രാത്രി 11:59… ഒരു സ്ത്രീ പോലീസ് കൺട്രോൾ റൂമിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഒരു മിനിറ്റിനുശേഷം അവൾ മരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ അവസാന വാക്കുകൾ ഒരു പഴയ കൊലപാതകക്കേസ് വീണ്ടും തുറന്നു.
അധ്യായം 1 – 11:59 PM
കൊച്ചി നഗരത്തിൽ ആ രാത്രി മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവമായിരുന്നു. മണിക്കൂറുകളോളം പെയ്ത മഴ ഒടുവിൽ ശമിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, നനഞ്ഞ റോഡുകളും വെള്ളക്കെട്ടുകളിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന തെരുവുവിളക്കുകളും നഗരത്തിന് വിചിത്രമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദത സമ്മാനിച്ചിരുന്നു. അർദ്ധരാത്രി അടുക്കുന്നതോടെ വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കുറഞ്ഞു. ദൂരെയെവിടെയോ കടൽത്തീരത്ത് നിന്ന് കേൾക്കുന്ന തിരമാലകളുടെ മുഴക്കം മാത്രമാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഇടയ്ക്കിടെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള പോലീസ് കൺട്രോൾ റൂമിൽ എസ്.ഐ. അർജുൻ തന്റെ പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂർ നീണ്ട ഡ്യൂട്ടിയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് തുറന്നുകിടന്നിരുന്ന കേസ് ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി അടച്ചുവെക്കുമ്പോൾ, ഇന്ന് എങ്കിലും കൃത്യസമയത്ത് വീട്ടിലെത്താമെന്ന ചെറിയ സന്തോഷം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ചുവയസ്സുകാരിയായ മകൾ ഉറങ്ങാതെ അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കുമെന്ന ഭാര്യയുടെ സന്ദേശം കുറച്ചുനിമിഷം മുമ്പ് വന്നിരുന്നു.
ഭിത്തിയിലെ ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്ക് പതുക്കെ 11:59 PM എന്ന് തെളിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് കൺട്രോൾ റൂമിലെ ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈൻ മുഴങ്ങിയത്.
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരേസമയം തല ഉയർത്തി നോക്കി. ആ ഫോൺ സാധാരണ പരാതികൾക്കുള്ളതല്ല. ജീവന് നേരിട്ട് ഭീഷണിയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രത്യേക ലൈനായിരുന്നു അത്. വർഷങ്ങളുടെ സർവീസിൽ അർജുൻ ആ ഫോൺ മുഴങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം എന്തെങ്കിലും അസാധാരണമായ സംഭവം സംഭവിക്കുമെന്ന് പഠിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒട്ടും വൈകാതെ റിസീവർ എടുത്തു.
“കൊച്ചി സിറ്റി പോലീസ് കൺട്രോൾ റൂം.”
“ഞാൻ എസ്.ഐ. അർജുൻ.”
അപ്പുറത്ത് കുറച്ചുനേരം ഒന്നും കേട്ടില്ല.
വെറും ശ്വാസം മാത്രം.
ആരോ വളരെ വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
അൽപസെക്കൻഡുകൾക്ക് ശേഷം വളരെ ദുർബലമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു.
“സാർ…”
“എനിക്ക്…”
“കൂടുതൽ സമയം ഇല്ല.”
ആ നാല് വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിച്ചു. സാധാരണ സഹായം തേടുന്നവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭ്രാന്തിയുണ്ടാകും. എന്നാൽ ഈ സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അതൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, എല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളുടെ ക്ഷീണവും സമ്മതവുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഉടൻ കമ്പ്യൂട്ടറിലെ കോൾ ട്രാക്കിംഗ് സംവിധാനം പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ കുറച്ചുനേരം ഡാറ്റ തിരഞ്ഞശേഷം ഒരു സന്ദേശം മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
CALLER ID : UNKNOWN
NETWORK : PRIVATE
ഒരു നമ്പറും ഇല്ല.
ഒരു ലൊക്കേഷനും ഇല്ല.
ആ കോൾ സാധാരണ മൊബൈൽ ശൃംഖലയിൽ നിന്നല്ല വന്നതെന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി.
“നിങ്ങളുടെ പേര് പറയൂ.”
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
സ്ത്രീ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് പിന്നിൽ ഒരു ട്രെയിൻ ഹോൺ മുഴങ്ങി.
വളരെ അടുത്തുനിന്ന്.
അതിനുശേഷം പഴയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലൊരു ശബ്ദം.
അവൾ ഭയന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു.
“എന്റെ പേര്…”
“അനന്യ.”
അർജുൻ ഉടൻ പേര് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. നഗരത്തിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുള്ള അനന്യ എന്ന പേരുള്ളവരുടെ വിവരങ്ങൾ സ്ക്രീനിൽ തെളിയാൻ തുടങ്ങി. അതിനിടയിൽ ഫോൺ ലൈനിന്റെ മറുവശത്ത് വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പരന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ടിൻ മേൽക്കൂരയിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദവും, ദൂരെയൊരു നായ കുരയ്ക്കുന്നതും വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അനന്യ എവിടെയാണെന്നറിയില്ല. പക്ഷേ അവൾ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിലോ, റെയിൽവേ ട്രാക്കിനരികിലോ ആയിരിക്കാമെന്ന സംശയം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടു.
“അനന്യ…”
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
അവൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“സാർ…”
“എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വരരുത്.”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു.
ജീവൻ അപകടത്തിലായ ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് അദ്ദേഹം ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ല.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
“ഞങ്ങൾ ഉടൻ എത്താം.”
അനന്യയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
ഇത്തവണ അത് കൂടുതൽ വിറച്ചിരുന്നു.
“വേണ്ട…”
“നിങ്ങൾ വന്നാലും…”
“എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അതേ നിമിഷം…
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ആരുടെയോ കാലൊച്ച കേട്ടു.
പതുക്കെ…
അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവരുന്ന ശബ്ദം.
അനന്യ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവർ വന്നിരിക്കുന്നു…”
അർജുൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.
“ആരാണ്?”
അനന്യയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
അവളുടെ അവസാന വാക്കുകൾ കൺട്രോൾ റൂമിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ പൂർണമായും തകർത്തു.
“എന്നെ കൊല്ലാൻ വരുന്നത്…”
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
ശേഷം…
“…പത്ത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ച ഒരാളാണ്.”
ഫോൺ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം റിസീവർ കൈയിൽ പിടിച്ചുതന്നെ നിന്നു.
കൺട്രോൾ റൂമിലെ ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്ക്…
12:00 AM
എന്ന് മാറി.
അതേ നിമിഷം…
കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ചുവന്ന അലർട്ട് തെളിഞ്ഞു.
FEMALE BODY FOUND
Location: Old Harbour Warehouse, Kochi
Time Reported: 12:00 AM
അർജുൻ റിപ്പോർട്ട് തുറന്നു.
ആദ്യവരി വായിച്ച നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മാറി.
Victim Name: Ananya Menon
അതിനടിയിൽ ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ എഴുതിയ കുറിപ്പ്.
“മൃതദേഹത്തിനരികിൽ കണ്ടെത്തിയ വിരലടയാളങ്ങൾ…”
“…2016-ൽ മരിച്ച പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യുവിന്റേതുമായി പൂർണമായും പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.”
അധ്യായം 2 – മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ വിരലടയാളം
കൺട്രോൾ റൂമിലെ വായു പെട്ടെന്ന് ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന റിപ്പോർട്ടിലേക്ക് അർജുൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. “2016-ൽ മരിച്ച പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യു” എന്ന വരി ഒരു നിമിഷം പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിന് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പോലീസ് സർവീസിൽ എട്ട് വർഷത്തിനിടെ പല വിചിത്ര കേസുകളും അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. തെറ്റായ തിരിച്ചറിയലുകളും വ്യാജരേഖകളും കൃത്രിമ തെളിവുകളും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ആറുവർഷം മുമ്പ് ഔദ്യോഗികമായി മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ വിരലടയാളം പുതിയ കൊലപാതക സ്ഥലത്ത് കണ്ടെത്തിയെന്ന റിപ്പോർട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളിൽ ആദ്യമായിരുന്നു. ഇത് ഫോറൻസിക് വിഭാഗത്തിന്റെ പിഴവാണോ, ആരുടെയെങ്കിലും സൂക്ഷ്മമായ ഗൂഢാലോചനയാണോ, അതോ ഇതിന് പിന്നിൽ ഇതിലും ഭയാനകമായ മറ്റെന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു.
അർജുൻ റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും തുറന്നു.
വിരലടയാളത്തിന്റെ താരതമ്യഫലം.
Match: 100%
അദ്ദേഹം ഉടൻ ഫോറൻസിക് ലാബിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“ഡോക്ടർ മായയാണോ?”
അപ്പുറത്ത് ശാന്തമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു.
“അതെ.”
“എനിക്കും അറിയാം…”
“നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് വിളിച്ചതെന്ന്.”
അർജുൻ നേരെ വിഷയത്തിലേക്ക് കടന്നു.
“റിപ്പോർട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടോ?”
ചില നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത.
ശേഷം ഡോക്ടർ മായ വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഒരു തെറ്റുമില്ല.”
“ഞങ്ങൾ മൂന്ന് തവണ പരിശോധന നടത്തി.”
“ഫലം ഓരോ തവണയും ഒരുപോലെയായിരുന്നു.”
അർജുൻ കസേരയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ഓഫീസിന്റെ ഗ്ലാസ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചിരുന്നു. റോഡിലെ ചുവപ്പും നീലയും കലർന്ന പോലീസ് ലൈറ്റുകൾ മഴത്തുള്ളികളിൽ പ്രതിഫലിച്ച് വിചിത്രമായ ഒരു കാഴ്ച സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു കേസ് ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അത് തന്റെ എല്ലാ യുക്തികളെയും വെല്ലുവിളിക്കുകയാണെന്ന തോന്നൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായി.
“മൃതദേഹം ആരാണ് ആദ്യം കണ്ടത്?”
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടർ മായ ഫയൽ മറിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
“അതാണ് വിചിത്രം.”
“പോലീസിനെ വിളിച്ചത്…”
“ആരുമല്ല.”
അർജുൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
“പിന്നെ?”
“രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് കൃത്യം…”
“നിങ്ങളുടെ കൺട്രോൾ റൂമിലേക്ക് ഒരു ഓട്ടോമാറ്റിക് അലർട്ട് വന്നതാണ്.”
“അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് പട്രോളിംഗ് ടീം അവിടെ എത്തിയത്.”
ആ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർത്തി. അനന്യയുടെ ഫോൺകോൾ അവസാനിച്ച അതേ നിമിഷമാണ് മൃതദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അലർട്ട് വന്നത്. അവൾ മരിക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞതുപോലെ. അതൊരു യാദൃശ്ചികതയായി തോന്നിയില്ല.
അദ്ദേഹം ഉടൻ ജീപ്പ് എടുത്ത് പഴയ ഹാർബർ വെയർഹൗസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
കൊച്ചി തുറമുഖത്തിന്റെ പഴയ ഭാഗം വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ചരക്കുകപ്പലുകളുടെ തിരക്കിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഗോഡൗണുകൾ ഇപ്പോൾ തകർന്ന ചുമരുകളും തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പുവാതിലുകളും മാത്രം ബാക്കിയാക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുന്നതിനാൽ ആ പ്രദേശം കൂടുതൽ വിജനമായി തോന്നി. പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടെ നീല ലൈറ്റുകൾ മാത്രം ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അർജുൻ സ്ഥലത്തെത്തുമ്പോൾ ഫോറൻസിക് സംഘം ജോലി ആരംഭിച്ചിരുന്നു. മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ക്രൈം സീൻ ടേപ്പ് മുഴുവൻ പ്രദേശവും വളഞ്ഞിരുന്നു.
ഡോക്ടർ മായ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതും മുന്നോട്ട് വന്നു.
“സാർ…”
“മൃതശരീരം അവിടെയാണ്.”
അർജുൻ പതുക്കെ ഗോഡൗണിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. നനഞ്ഞ കോൺക്രീറ്റ് തറയിൽ മഴവെള്ളം ചെറുകുളങ്ങളായി കെട്ടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. തകർന്ന മേൽക്കൂരയിലൂടെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ തുടർച്ചയായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയുടെ നടുവിൽ വെള്ള തുണികൊണ്ട് ഭാഗികമായി മൂടിയ നിലയിൽ ഒരു യുവതിയുടെ മൃതദേഹം കിടന്നു.
അനന്യ.
മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ ഒരു അടയാളം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൾ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവളുടെ വലത് കൈയിൽ എന്തോ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നതായി അർജുന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
“അത് എന്താണ്?”
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടർ മായ പതുക്കെ അനന്യയുടെ വിരലുകൾ അഴിച്ചു.
അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ…
പോലീസ് ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് പുറത്തുവന്നു.
അർജുൻ അത് കൈയിലെടുത്തു.
കാർഡിലെ ചിത്രം കണ്ട നിമിഷം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
അത്…
2016-ൽ മരിച്ച ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യുവിന്റെ ഐഡി കാർഡായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനേക്കാളും ഭയാനകമായ ഒരു കാര്യം കാർഡിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് എഴുതിയിരുന്നു.
ചുവന്ന മഷിയിൽ…
ഒരു വരി മാത്രം.
“അടുത്തത്… അർജുൻ.”
അധ്യായം 3 – അടച്ചുപൂട്ടിയ കേസ്
പുലർച്ചെ നാല് മണിയോടെ മഴ പൂർണമായും നിന്നിരുന്നു. പഴയ ഹാർബർ ഗോഡൗണിന് ചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശം മൂടൽമഞ്ഞിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഫോറൻസിക് സംഘം തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നെങ്കിലും അർജുന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അനന്യയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ പോലീസ് ഐഡി കാർഡിലായിരുന്നു. ആറു വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി സർക്കാർ രേഖകളിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ഐഡി കാർഡ്. അത് ഒരു സാധാരണ പകർപ്പല്ലെന്ന് ഫോറൻസിക് സംഘം ഇതിനകം സ്ഥിരീകരിച്ചിരുന്നു. സർക്കാർ സുരക്ഷാ ഹോളോഗ്രാമും പ്രത്യേക കോഡും എല്ലാം അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ഐഡി ഒരു കൊലപാതക സ്ഥലത്ത് എങ്ങനെ എത്തി എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആരുടെയും കൈവശം മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ ഗോഡൗണിൽ നിന്ന് നേരെ സിറ്റി ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് ആർക്കൈവിലേക്ക് പോയി. പുലർച്ചെയായതിനാൽ കെട്ടിടം ഏകദേശം ശൂന്യമായിരുന്നു. പഴയ കേസുകളുടെ രേഖകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറി തുറന്നുകൊടുത്തത് എഴുപതോളം വയസ്സുള്ള റെക്കോർഡ് കീപ്പർ ദാമോദരനായിരുന്നു. നാല് പതിറ്റാണ്ടായി പോലീസ് വകുപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന അദ്ദേഹം ഈ മുറിയിലെ ഓരോ ഫയലിന്റെയും സ്ഥാനം മനഃപാഠമായിരുന്നു. അർജുൻ “ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യു – 2016” എന്ന് പറഞ്ഞതുമാത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
“ആ ഫയൽ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ അന്വേഷിക്കുന്നത്, സാർ?”
അർജുൻ നേരെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“ഫയൽ മാത്രം തരൂ.”
ദാമോദരൻ കുറച്ചുനേരം മടിച്ചുനിന്നു. പിന്നീട് ഒന്നും പറയാതെ ഇരുമ്പ് അലമാരയുടെ ഏറ്റവും മുകളിലെ ഷെൽഫിൽ നിന്ന് പൊടിപിടിച്ച ഒരു ചാരനിറ ഫയൽ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ഫയലിന്റെ മുകളിൽ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു മുദ്ര പതിഞ്ഞിരുന്നു.
CASE CLOSED
അർജുൻ പതുക്കെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.
ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യു.
പ്രായം: 42.
പദവി: ക്രൈം ബ്രാഞ്ച്.
മരണ തീയതി: 17 ജൂലൈ 2016.
മരണകാരണം: വാഹനാപകടം.
ഫയലിന്റെ ആദ്യ പേജുകൾ മുഴുവൻ അപകടത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളും റിപ്പോർട്ടുകളും സാക്ഷിമൊഴികളുമായിരുന്നു. മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ മലമ്പാതയിൽ കാർ കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. വാഹനം പൂർണമായും കത്തി നശിച്ചു. മൃതദേഹം ഡിഎൻഎ പരിശോധനയിലൂടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതായി രേഖകളിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു. ഔദ്യോഗികമായി അന്വേഷണം അവസാനിപ്പിക്കുകയും കേസ് അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എല്ലാം വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു.
വളരെ…
സാധാരണ.
അതാണ് അർജുനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്.
ഫയലിന്റെ അവസാന പേജുകൾ മറിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വിചിത്ര കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. പേജ് നമ്പറുകൾ തുടർച്ചയായി പോകുകയായിരുന്നു.
48…
49…
അതിനുശേഷം നേരെ…
56.
ഇടയിലുള്ള ഏഴ് പേജുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
അവ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം മുറിച്ചെടുത്തതാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അർജുൻ തല ഉയർത്തി ദാമോദരനെ നോക്കി.
“ഈ ഫയലിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും പേജുകൾ എടുത്തിട്ടുണ്ടോ?”
വയോധികൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.
“അസാധ്യം.”
“ഈ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു പേപ്പർ പോലും എന്റെ അറിവില്ലാതെ പുറത്തുപോകില്ല.”
അർജുൻ ഫയൽ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ നീട്ടി.
“അപ്പോൾ ഇത് വിശദീകരിക്കൂ.”
ദാമോദരന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അദ്ദേഹം ഫയൽ തുറന്ന് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നലെ രാത്രി വരെ…”
“ഈ പേജുകൾ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി.
ഇന്നലെ രാത്രി വരെ ഉണ്ടായിരുന്ന രേഖകൾ…
ഇന്ന് പുലർച്ചെ കാണാനില്ല.
അതായത്—
അനന്യ കൊല്ലപ്പെട്ട അതേ രാത്രിയിൽ…
ആരോ പോലീസ് ആർക്കൈവിനുള്ളിൽ കയറി തെളിവുകൾ നീക്കം ചെയ്തിരുന്നു.
അതേ സമയം അർജുന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
ഡോക്ടർ മായയായിരുന്നു.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വ്യക്തമായ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ…”
“അനന്യയുടെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ മറ്റൊരു കാര്യം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
“അത് ഫോണിൽ പറയാൻ കഴിയില്ല.”
അർജുൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഞാൻ ഉടൻ എത്താം.”
ഡോക്ടർ മായ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“വേഗം വരൂ, സാർ…”
“കാരണം…”
“…അനന്യ മരിച്ച സമയത്തിന് ശേഷം ഏകദേശം ഏഴ് മിനിറ്റ് വരെ അവളുടെ ഹൃദയം മിടിച്ചിരുന്നതായി തെളിവ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
അർജുൻ നടപ്പ് നിർത്തി.
അത് അസാധ്യമായിരുന്നു.
ഒരു മനുഷ്യൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം…
ഹൃദയം ഏഴ് മിനിറ്റ് മിടിക്കില്ല.
അധ്യായം 4 – പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിലെ രഹസ്യം
പുലർച്ചെ അഞ്ച് മണിയോടെ അർജുൻ മെഡിക്കൽ കോളേജ് ഫോറൻസിക് വിഭാഗത്തിലെത്തി. രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴയ്ക്ക് ശേഷം ആശുപത്രി വളപ്പിൽ നനഞ്ഞ മരങ്ങളുടെയും അണുനാശിനിയുടെയും മണം കലർന്നിരുന്നു. ആംബുലൻസുകളുടെ സൈറൺ ഇടയ്ക്കിടെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഫോറൻസിക് ബ്ലോക്കിനകത്ത് അസ്വാഭാവികമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ഡോക്ടർ മായ സാധാരണപോലെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ആളല്ലായിരുന്നു. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന റിപ്പോർട്ട് ഫയൽ അവൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നത് അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. വർഷങ്ങളായി അനവധി പോസ്റ്റ്മോർട്ടങ്ങൾ നടത്തിയ ഒരാളുടെ മുഖത്ത് ആദ്യമായാണ് അദ്ദേഹം ഇത്തരമൊരു ആശയക്കുഴപ്പം കാണുന്നത്.
“റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറായോ?”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടർ മായ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“തയ്യാറായി…”
“പക്ഷേ ഇതുപോലൊരു റിപ്പോർട്ട് ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ എഴുതിയിട്ടില്ല.”
അവർ രണ്ടുപേരും പരിശോധനാമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. തണുത്ത മുറിയുടെ നടുവിൽ അനന്യയുടെ മൃതദേഹം ഇപ്പോഴും പരിശോധനാ മേശയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് മരണത്തിന് മുമ്പ് ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഭയമോ വേദനയോ ഒന്നും കാണാനില്ലായിരുന്നു. സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. എന്നാൽ റിപ്പോർട്ടിലെ വിവരങ്ങൾ ആ സമാധാനത്തെ പൂർണമായും തകർക്കുന്നതായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ മായ ഫയൽ തുറന്ന് ആദ്യ പേജ് അർജുന് നേരെ നീട്ടി.
“മരണസമയം…”
“രാത്രി 12:00.”
അർജുൻ തലയാട്ടി.
“അതറിയാം.”
മായ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
“പക്ഷേ…”
“ഇതാണ് പ്രശ്നം.”
അവൾ ഒരു ഗ്രാഫിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
ഹൃദയത്തിന്റെ വൈദ്യുത പ്രവർത്തനം രേഖപ്പെടുത്തിയ ഡാറ്റ.
രാത്രി 12:00-ന് മരണസൂചന.
എന്നാൽ…
12:07 വരെ ചെറിയ വൈദ്യുത സ്പന്ദനങ്ങൾ തുടർന്നിരുന്നു.
അർജുൻ റിപ്പോർട്ട് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
“ഇത് മെഷീൻ പിഴവാകുമോ?”
മായ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത ഉപകരണങ്ങളിൽ പരിശോധിച്ചു.”
“ഫലം ഒന്നുതന്നെ.”
മുറിയിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
അർജുൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“മരണകാരണം?”
മായ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അതും കണ്ടെത്താനായില്ല.”
“വിഷമില്ല.”
“കഴുത്ത് ഞെരിച്ചതിന്റെ ലക്ഷണമില്ല.”
“കുത്തേറ്റിട്ടില്ല.”
“വെടിയേറ്റിട്ടില്ല.”
“ഹൃദയാഘാതമല്ല.”
അവൾ ഫയൽ അടച്ചു.
“സാങ്കേതികമായി പറഞ്ഞാൽ…”
“അവൾ മരിച്ചു.”
“പക്ഷേ…”
“എന്തുകൊണ്ടാണ് മരിച്ചതെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഒരു തെളിവുപോലും ഇല്ല.”
അർജുൻ മൃതദേഹത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു. അനന്യയുടെ വലത് കൈയിൽ ചെറിയൊരു നീല പാടുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ കണ്ണിൽപ്പെടാത്ത അത്ര ചെറിയ ഒരു അടയാളം.
“ഇത് എന്താണ്?”
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
മായ അടുത്തുവന്ന് നോക്കി.
“ഇന്നലെ രാത്രി ഇത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
“ഇന്നലെ രാത്രി ആദ്യ പരിശോധന നടത്തിയപ്പോൾ…”
“ഈ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“ഇന്ന് രാവിലെ മാത്രമാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.”
മായ ഒരു മാഗ്നിഫൈയിംഗ് ഗ്ലാസ് എടുത്ത് അർജുന് നൽകി.
അദ്ദേഹം അടുത്തുനോക്കി.
അത് ഒരു സാധാരണ മുറിവല്ലായിരുന്നു.
ചർമ്മത്തിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി പതിഞ്ഞ…
ഒരു സംഖ്യ.
1707
അർജുൻ ആ നമ്പർ മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചു.
17…
07…
പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യുവിന്റെ ഫയലിൽ കണ്ട തീയതി.
17 ജൂലൈ.
17/07/2016
അതേ സംഖ്യ.
അപ്പോഴാണ് പരിശോധനാമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നത്.
ഒരു നഴ്സ് അകത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
അവളുടെ മുഖം വെണ്മയായി മാറിയിരുന്നു.
“മാഡം…”
“സിസിടിവി റൂമിൽ…”
“ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്.”
അവർ മൂന്നുപേരും ഉടൻ സുരക്ഷാ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
രാത്രി മുഴുവൻ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ദൃശ്യങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ മായ വീഡിയോ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി.
12:18 AM
അനന്യയുടെ മൃതദേഹം പരിശോധനാമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന സമയം.
രണ്ട് ജീവനക്കാർ മൃതദേഹം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.
മുറിയിൽ ആരുമില്ല.
എല്ലാം സാധാരണ.
പക്ഷേ…
കൃത്യം 12:23 AM-ൽ വീഡിയോയിലെ അനന്യയുടെ വലത് കൈ…
മെല്ലെ…
സ്വയം…
അനങ്ങി.
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ശ്വാസം പോലും വിടാതെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അടുത്ത നിമിഷം…
അനന്യയുടെ വിരലുകൾ പതുക്കെ മേശപ്പുറത്ത് എന്തോ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
വീഡിയോ നിർത്തി.
അർജുൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു.
വിരലുകൾ എഴുതിയത്…
ഒരേയൊരു വാക്ക്.
“ഓടൂ…”
അധ്യായം 5 – വീഡിയോയിൽ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ
സിസിടിവി മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും ആരും സംസാരിച്ചില്ല. സ്ക്രീനിൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്ന ദൃശ്യത്തിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അനന്യയുടെ ജീവനറ്റ കൈ മേശപ്പുറത്ത് എഴുതിയ “ഓടൂ…” എന്ന വാക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്യുമ്പോൾ ഡോക്ടർ മായയുടെ മുഖത്തെ നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ശാസ്ത്രത്തെ മാത്രം വിശ്വസിച്ച് ജീവിച്ച ഒരാൾക്ക് ആ ദൃശ്യം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു. അർജുൻ മാത്രമാണ് ശാന്തത കൈവിടാതെ വീഡിയോയുടെ ഓരോ ഫ്രെയിമും പരിശോധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ഈ കേസിൽ വികാരങ്ങൾക്ക് ഇടമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
വീഡിയോ തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഓടിച്ചു.
രാത്രി 12:18.
ആശുപത്രി ജീവനക്കാർ മൃതദേഹം മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.
12:19.
മുറി ശൂന്യം.
12:20.
ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല.
12:21.
മേശപ്പുറത്ത് അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്ന അനന്യ.
എല്ലാം സാധാരണ.
പക്ഷേ…
12:22:41-ൽ വീഡിയോ ഒരു സെക്കൻഡിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് മിന്നിമറഞ്ഞു.
വെറും ഒരു ഫ്രെയിം.
അതിന് ശേഷം വീണ്ടും സാധാരണയായി.
അർജുൻ വീഡിയോ നിർത്തി.
“ഇത് സൂം ചെയ്യൂ.”
ടെക്നീഷ്യൻ ഫ്രെയിം വലുതാക്കി.
പിക്സലുകൾ തെളിഞ്ഞു.
ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നീട്…
പരിശോധനാമുറിയുടെ വാതിലിനരികിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ.
വെറും ഒരു ഫ്രെയിമിൽ മാത്രം.
അടുത്ത ഫ്രെയിമിൽ…
അയാൾ ഇല്ല.
ഡോക്ടർ മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആ സമയത്ത് ആ മുറിയിൽ ആരുമില്ലായിരുന്നു.”
അർജുൻ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു.
“വാതിൽ തുറന്നിരുന്നോ?”
“ഇല്ല.”
“അകത്തുനിന്നും പുറത്തുനിന്നും ലോക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.”
അർജുൻ ഉടൻ ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാ ക്യാമറകളുടെയും ദൃശ്യങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഇടനാഴി.
ലിഫ്റ്റ്.
പടിക്കെട്ട്.
പുറത്തെ പ്രവേശന കവാടം.
എല്ലാം പരിശോധിച്ചു.
ഒരു ക്യാമറയിലും ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടില്ല.
പക്ഷേ…
പരിശോധനാമുറിയിലെ ക്യാമറയിൽ മാത്രം…
ഒരു ഫ്രെയിമിൽ…
അയാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ടെക്നീഷ്യൻ വീഡിയോ നിശ്ചലമാക്കി.
അർജുൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് നോക്കി.
നിഴൽ മാത്രമായിരുന്നെങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
പോലീസ് യൂണിഫോം.
തോളിൽ മൂന്ന് നക്ഷത്രങ്ങൾ.
ഉയരം ഏകദേശം ആറടി.
വലത് കൈയിൽ പഴയ മോഡൽ വാച്ച്.
മുഖം മാത്രം…
പൂർണമായും ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ സമയം അർജുന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
കൺട്രോൾ റൂമിൽ നിന്നായിരുന്നു.
“സാർ…”
“ഒരു സ്ത്രീ വന്നിട്ടുണ്ട്.”
“അവൾ നിങ്ങളെ മാത്രമേ കാണൂ എന്ന് പറയുന്നു.”
അർജുൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
“ആരാണ്?”
അപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള മറുപടി കേട്ട നിമിഷം അദ്ദേഹം നിശ്ചലനായി.
“അവൾ പറയുന്നു…”
“എന്റെ പേര് അനന്യ എന്നാണ്.”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് മുമ്പ് അദ്ദേഹം അനന്യയുടെ മൃതദേഹത്തിനരികിൽ നിന്നാണ് വന്നത്.
അപ്പോൾ…
കൺട്രോൾ റൂമിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീ…
ആരാണ്?
ഫോൺ വച്ചയുടൻ അദ്ദേഹം ജീപ്പിലേക്ക് ഓടി.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് കൺട്രോൾ റൂമിലേക്ക് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് യാത്രയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന് ഓരോ സെക്കൻഡും മണിക്കൂറുകളായി തോന്നി.
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
വൈപ്പർ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചിട്ടും മുന്നിലെ റോഡ് വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല.
അദ്ദേഹം കൺട്രോൾ റൂമിലെത്തുമ്പോൾ പുറത്തേക്ക് ഒരു ആംബുലൻസ് പാഞ്ഞുപോകുകയായിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറിയ അർജുൻ ഡ്യൂട്ടി ഓഫീസറോട് ചോദിച്ചു.
“അനന്യ എവിടെയാണ്?”
ഡ്യൂട്ടി ഓഫീസർ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“ആര്… അനന്യ?”
“ഇവിടെ ആരും വന്നിട്ടില്ല, സാർ.”
അർജുന്റെ മുഖം മാറി.
അദ്ദേഹം ഉടൻ ഏതാനും മിനിറ്റ് മുമ്പ് വിളിച്ച നമ്പറിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു.
ഫോൺ എടുത്തത് അതേ കോൺസ്റ്റബിൾ തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവൻ പറഞ്ഞ മറുപടി കേട്ട് അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ഫോൺ വഴുതിപ്പോകുമെന്നായി.
“സാർ…”
“ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇതുവരെ വിളിച്ചിട്ടില്ല.”
അധ്യായം 6 – രണ്ടാമത്തെ അനന്യ
കൺട്രോൾ റൂമിലെ ക്ലോക്ക് രാവിലെ 6:15 കാണിക്കുകയായിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതിരുന്നതിനാൽ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൺട്രോൾ റൂമിൽ എത്തിയതായി പറഞ്ഞ അനന്യ ആരായിരുന്നു? അതിലും വിചിത്രമായി, ആ വിവരം അറിയിച്ച കോൺസ്റ്റബിൾ പിന്നീട് താൻ അങ്ങനെ ഒരു ഫോൺ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയുകയും ചെയ്തു. മൊബൈൽ കോൾ ലോഗ് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അർജുന്റെ ഫോണിൽ ആ കോൾ ഉണ്ടായിരുന്നതും സത്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ കൺട്രോൾ റൂമിലെ ഔദ്യോഗിക റെക്കോർഡിൽ അത്തരം ഒരു ഔട്ട്ഗോയിംഗ് കോൾ പോലും രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. സാങ്കേതികമായി അസാധ്യമായ ഒരു സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ നടന്നിരുന്നു.
അർജുൻ നേരെ സൈബർ സെല്ലിലേക്ക് പോയി. കോൾ റെക്കോർഡുകൾ പരിശോധിക്കാൻ വിദഗ്ധനായ ഓഫീസർ നവീൻ കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിലിരുന്നു. എല്ലാ ഡാറ്റയും പരിശോധിച്ചശേഷം അയാൾ പതുക്കെ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“സാർ…”
“നിങ്ങളുടെ ഫോണിലേക്ക് കോൾ വന്നിട്ടുണ്ട്.”
“അതിൽ സംശയമില്ല.”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ?”
നവീൻ മോണിറ്റർ തിരിച്ചു കാണിച്ചു.
“ആ കോൾ വന്ന നമ്പർ…”
“നിലവിലില്ല.”
അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു.
“എന്താണ് അർത്ഥം?”
“ടെലികോം ഡാറ്റാബേസിൽ ആ നമ്പർ ഒരിക്കലും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“അത്…”
“ഒരു നമ്പർ പോലുമല്ല.”
മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
അർജുൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയൽ എടുത്തു. ഇതുവരെ ലഭിച്ച എല്ലാ തെളിവുകളും ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി ചേർത്തുനോക്കി. മരിച്ച ഇൻസ്പെക്ടറുടെ വിരലടയാളം. കാണാതായ കേസ് ഫയൽ. മരണശേഷം മിടിച്ച ഹൃദയം. സിസിടിവിയിൽ ഒരു ഫ്രെയിമിൽ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ലാത്ത ഒരു നമ്പറിൽ നിന്ന് വന്ന ഫോൺകോൾ.
ഇതൊന്നും യാദൃശ്ചികമല്ല.
ആരോ വളരെ കൃത്യമായി അദ്ദേഹത്തെ ഒരു വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഡോക്ടർ മായ വീണ്ടും വിളിച്ചത്.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇത്തവണ ഭയം മാത്രമല്ല…
അവിശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ…”
“അനന്യയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.”
“ഒരു സാധനം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
അർജുൻ ഉടൻ ആശുപത്രിയിലെത്തി.
മായ ഒരു സുതാര്യമായ തെളിവ് കവറിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു താക്കോൽ അദ്ദേഹത്തിന് കൈമാറി.
അത് പഴകിയ പിച്ചള താക്കോലായിരുന്നു.
താക്കോലിന്റെ മുകളിൽ കൊത്തിയിരുന്നത് രണ്ട് വാക്കുകൾ മാത്രം.
LOCKER 27
“ഇത് അവളുടെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നില്ലേ?”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
മായ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“ഇന്നലെ രാത്രി മൃതദേഹം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഇത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
അർജുൻ വീണ്ടും അവളെ നോക്കി.
“പിന്നെ ഇത് എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്?”
ഡോക്ടർ മായയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ഇന്ന് രാവിലെ…”
“മൃതദേഹത്തിന്റെ ഇടത് കൈ…”
“മുറുകെ അടച്ച നിലയിലായിരുന്നു.”
“തുറന്നപ്പോൾ…”
“ഈ താക്കോൽ അതിനുള്ളിലായിരുന്നു.”
അർജുൻ ഉടൻ തെളിവ് കവർ എടുത്തു.
താക്കോലിന്റെ പിന്നിൽ വളരെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ മറ്റൊരു വാക്ക് കൊത്തിയിരുന്നു.
C.S.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു പേര് മിന്നിപ്പോയി.
Central Station.
കൊച്ചി സെൻട്രൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ ലഗേജ് ലോക്കറുകൾ.
രാവിലെ ഏഴ് മണിയോടെ അർജുൻ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. യാത്രക്കാരുടെ തിരക്ക് പതിയെ കൂടിവരികയായിരുന്നു. പ്ലാറ്റ്ഫോം നമ്പർ രണ്ടിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ ലോക്കർ മുറി വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത നിലയിലായിരുന്നു. അവിടെ ഇപ്പോഴും നമ്പർ പതിച്ച ഇരുമ്പ് ലോക്കറുകൾ നിരയായി നിന്നിരുന്നു.
അദ്ദേഹം എണ്ണിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
23…
24…
25…
26…
അവസാനം…
27.
താക്കോൽ മെല്ലെ പൂട്ടിലേക്ക് കയറി.
ഒരു നിമിഷം മടിച്ചശേഷം അർജുൻ അത് തിരിച്ചു.
ക്ലിക്ക്…
വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത ഇരുമ്പ് വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ചെറിയ തവിട്ടുനിറ ഫയൽ.
ഒരു പഴയ മൊബൈൽ ഫോൺ.
അതിനുമുകളിൽ വെള്ള പേപ്പറിൽ എഴുതിയ ഒരു സന്ദേശം.
അർജുൻ അത് എടുത്തു.
കൈയെഴുത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഈ ഫയൽ തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പ്…”
“…നിങ്ങളുടെ പിന്നിലേക്ക് ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ വായിച്ച അതേ നിമിഷം…
അർജുന് തന്റെ പിന്നിൽ…
ആരോ വളരെ പതുക്കെ ശ്വാസം വിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അധ്യായം 7 – ലോക്കർ നമ്പർ 27
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ ലോക്കർ മുറി വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി. തകർന്ന ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീണ പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിൽ പൊടിക്കണങ്ങൾ പതുക്കെ ഒഴുകിനടന്നു. അർജുൻ കൈയിലിരുന്ന കുറിപ്പ് വീണ്ടും വായിച്ചു.
“ഈ ഫയൽ തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പ്… നിങ്ങളുടെ പിന്നിലേക്ക് ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്.”
ആ വരികൾ വായിച്ച നിമിഷം തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നിൽ ആരുടെയോ ശ്വാസം കേട്ടിരുന്നു. അത് വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നത്ര അടുത്ത്. വർഷങ്ങളുടെ പോലീസ് പരിശീലനം അദ്ദേഹത്തോട് ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്—ഉടൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കണം. പക്ഷേ ആ കുറിപ്പ് എഴുതിയ ആൾ അങ്ങനെ ചെയ്യരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു.
അർജുൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. ഭയത്തിന് പകരം യുക്തിയെ ആശ്രയിക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം. പോക്കറ്റിൽ നിന്നു മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് സെൽഫി ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ദൃശ്യത്തിലൂടെ തന്റെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
ലോക്കർ മുറി പൂർണമായും ശൂന്യമായിരുന്നു.
എന്നാൽ…
ആ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഓരോ ചുവടും വയ്ക്കുമ്പോഴും ആ ശബ്ദം അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം നീങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഒടുവിൽ സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അദ്ദേഹം ഒറ്റയടിക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
ശൂന്യമായ ഇടനാഴി.
തകർന്ന ചുമർ.
തുരുമ്പിച്ച ലോക്കറുകൾ.
അത്ര മാത്രം.
ആ നിമിഷം തന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ലോഹശബ്ദം കേട്ടു.
ടക്…
അദ്ദേഹം വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നോക്കി.
ഇപ്പോൾ തുറന്നുകിടന്നിരുന്ന ലോക്കർ നമ്പർ 27 സ്വയം അടഞ്ഞിരുന്നു.
അർജുൻ വേഗത്തിൽ ലോക്കർ തുറന്നു. അകത്തുണ്ടായിരുന്ന ഫയലും പഴയ മൊബൈൽ ഫോണും ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരും അതിൽ കൈവച്ചിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഫയൽ എടുത്ത് തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ഒരു തലക്കെട്ട് മാത്രം.
PROJECT ECHO
അതിന്റെ താഴെ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ.
CONFIDENTIAL
അടുത്ത പേജുകൾ വായിച്ചപ്പോൾ അർജുന്റെ മുഖം പതുക്കെ മാറി. ഇത് ഒരു സാധാരണ കേസ് ഫയലായിരുന്നില്ല. ആറുവർഷം മുമ്പ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യു രഹസ്യമായി അന്വേഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ഓപ്പറേഷന്റെ രേഖകളായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ പല പ്രധാന വ്യക്തികളും ചേർന്ന് നടത്തിയ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ ഭൂമിതട്ടിപ്പ്, വ്യാജ മരണങ്ങൾ, പുതിയ തിരിച്ചറിയലുകൾ സൃഷ്ടിക്കൽ—എല്ലാം അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ഓരോ പേജിലും ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു.
ചിലർ രാഷ്ട്രീയക്കാർ.
ചിലർ ബിസിനസുകാർ.
ചിലർ…
പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ.
ഫയലിന്റെ അവസാന പേജിലെത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിർത്തി.
അവിടെ ഒട്ടിച്ചിരുന്ന ഒരു പഴയ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ.
വിനോദ് മാത്യു നടുവിൽ നിൽക്കുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന് ചുറ്റും ആറുപേർ.
അവരിൽ നാലുപേരുടെ മുഖത്ത് ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് വലിയ X അടയാളമിട്ടിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു കുറിപ്പ്.
“ഇവരിൽ നാലുപേരും ഇപ്പോൾ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു.”
ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് രണ്ട് മുഖങ്ങൾ മാത്രം.
ഒന്ന്…
വിനോദ് മാത്യു.
മറ്റൊന്ന്…
അർജുൻ ഇതുവരെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾ.
അപ്പോഴാണ് ലോക്കറിൽ നിന്ന് എടുത്ത പഴയ മൊബൈൽ ഫോൺ സ്വയം പ്രകാശിച്ചത്.
അത് ഓഫ് ചെയ്ത നിലയിലായിരുന്നല്ലോ.
ബാറ്ററിയുമില്ല.
എങ്കിലും…
സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞു.
ഒരു പുതിയ സന്ദേശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“നീ ഒടുവിൽ ഫയൽ കണ്ടെത്തി.”
അർജുൻ വിറച്ച കൈകളോടെ ഫോൺ എടുത്തു.
അടുത്ത സന്ദേശം സ്വയം തെളിഞ്ഞു.
“വിനോദ് മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
മൂന്നാമത്തെ സന്ദേശം.
“അവൻ നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നു.”
അതേ നിമിഷം…
ലോക്കർ മുറിക്ക് പുറത്തുനിന്ന് കനത്ത ബൂട്ടുകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഒന്ന്…
രണ്ട്…
മൂന്ന്…
ആരോ വളരെ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നുവരികയായിരുന്നു.
അർജുൻ തോക്ക് പുറത്തെടുത്തു വാതിലിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ചു.
പക്ഷേ അകത്തേക്ക് കയറിയ ആളെ കണ്ട നിമിഷം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരൽ ട്രിഗറിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പിൻവാങ്ങി.
കാരണം…
അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന യൂണിഫോമിന്റെ നെഞ്ചിലെ നെയിംപ്ലേറ്റിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നത്—
“VINOD MATHEW”
അധ്യായം 8 – ജീവനോടെ വന്ന മരിച്ച മനുഷ്യൻ
ലോക്കർ മുറിക്കുള്ളിൽ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. അർജുൻ കൈയിലെ തോക്ക് ഉറച്ചുപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറിയ മനുഷ്യന്റെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ ശക്തിയും ചോർന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. പഴയ പോലീസ് യൂണിഫോം. നെഞ്ചിൽ തിളങ്ങുന്ന നെയിംപ്ലേറ്റ്—“VINOD MATHEW”. ആ മുഖം അദ്ദേഹം ഫയലിലെ ചിത്രങ്ങളിൽ പലതവണ കണ്ടതാണ്. ആറുവർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ അതേ മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
വിനോദ് അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ മെല്ലെ അടച്ചു. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയുമില്ല. ഭയവുമില്ല. വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരാളെ ഒടുവിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരാളുടെ ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു ആ കണ്ണുകളിൽ. അർജുൻ തോക്കിന്റെ മുന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഉയർത്തി.
“ഒരു ചുവടുപോലും മുന്നോട്ട് വരരുത്.”
വിനോദ് നിശ്ചലനായി.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ ഇപ്പോഴും നല്ല പോലീസ് ഓഫീസറാണ്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.”
അർജുന്റെ വിരൽ ട്രിഗറിൽ കൂടുതൽ മുറുകി.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
“വിനോദ് മാത്യു ആറുവർഷം മുമ്പ് മരിച്ചു.”
ആ മനുഷ്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അതാണ് എല്ലാവരും വിശ്വസിക്കുന്നത്.”
“ഞാനും…”
“അങ്ങനെ തന്നെയാകണമെന്നാണ് ആഗ്രഹിച്ചത്.”
മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ കനത്തു. പുറത്തുകൂടി ഒരു ട്രെയിൻ കടന്നുപോയി. അതിന്റെ വിറയൽ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുമരുകളിലൂടെ പടർന്നു. വിനോദ് പതുക്കെ കൈകൾ ഉയർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ആയുധമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
“നിനക്ക് എന്നെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാം.”
“പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ്…”
“ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.”
അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“അനന്യ നിന്നെ എന്തിനാണ് വിളിച്ചതെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
ആ ചോദ്യം അർജുനെ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിപ്പിച്ചു.
ശരിയാണ്.
അനന്യ സഹായം ചോദിച്ചില്ല.
അവൾ പറഞ്ഞത്…
“എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വരരുത്.”
അത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
വിനോദ് അർജുന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം വായിച്ചപോലെ സംസാരിച്ചു.
“കാരണം…”
“അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.”
“അവൾ മരിക്കുമെന്ന്.”
അർജുൻ കർക്കശമായി ചോദിച്ചു.
“അവളെ കൊന്നത് നിങ്ങളാണോ?”
വിനോദിന്റെ മുഖം ആദ്യമായി മാറി.
കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുറ്റബോധം മിന്നിമറഞ്ഞു.
“അല്ല.”
“ഞാൻ അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.”
അതേ നിമിഷം…
പഴയ മൊബൈൽ ഫോൺ വീണ്ടും പ്രകാശിച്ചു.
സ്ക്രീനിൽ പുതിയൊരു സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
“അവനെ വിശ്വസിക്കരുത്.”
അർജുൻ ഞെട്ടി ഫോൺ നോക്കി.
സന്ദേശം അയച്ച നമ്പർ…
ANANYA
അദ്ദേഹം പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
വിനോദ് ആ ഫോൺ കണ്ടിട്ടില്ല.
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി അർജുനെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
വീണ്ടും ഫോൺ വിറച്ചു.
രണ്ടാമത്തെ സന്ദേശം.
“അവൻ കള്ളം പറയുന്നു.”
മൂന്നാമത്തെ സന്ദേശം.
“യഥാർത്ഥ കൊലയാളി…”
സന്ദേശം പാതിവഴിയിൽ നിന്നു.
സ്ക്രീൻ കറുത്തു.
അതേ നിമിഷം…
ലോക്കർ മുറിയുടെ പുറത്ത് ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി.
ധാം…!
ചുമരിലെ ഗ്ലാസ് തകർന്നു ചിതറി.
രണ്ടാമത്തെ വെടിയുണ്ട നേരെ വിനോദിന്റെ തോളിൽ തുളച്ചുകയറി.
അദ്ദേഹം പിന്നിലേക്ക് വീണു.
അർജുൻ ഉടൻ നിലത്തേക്ക് ചാടി.
പുറത്ത് നിന്ന് തുടർച്ചയായി വെടിയുതിർക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആക്രമിച്ചത്…
ഒരാളല്ല.
കുറഞ്ഞത് നാല് പേർ.
അധ്യായം 9 – നിഴലിൽ നിന്ന് വെടിയുതിർത്തവർ
ലോക്കർ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അരാജകത്വം പടർന്നു. ചില്ലുകൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ച ശബ്ദം ചെവികളെ തുളച്ചുകയറി. കോൺക്രീറ്റ് ചുമരിൽ വെടിയുണ്ടകൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം പഴയ കെട്ടിടത്തിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അർജുൻ നിലത്തുകിടന്നിരുന്ന ഇരുമ്പ് അലമാരയുടെ പിന്നിലേക്ക് ഉരുണ്ടുമാറി. വർഷങ്ങളുടെ പരിശീലനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തെ സ്വയം പ്രവർത്തിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യത്തിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു. ആരാണ് ഈ ആക്രമണം നടത്തുന്നത്? എന്തിനാണ്? പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് അവരുടെ ആദ്യ ലക്ഷ്യം വിനോദ് മാത്യുവായത്?
വിനോദ് വെടിയേറ്റ തോളിൽ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് നിലത്ത് വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു. രക്തം യൂണിഫോമിലൂടെ ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും അദ്ദേഹം വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നത് മറ്റൊന്നിനെയായിരുന്നു. വെടിയൊച്ചകൾക്കിടയിലും അദ്ദേഹം അർജുനെ നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“ഫയൽ…”
“അവർക്ക് കിട്ടാൻ അനുവദിക്കരുത്…”
അതേ നിമിഷം മറ്റൊരു വെടിയുണ്ട അലമാരയിൽ തട്ടി തീപ്പൊരി ചിതറി. പഴയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ വിറച്ചു. അർജുൻ തോക്ക് പുറത്തേക്ക് നീട്ടി രണ്ട് റൗണ്ട് തിരിച്ചുതിർത്ത്. പുറത്തുനിന്ന് ആരോ മറഞ്ഞോടുന്ന കാലൊച്ച കേട്ടു. പക്ഷേ ആക്രമികൾ വളരെ പരിചയസമ്പന്നരായിരുന്നു. ഒരാളെയും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ലോക്കർ മുറിയുടെ തകർന്ന ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ അർജുൻ നാല് കറുത്ത എസ്.യു.വി. വാഹനങ്ങൾ സ്റ്റേഷന്റെ പിൻവശത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. എല്ലാ വാഹനങ്ങൾക്കും നമ്പർ പ്ലേറ്റുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു. മുഖംമൂടി ധരിച്ച ആയുധധാരികൾ പതുക്കെ കെട്ടിടത്തെ വളയുകയായിരുന്നു.
വിനോദ് പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞ് അർജുന്റെ അടുത്തെത്തി.
“അവർ…”
“പോലീസല്ല.”
“പക്ഷേ…”
“പോലീസിനേക്കാൾ ശക്തരാണ്.”
അർജുൻ വേഗത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ആരാണ് അവർ?”
വിനോദ് ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു.
“Project Echo…”
“അതൊരു കേസ് മാത്രമല്ല.”
“ഒരു സംഘടനയാണ്.”
അർജുന്റെ മുഖം മാറി.
ഫയലിൽ കണ്ട പേര്.
Project Echo.
അത് ഒരു രഹസ്യ അന്വേഷണത്തിന്റെ കോഡ് നാമമാണെന്നാണ് അദ്ദേഹം കരുതിയത്.
പക്ഷേ…
അത് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സംഘമാണോ?
വിനോദ് തുടർന്നു.
“ഞാൻ ആറുവർഷം മുമ്പ് മരിച്ചിട്ടില്ല.”
“എന്നെ…”
“മരിച്ചതായി ലോകത്തെ വിശ്വസിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം…”
“അവരുടെ പട്ടികയിൽ അടുത്ത പേര്…”
വിനോദ് അർജുനെ നേരെ നോക്കി.
“…എന്റേതായിരുന്നു.”
അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടനശബ്ദം കേട്ടത്.
ബൂം…!
ലോക്കർ മുറിയുടെ പ്രധാനവാതിൽ തകർന്നു വീണു.
പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു.
ആ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച നാലുപേർ അകത്തേക്ക് കയറി.
മുഖം മുഴുവൻ മറച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവരുടെ ചലനങ്ങളിൽ സൈനികരുടെ കൃത്യത വ്യക്തമായിരുന്നു.
മുന്നിൽ നിന്നയാൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഫയൽ താഴെ വയ്ക്കൂ.”
“അപ്പോൾ…”
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ജീവനോടെ പോകും.”
അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം ഫയൽ തന്റെ ജാക്കറ്റിനുള്ളിലേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചു.
തോക്കിന്റെ പിടി കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മുഖംമൂടി ധരിച്ച ആളുടെ കൈയിലെ മോതിരം അർജുന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള ഒരു മോതിരം.
അതിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്…
ECHO
വിനോദ് ആ മോതിരം കണ്ട നിമിഷം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
“അർജുൻ…”
“ഓടൂ…”
“അവരുടെ ലീഡർ വന്നുകഴിഞ്ഞു.”
അർജുൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരാൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അയാൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ…
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അവിശ്വാസത്തോടെ വികസിച്ചു.
കാരണം…
ആ മുഖം…
അർജുന്റേതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
അധ്യായം 10 – അവസാന സത്യം (ക്ലൈമാക്സ്)
ലോക്കർ മുറിയിലാകെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. വെടിയൊച്ചകൾ പോലും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നുവന്ന ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി അർജുൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു. അത് ഒരു സാധാരണ സാമ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അതേ ഉയരം. അതേ കണ്ണുകൾ. അതേ മുഖഭാവം. കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കാണുന്നതുപോലെ. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അർജുന്റെ കൈയിലെ തോക്ക് പോലും താഴ്ന്നുപോയി.
മുഖംമൂടി ധരിച്ചിരുന്ന മറ്റ് ആളുകൾ അയാളെ കണ്ടതുമാത്രം പിന്നിലേക്ക് മാറിനിന്നു. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഈ സംഘത്തിന്റെ നേതാവ് അയാളാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. അയാൾ ശാന്തമായി അർജുനെ നോക്കി. മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയില്ല. കോപവുമില്ല. വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരാളെ ഒടുവിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരാളുടെ ഭാവം മാത്രം.
“ഒടുവിൽ…”
“നമ്മൾ നേരിൽ കണ്ടു.”
അർജുൻ ശബ്ദം കർക്കശമാക്കി.
“നീയാരാണ്?”
അയാൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“എന്റെ പേര് നിനക്കറിയേണ്ട കാര്യമില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“ഞാൻ നിന്റെ ശത്രുവുമല്ല.”
വിനോദ് നിലത്തുകിടന്നുകൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“അർജുൻ…”
“അവന്റെ ഒരു വാക്കും വിശ്വസിക്കരുത്.”
അയാൾ വിനോദിനെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ആറ് വർഷമായി…”
“നീ ഇതേ തെറ്റാണ് ചെയ്യുന്നത്.”
അർജുൻ ഇരുവരെയും മാറിമാറി നോക്കി. ഇതുവരെ ലഭിച്ച എല്ലാ തെളിവുകളും മനസ്സിലൂടെ മിന്നിപ്പോയി. അനന്യയുടെ ഫോൺകോൾ. മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ വിരലടയാളം. കാണാതായ ഫയലുകൾ. സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ. ലോക്കർ നമ്പർ 27. എല്ലാം ഒരേ ചങ്ങലയിലെ കണ്ണികളായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
“അനന്യയെ കൊന്നത് ആരാണ്?”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അയാൾ ആദ്യം മറുപടി പറഞ്ഞു.
“Project Echo.”
അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു.
“ഒരു സംഘടന?”
“അല്ല.”
“ഒരു ആശയം.”
“അധികാരമുള്ളവർ ചെയ്ത കുറ്റങ്ങൾ…”
“എന്നെന്നേക്കുമായി മറച്ചുവയ്ക്കാനുള്ള ഒരു സംവിധാനം.”
വിനോദ് പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അതാണ് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്.”
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“എന്നെ മരിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്.”
അയാൾ തുടർന്നു.
“അനന്യ…”
“ആ സംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ആളായിരുന്നു.”
“അവൾ എല്ലാ തെളിവുകളും പകർത്തി.”
“അത് നിന്റെ കൈയിൽ എത്തിക്കാനായിരുന്നു ശ്രമം.”
അർജുൻ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലിലേക്ക് നോക്കി.
അതിനുള്ളിലായിരുന്നു ആ തെളിവുകൾ.
അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാവരും അതിനുവേണ്ടി പോരാടിയത്.
അതേ സമയം പുറത്തുനിന്ന് പോലീസ് സൈറൺ കേട്ടു.
നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന ലൈറ്റുകൾ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പതിച്ചു.
ആക്രമികൾ പരസ്പരം നോക്കി.
അവരുടെ നേതാവ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“സമയം കഴിഞ്ഞു.”
അടുത്ത നിമിഷം മുറിയിലാകെ കനത്ത പുക നിറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചുമച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
പുക മാറിയപ്പോൾ…
മുഖംമൂടി ധരിച്ചവരും അവരുടെ നേതാവും അപ്രത്യക്ഷരായിരുന്നു.
വിനോദ് മാത്രമാണ് അവിടെ കിടന്നിരുന്നത്.
വെടിയേറ്റ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അർജുൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“ആംബുലൻസ് വരുന്നു.”
“നിങ്ങൾ രക്ഷപ്പെടും.”
വിനോദ് പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല…”
“ഇത്തവണ…”
“ഞാൻ ശരിക്കും പോകുകയാണ്.”
അദ്ദേഹം വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് അർജുന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ മെമ്മറി കാർഡ് വച്ചു.
“ഇതിലാണ്…”
“എല്ലാ തെളിവുകളും.”
“ഒരിക്കലും…”
“ആരെയും പൂർണമായി വിശ്വസിക്കരുത്.”
അത് പറഞ്ഞ് വിനോദിന്റെ കൈ പതുക്കെ താഴേക്ക് വീണു.
കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.
ഈ തവണ…
അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചിരുന്നു.
മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞ്…
Project Echo-യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരും ബിസിനസുകാരും അറസ്റ്റിലായി. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന കേസുകൾ ഒന്നൊന്നായി വീണ്ടും തുറന്നു. അനന്യയുടെ പേരിൽ സർക്കാർ ധീരതാ പുരസ്കാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇൻസ്പെക്ടർ വിനോദ് മാത്യുവിന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളും തിരുത്തപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ഒളിവിൽ പോയ കുറ്റവാളിയല്ല, രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി ജീവൻ പണയംവെച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെന്ന് സർക്കാർ അംഗീകരിച്ചു.
പക്ഷേ…
ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ഇന്നും ഉത്തരമില്ലാതെ അവശേഷിച്ചു.
ആ ദിവസം ലോക്കർ മുറിയിൽ അർജുന്റെ മുഖവുമായി വന്ന ആ മനുഷ്യൻ…
ആരായിരുന്നു?
ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ അർജുൻ വീട്ടിലിരുന്ന് പഴയ ഫയലുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
UNKNOWN CALLER
അദ്ദേഹം പതുക്കെ കോൾ സ്വീകരിച്ചു.
അപ്പുറത്ത് പരിചിതമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം.
“സാർ…”
“ഞാൻ അനന്യ.”
“ഇത്…”
“അവസാന ഫോൺകോൾ അല്ല.”
ലൈൻ വിച്ഛേദിച്ചു.
അർജുൻ മെല്ലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ചില കേസുകൾ…
അവസാനിക്കില്ല.
അവ കാത്തിരിക്കും.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഫോൺകോൾ എടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ് “അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ”. അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹവും തെറ്റിദ്ധാരണയും വൈകിപ്പോയ തിരിച്ചറിവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ വികാരഭരിതമായ കഥയും വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഔദ്യോഗിക ലിങ്ക്