മേ… മൂന്ന് വർഷത്തിന് ശേഷം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്നെ അന്വേഷിച്ച് വരും.'”
“‘അവന്റെ പേര് എനിക്കറിയില്ല.'”
“‘പക്ഷേ അവനെ കണ്ടാൽ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും.'”
“‘ഈ പെട്ടി അവന് മാത്രം കൊടുക്കണം.'”
അർജുന്റെ ശരീരമാകെ വിറച്ചു.
“പക്ഷേ…”
“എന്നെ അവൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
അമ്മൂമ്മ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അതിന്റെ ഉത്തരമുണ്ട്.”
“ആ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ.”
അർജുൻ പതുക്കെ പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു വെള്ളി ലോക്കറ്റ്.
കുറച്ച് പഴയ ഫോട്ടോകൾ.
ഒരു ചെറിയ ഡയറി.
അതിന് താഴെ…
മടക്കി വെച്ച ഒരു കത്ത്.
കവറിന്റെ പുറത്ത് മനോഹരമായ കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു.
“അർജുന് മാത്രം.”
അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
“എന്റെ പേര്…”
“അവൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ കത്ത് തുറന്നു.
ആദ്യ വരി വായിച്ച നിമിഷം…
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“പ്രിയപ്പെട്ട അർജുൻ…”
“നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എല്ലാം സംഭവിച്ചു എന്നർത്ഥം.”
“നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഒരുപാട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അർജുൻ ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചു.
അനന്യയുടെ എഴുത്തിൽ എവിടെയും ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മറിച്ച്…
ഒരു പ്രതീക്ഷ മാത്രം.
“ഞാൻ ഒളിച്ചോടിയത് ആരെയും വെറുത്തിട്ടല്ല.”
“എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ്.”
“ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
അവൻ അടുത്ത വരി വായിച്ചു.
“ഞാൻ ഇന്ത്യയിൽ ഇല്ല.”
“പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഈ കത്ത് നിന്റെ അച്ഛനെ ഏൽപ്പിച്ചു.”
“ശരിയായ സമയം വന്നാൽ നിനക്ക് തരാമെന്ന് അദ്ദേഹം വാക്ക് നൽകിയിരുന്നു.”
അർജുൻ കത്ത് താഴെവെച്ചു.
കണ്ണുനീർ പതുക്കെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.
“അച്ഛൻ…”
“ഇതൊന്നും എന്തുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല?”
അമ്മൂമ്മ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“പറയാൻ അദ്ദേഹം പലതവണ വന്നിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ഓരോ തവണയും ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല.”
അപ്പോഴാണ് കത്തിന്റെ അവസാന പേജ് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
അതിൽ ഒരു ഇ-മെയിൽ വിലാസം.
ഒരു ഫോൺ നമ്പർ.
അതിനടിയിൽ ഒരു വരി.
“ഇപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
“ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം വിളിക്കൂ.”
അർജുൻ പതുക്കെ മൊബൈൽ എടുത്തു.
ആ നമ്പർ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
വിറയ്ക്കുന്ന വിരൽ…
Call ബട്ടണിൽ അമർന്നു.
ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഒന്ന്…
രണ്ട്…
മൂന്ന്…
നാലാമത്തെ റിംഗിൽ…
ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഹലോ…”
അർജുന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“അനന്യ…?”
മറുവശത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ…
കരച്ചിലിനിടയിൽ ഒരു ശബ്ദം.
“അർജുൻ…”
“നീ… ഒടുവിൽ വിളിച്ചല്ലോ.”
മൂന്ന് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്
അർജുന്റെ കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കേട്ട ശബ്ദം ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ലോകം നിശ്ചലമാക്കി.
മൂന്ന് വർഷമായി കാണാതായെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അനന്യ…
ഇപ്പോൾ അവനോട് സംസാരിക്കുകയാണ്.
അവൻ ഒന്നും പറയാനാകാതെ നിന്നു.
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം കേട്ടു.
“അർജുൻ…”
“കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“കേൾക്കുന്നുണ്ട്.”
“നിങ്ങൾ… ശരിക്കും അനന്യയാണോ?”
ചെറിയൊരു ചിരി മറുവശത്ത് നിന്ന് കേട്ടു.
“അതെ.”
“ഞാൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
മൂന്ന് വർഷമായി ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരു ദുരൂഹതയായി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന കഥയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ജീവനുള്ള ഒരു മറുപടി കിട്ടിയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു വലിയ ചോദ്യം ബാക്കിയായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എല്ലാവരിൽ നിന്നും മറഞ്ഞത്?”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
ശേഷം അനന്യ പതുക്കെ സംസാരിച്ചു.
“ഞാൻ ആരിൽ നിന്നും ഒളിച്ചില്ല.”
“എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പോയതാണ്.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കുറ്റബോധത്തേക്കാൾ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് പഠിക്കണം എന്നായിരുന്നു.”
“ജീവിതം ഞാൻ തന്നെ തീരുമാനിക്കണം എന്നായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ വീട്ടിൽ ആരും അത് അംഗീകരിച്ചില്ല.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പോയത്.”
അർജുൻ നിശ്ശബ്ദനായി കേട്ടിരുന്നു.
“പക്ഷേ…”
“ഒരു ഫോൺകോൾ പോലും ചെയ്യാമായിരുന്നില്ലേ?”
അനന്യയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“ചെയ്യണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
“പലതവണ.”
“പക്ഷേ തിരിച്ച് വിളിച്ചാൽ…”
“എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകുമെന്ന് പേടിച്ചു.”
അർജുൻ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
മഴ നിർത്തിയിരുന്നു.
മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ മാത്രം വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആകാശം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
അനന്യ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“കാനഡയിലാണ്.”
“ഇവിടെ ഒരു ലൈബ്രറിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.”
“പഠനവും പൂർത്തിയാക്കി.”
അർജുന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ…”
“നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നം സഫലമായല്ലോ.”
“അതെ.”
“പക്ഷേ…”
“ഒരു കാര്യം മാത്രം നഷ്ടപ്പെട്ടു.”
“എന്ത്?”
“അമ്മൂമ്മ.”
അനന്യയുടെ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
“ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ അവരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“പക്ഷേ…”
“തിരികെ വരാൻ ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല.”
അർജുൻ അമ്മൂമ്മയെ നോക്കി.
വീട്ടിനുള്ളിൽ അവർ പഴയ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
കൈയിൽ അനന്യയുടെ കുട്ടിക്കാല ഫോട്ടോ.
മൂന്ന് വർഷമായി എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ആ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് കൊച്ചുമോളെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
അർജുന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
“അനന്യ…”
“അമ്മൂമ്മ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കരച്ചിൽ മാത്രം.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അനന്യ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അവർ…”
“സുഖമായിരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“നിന്നെ കണ്ട ദിവസം മുതൽ മാത്രമേ അവർ വീണ്ടും ചിരിക്കൂ.”
അനന്യ കരച്ചിൽ അടക്കാനായില്ല.
“എനിക്ക്…”
“അവരോട് സംസാരിക്കാമോ?”
അർജുൻ ഫോൺ അമ്മൂമ്മയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
അമ്മൂമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു.
“ഹലോ…”
മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരൊറ്റ വാക്ക് മാത്രം.
“അമ്മൂമ്മേ…”
അത് കേട്ട നിമിഷം…
അമ്മൂമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“മോളേ…”
“നീ ജീവനോടെയുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി.”
“ഇനി എനിക്ക് വേറെ ഒന്നും വേണ്ട.”
ആ വീട്ടിൽ കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
ഫോണിന്റെ ഇരുവശത്തും…
കണ്ണുനീർ മാത്രം.
മൂന്ന് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്…
ആ ഒരു ഫോൺവിളിയിൽ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അനന്യ അവസാനമായി പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് അർജുനെ വീണ്ടും ചിന്തിപ്പിച്ചു.
“ഞാൻ അടുത്ത മാസം നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“എന്റെ വരവിനെ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കില്ല.”
അർജുൻ അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അനന്യയുടെ മറുപടി അവനെ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചു.
“ഞാൻ പോയത് എന്റെ തീരുമാനമായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“എന്നെ കാണാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഒരാൾ ഇപ്പോഴും ആ ഗ്രാമത്തിലുണ്ട്.”
ഫോൺ കട്ട് ആയി.
അർജുൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ പൂർണമായും മാറിയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഒരു പുതിയ കൊടുങ്കാറ്റ്…
ഇനി ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.
തിരിച്ചുവരവ്
അനന്യയുടെ ഫോൺകോൾ അവസാനിച്ചെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“എന്നെ കാണാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഒരാൾ ഇപ്പോഴും ആ ഗ്രാമത്തിലുണ്ട്.”
ആ രാത്രി അർജുൻ ഉറങ്ങിയില്ല.
മഴ പൂർണമായും മാറിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശുകയായിരുന്നു.
അനന്യ സ്വമേധയാ പോയതാണെങ്കിൽ…
ആരെങ്കിലും അവളെ കാണാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നതിന്റെ അർഥമെന്താണ്?
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അർജുൻ വീണ്ടും അമ്മൂമ്മയെ കാണാൻ പോയി.
വീട്ടുമുറ്റത്ത് തുളസിച്ചെടിക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
അർജുനെ കണ്ടപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മോനെ… അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചോ?”
“ഇല്ല അമ്മൂമ്മേ.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
“ചോദിക്കൂ.”
“അനന്യയ്ക്ക് ശത്രുക്കൾ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
അമ്മൂമ്മയുടെ കൈകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു.
അവർ വരാന്തയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
ദൂരേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അനന്യയ്ക്ക് ശത്രുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“അവളുടെ അച്ഛന് ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞു.
“ആരാണ്?”
അമ്മൂമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“രാഘവൻ.”
ആ പേര് അർജുൻ ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്.
“ആരാണ് രാഘവൻ?”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത്.”
“പിന്നീട്…”
“ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവായി മാറിയ മനുഷ്യൻ.”
അമ്മൂമ്മ പറയാൻ തുടങ്ങിയ കഥ മുപ്പത് വർഷം പഴക്കമുള്ളതായിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചായത്തോട്ടം ഒരിക്കൽ അനന്യയുടെ അച്ഛനും രാഘവനും ചേർന്നാണ് നടത്തിയത്.
പക്ഷേ…
പണം…
ലാഭം…
അധികാരം…
ഇതെല്ലാം അവരുടെ സൗഹൃദം ഇല്ലാതാക്കി.
അതിനുശേഷം രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും പരസ്പരം സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
“പക്ഷേ അതിന് അനന്യയുമായി എന്ത് ബന്ധം?”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
അമ്മൂമ്മ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അനന്യ പോകുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പ്…”
“രാഘവൻ ഈ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നു.”
“അവൻ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഇന്നും മറന്നിട്ടില്ല.”
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“‘ഈ കുടുംബത്തിൽ ഇനി ആരും സമാധാനമായി ജീവിക്കില്ല.'”
അത് പറഞ്ഞ നിമിഷം വീടിന്റെ പുറത്തൊരു കാർ വന്ന് നിന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അർജുനും അമ്മൂമ്മയും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
കറുത്ത എസ്യുവി.
പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
അറുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ പുറത്തിറങ്ങി.
വെളുത്ത ഷർട്ട്.
മുണ്ട്.
കണ്ണുകളിൽ കഠിനമായ ഭാവം.
അമ്മൂമ്മയുടെ മുഖം വിളറി.
“രാഘവൻ…”
അയാൾ പതുക്കെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
അർജുനെ ഒന്ന് നോക്കി.
ശേഷം അമ്മൂമ്മയെ.
“അനന്യ തിരികെ വരുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
“നിങ്ങൾക്ക് അത് എങ്ങനെ അറിയാം?”
രാഘവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഈ ഗ്രാമത്തിൽ എനിക്ക് അറിയാത്ത വാർത്തകളില്ല.”
അർജുൻ അയാളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് അനന്യയെ എന്തിന് പേടിയാണ്?”
രാഘവൻ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അവളെ പേടിയില്ല.”
“അവളുടെ കൈയിലുള്ള സത്യത്തെയാണ് പേടി.”
അത് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
അർജുന്റെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി.
ഫോട്ടോയിൽ…
യുവാവായിരുന്ന അർജുന്റെ അച്ഛൻ.
അനന്യയുടെ അച്ഛൻ.
രാഘവൻ.
മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നു.
പക്ഷേ…
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു വാചകം എഴുതിയിരുന്നു.
“സത്യം പുറത്ത് വന്നാൽ… ഒരാൾ ജയിലിലാകും.”
അർജുൻ തല ഉയർത്തി.
രാഘവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കാർ റോഡിലൂടെ ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു.
അമ്മൂമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“മോനെ…”
“അനന്യയെ എത്രയും വേഗം നാട്ടിലേക്ക് വിളിക്കരുത്.”
“അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും അപകടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.”
അർജുൻ ഫോട്ടോയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
ഇത് ഒരു പ്രണയകഥ മാത്രമല്ലായിരുന്നു.
മൂന്ന് കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതം തകർത്ത ഒരു കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.
ഒളിഞ്ഞുകിടന്ന കുറ്റം
രാഘവൻ പോയതിനുശേഷവും വീടുമുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
അമ്മൂമ്മയുടെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ ഫോട്ടോ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി.
പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്ന ആ ഒരു വാചകം മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.
“സത്യം പുറത്ത് വന്നാൽ… ഒരാൾ ജയിലിലാകും.”
അത് ആരെക്കുറിച്ചാണ്?
രാഘവനെയോ?
അനന്യയുടെ അച്ഛനെയോ?
അല്ലെങ്കിൽ…
സ്വന്തം അച്ഛനെയോ?
ആ ചിന്ത തന്നെ അർജുനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
അന്നുതന്നെ വൈകുന്നേരം അവൻ വീട്ടിലെ സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് വീണ്ടും പോയി.
അച്ഛന്റെ ഡയറിയും പഴയ ഫയലുകളും മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തി.
ഓരോ പേജും സൂക്ഷിച്ചുവായിച്ചു.
പക്ഷേ…
ഒരു ഫയലിൽ മാത്രം പൊടി വളരെ കുറവായിരുന്നു.
ആരെങ്കിലും അടുത്തിടെ അത് തുറന്നതുപോലെ.
അർജുൻ പതുക്കെ ഫയൽ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ…
ഒരു ഭൂമിയുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ രേഖ.
ഒരു ബാങ്ക് കരാർ.
അതിന് താഴെ…
ഒരു പഴയ കാസറ്റ് ടേപ്പ്.
കവറിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“സത്യം പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…”
അർജുന്റെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോഴും പഴയ കാസറ്റ് പ്ലെയർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ പൊടി തുടച്ച് അത് പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു.
കാസറ്റ് അകത്തിട്ട് പ്ലേ ബട്ടൺ അമർത്തി.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ ശബ്ദമൊന്നുമില്ല.
പിന്നെ…
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഈ റെക്കോർഡിംഗ് കേൾക്കുന്നത് അർജുനാണെങ്കിൽ…”
“ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മോനെ…”
“നിന്നോട് പറയാനുള്ള ഒരു സത്യം ഞാൻ വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചു.”
“അനന്യ ഒരിക്കലും കാണാതായതല്ല.”
“ഞാനാണ് അവളെ രക്ഷിച്ചത്.”
അർജുൻ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാതെ കേട്ടിരുന്നു.
“പക്ഷേ…”
“അവളെ രക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നത് രാഘവനിൽ നിന്നായിരുന്നു.”
അർജുൻ പ്ലെയറിന്റെ ശബ്ദം കൂട്ടി.
അച്ഛന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“രാഘവൻ ചായത്തോട്ടം തട്ടിയെടുക്കാൻ വ്യാജരേഖകൾ ഉണ്ടാക്കി.”
“അതിന് എതിർത്തത് അനന്യയുടെ അച്ഛനായിരുന്നു.”
“അതിനുശേഷമാണ് എല്ലാം മാറിയത്.”
അപ്പോഴാണ് റെക്കോർഡിംഗിൽ മറ്റൊരാളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ആ പെൺകുട്ടി ജീവിച്ചിരുന്നാൽ…”
“നമ്മൾ ജയിലിലാകും.”
അർജുന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ കടന്നുപോയി.
ആ ശബ്ദം…
രാഘവന്റേതായിരുന്നു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം…
ഒരു വലിയ ശബ്ദം.
ആരോ തമ്മിൽ പിടിവലിക്കുന്നതുപോലെ.
പിന്നെ…
റെക്കോർഡിംഗ് പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
അതേ സമയം…
വീട്ടിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
വൈദ്യുതി വീണ്ടും പോയിരുന്നു.
പുറത്ത് കാറ്റ് ശക്തമായി വീശാൻ തുടങ്ങി.
മുൻവാതിലിൽ ആരോ ശക്തമായി മുട്ടി.
ധം… ധം… ധം…
അർജുൻ ടോർച്ച് എടുത്ത് വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
“ആരാണ്?”
പുറത്ത് നിന്ന് മറുപടി വന്നു.
“വാതിൽ തുറക്കൂ.”
“ഞാൻ അനന്യയാണ്.”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി.
അവൾ അടുത്ത മാസം വരുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?
അപ്പോൾ…
ഇപ്പോൾ വാതിലിന് പുറത്തുള്ളത് ആരാണ്?
അവൻ പതുക്കെ കുറ്റി തുറന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം…
മഴയിൽ നനഞ്ഞ്…
അനന്യ അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവളുടെ ആദ്യ വാക്ക് അർജുനെ ഞെട്ടിച്ചു.
“അർജുൻ…”
“നീ ഇപ്പോൾ കേട്ട കാസറ്റ്…”
“അത് മുഴുവൻ സത്യമല്ല.”
ആരാണ് യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളി?
വാതിലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അനന്യയെ കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ മനസ്സ് ശൂന്യമായി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു. മൂന്ന് വർഷമായി എല്ലാവരും തിരഞ്ഞിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുകയാണ്.
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
അനന്യയാണ് നിശ്ശബ്ദത അവസാനിപ്പിച്ചത്.
“എനിക്ക് അകത്തേക്ക് വരാമോ?”
അർജുൻ പതുക്കെ വഴിമാറി.
“വരൂ…”
അവൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.
മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന കാസറ്റ് പ്ലെയറിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ അതിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
കാസറ്റ് കൈയിലെടുത്ത് കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഇത് ഞാൻ കരുതിയതിലും നേരത്തെ നിന്റെ കൈയിൽ എത്തിയല്ലോ.”
അർജുൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇതിനെക്കുറിച്ച് നിനക്കറിയാമായിരുന്നോ?”
അവൾ ചെറുതായി തലയാട്ടി.
“ഈ കാസറ്റ് റെക്കോർഡ് ചെയ്തത് നിന്റെ അച്ഛനാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല.”
അർജുൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എന്താണ് സത്യം?”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“അദ്ദേഹം എന്നെ രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.”
അവൾ പതുക്കെ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.
മഴ പുറത്തും തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം പുറത്തേക്ക് നോക്കിയശേഷം അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“ആ രാത്രിയിൽ ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയിരുന്നു.”
“ട്രെയിൻ വരാൻ അഞ്ച് മിനിറ്റ് മാത്രം ബാക്കി.”
“അപ്പോഴാണ് രാഘവന്റെ ആളുകൾ അവിടെ എത്തിയത്.”
അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ കേട്ടിരുന്നു.
“എന്നെ ബലമായി കാറിൽ കയറ്റാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു.”
“പക്ഷേ നിന്റെ അച്ഛൻ അവരെ തടഞ്ഞു.”
“അവിടെ വലിയ സംഘർഷമുണ്ടായി.”
“അതിനിടയിൽ ഞാൻ ട്രെയിനിൽ കയറി.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“അതിന് ശേഷം?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ എല്ലാവരോടും ഞാൻ കാണാതായെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“കാരണം…”
“ഞാൻ എവിടെയാണെന്ന് രാഘവൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ ജീവനോടെ വിടില്ലായിരുന്നു.”
അവൾ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു.
അതിൽ കുറെ രേഖകളുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പെൻഡ്രൈവും.
അവൾ അത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് അവർ എന്നെ അന്വേഷിച്ചത്.”
അർജുൻ ഫയൽ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ചായത്തോട്ടത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥാവകാശ രേഖകൾ.
വ്യാജ ഒപ്പുകളുടെ പരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടുകൾ.
ബാങ്ക് ഇടപാടുകളുടെ തെളിവുകൾ.
ഓരോ രേഖയും രാഘവനെതിരെയുള്ള ശക്തമായ തെളിവുകളായിരുന്നു.
“ഇതൊക്കെ നിന്റെ കൈയിൽ എങ്ങനെ എത്തി?”
അനന്യ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് തന്നതാണ്.”
“‘ഒരു ദിവസം സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം’ എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്.”
അപ്പോഴാണ് വീടിന് പുറത്ത് ഒരു കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അതേ കറുത്ത എസ്യുവി.
രാഘവൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
അയാളുടെ കൂടെ നാല് ആളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അനന്യയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
“അവർ എന്നെ പിന്തുടർന്നാണ് വന്നത്.”
അർജുൻ ഉടനെ പ്രധാന വാതിൽ അടച്ചു.
“ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?”
അനന്യ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.
ദൃഢനിശ്ചയം മാത്രം.
“ഓടിപ്പോകാൻ ഞാൻ ഇനി തയ്യാറല്ല.”
“മൂന്ന് വർഷം ഞാൻ ഒളിച്ചുനടന്നു.”
“ഇനി…”
“സത്യം ഒളിക്കില്ല.”
അപ്പോഴേക്കും വീടിന്റെ പുറത്തുനിന്ന് രാഘവന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
“അനന്യ…”
“എനിക്ക് നിന്നെ മാത്രമേ വേണ്ടൂ.”
അർജുൻ മുന്നോട്ട് കയറി നിന്നു.
“അവളെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
രാഘവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ…”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ വിധി തന്നെയാകും നിനക്കും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ മുഖം മാറി.
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
രാഘവൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.
തനിക്ക് അബദ്ധം പറ്റിയെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
അർജുൻ വാതിലിനരികിലേക്ക് ഒരു ചുവടുകൂടി മുന്നോട്ടുവന്നു.
“എന്റെ അച്ഛന് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഭയം തെളിഞ്ഞു.
സത്യത്തിന്റെ രാത്രി
വീടിന്റെ മുന്നിൽ മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
വാതിലിന് പുറത്ത് രാഘവനും അയാളുടെ ആളുകളും.
അകത്ത്…
അർജുനും അനന്യയും.
മേശപ്പുറത്ത് അവരുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുന്ന തെളിവുകൾ.
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം രാഘവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“അനന്യ…”
“ആ ഫയൽ എനിക്ക് തരൂ.”
“അപ്പോൾ ആരെയും ഞാൻ ഉപദ്രവിക്കില്ല.”
അനന്യയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“മൂന്ന് വർഷം മുമ്പും ഇതുതന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്?”
“അന്ന് വിശ്വസിച്ചില്ല.”
“ഇന്നും വിശ്വസിക്കില്ല.”
പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന ആളുകൾ വാതിലിൽ ശക്തമായി ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ധം… ധം… ധം…
പഴയ മരവാതിൽ കുലുങ്ങി.
അർജുൻ മൊബൈൽ എടുത്തു.
പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
നെറ്റ്വർക്ക് ഇല്ല.
മഴ കാരണം സിഗ്നൽ പൂർണമായും നഷ്ടമായിരുന്നു.
അനന്യ മുറിയുടെ പിന്നിലെ ജനലിലേക്ക് നടന്നു.
അവൾ പതുക്കെ ജനൽ തുറന്നു.
അവിടെ നിന്ന് പഴയ റബ്ബർ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ വഴിയുണ്ടായിരുന്നു.
“നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് പോകാം.”
അർജുൻ തലയാട്ടിയില്ല.
“ഇല്ല.”
“ഇത്രയും കാലം നമ്മളാണ് ഓടിയത്.”
“ഇനി അവർ ഓടട്ടെ.”
അവൻ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പെൻഡ്രൈവ് എടുത്തു.
ലാപ്ടോപ്പിൽ കുത്തി.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു വീഡിയോ തുറന്നു.
അനന്യ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ഇത്…?”
“പെൻഡ്രൈവിൽ വീഡിയോയും ഉണ്ട്.”
വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
ഒരു പഴയ ഓഫീസ് മുറി.
ക്യാമറ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചതുപോലെ.
രാഘവൻ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ മുന്നിൽ രണ്ട് ആളുകൾ.
സംഭാഷണം വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
“ആ പെൺകുട്ടി ഈ ഗ്രാമം വിട്ടുപോകണം.”
“അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ രേഖകളും പുറത്തുവരും.”
ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
“അവൾ പോയില്ലെങ്കിൽ?”
രാഘവന്റെ ശബ്ദം തണുത്തതായിരുന്നു.
“പോയില്ലെങ്കിൽ…”
“അവളെ കാണാതാക്കൂ.”
അർജുനും അനന്യയും പരസ്പരം നോക്കി.
ഇതായിരുന്നു അവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ്.
പക്ഷേ…
വീഡിയോ അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മറ്റൊരാൾ മുറിയിലേക്ക് കയറി.
അയാളെ കണ്ട നിമിഷം അർജുൻ ഞെട്ടി.
“ഇത്…”
“അസാധ്യം…”
അനന്യയും സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ചലമായി.
വീഡിയോയിലുണ്ടായിരുന്നത്…
അർജുന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു.
അർജുൻ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നുപോയി.
“ഇത് സത്യമാകില്ല.”
അനന്യ വീഡിയോ വീണ്ടും പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി.
ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല…”
“അദ്ദേഹം അവരുടെ കൂടെയല്ല.”
വീഡിയോ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അർജുന്റെ അച്ഛൻ രാഘവന്റെ മേശയിൽ നിന്ന് ഫയൽ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടാകുന്നു.
അവസാനം…
അദ്ദേഹം ഉറക്കെ പറയുന്നത് കേട്ടു.
“നിന്റെ കുറ്റം ഞാൻ തെളിയിക്കും.”
“അനന്യയെ നീ ഒരിക്കലും തൊടില്ല.”
വീഡിയോ അവിടെ അവസാനിച്ചു.
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാന സംശയവും ഇല്ലാതായി.
അദ്ദേഹം കുറ്റവാളിയല്ലായിരുന്നു.
അവസാനംവരെ പോരാടിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു.
അതേസമയം…
മുൻവാതിൽ തകർന്നു വീണു.
രാഘവനും നാലുപേരും അകത്തേക്ക് കയറി.
രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ മേശപ്പുറത്തെ ഫയലിലേക്കായിരുന്നു.
“ഇനി കളി അവസാനിച്ചു.”
അർജുൻ മുന്നിലേക്ക് നിന്നു.
“അവസാനിച്ചത് നിന്റെ കളിയാണ്.”
രാഘവൻ ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് തെളിവുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നോ?”
അർജുൻ ലാപ്ടോപ്പ് അയാളുടെ നേർക്ക് തിരിച്ചു.
വീഡിയോ ഇപ്പോഴും സ്ക്രീനിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
രാഘവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
ആദ്യമായി…
അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം വ്യക്തമായി.
അപ്പോഴാണ് വീടിന് പുറത്തുനിന്ന് നിരവധി വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
ചുവപ്പും നീലയും കലർന്ന ലൈറ്റുകൾ ജനലിലൂടെ മിന്നി.
വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
“പോലീസ്!”
“ആരും അനങ്ങരുത്!”
രാഘവൻ ഒരു നിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി.
പിന്നെ…
കൈ പോക്കറ്റിലേക്ക് നീട്ടി.
അനന്യ ഭയന്ന് നിലവിളിച്ചു.
“അർജുൻ… സൂക്ഷിക്കൂ!”
നീതിയുടെ വെളിച്ചം
പോലീസ് സൈറൺ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വീടിന്റെ ചുറ്റും നിരവധി വാഹനങ്ങൾ വന്ന് നിന്നു.
വാതിലിലൂടെ ആയുധധാരികളായ പോലീസുകാർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി.
രാഘവൻ പോക്കറ്റിലേക്ക് നീട്ടിയ കൈ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.
പക്ഷേ…
അത് തോക്കിനായിരുന്നില്ല.
ഒരു ചെറിയ റിമോട്ട് ഉപകരണമായിരുന്നു.
അയാൾ അതിലെ ബട്ടൺ അമർത്തി.
ബീപ്…
ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
രണ്ടാമത്തെ തവണയും അദ്ദേഹം ബട്ടൺ അമർത്തി.
വീണ്ടും…
ഒന്നുമില്ല.
രാഘവന്റെ മുഖം വിളറി.
പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിജയൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അത് പ്രവർത്തിക്കില്ല.”
“നിന്റെ ആളുകളെ ഞങ്ങൾ നേരത്തെ തന്നെ പിടികൂടി.”
രാഘവൻ ഞെട്ടി.
“അസാധ്യം…”
ഇൻസ്പെക്ടർ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അനന്യ നാട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പേ അവൾ ഞങ്ങളെ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.”
“മൂന്ന് മാസമായി ഞങ്ങൾ ഈ കേസിന്റെ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അർജുൻ അനന്യയെ നോക്കി.
“അതായത്…”
അവൾ തലയാട്ടി.
“എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് വരാൻ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ആദ്യം ക്രൈം ബ്രാഞ്ചിനെ സമീപിച്ചത്.”
ഇൻസ്പെക്ടർ മേശപ്പുറത്തെ ഫയലും പെൻഡ്രൈവുമെടുത്തു.
ലാപ്ടോപ്പിലെ വീഡിയോ മുഴുവൻ കണ്ടു.
ശേഷം രാഘവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ഇത്രയും വർഷം നിയമത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയോ?”
രാഘവൻ മിണ്ടിയില്ല.
പക്ഷേ…
അപ്പോഴാണ് രാഘവൻ പെട്ടെന്ന് അർജുനെ തള്ളിമാറ്റിയത്.
അയാൾ പിന്നിലെ ജനൽ വഴി പുറത്തേക്ക് ചാടി.
“നിർത്തൂ!”
പോലീസുകാർ പിന്തുടർന്നു.
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ ശക്തമായി.
റബ്ബർ തോട്ടത്തിലൂടെ രാഘവൻ ഓടി.
പിന്നിൽ പോലീസും.
അർജുനും.
അനന്യയും.
എല്ലാവരും പിന്നാലെ.
തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള പഴയ മരപ്പാലത്തിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ…
രാഘവൻ നിന്നു.
അവന് മുന്നിൽ ആഴമുള്ള ഒരു തോട്.
പിന്നിൽ പോലീസ്.
രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയില്ല.
ഇൻസ്പെക്ടർ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
“കീഴടങ്ങൂ.”
“ഇതാണ് നിനക്കുള്ള അവസാന അവസരം.”
രാഘവൻ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ തോൽവിയുടെ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ അനന്യയെ നോക്കി.
“ഒരു പെൺകുട്ടി…”
“എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ തകർത്തു.”
അനന്യ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അല്ല.”
“നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തകർത്തത് നിങ്ങളുടെ അത്യാഗ്രഹമാണ്.”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഭാരം ആദ്യമായി പുറത്തുവന്നു.
അയാൾ നിലത്തിരുന്നു.
മുഖം കൈകളിൽ മൂടി.
“ഞാൻ…”
“ഒരു തെറ്റ് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.”
“പിന്നെ മറ്റൊരു തെറ്റ്.”
“അങ്ങനെ…”
“ജീവിതം മുഴുവൻ കുറ്റങ്ങൾ മാത്രമായി.”
ഇൻസ്പെക്ടർ മുന്നോട്ട് വന്ന് വിലങ്ങ് അണിയിച്ചു.
“രാഘവൻ…”
“അനന്യയെ അപഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.”
“വ്യാജരേഖ ചമച്ചത്.”
“ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്.”
“തെളിവ് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.”
“ഇതെല്ലാം ചുമത്തി നിങ്ങളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.”
രാഘവൻ ഒന്നും എതിർത്തില്ല.
പോലീസ് വാഹനത്തിലേക്ക് നടന്നു.
മഴ പതിയെ ശമിച്ചു.
ആകാശത്തിനിടയിൽ സൂര്യപ്രകാശം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
അനന്യ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അച്ഛാ…”
“ഞാൻ വാക്ക് പാലിച്ചു.”
അർജുൻ അവളുടെ അടുത്ത് നിന്നു.
“ഇനി എന്താണ് തീരുമാനം?”
അവൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഓടിപ്പോകാൻ ഞാൻ മടുത്തു.”
“ഇനി…”
“ഈ ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെ ജീവിക്കണം.”
അൽപസമയത്തിനുശേഷം അവർ രണ്ടുപേരും പഴയ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
ആ വീട്ടിലെ ജനലരികിൽ അനന്യ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് അവസാനമായി നിന്ന അതേ സ്ഥലം.
അവൾ ജനൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വീശി.
“ഇവിടെയായിരുന്നു…”
“എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ കരുതിയത്.”
അർജുൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ…”
“ഇവിടെയാണ് പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത്.”
അനന്യ അവനെ നോക്കി.
മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഭയമില്ലായിരുന്നു.
സമാധാനം മാത്രം.
ദൂരെയിരുന്ന അമ്മൂമ്മ അവരെ കണ്ടുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.
കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണുനീർ.
മൂന്ന് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ഒടുവിൽ…
ആ കുടുംബം വീണ്ടും ഒന്നായി.
പഴയ വീട്ടിലെ ആ ജനൽ ഇനി ഒരു ദുരൂഹതയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നില്ല.
പ്രതീക്ഷയുടെയും തിരിച്ചുവരവിന്റെയും പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഫോൺകോൾ എടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ് “അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ”. അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹവും തെറ്റിദ്ധാരണയും വൈകിപ്പോയ തിരിച്ചറിവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ വികാരഭരിതമായ കഥയും വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ