ഒരു രാത്രിയിലെ അവസാന ട്രെയിൻ… അതിൽ കയറിയവർ എല്ലാവരും ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തി. പക്ഷേ ഒരാൾ മാത്രം ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യവുമായി ഇറങ്ങി.
അധ്യായം 1 – അവസാന യാത്ര
കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ.
രാത്രി 11:45.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. ചെറിയ മഴ പെയ്തതിനാൽ തറ നനഞ്ഞുകിടന്നു. ചായക്കടയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന നീരാവിയും ദൂരെയെത്തുന്ന ട്രെയിനിന്റെ ഹോണും രാത്രി കൂടുതൽ നിശ്ശബ്ദമാക്കി.
നിഖിൽ തന്റെ ബാഗ് തോളിലിട്ട് ഡിജിറ്റൽ ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി.
“അവസാന ട്രെയിൻ – തിരുവനന്തപുരം എക്സ്പ്രസ്.”
ഈ ട്രെയിൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ രാവിലെ വരെ മറ്റൊരു ട്രെയിൻ ഇല്ല.
അവൻ വേഗത്തിൽ എസ്-5 കോച്ചിലേക്ക് കയറി.
കോച്ചിനുള്ളിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.
ഒരു യുവദമ്പതികൾ.
രണ്ട് കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികൾ.
ഒരു അമ്മയും കുഞ്ഞും.
പിന്നെ…
ജനലരികിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്ന ഒരു വയോധികൻ.
വെളുത്ത ഷർട്ട്.
ചാരനിറമുള്ള സ്വെറ്റർ.
മുഖത്ത് ക്ഷീണം.
എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ പറയാനുള്ള ആകാംക്ഷ.
നിഖിലിന്റെ സീറ്റ് അതിന് എതിർവശത്തായിരുന്നു.
അവൻ ബാഗ് മുകളിലെ റാക്കിൽ വെച്ച് ഇരുന്നു.
ട്രെയിൻ പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അൽപസമയം ഇരുവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
പുറത്ത് മഴത്തുള്ളികൾ ജനലിൽ പതിച്ച് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് വയോധികൻ ചോദിച്ചു.
“മോനെ…”
“സമയം എത്രയായി?”
നിഖിൽ മൊബൈൽ നോക്കി.
“പന്ത്രണ്ട് മണിയായി.”
വയോധികൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ശരിയായ സമയമായി…”
ആ മറുപടി നിഖിലിന് വിചിത്രമായി തോന്നി.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് ടിക്കറ്റ് പരിശോധകൻ വന്നു.
എല്ലാവരുടെയും ടിക്കറ്റ് പരിശോധിച്ചു.
വയോധികന്റെയും.
എല്ലാം ശരിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ടിക്കറ്റ് പരിശോധകൻ പോയ ഉടനെ…
വയോധികൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴകിയ ഒരു പേപ്പർ ടിക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
അതിന്റെ അരികുകൾ മഞ്ഞനിറമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളതാണെന്ന് തോന്നി.
അത് നിഖിലിന്റെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടിക്കൊടുത്തു.
“ഇത് സൂക്ഷിക്കൂ.”
നിഖിൽ അമ്പരന്നു.
“എന്തിന്?”
വയോധികൻ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“നാളെ രാവിലെ…”
“ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകില്ല.”
നിഖിൽ ചിരിച്ചു.
“അങ്ങനെ പറയരുത് അച്ചായാ.”
വയോധികൻ ചിരിച്ചില്ല.
അദ്ദേഹം നേരെ നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഞാൻ തമാശ പറഞ്ഞതല്ല.”
“നീ ഈ ടിക്കറ്റ് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.”
ട്രെയിൻ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റേഷനിൽ നിർത്തി.
രണ്ടുപേർ കയറി.
ചിലർ ഇറങ്ങി.
വീണ്ടും യാത്ര തുടങ്ങി.
നിഖിൽ ആ ടിക്കറ്റ് തിരിച്ചു കൊടുക്കാൻ നോക്കി.
പക്ഷേ…
വയോധികൻ ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് അതിശയകരമായ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി രണ്ട് മണി.
നിഖിലും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
രാവിലെ…
ചായക്കാരന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൻ കണ്ണുതുറന്നത്.
“ചായ… ചായ…”
അവൻ ആദ്യം എതിർസീറ്റിലേക്ക് നോക്കി.
വയോധികൻ അവിടെയില്ല.
അവന്റെ ബാഗും ഇല്ല.
സീറ്റും ശൂന്യം.
നിഖിൽ ഉടൻ അടുത്തിരുന്ന യാത്രക്കാരനോട് ചോദിച്ചു.
“ഇവിടെ ഇരുന്നിരുന്ന അച്ചായൻ എവിടെ ഇറങ്ങി?”
ആ യുവാവ് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ഏത് അച്ചായൻ?”
“ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഈ സീറ്റിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
നിഖിൽ ചിരിച്ചു.
“തമാശ പറയുകയാണോ?”
അയാൾ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അല്ല.”
“നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ഈ നാല് സീറ്റിലും യാത്ര ചെയ്തത്.”
നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
അവൻ ഉടൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരും ആ വയോധികനെ ഓർക്കുന്നില്ല.
ടിക്കറ്റ് പരിശോധകനെയും കണ്ടെത്തി ചോദിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടിയും അതുതന്നെ.
“ആ സീറ്റ് ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഒഴിവായിരുന്നു.”
നിഖിൽ പതുക്കെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈയിട്ടു.
വയോധികൻ നൽകിയ പഴയ ടിക്കറ്റ് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.
അതിന്റെ പുറകിൽ നീല മഷിയിൽ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“ലോക്കർ നമ്പർ – 307”
“തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷൻ.”
ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പതുക്കെ കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നിഖിലിന് അറിയാമായിരുന്നു…
ഈ യാത്ര ഇപ്പോഴാണ് ശരിക്കും ആരംഭിക്കുന്നത്.
അധ്യായം 2 – ലോക്കർ നമ്പർ 307
തിരുവനന്തപുരം സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷൻ.
രാവിലെ ഏഴ് മണി.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ആളുകളുടെ തിരക്കായിരുന്നു. പ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെ ശബ്ദം, ചായയുടെ മണം, യാത്രക്കാരുടെ തിരക്ക്—എല്ലാം സാധാരണ പോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ…
നിഖിലിന് മാത്രം ലോകം അസാധാരണമായി മാറിയിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.
അതിന്റെ പിന്നിൽ ഇപ്പോഴും അതേ എഴുത്ത്.
“Locker No. 307”
“Trust no one.”
“ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത്.”
ഇന്നലെ രാത്രി ആ വാചകം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
നിഖിൽ സ്റ്റേഷനിലെ ക്ലോക്ക് റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
പഴയ ലോക്കറുകൾ നിരയായി കിടക്കുന്നു.
301…
302…
303…
അങ്ങനെ എണ്ണിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോയി.
അവസാനം…
307.
ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള പഴയ ലോക്കർ.
പുറത്ത് പൊടിപിടിച്ച അവസ്ഥ.
പക്ഷേ…
അടുത്തിടെ ആരോ തുറന്നതുപോലെ താക്കോലിൽ പുതിയ പോറലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ലോക്കറിന് സമീപം ഇരുന്നിരുന്ന ജീവനക്കാരനെ നിഖിൽ സമീപിച്ചു.
“സാർ…”
“ഈ ലോക്കർ തുറക്കണം.”
ജീവനക്കാരൻ രജിസ്റ്റർ പരിശോധിച്ചു.
മുഖഭാവം മാറി.
“307…?”
“ഈ നമ്പർ വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ ഇത്…”
നിഖിൽ ടിക്കറ്റ് കാണിച്ചു.
ജീവനക്കാരൻ അത് കണ്ടതും എഴുന്നേറ്റു.
അയാൾ കുറച്ചുനേരം ടിക്കറ്റിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഈ ടിക്കറ്റ് നിനക്ക് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?”
“ഇന്നലെ രാത്രി ട്രെയിനിൽ ഒരു അച്ചായൻ തന്നതാണ്.”
ജീവനക്കാരന്റെ മുഖം വിളറി.
അയാൾ ഉടനെ ഓഫീസിനുള്ളിലേക്ക് പോയി.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പഴയ താക്കോൽ കൊണ്ടുവന്നു.
“ഈ താക്കോൽ…”
“ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷമായി ആരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.”
നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
താക്കോൽ ലോക്കറിലേക്ക് ഇട്ടു.
ക്ലിക്ക്…
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത്…
ഒരു പഴയ ലെതർ ബാഗ്.
ഒരു ഫയൽ.
ഒരു ഫോട്ടോ.
ഒരു കത്ത്.
ആദ്യം അവൻ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
നാല് പേർ.
ഒരു ട്രെയിനിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
അവരിൽ ഒരാൾ…
ഇന്നലെ രാത്രി കണ്ട അതേ വയോധികൻ.
പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയ വർഷം കണ്ടപ്പോൾ നിഖിൽ ഞെട്ടി.
2001.
ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള ചിത്രം.
അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആൾക്ക് ഇന്നലെ രാത്രി കണ്ടതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു പ്രായം.
ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.
അവൻ കത്ത് തുറന്നു.
ആദ്യ വരി വായിച്ചതോടെ ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തുപോയി.
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന ആളേ…”
“എനിക്ക് മരിച്ച് ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷമായി.”
നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കത്ത് താഴെ വീണു.
“ഇത്…”
“അസാധ്യം…”
അതേ സമയം…
സ്റ്റേഷനിലെ വൈദ്യുതി പെട്ടെന്ന് പോയി.
മുഴുവൻ ക്ലോക്ക് റൂമും ഇരുട്ടിലായി.
പുറത്ത് ആളുകൾ ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങി.
അൽപ നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു.
നിഖിൽ ചുറ്റും നോക്കി.
അവനോടൊപ്പം നിന്നിരുന്ന ജീവനക്കാരൻ…
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ…
ലോക്കറിന്റെ വാതിലിൽ പുതിയൊരു വരി എഴുതിയിരുന്നു.
ചുവന്ന മഷിയിൽ.
“അവർ നിന്നെ കണ്ടെത്തുന്നതിന് മുമ്പ്… ഓടൂ.”
അതേ നിമിഷം…
ക്ലോക്ക് റൂമിന്റെ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ആരോ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“അവനാണ്!”
“307 തുറന്നത് അവനാണ്!”
നിഖിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച മൂന്ന് പേർ അവന്റെ നേരെ ഓടിവരികയായിരുന്നു.
അധ്യായം 3 – മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ കത്ത്
കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച മൂന്ന് പേർ ക്ലോക്ക് റൂമിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.
നിഖിലിന് ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല.
ലോക്കറിൽ നിന്നുള്ള ലെതർ ബാഗും ഫയലും കത്തും വേഗത്തിൽ ബാഗിലാക്കി പിന്നിലെ ചെറിയ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
തിരുവനന്തപുരം സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് പഴയ ഗോഡൗണുകളും പാർക്കിംഗ് ഏരിയയും മാത്രമായിരുന്നു.
പിന്നിൽ നിന്ന് കാലൊച്ചകൾ അടുത്തുവരുന്നു.
“അവൻ രക്ഷപ്പെടരുത്!”
ഒരാൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
നിഖിൽ റോഡ് മുറിച്ചുകടന്ന് തിരക്കേറിയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് കയറി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ മറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്തുടർന്നവർ അവനെ കാണാതെ നിന്നു.
അവൻ ഒരു ചായക്കടയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ച് ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തു.
അവന്റെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ബാഗ് തുറന്ന് ആ പഴയ കത്ത് വീണ്ടും പുറത്തെടുത്തു.
മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ പ്ലാസ്റ്റിക്കിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു അത്.
പതുക്കെ തുറന്നു.
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന ആളേ…”
“എന്റെ പേര് ഗോവിന്ദൻ നായർ.”
“ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈയിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിരിക്കില്ല.”
“പക്ഷേ സത്യം ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
നിഖിൽ ഓരോ വരിയും ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചു.
“2001 ജൂലൈ 14.”
“അന്ന് രാത്രി ഈ അവസാന ട്രെയിനിൽ നാല് പേർ യാത്ര ചെയ്തു.”
“രാവിലെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിയത് മൂന്ന് പേർ മാത്രം.”
നിഖിൽ പെട്ടെന്ന് ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.
ഫോട്ടോയിലുണ്ടായിരുന്നത് നാല് പേർ.
ഇപ്പോൾ…
ഒരാൾ കാണാതായ കഥ.
കത്തിൽ തുടർന്നു.
“നാലാമത്തെ യാത്രക്കാരൻ മരിച്ചു എന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചു.”
“പക്ഷേ…”
“അയാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതാണ്.”
നിഖിലിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“ആ കൊലപാതകം കണ്ട ഒരേയൊരു സാക്ഷി ഞാനായിരുന്നു.”
“എന്നെ കൊല്ലാനും അവർ ശ്രമിച്ചു.”
“ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.”
“പക്ഷേ ആ ദിവസത്തിനുശേഷം എന്റെ ജീവിതം ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു.”
കത്തിന്റെ അവസാനം ഒരു പേര് മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“വിക്രം മേനോൻ.”
അതിന് താഴെ.
“അവനെയാണ് ആദ്യം കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”
നിഖിൽ മൊബൈൽ എടുത്തു.
ഇന്റർനെറ്റിൽ ആ പേര് തിരഞ്ഞു.
വിക്രം മേനോൻ – ചെയർമാൻ, മേനോൻ ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനീസ്.
കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള വ്യവസായികളിൽ ഒരാൾ.
കോടികളുടെ ആസ്തി.
രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങൾ.
ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനങ്ങൾ.
എല്ലായിടത്തും അദ്ദേഹത്തെ പ്രശംസിക്കുന്ന വാർത്തകൾ മാത്രം.
“ഇയാൾക്ക് ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള ട്രെയിൻ കേസുമായി എന്ത് ബന്ധം?”
നിഖിൽ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അതേ സമയം…
അവന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് സന്ദേശം വന്നു.
“കത്ത് മുഴുവൻ വായിക്കരുത്.”
“നിന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.”
നിഖിൽ ഉടൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ എല്ലാവരും സാധാരണക്കാരെപ്പോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
റോഡിന് എതിർവശത്ത് കറുത്ത കുട പിടിച്ചുനിന്ന ഒരാൾ മാത്രം അവനെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കുകയായിരുന്നു.
നിഖിൽ അയാളിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…
ഒരു ബസ് അവരുടെ ഇടയിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ബസ് മാറിയപ്പോൾ…
ആ മനുഷ്യൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീണ്ടും മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചു.
ഇത്തവണ ഒരു ഫോട്ടോ.
അത് കണ്ട നിമിഷം നിഖിലിന്റെ ശരീരം തണുത്തുപോയി.
ഫോട്ടോ…
ഇപ്പോഴെടുത്തതായിരുന്നു.
അതിൽ അവൻ ചായക്കടയുടെ പിന്നിൽ നിൽന്ന് കത്ത് വായിക്കുന്ന ദൃശ്യം വ്യക്തമായി കാണാം.
ഫോട്ടോയ്ക്ക് താഴെ ഒരു വാചകം മാത്രം.
“ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഊഴമാണ്.”
നിഖിൽ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ആരോ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ മുഖം കണ്ട നിമിഷം അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അത്…
ഇന്നലെ രാത്രി ട്രെയിനിൽ കണ്ട ആ വയോധികന്റെ മുഖമായിരുന്നു.
അധ്യായം 4 – ജീവനോടെ മരിച്ച മനുഷ്യൻ
നിഖിൽ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാനാകാതെ നിന്നു.
റോഡിന് മറുവശത്ത്…
ഇന്നലെ രാത്രി ട്രെയിനിൽ കണ്ട അതേ വയോധികൻ.
അയാൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
“നിൽക്കൂ!”
നിഖിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
ആൾക്കൂട്ടം തള്ളിമാറ്റി അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി.
വയോധികൻ ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
ഒരു ഇടവഴിയിലേക്ക് കയറി.
നിഖിലും പിന്നാലെ.
പക്ഷേ…
ആ ഇടവഴിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
രണ്ടുവശത്തും ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ.
അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ.
ഒരാൾക്കും പുറത്തുപോകാൻ വഴിയില്ല.
എന്നിട്ടും…
വയോധികൻ അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“അവനെ അന്വേഷിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല.”
നിഖിൽ തിരിഞ്ഞു.
അമ്പത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
കറുത്ത സാരി.
കണ്ണുകളിൽ ഭയം.
കയ്യിൽ പഴയൊരു ഡയറി.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
സ്ത്രീ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയശേഷം ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“എന്റെ പേര് മീര.”
“ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ മകളാണ്.”
നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“ഗോവിന്ദൻ നായർ…?”
“അതെ.”
“നീ വായിച്ച കത്ത് എഴുതിയ ആളാണ് എന്റെ അച്ഛൻ.”
നിഖിൽ ഉടൻ ബാഗിൽ നിന്ന് കത്ത് പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നോ?”
മീര പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അച്ഛൻ ഈ കത്ത് എഴുതിയ ദിവസം ഞാൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ഇത് ഒരിക്കലും ആരുടെയും കൈയിലെത്തില്ലെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്.”
അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ കഫേയിൽ കയറി.
മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങി.
പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ.
അകത്ത് രണ്ടുപേർ മാത്രം.
മീര ഡയറി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നടന്നത് ഒരു സാധാരണ കൊലപാതകമല്ല.”
“കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റിയ ഒരു സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പായിരുന്നു അത്.”
അവൾ ഡയറിയിലെ ഒരു പഴയ പേജ് തുറന്നു.
അതിൽ നാല് പേരുടെ പേരുകൾ.
- ഗോവിന്ദൻ നായർ
- വിക്രം മേനോൻ
- തോമസ് വർഗീസ്
- സുരേഷ് പിള്ള
സുരേഷ് പിള്ള എന്ന പേരിന് മുകളിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു വര.
അതിനരികിൽ.
“മരിച്ചു.”
“സുരേഷ് പിള്ള ആരായിരുന്നു?”
നിഖിൽ ചോദിച്ചു.
മീര ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“റെയിൽവേ ഓഡിറ്റർ.”
“കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ കള്ളപ്പണം കണ്ടെത്തിയത് അദ്ദേഹമാണ്.”
“അടുത്ത ദിവസം കോടതിയിൽ തെളിവ് സമർപ്പിക്കാനായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“അന്ന് രാത്രി അവസാന ട്രെയിനിൽ അദ്ദേഹത്തെ കൊന്നു.”
നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ എല്ലാം പതിയെ യോജിച്ചുതുടങ്ങി.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഗോവിന്ദൻ നായർ ഒളിവിൽ പോയത്.”
“അതെ.”
“അദ്ദേഹം മാത്രമായിരുന്നു ഏക ദൃക്സാക്ഷി.”
അപ്പോഴാണ് മീരയുടെ മൊബൈൽ ബെൽ മുഴങ്ങിയത്.
സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയതും അവളുടെ മുഖം വെണ്മയായി.
“അവർ നമ്മളെ കണ്ടെത്തി.”
“ആര്?”
“വിക്രം മേനോന്റെ ആളുകൾ.”
കഫേയുടെ ഗ്ലാസ് വാതിലിന് പുറത്തേക്ക് ഒരു കറുത്ത എസ്യുവി വന്ന് നിന്നു.
അതിൽ നിന്ന് നാലുപേർ ഇറങ്ങി.
അവരിൽ ഒരാൾ നേരെ കഫേയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
മീര വേഗത്തിൽ ഡയറി നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
“ഇത് രക്ഷിക്കണം.”
“എന്ത് സംഭവിച്ചാലും…”
“ഡയറി അവരുടെ കൈയിൽ കിട്ടരുത്.”
അവൾ പറയുന്നതിനുമുമ്പ്…
ഠാങ്!
കഫേയുടെ ഗ്ലാസ് വാതിൽ തകർന്നു വീണു.
നാലുപേർ അകത്തേക്ക് കയറി.
മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ആളെ കണ്ട നിഖിൽ ഞെട്ടി.
അത്…
ട്രെയിനിൽ ടിക്കറ്റ് പരിശോധിച്ച ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ തന്നെയായിരുന്നു.
അയാൾ യൂണിഫോം ധരിച്ചിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ മുഖം അതേ.
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ടിക്കറ്റ് കാണിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ…”
“ഈ യാത്രയിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ ഇറങ്ങുകയും വേണം.”
അധ്യായം 5 – ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനറുടെ രഹസ്യം
ഗ്ലാസ് വാതിലിന്റെ കഷണങ്ങൾ നിലത്ത് ചിതറിക്കിടന്നു.
കഫേയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഭയന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ…
നിഖിലും മീരയും അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് ഇന്നലെ രാത്രി ട്രെയിനിൽ ടിക്കറ്റ് പരിശോധിച്ച അതേ ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനറായിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ടിക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
അത് നിഖിലിന്റെ കൈയിലുള്ള ടിക്കറ്റിന് അതേ രൂപം.
അതേ നിറം.
അതേ പഴക്കം.
വ്യത്യാസം…
നമ്പർ മാത്രം.
നിഖിലിന്റെ ടിക്കറ്റിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
307
അയാളുടെ ടിക്കറ്റിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
308
അയാൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഗോവിന്ദൻ നായർ നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തല്ലേ…”
നിഖിൽ ഞെട്ടി.
“നിങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ അറിയാമോ?”
അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
മറിച്ച് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രി നീ കണ്ട വയോധികൻ…”
“അദ്ദേഹം നിന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
നിഖിൽ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു.
“അദ്ദേഹം ഇന്ന് രാവിലെ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.”
ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനറുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“അദ്ദേഹം എല്ലാ തവണയും അതുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്.”
“എല്ലാ തവണയും…?”
നിഖിൽ അമ്പരന്നു.
അയാൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയാണ്.
“കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷമായി…”
“ആ അവസാന ട്രെയിനിൽ അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്.”
മീര വിറച്ചു.
“അത് അസാധ്യമാണ്.”
ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ഞാനും ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“ഞാൻ ആ ട്രെയിനിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് പതിനെട്ട് വർഷമായി.”
“ഓരോ വർഷവും…”
“ജൂലൈ പതിനാലിന്…”
“അതേ കോച്ചിൽ…”
“അതേ സീറ്റിൽ…”
“അതേ മനുഷ്യനെ ഞാൻ കാണാറുണ്ട്.”
നിഖിലിന്റെ ശരീരമാകെ വിറച്ചു.
“പക്ഷേ…”
“അയാൾ മരിച്ചിട്ടില്ലേ?”
ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ പതുക്കെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ പത്രക്കഷണം പുറത്തെടുത്തു.
അത് നിഖിലിന് കൊടുത്തു.
തലക്കെട്ട്:
“ട്രെയിൻ അപകടത്തിൽ ഗോവിന്ദൻ നായർ മരിച്ചു.”
തീയതി:
15 ജൂലൈ 2001
നിഖിൽ ഞെട്ടി.
“അപ്പോൾ ഇന്നലെ ഞാൻ കണ്ടത്…”
അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“ആ ചോദ്യം ഞാനും വർഷങ്ങളായി ചോദിക്കുകയാണ്.”
അപ്പോഴാണ് കഫേയുടെ പുറത്തുനിന്ന് വെടിയൊച്ച കേട്ടത്.
ബാങ്!
എല്ലാവരും താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
ഗ്ലാസ് വീണ്ടും തകർന്നു.
കറുത്ത എസ്യുവിയിൽ വന്നവർ വെടിയുതിർക്കുകയായിരുന്നു.
ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
“പിന്നിലെ വാതിലിലൂടെ പോകൂ.”
“വേഗം!”
നിഖിലും മീരയും പിന്നിലെ ഇടവഴിയിലൂടെ ഓടി.
പക്ഷേ…
പോകുന്നതിനുമുമ്പ് ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ നിഖിലിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ താക്കോൽ വെച്ചു.
“ഇത് 308-ന്റെ താക്കോലാണ്.”
“307-ൽ സത്യം തുടങ്ങും.”
“308-ൽ…”
“കൊലയാളിയുടെ പേര് കിട്ടും.”
നിഖിൽ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്…
ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ വാതിൽ അടച്ചു.
അകത്തുനിന്ന് മേശകൾ നീക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അയാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് അവരെ തടയുകയായിരുന്നു.
നിഖിലും മീരയും ഇടവഴിയിലൂടെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
പത്ത് മിനിറ്റിനുശേഷം അവർ റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്നു.
കഫേയിലേക്ക് നോക്കി.
പോലീസ് എത്തിയിരുന്നു.
ആംബുലൻസും.
നിഖിൽ ഉടൻ അകത്തേക്ക് ഓടി.
“ആ ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ എവിടെയാണ്?”
ഒരു പോലീസുകാരൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ഏത് ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ?”
“ഇപ്പോഴല്ലേ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്!”
പോലീസുകാരൻ തലകുലുക്കി.
“ഈ കഫേയിൽ നിങ്ങളും ആ സ്ത്രീയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”
നിഖിൽ മിണ്ടാതായി.
അതേസമയം…
അവന്റെ മൊബൈൽ ബെൽ മുഴങ്ങി.
Unknown Number.
അവൻ കോൾ എടുത്തു.
മറുവശത്ത് ഒരു ശബ്ദം.
ശാന്തം.
പ്രായം ചെന്ന ഒരാളുടെ ശബ്ദം.
“308 തുറക്കരുത്…”
“അതിനുള്ളിൽ സത്യം മാത്രമല്ല…”
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ…
“നിന്റെ അച്ഛനും ഉണ്ട്.”
കോൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.
നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് മൊബൈൽ താഴെ വീണു.
അവന്റെ അച്ഛൻ…
പത്ത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതല്ലേ?
അധ്യായം 6 – 308-ാം നമ്പർ ലോക്കർ
മൊബൈൽ നിലത്തേക്ക് വീണ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മീര പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. നിഖിലിന്റെ മുഖം പൂർണമായും വിളറിയിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വരെ ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോയിരുന്ന അവൻ, ഇപ്പോൾ എന്തോ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത സത്യം കേട്ട മനുഷ്യനെപ്പോലെയായിരുന്നു. റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ പതിവുപോലെ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിയത് ആ അജ്ഞാത ശബ്ദത്തിന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
“308 തുറക്കരുത്… അതിനുള്ളിൽ നിന്റെ അച്ഛനും ഉണ്ട്.”
മീര പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
നിഖിൽ കുറച്ചുനേരം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം മൊബൈൽ എടുത്ത് സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. കോൾ വന്ന നമ്പർ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. നമ്പർ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. ‘Unknown Caller’ എന്ന വാക്കുകൾ മാത്രം.
“അവർ… എന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ചാണ് പറഞ്ഞത്.”
മീര അമ്പരന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ?”
“അദ്ദേഹം മരിച്ചിട്ട് പത്ത് വർഷമായി.”
ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ നിഖിലിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു. തന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് സംശയിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.
അവർ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് അൽപം മാറി ഒരു ചെറിയ ലോഡ്ജിൽ മുറിയെടുത്തു. പുറത്തുള്ള മഴ വീണ്ടും ശക്തമായിരുന്നു. മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് 307-ാം നമ്പർ ലോക്കറിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഫയലുകളും, ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ കത്തും, പഴയ ഫോട്ടോയും, ഇപ്പോൾ കിട്ടിയ 308-ാം നമ്പർ താക്കോലും നിരത്തി വെച്ചു.
നിഖിൽ ആ പഴയ ഫോട്ടോ വീണ്ടും കൈയിലെടുത്തു. നാല് മനുഷ്യർ ട്രെയിനിന് മുന്നിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ചിത്രം. എന്നാൽ ഇത്തവണ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരു കാര്യത്തിലേക്കായിരുന്നു. ചിത്രത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ, ഭാഗികമായി മാത്രം കാണുന്ന അഞ്ചാമത്തെ ഒരാളുടെ കൈ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുൻപ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
“മീര…”
“ഈ ഫോട്ടോ എടുത്തത് ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
മീര ചിത്രം സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
അവളുടെ മുഖഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഇല്ല…”
“ഇത് നാല് പേരുടെ ഫോട്ടോയല്ല.”
“അവിടെ അഞ്ചാമത്തെ ആളും ഉണ്ടായിരുന്നു.”
നിഖിൽ ചിത്രം മൊബൈലിൽ സ്കാൻ ചെയ്ത് വലുതാക്കി നോക്കി. പിക്സലുകൾ തെളിഞ്ഞുവരുമ്പോൾ ചിത്രത്തിന്റെ വലതുവശത്ത് നിന്നിരുന്ന ആളുടെ കൈ മാത്രമല്ല, ഷർട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗവും വ്യക്തമായി കാണാൻ തുടങ്ങി. ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഒരു ചെറിയ ലോഗോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ സുരക്ഷാ വിഭാഗത്തിന്റെ (RPF) ചിഹ്നം.
“അപ്പോൾ…”
“അവിടെ ഒരു RPF ഉദ്യോഗസ്ഥനും ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
മീര പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അച്ഛൻ ഒരിക്കലും അത് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അപ്പോഴാണ് ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ കത്തിൽ നിന്ന് മടക്കി വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷണം നിലത്തേക്ക് വീണത്. ഇതുവരെ അവർ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയതായിരുന്നു അത്. നിഖിൽ അത് തുറന്നുനോക്കി.
ഒരു വരി മാത്രം.
“സത്യം അന്വേഷിക്കണമെങ്കിൽ മരിച്ചവരുടെ പട്ടിക നോക്കരുത്… ജീവനോടെ ഉള്ളവരുടെ പട്ടിക നോക്കൂ.”
അതിന് താഴെ ഒരു തീയതി.
15 ജൂലൈ 2001
മീര പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ആ തീയതി…”
“അതേദിവസമാണ് അപകടത്തിൽ മരിച്ചവരുടെ ഔദ്യോഗിക പട്ടിക പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.”
“പക്ഷേ അച്ഛൻ പറയുമായിരുന്നു… ആ പട്ടികയിൽ കള്ളം ഉണ്ടെന്ന്.”
അപ്പോഴേക്കും മുറിയുടെ വാതിലിൽ മെല്ലെ ആരോ മുട്ടി.
ടക്… ടക്…
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി.
ഈ ലോഡ്ജിൽ തങ്ങൾ വന്ന കാര്യം മറ്റാർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
ടക്… ടക്… ടക്…
നിഖിൽ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
“ആരാണ്?”
പുറത്തുനിന്ന് ശാന്തമായ ഒരു മറുപടി.
“റൂം സർവീസ്.”
നിഖിൽ മീരയെ നോക്കി.
അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ ഒന്നും ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടില്ല.”
അതേ നിമിഷം…
വാതിലിന്റെ അടിയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വെള്ള കവറിനുള്ളിൽ എന്തോ അകത്തേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
കാലൊച്ചകൾ അകന്നുപോയി.
നിഖിൽ കവർ എടുത്തു.
അതിന്റെ പുറത്ത് കറുത്ത മഷിയിൽ ഒരു വാചകം മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“308 തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പ്… നിന്റെ അച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അറിയുക.”
അധ്യായം 7 – യഥാർത്ഥ പേര്
ലോഡ്ജ് മുറിക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. പുറത്തുള്ള മഴ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ദൂരെയൊരിടത്ത് ട്രെയിനിന്റെ ഹോൺ കേട്ടു. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം നിഖിലിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ അവസാന ട്രെയിൻ ഓടിയെത്തുകയായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഫയലുകളും, പഴയ ഫോട്ടോയും, ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ കത്തും, 308-ാം നമ്പർ താക്കോലും—ഇതെല്ലാം ഒരു അദൃശ്യ നൂൽപോലെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ അവനെ വിട്ടുമാറിയില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ കവറിൽ എഴുതിയിരുന്ന ഒരു വാചകമാണ് എല്ലാത്തിനെയുംക്കാളും വലിയ രഹസ്യമായി മാറിയത്.
“308 തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പ്… നിന്റെ അച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അറിയുക.”
നിഖിൽ ആ വരി വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു.
“എന്റെ അച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ പേര്…?”
“അതെന്താണ് അർത്ഥം?”
മീര ആ കവർ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അക്ഷരങ്ങൾ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
“ഈ കൈയക്ഷരം…”
“ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
നിഖിൽ അവളെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“എവിടെ?”
“എന്റെ അച്ഛന്റെ പഴയ ഡയറിയിൽ.”
മീര തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള പഴയ ഡയറി പുറത്തെടുത്തു. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് അതിന്റെ അരികുകൾ മങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ പേജിലും ഗോവിന്ദൻ നായർ സൂക്ഷ്മമായി കുറിച്ച കുറിപ്പുകളായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും തുറക്കാത്ത ആ ഡയറിയിൽ പൊടിയുടെ മണം ഇപ്പോഴും നിലനിന്നിരുന്നു. കുറേ പേജുകൾ മറിച്ചുനോക്കിയ ശേഷം അവൾ ഒരു പ്രത്യേക പേജിൽ വിരൽ നിർത്തി. അതിലെ എഴുത്തും കവറിലുണ്ടായിരുന്ന എഴുത്തും ഒരുപോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ പേജിന്റെ അടിയിൽ എഴുതിയിരുന്ന പേര് ഗോവിന്ദൻ നായറുടേതായിരുന്നില്ല.
“അജയ് വർമ”
നിഖിൽ ആ പേര് പതുക്കെ ഉച്ചരിച്ചു.
“അജയ് വർമ…”
“അത് ആരാണ്?”
മീര ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അച്ഛൻ ഒരിക്കലും നേരിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.”
“‘എല്ലാവരും മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളാണ് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും അപകടകാരി.'”
നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയ സംശയങ്ങൾ ഉയർന്നു. തന്റെ അച്ഛന്റെ മരണവും, ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ കത്തും, അജയ് വർമ എന്ന പേരും—ഇവ തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധമാണുള്ളത്? മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോ വീണ്ടും കൈയിലെടുത്ത് അവൻ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ഇത്തവണ ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ പെൻസിലിൽ മായ്ച്ചുകളയാൻ ശ്രമിച്ച ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
അവൻ മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം അതിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു.
മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞുവന്നു.
“Special Investigation Team – Code 47”
മീരയുടെ മുഖം വിളറി.
“ഇത് സാധാരണ കേസ് അല്ല.”
“സർക്കാർ തലത്തിൽ അന്വേഷണം നടന്ന കേസാണ്.”
“അത് എങ്ങനെയാണ് അപ്രത്യക്ഷമായത്?”
അപ്പോഴാണ് നിഖിലിന്റെ മൊബൈലിൽ വീണ്ടും സന്ദേശം വന്നത്. ഇത്തവണ നമ്പർ മറച്ചുവെച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരു ലൊക്കേഷൻ മാത്രം.
തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട റെയിൽവേ വർക്ക്ഷോപ്പ്.
സന്ദേശത്തിന് താഴെ ഒരു വരി.
“അജയ് വർമ അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നു.”
“വൈകരുത്.”
നിഖിലും മീരയും പരസ്പരം നോക്കി. ഇതുവരെ ഓരോ സൂചനയും അവരെ അടുത്ത രഹസ്യത്തിലേക്കാണ് നയിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം കാര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പേരും കൃത്യമായ സ്ഥലവും ഒരുമിച്ച് ലഭിക്കുന്നത്.
നിഖിൽ പതുക്കെ 308-ാം നമ്പർ താക്കോൽ പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“ലോക്കർ പിന്നീട് തുറക്കാം.”
“ആദ്യം അജയ് വർമ ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്തണം.”
മീര സമ്മതിച്ച് തലയാട്ടി.
“എനിക്കും അതുതന്നെയാണ് തോന്നുന്നത്.”
അവർ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ലോഡ്ജിന്റെ റെസപ്ഷനിൽ ഇരുന്നിരുന്ന വയോധികൻ നിഖിലിനെ വിളിച്ചു.
“സാർ…”
നിഖിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വയോധികൻ ഒരു പഴയ രജിസ്റ്റർ തുറന്ന് അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങളുടെ മുറി ബുക്ക് ചെയ്തത് നിങ്ങളല്ല.”
“പിന്നെ ആരാണ്?”
വയോധികൻ രജിസ്റ്ററിലെ ഒപ്പിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
നിഖിൽ ആ പേര് വായിച്ചതോടെ അവന്റെ കാലിനടിയിലെ നിലം ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി.
റൂം ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്…
“ഗോവിന്ദൻ നായർ.”
അധ്യായം 8 – മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ ഒപ്പ്
ലോഡ്ജിന്റെ റെസപ്ഷനിൽ വെച്ചിരുന്ന പഴയ രജിസ്റ്ററിലേക്ക് നിഖിൽ വീണ്ടും നോക്കി. വിരലുകൾ അറിയാതെ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പേജിന്റെ അവസാന വരിയിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്ന പേര് വീണ്ടും വായിച്ചു. “ഗോവിന്ദൻ നായർ.” അതിന് താഴെ ഇന്നലത്തെ തീയതിയും, താൻ താമസിച്ചിരുന്ന അതേ മുറി നമ്പരും. ഒരു നിമിഷം അവന്റെ തലച്ചോർ ഒന്നും അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരാളുടെ ഒപ്പ് ഇന്നലെ രാത്രി എങ്ങനെ ഈ രജിസ്റ്ററിൽ വന്നു? ഇത് ആരുടെയെങ്കിലും കളിയാണോ, അതോ ആരോ മനഃപൂർവം തങ്ങളെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ എന്ന സംശയം അവനെ അലട്ടിത്തുടങ്ങി.
“ഇത്… അസാധ്യമാണ്.”
റെസപ്ഷനിസ്റ്റ് ശാന്തമായി നിഖിലിനെ നോക്കി.
“ഞാനും അതാണ് കരുതിയത്.”
“പക്ഷേ അദ്ദേഹം നേരിട്ട് വന്ന് ഒപ്പിട്ടതാണ്.”
നിഖിൽ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
വയോധികൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് ഓർത്തെടുത്തു.
“വെളുത്ത ഷർട്ട്.”
“നരച്ച മുടി.”
“കയ്യിൽ പഴയ ലെതർ ബാഗ്.”
“നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ ട്രെയിനിൽ നിന്നാണ് വന്നതെന്ന് പറഞ്ഞു.”
ആ വിവരണം കേട്ടതോടെ നിഖിലിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ട്രെയിനിൽ കണ്ട വയോധികന്റെ രൂപം അതുതന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇതുവരെ അയാൾ ഒരു ഭ്രമമാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന എല്ലാ സാധ്യതകളും പതിയെ തകർന്നുവീഴുകയായിരുന്നു. അയാളെ കണ്ടത് താൻ മാത്രമല്ല, ഈ റെസപ്ഷനിസ്റ്റും കണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനർത്ഥം, ഗോവിന്ദൻ നായർ ആരായാലും അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു.
മീര രജിസ്റ്റർ സൂക്ഷിച്ച് പരിശോധിച്ചു.
“ഇവിടെയൊന്ന് നോക്കൂ.”
അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടിയത് ഒപ്പിനരികിലുള്ള വിലാസത്തിലേക്കായിരുന്നു.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്…
“പഴയ റെയിൽവേ വർക്ക്ഷോപ്പ് ക്വാർട്ടേഴ്സ്.”
ആ വിലാസം വായിച്ച നിമിഷം നിഖിലും മീരയും പരസ്പരം നോക്കി. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്ക് മുമ്പ് അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് വന്ന സന്ദേശത്തിലും ഇതേ സ്ഥലത്തിന്റെ ലൊക്കേഷനായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇതൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ലെന്ന് ഇരുവർക്കും വ്യക്തമായി. എല്ലാ സൂചനകളും ഒരേ സ്ഥലത്തേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. അതിനർത്ഥം അവിടെ ആരോ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ സുഹൃത്താണോ ശത്രുവാണോ എന്നത് മാത്രമാണ് അറിയാത്തത്.
“നമുക്ക് ഉടനെ പോകണം.”
നിഖിൽ പറഞ്ഞു.
മീര പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“പക്ഷേ ജാഗ്രത വേണം.”
“അവർ നമ്മളെക്കാൾ ഒരു പടി മുന്നിലാണ്.”
ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള പഴയ റെയിൽവേ വർക്ക്ഷോപ്പിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. നഗരത്തിന്റെ തിരക്ക് പിന്നിലായി. റോഡുകൾ ഇടുങ്ങി. ഇരുവശത്തും ആളൊഴിഞ്ഞ റെയിൽവേ കോളനികൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ക്വാർട്ടേഴ്സുകളുടെ ജനലുകൾ പൊട്ടിയിരുന്നു. മതിലുകളിൽ പായലും വള്ളിച്ചെടികളും പടർന്നിരുന്നു. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ കൂടുതൽ ഭയാനകമായി തോന്നി.
ടാക്സി ഡ്രൈവർ വാഹനം നിർത്തി.
“സാർ…”
“ഇതിൽ കൂടുതൽ ഞാൻ വരില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഇവിടേക്ക് രാത്രി ആരും വരാറില്ല.”
“വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്ന സ്ഥലമാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു.”
നിഖിലും മീരയും കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. മുന്നിൽ തകർന്ന ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ്. അതിന് അപ്പുറം കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് തകർന്ന വർക്ക്ഷോപ്പ് കെട്ടിടം. കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ തുരുമ്പുപിടിച്ച ഷീറ്റുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിച്ച് അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ നിലത്ത് പഴയ റെയിൽവേ ഉപകരണങ്ങളും തകർന്ന യന്ത്രഭാഗങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
അപ്പോഴാണ് മീര പെട്ടെന്ന് നിൽക്കുന്നത്.
“നിഖിൽ…”
“അത് നോക്കൂ.”
കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുമരിൽ പുതിയതായി വെള്ള ചോക്കുകൊണ്ട് ഒരു അമ്പടയാളം വരച്ചിരുന്നു.
അതിനടിയിൽ ഒരു വാചകം.
“സത്യം ഭൂഗർഭത്തിലാണ്.”
അവർ ആ അമ്പടയാളം പിന്തുടർന്ന് വർക്ക്ഷോപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്കെത്തി. അവിടെ തുരുമ്പുപിടിച്ച ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ പകുതിയായി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് ഇരുട്ട് മാത്രം. നിഖിൽ മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ച് പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. കുറച്ച് പടികൾ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പഴയ ഭൂഗർഭ മുറി കണ്ടു. മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു മേശ. അതിന്റെ മുകളിൽ പൊടി പിടിച്ച ഒരു ഫയൽ.
ആ ഫയലിന്റെ മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്ന പേര് കണ്ടതോടെ നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“നിഖിൽ രാജൻ.”
അവൻ ആരോടും തന്റെ പേര് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അപ്പോൾ…
ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് തയ്യാറാക്കിയ ഫയലിൽ തന്റെ പേര് എങ്ങനെ എത്തി?
അധ്യായം 9 – എനിക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ഫയൽ
ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നതുപോലെ തോന്നി. വർഷങ്ങളായി ആരും തുറക്കാത്ത ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ മണം വായുവിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ മെല്ലെ നിലത്തേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പൊടിപിടിച്ച ഫയലിലേക്ക് നിഖിൽ പതുക്കെ കൈ നീട്ടി. കവർ മുഴുവൻ കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് മഞ്ഞനിറമായിരുന്നെങ്കിലും അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന പേര് മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു. “നിഖിൽ രാജൻ.” സ്വന്തം പേര് അവിടെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉയർന്നു. ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവങ്ങളുമായി തനിക്ക് എന്ത് ബന്ധം? അന്നൊക്കെ താൻ ജനിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലായിരുന്നു.
മീര സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി.
“ഈ സ്ഥലം ആരോ ഇടയ്ക്കിടെ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.”
“പൊടി എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്.”
“പക്ഷേ ഈ മേശ മാത്രം വൃത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.”
നിഖിൽ പതുക്കെ ഫയൽ തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ഒരു ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ പകർപ്പ്.
അവൻ അതിലേക്ക് ഒറ്റനോട്ടം നോക്കി.
അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
ആ സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ എഴുതിയിരുന്നത് അവന്റെ പേരല്ലായിരുന്നു.
“ആദിത്യ് വർമ.”
പക്ഷേ…
ഫോട്ടോ തന്റെതായിരുന്നു.
ജനനത്തീയതിയും തന്റെതുതന്നെ.
അമ്മയുടെ പേരും അതേ.
മാറിയിരുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രം.
അച്ഛന്റെ പേര്.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്…
“അജയ് വർമ.”
നിഖിൽ ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
“ഇത് കള്ളമാണ്.”
“എന്റെ അച്ഛൻ രാജനാണ്.”
“ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനാണ്.”
മീര അവനെ ശാന്തനാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നിഖിൽ…”
“ഒരുപക്ഷേ ഇത് ആരോ മനഃപൂർവം വെച്ചതാകാം.”
“ആദ്യം മുഴുവൻ വായിക്കാം.”
ഫയലിന്റെ അടുത്ത പേജിൽ ആശുപത്രി രേഖകളായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള രേഖകളുടെ അരികുകൾ മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ഔദ്യോഗിക മുദ്രകൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ഒരു കവറും ഉണ്ടായിരുന്നു. കവർ തുറന്നപ്പോൾ കൈയെഴുത്തിൽ എഴുതിയ ഒരു കത്ത് പുറത്തുവന്നു. കത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു പേരായിരുന്നു.
“പ്രിയപ്പെട്ട നിഖിലിന്…”
അവൻ പതുക്കെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം അറിയേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു.”
“നീ രാജന്റെ മകനായി വളർന്നു.”
“പക്ഷേ നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.”
നിഖിലിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. കണ്ണുകൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഇതുവരെ തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാമെന്ന് കരുതിയതെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നുവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു. ഓരോ വാക്കും നെഞ്ചിലേക്ക് കല്ലുപോലെ വീണു.
“നിന്നെ തേടി അവർ വരുമെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ പേര് മാറ്റിയത്.”
“നിന്റെ അച്ഛൻ രാജൻ നിന്നെ ദത്തെടുത്തതല്ല.”
“സ്വന്തം മകനായി വളർത്തുകയായിരുന്നു.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിലും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“ഇതെല്ലാം…”
“ഗോവിന്ദൻ നായർക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
നിഖിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ അവസാന പേജ് മറിച്ചു.
അവിടെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഫോട്ടോയിൽ…
ഒരു യുവതി കൈയിൽ ഏതാനും മാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞിനെ എടുത്തുനിൽക്കുന്നു.
അവളുടെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനെ കണ്ടതോടെ നിഖിൽ മരവിച്ചുപോയി.
ആ മുഖം…
അവൻ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.
പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ താഴെ എഴുതിയിരുന്ന കുറിപ്പ് അവന്റെ ലോകം വീണ്ടും തലകീഴായി മാറ്റി.
“അജയ് വർമയും ഭാര്യ മാളവികയും… മകൻ ആദിത്യോടൊപ്പം.”
അവൻ പതുക്കെ ഫോട്ടോയിലെ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുകൾ…
മൂക്ക്…
നെറ്റി…
അത് തന്റെ കുട്ടിക്കാല ഫോട്ടോകളോട് അത്ഭുതകരമായ സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
നിഖിൽ അറിയാതെ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടുവച്ചു.
അതേ നിമിഷം…
ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ ഇരുമ്പ് വാതിൽ ശക്തമായി അടയുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ഠാങ്!
മുഴുവൻ മുറിയും ഇരുട്ടിലായി.
മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന പടികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
ആ വെളിച്ചത്തിന് പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആളുടെ ശബ്ദം തണുത്തതായിരുന്നു.
“ഒടുവിൽ…”
“നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു, ആദിത്യ്.”
അധ്യായം 10 – ആദിത്യ് ആരാണ്?
ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും ചുമരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയിലാകെ കനത്ത ഇരുട്ടായിരുന്നു. മുകളിലെ പടിക്കെട്ടിൽ നിന്ന് പതിക്കുന്ന ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം ആ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് വീണു. ആ വെളിച്ചത്തിന് പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അസാധാരണമായ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. നിഖിലിനെ വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരാളെപ്പോലെയായിരുന്നു അയാളുടെ ഭാവം. മീര പതുക്കെ നിഖിലിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ആദ്യം തന്നെ നേരിടണമെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ.
“ആരാണ് നിങ്ങൾ?”
നിഖിൽ ശബ്ദം ഉറപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ ചുവടും ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ വ്യക്തമായി മുഴങ്ങി.
അയാൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.
അറുപതോളം വയസ്സ്.
നരച്ച താടി.
ഇടത് കവിളിലൂടെ നീണ്ട ഒരു മുറിവിന്റെ പാട്.
പക്ഷേ…
കണ്ണുകളിൽ ഭയമല്ല, വർഷങ്ങളുടെ ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു.
അയാൾ ടോർച്ച് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ശേഷം നിഖിലിന്റെ മുന്നിൽ കിടന്നിരുന്ന ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്ത് കുറച്ചുനേരം അതിലേക്ക് നോക്കി. അയാളുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ ഓർമ്മകളെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വികാരമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം പതുക്കെ കണ്ണുകളുയർത്തി നിഖിലിനെ നോക്കി.
“നിന്നെ ആദ്യമായി കാണുമ്പോൾ…”
“നീ അഞ്ചുമാസം പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞായിരുന്നു.”
നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
“നിങ്ങൾ…”
“എന്നെ അറിയുമോ?”
അയാൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം…
വർഷങ്ങളായുള്ള കുറ്റബോധം മാത്രം.
“അറിയാം.”
“കാരണം…”
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ അവസാനമായി ഓടിയത് ഞാനായിരുന്നു.”
മീര പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിങ്ങൾ അജയ് വർമയാണോ?”
ആ മനുഷ്യൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ശേഷം പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അല്ല.”
“അജയ് വർമ…”
“എന്റെ അനിയനായിരുന്നു.”
നിഖിൽ അമ്പരന്ന് നിന്നു.
“അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
അയാൾ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് പുറത്തെടുത്തു.
കാർഡിലെ പേര് വായിച്ച നിമിഷം മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫയൽ താഴെ വീണു.
“റിട്ട. ഡി.വൈ.എസ്.പി. ദേവദാസ് മേനോൻ”
മീര അവിശ്വസനീയതയോടെ അയാളെ നോക്കി.
“നിങ്ങളാണ്…”
“കോഡ് 47 അന്വേഷണ സംഘത്തിന്റെ തലവൻ?”
ദേവദാസ് പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
“പക്ഷേ അന്വേഷണം പൂർത്തിയാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ശബ്ദനായി. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ വർഷങ്ങളുടെ വേദന നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ വാക്കും വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചായിരുന്നു പറയുന്നത്. ഒന്നും വിട്ടുപോകരുതെന്ന ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“2001-ൽ നടന്നത് ഒരു കൊലപാതകം മാത്രമായിരുന്നില്ല.”
“കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.”
“അജയ് വർമ ആ തട്ടിപ്പിന്റെ മുഴുവൻ തെളിവുകളും ശേഖരിച്ചു.”
“ഗോവിന്ദൻ നായർ അതിന്റെ ദൃക്സാക്ഷിയായിരുന്നു.”
“രാജൻ…”
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“…നിന്നെ രക്ഷിക്കാനായി സ്വന്തം ജീവിതം മാറ്റിവെച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു.”
നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
താൻ അച്ഛനെന്ന് വിളിച്ച് വളർന്ന രാജനെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിമാനം നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം മറ്റൊരു ചോദ്യം അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടിത്തുടങ്ങി. ഇത്രയും സത്യം അറിയാമായിരുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ ഇതുവരെ എവിടെയായിരുന്നു? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ മാത്രമാണ് എല്ലാം തുറന്നുപറയുന്നത്?
“ഇത്രയും വർഷം നിങ്ങൾ എവിടെയായിരുന്നു?”
ദേവദാസ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഒളിവിൽ.”
“എന്നെ ജീവനോടെ കണ്ടാൽ…”
“പലരുടെയും മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞുവീഴും.”
അതേ നിമിഷം ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ മേൽക്കൂര കുലുങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു. മുകളിൽ വാഹനങ്ങൾ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദവും നിരവധി ആളുകൾ ഓടുന്ന കാലൊച്ചകളും വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ദേവദാസിന്റെ മുഖത്തെ ശാന്തത ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാറി.
അദ്ദേഹം ടോർച്ച് അണച്ചു.
ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“അവർ എത്തി.”
“ഈ പ്രാവശ്യം അവർ ഫയലിന് വേണ്ടിയല്ല വന്നിരിക്കുന്നത്.”
നിഖിൽ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ?”
ദേവദാസ് നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്നെ ജീവനോടെ ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കാനാണ്.”
അധ്യായം 11 – ഭൂഗർഭ തുരങ്കം
ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ മുകളിലായി കനത്ത കാലൊച്ചകൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പഴയ ഇരുമ്പ് ഷീറ്റുകൾ ആരോ വലിച്ചുനീക്കുന്ന ശബ്ദവും, ആളുകൾ പരസ്പരം ആജ്ഞകൾ വിളിച്ചുപറയുന്നതും വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ദേവദാസ് മേനോൻ ടോർച്ച് അണച്ചതോടെ മുറി വീണ്ടും പൂർണമായും ഇരുട്ടിലായി. കുറച്ചുനേരം മുമ്പ് വരെ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞിരുന്ന നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ഇവിടെ നിന്ന് ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെടണം. എന്നാൽ ദേവദാസിന്റെ മുഖത്ത് ഭയത്തേക്കാൾ ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ ഉറച്ചത്വമായിരുന്നു. ഈ നിമിഷം ഒരിക്കൽ വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്നുവെന്ന തോന്നലായിരുന്നു അത്.
“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്.”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവർ വളരെ അടുത്തെത്തി.”
മീര ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
“നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ വേറെ വഴിയുണ്ടോ?”
ദേവദാസ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഈ വർക്ക്ഷോപ്പ് ബ്രിട്ടീഷ് കാലത്ത് നിർമ്മിച്ചതാണ്.”
“എല്ലാവർക്കും അറിയാത്ത ഒരു തുരങ്കം ഇതിലുണ്ട്.”
അദ്ദേഹം മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പഴയ ഇരുമ്പ് അലമാര ചുമരിനോട് ചേർത്ത് വെച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അനക്കാത്തതുപോലെ തോന്നിച്ച ആ അലമാര ദേവദാസ് ഒറ്റയ്ക്ക് തള്ളിമാറ്റി. പിന്നിലെ ചുമരിൽ ചെറിയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ തെളിഞ്ഞു. അതിന്റെ മേൽ കട്ടിപിടിച്ച പൊടിയും ചിലന്തിവലയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ താക്കോൽ എടുത്ത് അദ്ദേഹം പൂട്ടിൽ തിരിച്ചു. പൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
അതേ നിമിഷം…
മുകളിലെ പ്രധാന വാതിലിൽ ശക്തമായ അടിയേറ്റു.
ധം!
ആദ്യ അടി.
വീണ്ടും.
ധം!
രണ്ടാമത്തെ അടി.
മൂന്നാമത്തെ അടിയോടെ മുകളിലെ വാതിലിന്റെ കുറ്റി പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ദേവദാസ് ചെറിയ വാതിൽ തുറന്നു. അതിനപ്പുറം ഇടുങ്ങിയ ഒരു തുരങ്കം നീണ്ടുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ ചുമരുകളും പഴയ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള പടികളും കണ്ടപ്പോൾ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത വഴിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. തണുത്ത കാറ്റ് തുരങ്കത്തിനുള്ളിലൂടെ മെല്ലെ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേക്കുള്ള വഴി എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ലെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അതായിരുന്നു അവരുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ.
“ആദ്യം മീര.”
“പിന്നെ നിഖിൽ.”
“ഞാൻ അവസാനം വരാം.”
മീര തലയാട്ടി.
“അല്ല.”
“നിങ്ങളും കൂടെ വരണം.”
ദേവദാസ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴേക്കും മുകളിലെ പ്രധാന വാതിൽ പൂർണമായും തകർന്നു വീണു. ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചം പടിക്കെട്ടിലൂടെ താഴേക്ക് പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. നിരവധി ആളുകളുടെ നിഴലുകൾ ചുമരുകളിൽ നീണ്ടു. ഒരാൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“മുറി മുഴുവൻ പരിശോധിക്കൂ.”
“ഫയൽ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ആരും ജീവനോടെ പോകരുത്.”
ആ ശബ്ദം കേട്ടതുമാത്രം ദേവദാസിന്റെ മുഖം കടുപ്പമായി.
“അവൻ…”
“വിക്രം മേനോന്റെ ആളാണ്.”
നിഖിൽ തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഫയൽ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അതിനുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും വായിക്കാത്ത കുറേ രേഖകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പെൻഡ്രൈവും ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നതായി അവൻ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അത് പോക്കറ്റിലിട്ടു. ഈ കേസിന്റെ യഥാർത്ഥ തെളിവുകൾ അതിനുള്ളിലായിരിക്കാമെന്ന തോന്നൽ അവനെ വിട്ടില്ല.
അപ്പോഴാണ്…
മുകളിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളുടെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം നേരെ നിഖിലിന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചത്.
“അവിടെയുണ്ട്!”
“അവരെ പിടിക്കൂ!”
വെടിയൊച്ച ഭൂഗർഭ മുറിയെ നടുക്കി.
ധാം!
വെടിയുണ്ട നിഖിലിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ചുമരിൽ തട്ടി കല്ലുകൾ ചിതറിച്ചു. മീര ഭയന്ന് താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. ദേവദാസ് ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ നിഖിലിനെ തുരങ്കത്തിനുള്ളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. പിന്നാലെ ഇരുമ്പ് വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ചു.
പുറത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും വെടിയൊച്ചകൾ.
ഇരുമ്പ് വാതിലിൽ തുടരെ വെടിയുണ്ടകൾ പതിച്ചു.
തുരങ്കത്തിനുള്ളിൽ പൊടിയും പുകയും നിറഞ്ഞു.
നിഖിലും മീരയും കുറച്ച് ദൂരം ഓടിയ ശേഷം പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ദേവദാസ് വന്നിരുന്നില്ല.
ഇരുമ്പ് വാതിലിന് അപ്പുറത്ത് നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
“ഓടൂ!”
“ഈ സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ ഇനി നിങ്ങൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ!”
അതിന് പിന്നാലെ…
ഒരു വലിയ സ്ഫോടനശബ്ദം ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തെ മുഴുവൻ കുലുക്കി.
മണ്ണും കല്ലും മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് ഇടിഞ്ഞുവീഴാൻ തുടങ്ങി.
നിഖിൽ ഭയന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“സാർ…!”
പക്ഷേ…
അതിനുള്ള മറുപടിയായി കേട്ടത് കനത്ത പുകയും ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്ന കല്ലുകളുടെ ശബ്ദവും മാത്രമായിരുന്നു.
അധ്യായം 12 – തുരങ്കത്തിന്റെ അവസാനം
സ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഭൂഗർഭ തുരങ്കം മുഴുവൻ വിറച്ചുപോയി. മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വലിയ കല്ലുകൾ അടർന്നുവീണു. വായുവിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞതോടെ ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിഖിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് മീരയെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് ഓടി. ഓരോ ചുവടും അതീവ സൂക്ഷിച്ചായിരുന്നു. തുരങ്കത്തിന്റെ നിലം മുഴുവൻ വെള്ളവും ചെളിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ പഴയ റെയിൽപാളങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതും, വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഉപേക്ഷിച്ച വൈദ്യുത കേബിളുകൾ ചുമരുകളിൽ നിന്ന് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതും ടോർച്ചിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാമായിരുന്നു. പിന്നിൽ നടന്ന സ്ഫോടനത്തിന്റെ ശബ്ദം പതിയെ അകന്നെങ്കിലും, ദേവദാസ് മേനോന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഈ സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ ഇനി നിങ്ങൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ.”
“ദേവദാസ് സാറിനെ…”
“നമുക്ക് രക്ഷിക്കാനാകുമോ?”
മീരയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
നിഖിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അദ്ദേഹം ജീവനോടെയുണ്ടാകും.”
“ഉണ്ടായിരിക്കണം.”
ഏകദേശം പത്ത് മിനിറ്റോളം അവർ തുരങ്കത്തിലൂടെ നടന്നു. ചിലയിടങ്ങളിൽ വഴിയൊട്ടാകെ ഇടിഞ്ഞുവീണ കല്ലുകൾ കയറി മറികടക്കേണ്ടിവന്നു. മറ്റുചില ഭാഗങ്ങളിൽ വെള്ളം മുട്ടോളം ഉയർന്നിരുന്നു. ഒടുവിൽ തണുത്ത കാറ്റ് ശക്തമായി വീശാൻ തുടങ്ങി. മുന്നിൽ ചെറിയൊരു വെളിച്ചവും കണ്ടു. പുറത്തേക്കുള്ള വഴി അടുത്തെത്തിയെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇരുവർക്കും ശക്തി നൽകി. അവസാനമായി കുറച്ച് പടികൾ കയറിയപ്പോൾ തുരങ്കത്തിന്റെ ഇരുമ്പ് വാതിൽ കണ്ടു. തുരുമ്പ് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അത് അകത്തുനിന്ന് തുറക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം അവർ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
മഴ പൂർണമായി നിന്നിരുന്നു.
രാത്രി ആകാശത്ത് ചന്ദ്രൻ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
അവർ പുറത്തേക്ക് വന്ന സ്ഥലം പഴയ റെയിൽവേ യാർഡിന്റെ മറുവശത്തുള്ള ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ചരക്കു ഗോഡൗണായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത കെട്ടിടം കാട്ടുചെടികളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. ദൂരെയായി നഗരത്തിലെ വിളക്കുകൾ കാണാമായിരുന്നെങ്കിലും ഇവിടെ ആരുടെയും സാന്നിധ്യമില്ലായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്ത ശേഷം നിഖിൽ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പെൻഡ്രൈവ് പുറത്തെടുത്തു. ചെറിയ കറുത്ത പെൻഡ്രൈവിന്റെ മുകളിലായി വെള്ള സ്റ്റിക്കറിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“FINAL EVIDENCE”
മീര അത് കണ്ടപ്പോൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഇതിലായിരിക്കും എല്ലാം.”
“വിക്രം മേനോനെ തകർക്കാനുള്ള തെളിവുകൾ.”
അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ദൂരെയായി ഒരു ട്രെയിനിന്റെ വെളിച്ചം കാണപ്പെട്ടത്. ആദ്യം സാധാരണ ചരക്കു ട്രെയിനാണെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ അത് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ നിഖിലിന്റെ മുഖം പതുക്കെ മാറി. ആ ട്രെയിനിന്റെ എഞ്ചിനിൽ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പഴയ ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ ലോഗോ ആയിരുന്നു. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അത്തരമൊരു എഞ്ചിൻ സർവീസിൽ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല. അതിലും വിചിത്രമായ കാര്യം, ട്രെയിൻ പാളത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ശബ്ദം പോലും കേൾക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.
മീരയും അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നിഖിൽ…”
“നീ അത് കാണുന്നുണ്ടല്ലേ?”
“അതെ.”
“പക്ഷേ…”
“ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
ട്രെയിൻ അവരുടെ മുന്നിലൂടെ മെല്ലെ കടന്നുപോയി. അവസാന ബോഗി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒരു ജനലിലൂടെ ആരോ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുന്നത് നിഖിൽ കണ്ടു. വെളുത്ത ഷർട്ട്, നരച്ച മുടി, ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി.
ഗോവിന്ദൻ നായർ.
അദ്ദേഹം നിഖിലിനെ നോക്കി മെല്ലെ കൈ ഉയർത്തി.
വിളിക്കുന്നതുപോലെ…
യാത്ര തുടരാൻ പറയുന്നതുപോലെ.
അടുത്ത നിമിഷം ട്രെയിൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
പാളത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ…
അവിടെ ട്രെയിൻ പോയതിന്റെ ഒരു അടയാളം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
നിഖിൽ ഇപ്പോഴും ആ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും അതീതമായ അനുഭവങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം അവൻ ഭയപ്പെട്ടില്ല. ഗോവിന്ദൻ നായർ തങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കാനല്ല, ശരിയായ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന വിശ്വാസം ആദ്യമായി അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ വീണ്ടും റിങ് ചെയ്തത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ നമ്പർ കണ്ടതോടെ അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മാറി.
Calling… “രാജൻ അച്ഛൻ.”
പത്ത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ തന്റെ അച്ഛന്റെ നമ്പറിൽ നിന്നായിരുന്നു ആ കോൾ.
അധ്യായം 13 – മരിച്ച അച്ഛന്റെ ഫോൺകോൾ
രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മൊബൈൽ ഫോൺ വീണ്ടും മുഴങ്ങി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട നിമിഷം നിഖിലിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തുപോയി. “രാജൻ അച്ഛൻ” എന്ന പേരിനൊപ്പം തെളിഞ്ഞ നമ്പർ അവൻ ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ല. പത്ത് വർഷം മുമ്പ് അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ആ സിം കാർഡ് പോലും പ്രവർത്തനരഹിതമായെന്നാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞത്. ആ നമ്പർ വീണ്ടും ജീവൻ പ്രാപിച്ചതുപോലെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. കോൾ കട്ട് ചെയ്യാനോ എടുക്കാനോ കഴിയാതെ അവൻ കുറച്ചുനേരം നിശ്ചലനായി നിന്നു. മീര അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോൺ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തും അതേ ആശങ്ക പടർന്നു.
“എടുക്കൂ.”
മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇതുവരെ കിട്ടിയ എല്ലാ സൂചനകളും നമ്മളെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചതാണ്.”
“ഇതും അങ്ങനെ ആയിരിക്കാം.”
നിഖിൽ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
ശേഷം കോൾ സ്വീകരിച്ചു.
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ആദ്യം ഒന്നും കേട്ടില്ല. കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം. പിന്നീട് വളരെ ദൂരെയൊരിടത്ത് നിന്ന് വരുന്നപോലെ ഒരു ട്രെയിനിന്റെ ചക്രങ്ങൾ പാളത്തിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിനിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസം. പ്രായമായ ഒരാളുടെ ക്ഷീണിച്ച ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പോലെ. നിഖിൽ ഒന്നും പറയാതെ കാത്തുനിന്നു. ഒടുവിൽ ആ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു. വർഷങ്ങളായി മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകാത്ത അതേ ശബ്ദം.
“നിഖിൽ…”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ…?”
മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത.
ശേഷം…
“ഇല്ല…”
“ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനല്ല.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ നിഖിൽ ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. എന്നാൽ ഫോൺ വിച്ഛേദിക്കാതെ അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടുനിന്നു. ആ ശബ്ദം രാജന്റെതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ഒരേ സ്വരം, ഒരേ സംസാരശൈലി. പക്ഷേ അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് വേദനയും കുറ്റബോധവുമായിരുന്നു. സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് അയാൾ പറയുന്നത് എന്ന് തോന്നി. ചുറ്റും ആരോ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഭയം പോലും ആ ശബ്ദത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഞാൻ രാജനല്ല.”
“പക്ഷേ…”
“രാജൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ച അവസാന ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാനാണ് ഞാൻ വിളിച്ചത്.”
മീര നിഖിലിനെ നോക്കി.
അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
“സ്പീക്കറിൽ ഇടൂ.”
നിഖിൽ സ്പീക്കർ ഓണാക്കി.
മറുവശത്തെ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ കിട്ടിയ പെൻഡ്രൈവ്…”
“അത് ഉടൻ തുറക്കരുത്.”
“അതിൽ ഒരു സുരക്ഷാ സംവിധാനം ഉണ്ട്.”
“തെറ്റായ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ തുറന്നാൽ…”
“അതിനുള്ളിലെ എല്ലാ ഫയലുകളും സ്വയം നശിച്ചുപോകും.”
നിഖിൽ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം?”
“ആരാണ് നിങ്ങൾ?”
മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി കേട്ടു.
“എന്റെ പേര് പറയാൻ ഇപ്പോൾ സമയമായിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ രാജൻ എന്നെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.”
“നീയും വിശ്വസിക്കേണ്ടി വരും.”
അയാൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. തുടർന്ന് വളരെ പതുക്കെ അടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
“നാളെ രാത്രി…”
“കൃത്യം പതിനൊന്ന് മണിക്ക്…”
“തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷനിലെ ഒന്നാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ എത്തണം.”
“അവസാന ട്രെയിൻ വീണ്ടും വരും.”
നിഖിൽ അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലെ കണ്ട അതേ ട്രെയിനോ?”
“അതെ.”
“പക്ഷേ ഇത്തവണ…”
“നീ അതിൽ കയറണം.”
നിഖിൽ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് കോൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. സ്ക്രീനിൽ “Call Ended” എന്ന് തെളിഞ്ഞു. വീണ്ടും വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നമ്പർ നിലവിലില്ലെന്ന സന്ദേശം മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. അതേ സമയം മീരയുടെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരു കാര്യത്തിലേക്ക് പോയി. കോൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പെൻഡ്രൈവിന്റെ ചെറിയ എൽ.ഇ.ഡി. ലൈറ്റ് സ്വയം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അതിന്റെ പ്രകാശം മെല്ലെ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മീര പതുക്കെ അത് കൈയിലെടുത്തു.
“നിഖിൽ…”
“ഇതിൽ എന്തോ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.”
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ അതിന്റെ അടിഭാഗത്ത് കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന ചെറിയ അക്ഷരങ്ങൾ വ്യക്തമായി.
“PLAY ONLY INSIDE COACH S-7”
നിഖിൽ ആ വാചകം വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ട്രെയിനിന്റെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
എന്തുകൊണ്ട് ഒരു പെൻഡ്രൈവ് തുറക്കാൻ ഒരു ട്രെയിൻ കോച്ചിൽ തന്നെ പോകണം?
അധ്യായം 14 – എസ്-7 കോച്ച്
പെൻഡ്രൈവിൽ കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് നിഖിലും മീരയും വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. “PLAY ONLY INSIDE COACH S-7” എന്ന സന്ദേശം സാധാരണ സുരക്ഷാ നിർദ്ദേശമല്ലെന്ന് ഇരുവർക്കും മനസ്സിലായി. ഒരു ട്രെയിൻ കോച്ചിനുള്ളിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഒരു പെൻഡ്രൈവ് തയ്യാറാക്കുക എന്നത് അസാധാരണമായ കാര്യമായിരുന്നു. അതിനുപിന്നിൽ സാങ്കേതിക കാരണമാണോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും രഹസ്യമാണോ എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇതുവരെ ലഭിച്ച എല്ലാ സൂചനകളും സത്യമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞതിനാൽ ഈ നിർദ്ദേശവും അവഗണിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. ദേവദാസ് മേനോൻ തന്റെ ജീവൻ പോലും പണയം വെച്ച് രക്ഷിച്ച ഈ തെളിവ് നശിപ്പിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു നിഖിൽ.
“നാളെ രാത്രി വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരും.”
നിഖിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതുവരെ നമുക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു സ്ഥലം വേണം.”
മീര സമ്മതിച്ച് തലയാട്ടി.
“അവർ ഇപ്പോഴും നമ്മളെ തിരയുന്നുണ്ടാകും.”
അവർ ഗോഡൗണിൽ നിന്ന് അകലെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ലോഡ്ജിൽ വ്യാജ പേരിൽ മുറിയെടുത്തു. പുറത്തേക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ജനലിന്റെ തിരശ്ശീലകൾ അടച്ചിട്ട ശേഷം നിഖിൽ മേശപ്പുറത്ത് ഫയലുകളും പഴയ കത്തുകളും ഫോട്ടോകളും വീണ്ടും നിരത്തി. ഇതുവരെ കിട്ടിയ ഓരോ തെളിവും സമയക്രമത്തിൽ ക്രമീകരിച്ചപ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി. ഓരോ രേഖയിലും, ഓരോ ചിത്രത്തിലും, ഓരോ സന്ദേശത്തിലും ഒരു ചെറിയ അടയാളം ആവർത്തിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ആ ചിഹ്നം ഇപ്പോൾ എല്ലായിടത്തും കാണാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ വരച്ചിരുന്ന “47” എന്ന സംഖ്യ.
“കോഡ് 47…”
മീര മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ഇത് അന്വേഷണ സംഘത്തിന്റെ പേര് മാത്രമല്ല.”
“ഒരുപക്ഷേ മറ്റെന്തെങ്കിലും.”
മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് നിഖിലിന്റെ മൊബൈലിൽ ഒരു സന്ദേശം എത്തി. ഈ പ്രാവശ്യം നമ്പർ മറച്ചുവെച്ചിരുന്നില്ല. അയച്ച ആളിന്റെ പേര് മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
“D. Menon”
നിഖിൽ ശ്വാസം പിടിച്ചുകൊണ്ട് സന്ദേശം തുറന്നു.
“ഞാൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
“എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്.”
“നിങ്ങളെ ആരോ പിന്തുടരുന്നു.”
“ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കരുത്.”
ആ അവസാന വരി വായിച്ചതോടെ മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. സ്വാഭാവികമായി ജനലിലേക്കു തിരിയാൻ തുടങ്ങിയ മീരയെ നിഖിൽ കൈപിടിച്ച് തടഞ്ഞു. ഇരുവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പുറത്തുനിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ജനൽച്ചില്ലിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. എന്നാൽ അതിനിടയിൽ മറ്റൊരു ശബ്ദം കൂടി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. കെട്ടിടത്തിന് പുറത്തുള്ള ചെറുകല്ലുകളിൽ ആരോ മെല്ലെ നടന്ന് വരുന്നതുപോലെ.
“ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യൂ.”
നിഖിൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
മീര ഉടനെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണച്ചു.
ഇരുട്ട് മുറിയെ വിഴുങ്ങി. ജനലിന്റെ തിരശ്ശീലകൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുള്ള തെരുവുവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം അകത്തേക്ക് വീണു. ഇരുവരും ശ്വാസം പോലും അടക്കിപ്പിടിച്ച് നിന്നു. അപ്പോഴാണ് ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ ഒരു നിഴൽ മെല്ലെ കടന്നുപോയത്. പിന്നാലെ മറ്റൊന്ന്. മൂന്നാമത്തേത്. ഒരാളല്ല, കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് പേർ എങ്കിലും കെട്ടിടത്തിന് പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവർ സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ നീക്കങ്ങളിൽ ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…
വാതിലിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത പേപ്പർ അകത്തേക്ക് നീങ്ങിവന്നു.
നിഖിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അത് എടുത്തു. പേപ്പറിൽ ഒരു മാപ്പ് വരച്ചിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷൻ സ്റ്റേഷന്റെ കൈകൊണ്ട് വരച്ച രൂപരേഖ. ഒന്നാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു അമ്പടയാളം. അതിന്റെ സമീപം എസ്-7 കോച്ച് നിൽക്കുന്ന സ്ഥാനം കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ മാപ്പിന്റെ ഏറ്റവും താഴെ എഴുതിയിരുന്ന ഒരു വാചകമാണ് നിഖിലിന്റെ രക്തം തണുപ്പിച്ചത്.
“ട്രെയിൻ വരുമ്പോൾ ആദ്യം എസ്-7-ൽ കയറരുത്.”
“ആദ്യം എസ്-6-ൽ കയറുക.”
“അല്ലെങ്കിൽ ചരിത്രം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കും.”
നിഖിൽ പേപ്പർ പതുക്കെ മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു. ഒരേ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത നിർദ്ദേശങ്ങളാണ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരാൾ പെൻഡ്രൈവ് എസ്-7 കോച്ചിൽ മാത്രമേ പ്രവർത്തിക്കൂ എന്ന് പറയുന്നു. മറ്റൊരാൾ ആദ്യം എസ്-7-ൽ കയറരുത് എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. ഇവരിൽ ഒരാൾ തീർച്ചയായും കള്ളം പറയുകയാണ്.
അതേസമയം…
മുറിയുടെ പുറത്തുള്ള ഇടനാഴിയിൽ ആരുടെയോ കാലൊച്ച കേട്ടു.
ആ കാലൊച്ച അവരുടെ വാതിലിന് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.
പിന്നെ…
വാതിലിന്റെ കൈപ്പിടി വളരെ പതുക്കെ തിരിയാൻ തുടങ്ങി.
അധ്യായം 15 – വാതിലിന് പുറത്തുള്ള മനുഷ്യൻ
ലോഡ്ജ് മുറിക്കുള്ളിൽ സമയം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. വാതിലിന്റെ കൈപ്പിടി വളരെ പതുക്കെ തിരിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേട്ടത്. പുറത്തുനിന്ന് ആരോ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അത് സാധാരണ അതിഥിയുടെയോ ജീവനക്കാരന്റെയോ പെരുമാറ്റമായിരുന്നില്ല. മുറിക്കുള്ളിൽ ആളുകളുണ്ടെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരാളുടെ ക്ഷമയുള്ള നീക്കമായിരുന്നു അത്. നിഖിൽ ഉടൻ ലൈറ്റ് തെളിയിച്ചില്ല. മീരയും ഒരു ശബ്ദം പോലും ഉണ്ടാക്കാതെ ചുമരിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. വാതിലിന് താഴെയുള്ള ചെറിയ വിടവിലൂടെ പുറത്തുള്ള ഇടനാഴിയിലെ വെളിച്ചം മാത്രം അകത്തേക്ക് വീണു. ആ വെളിച്ചത്തിനുമുന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“വാതിൽ തുറക്കരുത്.”
മീര വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
നിഖിൽ തലയാട്ടി.
രണ്ടുപേരും ശ്വാസം പോലും നിയന്ത്രിച്ചു.
ഏകദേശം മുപ്പത് സെക്കൻഡ് ആരും ഒന്നും ചെയ്തില്ല. വാതിലിന് പുറത്തുനിന്നിരുന്ന ആളും അകത്തുണ്ടായിരുന്ന നിഖിലും മീരയും പരസ്പരം കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അപ്രതീക്ഷിതമായി കൈപ്പിടി തിരിയുന്നത് നിർത്തി. പിന്നാലെ മൂന്ന് തവണ മെല്ലെ വാതിലിൽ മുട്ടി.
ടക്… ടക്… ടക്…
ആ ശബ്ദത്തിന് പിന്നാലെ ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം കേട്ടു.
“മിസ്റ്റർ നിഖിൽ…”
“എനിക്ക് അറിയാം നിങ്ങൾ അകത്തുണ്ടെന്ന്.”
നിഖിലും മീരയും ഒരേസമയം പരസ്പരം നോക്കി.
അവർ ഈ ലോഡ്ജിൽ വ്യാജ പേരിലാണ് മുറിയെടുത്തിരുന്നത്.
അപ്പോൾ…
ഈ മനുഷ്യന് തന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് എങ്ങനെ അറിയാം?
പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ആൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. ഇത്തവണ അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭീഷണിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം അടിയന്തരതയായിരുന്നു.
“എനിക്ക് അഞ്ച് മിനിറ്റ് മാത്രം തരൂ.”
“അതിനുശേഷം ഞാൻ പോകാം.”
“വാതിൽ തുറന്നില്ലെങ്കിൽ…”
അയാൾ കുറച്ചുനേരം നിർത്തി.
“…നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പുലർച്ചെ വരെ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു.
“ഇത് ഒരു കെണിയാകാം.”
നിഖിൽ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
പുറത്തുനിന്ന് ഉടൻ മറുപടി വന്നു.
“റെയിൽവേ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ഫോഴ്സ്.”
“എന്റെ പേര് അരുൺ ദാസ്.”
“കോഡ് 47 ടീമിലെ അവസാന ജീവനുള്ള ഓഫീസർ.”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഫോട്ടോ തെളിഞ്ഞു. അതിന്റെ മൂലയിൽ ഭാഗികമായി മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ആർ.പി.എഫ്. യൂണിഫോമിലെ മനുഷ്യൻ. മീരയും അതേ കാര്യം ഓർത്തതുപോലെ അവനെ നോക്കി.
“തുറക്കണോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
നിഖിൽ മറുപടി പറയുന്നതിനുമുമ്പ്…
മൊബൈൽ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.
അയച്ചത്…
D. Menon
സന്ദേശം ഒരു വരി മാത്രം.
“വാതിൽ തുറക്കൂ.”
“അവനെ വിശ്വസിക്കാം.”
നിഖിൽ പതുക്കെ കുറ്റി മാറ്റി.
വാതിൽ അല്പം തുറന്നു.
പുറത്ത് നാല്പത്തഞ്ച് വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള ഒരാൾ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ജാക്കറ്റും, ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളും, ദിവസങ്ങളായി ഉറങ്ങാത്ത മുഖവും. എന്നാൽ അയാളുടെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
RPF – Arun Das
അയാൾ അകത്തുകയറിയ ഉടൻ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടി.
ശേഷം ജനലിന്റെ തിരശ്ശീല പതുക്കെ മാറ്റി പുറത്തേക്ക് ഒറ്റനോട്ടം നോക്കി.
“വൈകിപ്പോയി.”
അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“അവർ നിങ്ങളെ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു.”
“പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഈ കെട്ടിടം വളയും.”
നിഖിൽ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
“ആരാണ് അവർ?”
അരുൺ ദാസ് നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും വിക്രം മേനോനെയാണ് ശത്രുവെന്ന് കരുതുന്നത്.”
“പക്ഷേ…”
“വിക്രം മേനോൻ വെറും പാവയാണ്.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
അരുൺ ദാസ് പതുക്കെ തന്റെ ബാഗ് തുറന്ന് പഴയൊരു ഫോട്ടോ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ അഞ്ച് പേരുണ്ടായിരുന്നു.
ഗോവിന്ദൻ നായർ.
അജയ് വർമ.
രാജൻ.
ദേവദാസ് മേനോൻ.
അഞ്ചാമത്തെ ആളുടെ മുഖം മാത്രം കറുത്ത മഷി കൊണ്ട് മനഃപൂർവം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“യഥാർത്ഥ ശത്രു ഒരിക്കലും ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“അയാൾ എപ്പോഴും സ്റ്റേഷനിലായിരുന്നു.”
അധ്യായം 16 – സ്റ്റേഷനിലെ നിഴൽ
മുറിക്കുള്ളിൽ ആരും കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അതിലെ അഞ്ചാമത്തെ മനുഷ്യന്റെ മുഖം കറുത്ത മഷികൊണ്ട് മനഃപൂർവം മായ്ച്ചിരിക്കുന്നു. അതിലും ഭയപ്പെടുത്തിയത് ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിലെ കുറിപ്പായിരുന്നു. “യഥാർത്ഥ ശത്രു ഒരിക്കലും ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല. അയാൾ എപ്പോഴും സ്റ്റേഷനിലായിരുന്നു.” ഇതുവരെ നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം അവസാന ട്രെയിനിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി അന്വേഷണം ട്രെയിനിൽ നിന്ന് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിയുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം, ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി എല്ലാവരും തെറ്റായ ദിശയിലേക്കാണോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന സംശയം നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ ശക്തമായി.
“ആ അഞ്ചാമത്തെ ആൾ ആരാണ്?”
നിഖിൽ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
അരുൺ ദാസ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അതാണ് ഈ കേസിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം.”
അരുൺ ദാസ് ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു. വെള്ളം നനഞ്ഞതിനാൽ അതിന്റെ അരികുകൾ മൃദുവായിരുന്നെങ്കിലും അകത്തെ രേഖകൾ സൂക്ഷ്മമായി പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു പേജ് തുറന്ന് നിഖിലിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി. അത് തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷന്റെ 2001-ലെ ഡ്യൂട്ടി രജിസ്റ്ററിന്റെ പകർപ്പായിരുന്നു. അവസാന ട്രെയിൻ പുറപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ സ്റ്റേഷനിൽ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ജീവനക്കാരുടെ പേരുകൾ അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
“ഈ പട്ടിക ഔദ്യോഗികമാണ്.”
“പക്ഷേ ഒരു പേര്…”
“പിന്നീട് സർക്കാർ രേഖകളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.”
നിഖിൽ പട്ടിക സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ, ടിക്കറ്റ് ഇൻസ്പെക്ടർ, ഗാർഡ്, പോർട്ടർ, ആർ.പി.എഫ്. ഉദ്യോഗസ്ഥർ—എല്ലാവരുടെയും പേരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവസാന വരിയിൽ ഒരു പേര് ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് വട്ടംവരച്ചിരുന്നു.
“സ്റ്റേഷൻ സൂപ്രണ്ടന്റ് – ആർ. കൃഷ്ണമൂർത്തി.”
അതിന് താഴെ ആരോ പിന്നീട് കൈകൊണ്ട് എഴുതിയ കുറിപ്പ്.
“File Removed – Central Order.”
മീര അത്ഭുതത്തോടെ അരുൺ ദാസിനെ നോക്കി.
“ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ രേഖകൾ മുഴുവൻ എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കും?”
അരുൺ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അയാൾ സാധാരണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നില്ല.”
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ ശക്തമായി തുടങ്ങി. ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോൾ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷവും കൂടുതൽ ഭാരമായി. അരുൺ ദാസ് ശബ്ദം കുറച്ച് മുന്നോട്ടുകുനിഞ്ഞിരുന്നു. ഓരോ വാക്കും സൂക്ഷിച്ചായിരുന്നു പറയുന്നത്.
“അന്ന് രാത്രി നടന്ന കൊലപാതകം…”
“ഒരാളുടെ പദ്ധതിയായിരുന്നില്ല.”
“അത് വർഷങ്ങളായി നടന്നിരുന്ന ഒരു കടത്ത് ശൃംഖലയെ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള നടപടിയായിരുന്നു.”
“ആ ശൃംഖല നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നാണ്.”
നിഖിൽ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ വിക്രം മേനോൻ?”
അരുൺ തലകുലുക്കി.
“പണം കൈകാര്യം ചെയ്ത ആളാണ്.”
“പക്ഷേ ഉത്തരവുകൾ നൽകിയിരുന്നത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു.”
“ആ മനുഷ്യനെ…”
“ഇന്നുവരെ ആരും കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ല.”
അപ്പോഴാണ് നിഖിലിന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന പെൻഡ്രൈവ് ചെറുതായി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. മൂന്ന് പേരും ഒരേസമയം അതിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണവും ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും അതിലെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് സ്വയം മിന്നിത്തുടങ്ങി. ആദ്യം പതുക്കെയായിരുന്നു. പിന്നീട് അതിന്റെ വേഗം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അരുൺ ദാസിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഇത് നല്ല ലക്ഷണമല്ല.”
“അവർ അടുത്തെത്തി.”
“ഈ പെൻഡ്രൈവിൽ ട്രാക്കർ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.”
അതു കേട്ട നിഖിലിന്റെ മുഖം വിളറി. ദേവദാസ് മേനോൻ ജീവൻ പണയം വെച്ച് രക്ഷിച്ച തെളിവ് ഇപ്പോൾ ശത്രുക്കൾക്ക് അവരുടെ സ്ഥാനം പറഞ്ഞുകൊടുക്കുകയാണ്. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ അവൻ പെൻഡ്രൈവ് കൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും…
ലോഡ്ജിന് പുറത്തുനിന്ന് നിരവധി വാഹനങ്ങൾ ഒരേസമയം ബ്രേക്ക് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നീലയും ചുവപ്പും നിറമുള്ള ലൈറ്റുകൾ മിന്നി.
മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞു.
മുഴുവൻ കെട്ടിടവും ഇരുട്ടിലായി.
അരുൺ ദാസ് ഉടനെ അരയിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുത്തു.
“അവർ എത്തി.”
“പക്ഷേ…”
അദ്ദേഹം നിഖിലിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഇവർ പോലീസല്ല.”
“പോലീസിന്റെ വേഷം ധരിച്ചവരാണ്.”
അധ്യായം 17 – വ്യാജ പോലീസ്
മുഴുവൻ ലോഡ്ജും ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി. പുറത്തുനിന്ന് വാഹനങ്ങളുടെ എഞ്ചിൻ ശബ്ദം തുടർച്ചയായി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രേക്കിട്ട വാഹനങ്ങളിൽ നിന്ന് പലരും ഒരേസമയം ഇറങ്ങുന്ന കാലൊച്ചകൾ രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ ചുവപ്പും നീലയും നിറമുള്ള ലൈറ്റുകൾ മിന്നിമറഞ്ഞെങ്കിലും, അവ യഥാർത്ഥ പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടേതാണോ എന്ന സംശയം അരുൺ ദാസിന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നിഖിലിന് മനസ്സിലായി. വർഷങ്ങളായി സുരക്ഷാസേനയിൽ ജോലി ചെയ്ത ഒരാളുടെ അനുഭവം ആ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. പുറത്തുള്ളവരുടെ ഓരോ നീക്കവും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്തോ വലിയൊരു തെറ്റ് സംഭവിക്കാനിരിക്കുകയാണെന്ന മുന്നറിയിപ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വായിക്കാമായിരുന്നു.
“തിരശ്ശീല മാറ്റരുത്.”
അരുൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവർ സ്നൈപ്പർമാരെ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.”
മീര ഞെട്ടി.
“ഇത്രയും വലിയ സംഘമാണോ ഇത്?”
അരുൺ മറുപടി പറയാതെ പിസ്റ്റളിലെ മാഗസിൻ പരിശോധിച്ചു.
ഇടനാഴിയിൽ അതിവേഗം ഓടുന്ന കാലൊച്ചകൾ കേട്ടു. ഓരോ നിലയിലും വാതിലുകൾ ശക്തിയായി തട്ടിത്തുറക്കുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു. ലോഡ്ജിലെ മറ്റ് അതിഥികൾ ഭയന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്ന ശബ്ദങ്ങളും കുട്ടികളുടെ കരച്ചിലും എല്ലാം കലർന്നപ്പോൾ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ സംഘർഷഭരിതമായി. എന്നാൽ അതിനിടയിലും ഒരു കാര്യം നിഖിലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. പുറത്തുള്ളവർ ആരെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. അവർ ഓരോ മുറിയിലും കയറി ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രമാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്.
“ഒരു പെൻഡ്രൈവ്.”
അരുൺ ദാസ് മുറിയുടെ ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന കണ്ണാടി മാറ്റി. അതിന്റെ പിന്നിൽ ചെറിയ വെന്റിലേഷൻ ഷാഫ്റ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ പ്രയാസപ്പെട്ട് ഇഴഞ്ഞുപോകാൻ മാത്രം വീതിയുള്ള പഴയ സർവീസ് ഡക്ട്.
“ഇതാണ് നമ്മുടെ വഴി.”
“ലോഡ്ജിന്റെ പിന്നിലെ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് ഇത് എത്തും.”
നിഖിൽ ഡക്ടിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
“മൂന്നുപേർക്കും പോകാൻ പറ്റുമോ?”
“പറ്റും.”
“പക്ഷേ…”
അരുൺ ഒന്ന് നിർത്തി.
“അവസാനം ഞാൻ വരാം.”
നിഖിലും മീരയും ഡക്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ശക്തമായ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
“പോലീസ്!”
“വാതിൽ തുറക്കൂ!”
ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അരുൺ ദാസ് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“കേരള പോലീസ് വാതിൽ മുട്ടുമ്പോൾ…”
“അവർ ആദ്യം സ്വന്തം ഐഡി കാണിക്കും.”
“ഇവർ അത് ചെയ്യുന്നില്ല.”
അടുത്ത നിമിഷം വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ആരോ എണ്ണിത്തുടങ്ങി.
“മൂന്ന്…”
“രണ്ട്…”
“ഒന്ന്…”
ധാം!
ഒരു വലിയ സ്ഫോടനത്തോടെ വാതിലിന്റെ പൂട്ടുഭാഗം തകർന്നു. കട്ടിയുള്ള പുക മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. നിഖിലും മീരയും ഡക്ടിനുള്ളിലൂടെ മുന്നോട്ട് ഇഴയാൻ തുടങ്ങി. പിന്നിൽ അരുൺ ദാസ് പിസ്റ്റൾ ഉയർത്തി വാതിലിന് നേരെ നിന്നു.
രണ്ട് വെടിയൊച്ചകൾ.
ധാം! ധാം!
അതിന് പിന്നാലെ പുറത്തുനിന്ന് തുടർച്ചയായ വെടിവെപ്പ്.
ഡക്ടിനുള്ളിൽ വായു വളരെ കുറവായിരുന്നു. പഴയ ഇരുമ്പിന്റെ മണം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. മുന്നിൽ ഇഴഞ്ഞുപോകുന്ന മീരയുടെ കൈകൾ പലതവണ വഴുതി. നിഖിൽ പിന്നിൽ നിന്ന് അവളെ സഹായിച്ചു. കുറച്ച് മീറ്റർ മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ ഡക്ട് രണ്ടായി പിരിയുന്നത് കണ്ടു. ഒരു വഴി താഴേക്കും മറ്റൊന്ന് മുകളിലേക്കും പോകുന്നു. ഏത് വഴിയാണ് ശരിയെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ അവർ നിർത്തി.
അതേ സമയത്ത്…
നിഖിലിന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന പെൻഡ്രൈവ് വീണ്ടും പ്രകാശിച്ചു.
ഇത്തവണ ചുവപ്പല്ല.
പച്ച നിറം.
പെൻഡ്രൈവിന്റെ ഒരുവശത്ത് ഇതുവരെ കാണാത്ത ചെറിയ ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്പ്ലേ തെളിഞ്ഞു. അതിൽ ഒരു അമ്പടയാളം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ അമ്പ് മുകളിലേക്കുള്ള ഡക്ടിലേക്കാണ് കാണിച്ചിരുന്നത്. ആരോ പുറത്തുനിന്ന് പെൻഡ്രൈവ് സജീവമാക്കിയതുപോലെ തോന്നി.
മീര ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇത്…”
“ജിപിഎസാണോ?”
നിഖിൽ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“ആരോ നമ്മളെ വഴികാട്ടുകയാണ്.”
അവർ മുകളിലേക്കുള്ള ഡക്ടിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം പിന്നിൽ നിന്ന് അരുൺ ദാസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“നിഖിൽ!”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഡക്ടിന്റെ അറ്റത്ത് രക്തത്തിൽ കുളിച്ച നിലയിൽ അരുൺ ദാസ് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ.
എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“പെൻഡ്രൈവ്…”
“ഒരു കാരണവശാലും…”
“എസ്-7 കോച്ചിൽ തുറക്കരുത്!”
നിഖിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“എന്ത്?”
അരുൺ അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഡക്ടിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
“അത്…”
“ഒരു കെണിയാണ്!“
അടുത്ത നിമിഷം…
പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വെടിയുണ്ട അരുൺ ദാസിന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു.
അദ്ദേഹം ഡക്ടിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു.
അവനെ വെടിവച്ച ആളിന്റെ മുഖം ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞു.
ആ മുഖം കണ്ട നിഖിലിന്റെ ശരീരം മരവിച്ചു.
അത്…
ദേവദാസ് മേനോൻ ആയിരുന്നു.
അധ്യായം 18 – വിശ്വസിച്ച മനുഷ്യന്റെ വഞ്ചന
ഡക്ടിനുള്ളിൽ നിഖിലും മീരയും നിശ്ചലരായി. താഴെ നിന്ന് ഉയർന്ന വെടിയൊച്ചയുടെ പ്രതിധ്വനി ഇപ്പോഴും ഇടുങ്ങിയ ഇരുമ്പ് പാതയിലൂടെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഒരു നിമിഷം മാത്രം തെളിഞ്ഞെങ്കിലും അത് മതിയായിരുന്നു. അരുൺ ദാസിന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി നിഖിൽ കണ്ടിരുന്നു. രക്തം വാർന്നുവീഴുന്ന അരുൺ ദാസിന്റെ ശരീരത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അവനെ നടുക്കിയത് ആ മുഖമായിരുന്നു. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ് സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് തങ്ങളെ രക്ഷിച്ച ദേവദാസ് മേനോൻ തന്നെയായിരുന്നു തോക്ക് ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നത്. ഇതുവരെ ആരെ വിശ്വസിക്കണം എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്ന നിഖിലിന്, ഇപ്പോൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അവസാന മനുഷ്യനെയും നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
“അത്…”
“ദേവദാസ് സാർ തന്നെയായിരുന്നോ?”
മീരയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
നിഖിലിന് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും താഴേക്കായിരുന്നു.
താഴെ ഇരുട്ടിനിടയിൽ അരുൺ ദാസ് അനങ്ങാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഡക്ടിന്റെ ഇരുമ്പ് ചുമരിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ രക്തം തുള്ളിത്തുള്ളിയായി താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ദേവദാസ് മേനോൻ മൃതദേഹത്തിനരികിലേക്ക് പോലും പോയില്ല. പകരം നിലത്തുവീണിരുന്ന അരുൺ ദാസിന്റെ മൊബൈൽ എടുത്ത് എന്തോ പരിശോധിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തി നേരെ ഡക്ടിലേക്ക് നോക്കി. നിഖിലിനെ കണ്ടുവെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.
“ഓടിക്കോളൂ, നിഖിൽ.”
അദ്ദേഹം ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിനക്കിപ്പോഴും സമയം ബാക്കിയുണ്ട്.”
നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ കോപം അണപൊട്ടി.
“നിങ്ങൾ…”
“ഞങ്ങളെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ?”
ദേവദാസ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നീട് ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“നിനക്കിപ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നും.”
“പക്ഷേ…”
“ഇന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത് വിശ്വസിച്ചാൽ…”
“നാളെ നീ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
ആ മറുപടി നിഖിലിനെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. ഒരു കൊലയാളിയുടെ ശബ്ദമല്ലായിരുന്നു അത്. മറിച്ച്, വലിയൊരു ഭാരം ചുമന്നുനടക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം. എന്നാൽ അരുൺ ദാസ് അവന്റെ മുന്നിൽ വെടിയേറ്റ് വീണത് നിഖിൽ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതാണ്. ആ സത്യം നിഷേധിക്കാൻ ഒരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് ദേവദാസ് പതുക്കെ തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ഉപകരണം പുറത്തെടുത്തത്.
റിമോട്ടിനോട് സാമ്യമുള്ള ഒരു കറുത്ത ഉപകരണം.
അദ്ദേഹം അത് ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
“പെൻഡ്രൈവ് ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിലുണ്ടല്ലോ?”
നിഖിൽ അറിയാതെ പോക്കറ്റിൽ കൈവെച്ചു.
ദേവദാസ് ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി.
“അത് തുറക്കാൻ എല്ലാവരും പറയുന്നുണ്ടല്ലോ.”
“എസ്-7 കോച്ചിൽ.”
“തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷനിൽ.”
“അവസാന ട്രെയിൻ വന്നശേഷം.”
അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം നിർത്തി.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതാണ് അവരുടെ പദ്ധതി.”
മീര ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ സത്യം ഏതാണ്?”
ദേവദാസ് കണ്ണുകളടച്ചു.
“നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ…”
“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി എല്ലാവരും ഒരേ സ്ഥലത്തേക്ക് നിന്നെ നയിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന്?”
ആ ചോദ്യം കേട്ട നിഖിൽ നിശ്ശബ്ദനായി. ട്രെയിൻ… സ്റ്റേഷൻ… എസ്-7 കോച്ച്… ലോക്കർ… അവസാന യാത്ര… എല്ലാ സൂചനകളും ഒരേ വലയത്തിനുള്ളിലാണ് ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നത്. ആരോ വളരെ കൃത്യമായി തന്നെ ആ വഴിയിലൂടെ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ ആരാണ്? എന്തിനാണ്?
അതേ സമയം ദേവദാസ് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന റിമോട്ടിന്റെ ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തി.
ഒരു ബീപ്പ് ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
അടുത്ത നിമിഷം…
നിഖിലിന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന പെൻഡ്രൈവ് ശക്തമായി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
മീര ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“നിഖിൽ…”
“അത് പുറത്തേക്ക് എറിയൂ!”
ദേവദാസ് ഉടൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“വേണ്ട!”
“അതിനെ തൊടരുത്!”
ഇരുവരും ഒരേസമയം വ്യത്യസ്ത നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയായിരുന്നു.
ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടതെന്ന് നിഖിലിന് മനസ്സിലായില്ല.
പെൻഡ്രൈവിലെ ചെറിയ ഡിസ്പ്ലേയിൽ ഒരു കൗണ്ട്ഡൗൺ തെളിഞ്ഞു.
00:59
00:58
00:57
നിഖിലും മീരയും പരസ്പരം നോക്കി.
വെറും…
ഒരു മിനിറ്റ് മാത്രം ബാക്കി.
അധ്യായം 19 – അറുപത് സെക്കൻഡിന്റെ തീരുമാനം
ഡക്ടിനുള്ളിലെ വായു കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. പെൻഡ്രൈവിന്റെ ചെറിയ ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ കൗണ്ട്ഡൗൺ ഓരോ സെക്കൻഡും കുറയുന്നതിനനുസരിച്ച് നിഖിലിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും വർധിച്ചു. ഇരുമ്പ് ചുമരുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം പോലും ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. താഴെ നിലത്ത് അരുൺ ദാസിന്റെ അനങ്ങാത്ത ശരീരം കിടക്കുന്നു. കുറച്ച് അകലെ ദേവദാസ് മേനോൻ ശാന്തമായി അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു. ഒരാൾ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് പെൻഡ്രൈവ് എസ്-7 കോച്ചിൽ തുറക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. മറ്റേയാൾ അതിനെ തൊടരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. സത്യം ആരുടെ ഭാഗത്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ വെറും ഒരു മിനിറ്റാണ് ബാക്കിയുള്ളത്. ഇതുവരെ ലഭിച്ച എല്ലാ സൂചനകളിലും ഏറ്റവും അപകടകരമായ നിമിഷം ഇതാണെന്ന് നിഖിലിന് മനസ്സിലായി.
ഡിസ്പ്ലേയിൽ സമയം തുടർച്ചയായി കുറഞ്ഞു.
00:48
00:47
00:46
മീര വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“നിഖിൽ…”
“എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
നിഖിൽ പതുക്കെ പെൻഡ്രൈവ് പുറത്തെടുത്തു. അതിന്റെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് ഇപ്പോൾ അതിവേഗത്തിൽ മിന്നുകയായിരുന്നു. സാധാരണ മെമ്മറി ഉപകരണം പോലെയല്ല അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു സർക്യൂട്ട് സജീവമായിരിക്കുന്നതുപോലെ നേരിയ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടു. സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ പെൻഡ്രൈവിന്റെ വശത്ത് ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ചെറിയൊരു ദ്വാരം കണ്ടു. അത് മൈക്രോഫോണിനോ സെൻസറിനോ വേണ്ടിയുള്ളതുപോലെയായിരുന്നു. ഇത് വെറും ഡാറ്റ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള ഉപകരണമല്ലെന്നും, പുറത്തുനിന്ന് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണമാണെന്നും നിഖിലിന് ആദ്യമായി സംശയം തോന്നി.
ദേവദാസ് ശബ്ദം ഉയർത്തി പറഞ്ഞു.
“അതിനെ നിലത്തിടരുത്.”
“അത് സ്ഫോടകവസ്തുവല്ല.”
“പക്ഷേ അതിലും അപകടകരമാണ്.”
നിഖിൽ ദേവദാസിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ഇതുവരെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും പിന്നീട് സത്യമായിരുന്നു. അതേസമയം, സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് അരുൺ ദാസ് വെടിയേറ്റ് വീഴുന്നതും നിഖിൽ കണ്ടതാണ്. ആ രണ്ടുസത്യങ്ങളും തമ്മിൽ യോജിക്കുന്നില്ല. എന്തോ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം ഇപ്പോഴും മറച്ചുവെക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ ശക്തമായി.
“നിങ്ങൾ അരുൺ ദാസിനെ എന്തിനാണ് വെടിവച്ചത്?”
നിഖിൽ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.
ദേവദാസ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഞാൻ അവനെ കൊല്ലാൻ വെടിവെച്ചതല്ല.”
“അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നത് വെടിയേക്കാൾ അപകടകരമായിരുന്നു.”
ആ മറുപടി കേട്ട് മീര അമ്പരന്നു.
“എന്താണ് അർത്ഥം?”
ദേവദാസ് താഴേക്ക് കിടന്നിരുന്ന അരുൺ ദാസിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
“അവന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലെ പോക്കറ്റ് നോക്കൂ.”
നിഖിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഡക്ടിൽ നിന്ന് താഴേക്കിറങ്ങി. ദേവദാസിനെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ അരുൺ ദാസിന്റെ അരികിലെത്തി. മനസ്സ് വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതുപോലെ ജാക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലെ പോക്കറ്റ് തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ചെറിയ കറുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക് ബോക്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ബോക്സിന്റെ മുകളിൽ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് എഴുതിയിരുന്നു.
REMOTE SIGNAL RECEIVER
അതിന്റെ താഴെ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പച്ച ലൈറ്റ്.
നിഖിൽ അത് കൈയിലെടുത്തു.
അതേ നിമിഷം…
പെൻഡ്രൈവിലെ കൗണ്ട്ഡൗൺ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി.
00:31
അവിടെത്തന്നെ ഉറഞ്ഞുനിന്നു.
മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ഒരു സെക്കൻഡ് മുമ്പുവരെ അതിവേഗം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സമയം, ആ ചെറിയ ഉപകരണം കൈയിലെടുത്തതോടെ നിലച്ചിരിക്കുന്നു. മീര അവിശ്വസനീയതയോടെ നിഖിലിനെ നോക്കി. ദേവദാസിന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ?”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവർ പിന്തുടർന്നത് പെൻഡ്രൈവിനെയല്ല.”
“ആ റിസീവറിനെയാണ്.”
നിഖിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ…”
“അരുൺ ദാസ് ആരായിരുന്നു?”
ദേവദാസ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അയാൾ ഒരിക്കൽ ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് അയാൾ അവരുടെ ആളായി മാറി.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിഖിൽ അരുൺ ദാസിന്റെ അനങ്ങാത്ത ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി. ഇതുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു പുതിയ മുഖം കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആരാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത്, ആരാണ് ശത്രു എന്ന അതിർവരമ്പ് പൂർണമായും മാഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ സമയത്ത്…
അരുൺ ദാസിന്റെ കൈവിരൽ മെല്ലെ അനങ്ങി.
മരിച്ചെന്ന് കരുതിയിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു.
അദ്ദേഹം അവസാന ശക്തിയെടുത്ത് ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“ദേവദാസ്… കള്ളം പറയുന്നു…”
അധ്യായം 20 – ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത്?
ഭൂഗർഭ ഡക്ടിനുള്ളിൽ വീണ്ടും മരണനിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അനങ്ങാതെ കിടന്നിരുന്ന അരുൺ ദാസിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നത് എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചിരുന്നു. നെഞ്ചിലൂടെ വെടിയേറ്റതിനാൽ ഓരോ ശ്വാസവും അദ്ദേഹത്തിന് അസഹനീയമായ വേദനയായിരുന്നു. ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, എന്തോ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം പറയണമെന്ന ആകുലത അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ദേവദാസ് മേനോൻ ഒരടി പോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. പകരം, വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള ഒരാളെ നോക്കുന്നതുപോലെ ശാന്തമായി അരുൺ ദാസിനെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. നിഖിൽ മാത്രം രണ്ട് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഇരുവരും പരസ്പരം കള്ളനെന്ന് ആരോപിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇരുവരും ഇതുവരെ തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. സത്യം ഇപ്പോൾ ആരുടെ കൈയിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു.
അരുൺ ദാസ് വിറച്ച കൈകൊണ്ട് നിഖിലിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
“അടുത്തേക്ക് വാ…”
നിഖിൽ മടിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അരുൺ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ദേവദാസ്…”
“പറയുന്നതൊന്നും…”
“മുഴുവൻ വിശ്വസിക്കരുത്…”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വളരെ ദുർബലമായിരുന്നു. ഓരോ വാക്കിനുമിടയിലും ശ്വാസം കിട്ടാൻ അദ്ദേഹം കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും പറയാനുള്ളത് പൂർത്തിയാക്കണമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയം മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന ചെറിയ ലോഹലോക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു. പഴയ വെള്ളിയിൽ നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ആ ലോക്കറ്റിന്റെ മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ റെയിൽവേ ചിഹ്നം കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ പിൻഭാഗം തുറന്നപ്പോൾ വളരെ ചെറിയൊരു മെമ്മറി കാർഡ് പുറത്തുവന്നു.
അരുൺ അത് നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
“യഥാർത്ഥ തെളിവ്…”
“ഇതാണ്…”
ദേവദാസ് പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അത് തുറക്കരുത്!”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഭയം പ്രകടമായി.
“അത് നശിപ്പിക്കൂ.”
“ഇപ്പോഴുതന്നെ.”
മീര ആശ്ചര്യത്തോടെ ദേവദാസിനെ നോക്കി.
“ഇതുവരെ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്…”
“സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനല്ലേ?”
ദേവദാസ് ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
നിഖിൽ രണ്ട് തെളിവുകളും കൈയിൽ പിടിച്ച് നിന്നു. ഒരു കൈയിൽ രഹസ്യമായ പെൻഡ്രൈവ്. മറ്റേ കൈയിൽ അരുൺ ദാസ് കൈമാറിയ മെമ്മറി കാർഡ്. രണ്ടിലും സത്യമുണ്ടെന്ന് ഓരോരുത്തരും അവകാശപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഈ കേസിന്റെ യഥാർത്ഥ രഹസ്യം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തെളിവുകളായി പിളർന്നിരിക്കുകയാണ് എന്ന തോന്നൽ നിഖിലിന് ഉണ്ടായി. ആരോ മനഃപൂർവം സത്യത്തെ രണ്ടായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരാൾക്ക് മുഴുവൻ സത്യം കിട്ടാതിരിക്കാനായിരിക്കാം അത്.
അപ്പോഴാണ് അരുൺ ദാസ് അവസാനമായി കണ്ണുതുറന്നത്.
“നിഖിൽ…”
“നിന്റെ അച്ഛൻ…”
“രാജൻ അല്ല…”
നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
“എനിക്കറിയാം.”
“അജയ് വർമ…”
അരുൺ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അല്ല…”
“അജയ് വർമയും…”
“നിന്റെ അച്ഛനല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
നിഖിൽ അവിശ്വസനീയതയോടെ അരുൺ ദാസിനെ നോക്കി.
“പിന്നെ…”
“ഞാൻ ആരുടെ മകനാണ്?”
അരുൺ ദാസ് വിറച്ച കൈ ഉയർത്തി.
അദ്ദേഹം വിരൽ ചൂണ്ടിയത്…
ദേവദാസ് മേനോനിലേക്കായിരുന്നു.
മീര ഞെട്ടി പിന്നിലേക്ക് ഒരടി മാറി.
നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പെൻഡ്രൈവ് നിലത്തുവീണു.
ദേവദാസ് മേനോൻ കണ്ണുകളടച്ച് കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ…
വർഷങ്ങളായി നെഞ്ചിലൊളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു സത്യം തുറന്നുപറയുന്ന മനുഷ്യന്റെ വേദനയോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“അതെ…”
“ഇനി മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“നിഖിൽ…”
“ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്.“
അതേ നിമിഷം…
ഡക്ടിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരാളുടെ കൈയടി മുഴങ്ങി.
ടക്… ടക്… ടക്…
ഒരു അപരിചിത ശബ്ദം ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് കേട്ടു.
“അഭിനന്ദനങ്ങൾ…”
“ഒടുവിൽ നിങ്ങൾ തെറ്റായ സത്യം കണ്ടെത്തി.”
അധ്യായം 21 – ആറാമത്തെ മനുഷ്യൻ
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങിയ കൈയടിയുടെ ശബ്ദം ഡക്ടിന്റെ ചുമരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. നിഖിലും മീരയും ഒരേസമയം ആ ശബ്ദം വന്ന ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് വരെ ഈ ഭൂഗർഭ വഴിയിൽ തങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് അവർ കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ എല്ലാം കണ്ടുനിന്നതായി വ്യക്തമായിരുന്നു. ദേവദാസ് മേനോന്റെ മുഖം ആദ്യമായി നിറംവിട്ടു. വർഷങ്ങളായി ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടാത്തതുപോലെ തോന്നിയിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ അസ്വസ്ഥത വ്യക്തമായിരുന്നു. അരുൺ ദാസ് പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകളും, ദേവദാസ് നടത്തിയ വെളിപ്പെടുത്തലും, ഇപ്പോൾ കേട്ട അപരിചിത ശബ്ദവും ചേർന്ന് നിഖിലിന്റെ മനസ്സിനെ പൂർണമായും തകർത്തിരുന്നു. ഓരോ സത്യവും അടുത്ത നിമിഷം മറ്റൊരു കള്ളമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരാൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അയാളുടെ മുഖം ഇപ്പോഴും നിഴലിലായിരുന്നു.
“ദേവദാസ്…”
“ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും…”
“നിന്റെ അഭിനയത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല.”
ദേവദാസ് ശബ്ദം കടുപ്പിച്ചു.
“നീ ജീവനോടെയാണോ?”
അപരിചിതൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്നെ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിക്കണമെന്നായിരുന്നു പദ്ധതി.”
ആ മനുഷ്യൻ ടോർച്ച് തെളിച്ചു. വെളിച്ചം ആദ്യം നിലത്തുകിടന്നിരുന്ന അരുൺ ദാസിന്റെ ശരീരത്തിലേക്കും, പിന്നെ നിഖിലിന്റെ മുഖത്തിലേക്കും, ഒടുവിൽ ദേവദാസ് മേനോന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കും നീങ്ങി. ടോർച്ചിന്റെ പ്രകാശം സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് തിരിച്ചപ്പോൾ നിഖിലിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ആ മുഖം അവൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ പഴയ ഫോട്ടോകളിൽ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് മനഃപൂർവം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്ന ആ അഞ്ചാമത്തെ മനുഷ്യന്റെ ശരീരഘടനയും പ്രായവും അതേപോലെയായിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എന്നെ അന്വേഷിച്ചാണ്…”
“നിങ്ങൾ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.”
മീര മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പഴയ ലെതർ ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് പുറത്തെടുത്തു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിലെ ചിത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു. പേര് വായിച്ച നിമിഷം ദേവദാസ് മേനോൻ അറിയാതെ ഒരടി പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ആർ. കൃഷ്ണമൂർത്തി”
സ്റ്റേഷൻ സൂപ്രണ്ടന്റ്
തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷൻ
നിഖിലിന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നൽപോലെ ഒരു ഓർമ്മ കടന്നുപോയി. ഡ്യൂട്ടി രജിസ്റ്ററിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായ പേര്. സർക്കാർ രേഖകളിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. എല്ലാവരും തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുകയാണ്.
“നിങ്ങളാണ്…”
“സ്റ്റേഷൻ സൂപ്രണ്ടന്റ്?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി തലയാട്ടി.
“ആയിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ആ ദിവസം കഴിഞ്ഞ്…”
“എനിക്ക് മറ്റൊരു പേരിൽ ജീവിക്കേണ്ടിവന്നു.”
ദേവദാസ് പിസ്റ്റൾ ഉയർത്തി.
“ഒരടി പോലും മുന്നോട്ട് വരരുത്.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടില്ല.
അദ്ദേഹം നിഖിലിനെ മാത്രം നോക്കിക്കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.
“നീ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സത്യം…”
“ദേവദാസിന്റെ കൈയിലില്ല.”
“അരുൺ ദാസിന്റെ കൈയിലുമില്ല.”
“അത്…”
“നിന്റെ അമ്മയുടെ കൈയിലായിരുന്നു.”
നിഖിൽ അമ്പരന്നു.
“എന്റെ അമ്മ?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ശാന്തമായി തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
“ഈ കേസിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാക്ഷി…”
“നിന്റെ അമ്മയായിരുന്നു.”
ഡക്ടിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ഇതുവരെ കഥയിൽ ഒരിക്കലും പരാമർശിക്കാത്ത തന്റെ അമ്മയുടെ പേര് ആദ്യമായി ഈ രഹസ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. നിഖിൽ തന്റെ അമ്മയെ സാധാരണ സ്കൂൾ അധ്യാപികയായിട്ടാണ് ജീവിതം മുഴുവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നത്. അവൾക്ക് റെയിൽവേയുമായോ ഗോവിന്ദൻ നായരുമായോ അജയ് വർമയുമായോ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.
“അത് അസാധ്യമാണ്.”
നിഖിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
കൃഷ്ണമൂർത്തി ദുഃഖത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാനാണ്…”
“ഈ കഥ നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്.”
അദ്ദേഹം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
ഈ പ്രാവശ്യം…
ഫോട്ടോയിൽ ആറ് പേരുണ്ടായിരുന്നു.
ഗോവിന്ദൻ നായർ.
അജയ് വർമ.
രാജൻ.
ദേവദാസ് മേനോൻ.
കൃഷ്ണമൂർത്തി.
അവസാനമായി…
ഒരു യുവതി.
ആ യുവതിയെ കണ്ട നിമിഷം നിഖിലിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അത്…
അവന്റെ അമ്മയായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിൻ – ആറംഗ സംഘം.”
അധ്യായം 22 – ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിൻ
ഡക്ടിനുള്ളിലെ തണുത്ത വായു പെട്ടെന്ന് കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. കൃഷ്ണമൂർത്തി കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നിഖിൽ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിനിന്നു. വർഷങ്ങളായി തന്റെ വീട്ടിലെ അലമാരയിൽ കണ്ടിരുന്ന അമ്മയുടെ ചെറുപ്പകാല ചിത്രവുമായി അതിലെ മുഖത്തിന് അത്ഭുതകരമായ സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ആ പുഞ്ചിരി… നെറ്റിയിൽ വീണിരുന്ന മുടിയിഴകൾ… കഴുത്തിലെ ചെറിയ വെള്ളി മാല… എല്ലാം അവന്റെ ഓർമ്മകളെ തൊട്ടുണർത്തി. പക്ഷേ ആ ഫോട്ടോയിലെ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ചുറ്റും നിന്നിരുന്ന അഞ്ചുപേരും കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി താൻ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുക്കളായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഈ കേസിന്റെ തുടക്കം ട്രെയിനിലല്ലെന്നും, അതിനും വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് രൂപംകൊണ്ട ഒരു രഹസ്യ ദൗത്യത്തിലാണെന്നും നിഖിലിന് പതിയെ മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി.
കൃഷ്ണമൂർത്തി ഫോട്ടോ നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ നൽകി.
“പിന്നിലുള്ളത് വായിക്കൂ.”
നിഖിൽ ഫോട്ടോ മറിച്ചുനോക്കി.
പിന്നിൽ മങ്ങിയ മഷിയിൽ കുറിച്ചിരുന്നത്…
“ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിൻ.”
“രഹസ്യ ദൗത്യം.”
“1999.”
നിഖിലിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവ് വീണു.
“1999?”
“പക്ഷേ…”
“കൊലപാതകം നടന്നത് 2001-ലല്ലേ?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അതെ.”
“കൊലപാതകം നടന്നത് 2001-ൽ.”
“പക്ഷേ അതിന് രണ്ട് വർഷം മുമ്പാണ്…”
“ഈ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചത്.”
ദേവദാസ് മേനോൻ ഇതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ക്ഷീണവും വേദനയും ഒരുമിച്ച് കലർന്നിരുന്നു. കൃഷ്ണമൂർത്തി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ തെറ്റാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ എല്ലാം പറയുന്നില്ലെന്ന തോന്നൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“കൃഷ്ണമൂർത്തി…”
“പകുതി സത്യങ്ങൾ പറയരുത്.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ചിരിച്ചു.
“പകുതി സത്യം പറയാൻ പഠിപ്പിച്ചത്…”
“നീയല്ലേ?”
മീര രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“ആരെങ്കിലും വ്യക്തമായി പറയൂ.”
“ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിൻ എന്തായിരുന്നു?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ചുമരിനോട് ചാരിനിന്നു. കുറച്ചുനേരം കണ്ണുകളടച്ച് പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി. തുടർന്ന് വളരെ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ വാക്കും വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ അടക്കിവെച്ചിരുന്ന ഭാരമിറക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
“1999-ൽ…”
“കേരളത്തിലൂടെ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സ്വർണവും…”
“പുരാവസ്തുക്കളും…”
“വിദേശത്തേക്ക് കടത്തുന്ന ഒരു രഹസ്യ ശൃംഖല പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
“സർക്കാരിന് പോലും അതിന്റെ മുഴുവൻ വിവരമില്ലായിരുന്നു.”
അദ്ദേഹം ഫോട്ടോയിലെ ഓരോരുത്തരെയും വിരൽചൂണ്ടി കാണിച്ചു.
“ഗോവിന്ദൻ നായർ…”
“ട്രെയിനിലെ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു.”
“അജയ് വർമ…”
“സാമ്പത്തിക രേഖകൾ കണ്ടെത്തി.”
“രാജൻ…”
“രഹസ്യ സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറി.”
“ദേവദാസ്…”
“ഓപ്പറേഷൻ നയിച്ചു.”
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
ശേഷം ഫോട്ടോയിലെ യുവതിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
“നിന്റെ അമ്മ…”
“ആ സംഘത്തിന്റെ കോഡ് അനലിസ്റ്റായിരുന്നു.”
നിഖിലിന്റെ ലോകം വീണ്ടും തലകീഴായി. തന്റെ അമ്മ കമ്പ്യൂട്ടർ പോലും അധികം ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു അധ്യാപികയായിട്ടാണ് അവൻ വളർന്നത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണമൂർത്തി പറയുന്നത് അവൾ അതീവ രഹസ്യ ദൗത്യത്തിലെ കോഡ് വിദഗ്ധയായിരുന്നു എന്നാണ്.
“ഇത്…”
“ഞാൻ വിശ്വസിക്കില്ല.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ശാന്തമായി പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ നോട്ട്ബുക്ക് പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത് അവളുടേതാണ്.”
നോട്ട്ബുക്കിന്റെ പുറംചട്ടയിൽ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു പേര് എഴുതിയിരുന്നു.
“അനിത രാജൻ.”
അത്…
നിഖിലിന്റെ അമ്മയുടെ പേരായിരുന്നു.
അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു തീയതി.
14 ജൂലൈ 2001.
അതിന് താഴെ…
ഒരു വരി മാത്രം.
“ഞങ്ങളിലൊരാൾ ദ്രോഹിയാണ്.”
ആ വാചകം വായിച്ച നിമിഷം ഡക്ടിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. നിഖിൽ പതുക്കെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. അവിടെ ആറുപേരുടെയും പേരുകൾ എഴുതിയിരുന്നു.
ഓരോ പേരിനരികിലും ഓരോ ചിഹ്നം.
പക്ഷേ…
ഒരേയൊരു പേരിന് മാത്രം ചുവന്ന മഷിയിൽ വലിയൊരു ✗ അടയാളം വരച്ചിരുന്നു.
നിഖിൽ ആ പേര് വായിക്കാൻ പോകുന്ന അതേ നിമിഷം…
മുകളിൽ നിന്ന് കനത്ത സൈറൺ മുഴങ്ങി.
ഡക്ടിന്റെ ചുമരുകളിലെ പഴയ സ്പീക്കറുകൾ പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തനം തുടങ്ങി.
ഒരു യന്ത്രശബ്ദം മുഴങ്ങി.
“Emergency Lockdown Activated.”
“All underground exits sealed.”
ദേവദാസ് മേനോൻ മുഖം ഉയർത്തി മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു…”
നിഖിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ആര്?”
ദേവദാസിന്റെ മറുപടി വളരെ ചെറുതായിരുന്നു.
“ഈ കളിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമ.“
അധ്യായം 23 – യഥാർത്ഥ ഉടമ
ഡക്ടിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങിയ യന്ത്രശബ്ദം അവസാനിച്ചെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി ഇപ്പോഴും ചുമരുകളിൽ തട്ടി മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “Emergency Lockdown Activated” എന്ന മുന്നറിയിപ്പ് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേ ചോദ്യം ഉയർത്തി—ഇത്രയും വർഷമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതായി കരുതിയ ഈ ഭൂഗർഭ സംവിധാനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ആരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്? ചുറ്റുമുള്ള ഇരുമ്പ് വാതിലുകൾ ഒന്നൊന്നായി അടയുന്ന കനത്ത ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, ഇതെല്ലാം യാദൃശ്ചികമല്ലെന്ന് നിഖിലിന് മനസ്സിലായി. ആരോ അവരുടെ ഓരോ നീക്കവും നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇതുവരെ അവർ പിന്തുടർന്ന എല്ലാ സൂചനകളും, ലോക്കറുകളും, ഫയലുകളും, രഹസ്യ സന്ദേശങ്ങളും ഒരൊറ്റ മനുഷ്യന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നോ എന്ന സംശയം ആദ്യമായി അവന്റെ മനസ്സിൽ വ്യക്തമായ രൂപം നേടി.
മീര ആശങ്കയോടെ ദേവദാസിനെ നോക്കി.
“ആരാണ് ആ യഥാർത്ഥ ഉടമ?”
ദേവദാസ് മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“അയാളുടെ യഥാർത്ഥ പേര്…”
“ഇന്നുവരെ ആരും ഉറപ്പിച്ചിട്ടില്ല.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ചെറിയൊരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരു സത്യം ഒടുവിൽ പുറത്തുവരാൻ പോകുന്നുവെന്ന തോന്നലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത്. നിഖിൽ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന നോട്ട്ബുക്ക് മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുവരുടെയും സംഭാഷണം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഓരോ വാക്കും ഇപ്പോൾ ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നിർണ്ണയിക്കാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നു.
“പേര് അറിയില്ല.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ…”
“ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അയാളെ ഒരേ പേരിലാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.”
നിഖിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“എന്ത് പേര്?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി വളരെ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“കണ്ടക്ടർ.“
മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
മീര അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു.
“ട്രെയിനിലെ കണ്ടക്ടറോ?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി തലയാട്ടി.
“അല്ല.”
“അയാൾ ഒരു ട്രെയിനും ഓടിച്ചിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് അയാളായിരുന്നു.”
നിഖിലിന്റെ മനസ്സിലൂടെ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ ഓരോ സംഭവവും മിന്നിമറഞ്ഞു. അവസാന ട്രെയിനിലെ ടിക്കറ്റ്. ഗോവിന്ദൻ നായർ. ലോക്കർ 307. ലോക്കർ 308. എസ്-7 കോച്ച്. അജ്ഞാത ഫോൺകോൾ. എല്ലാം ആരോ ഒരു അദൃശ്യ നൂൽപോലെ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു. അപ്പോൾ ഈ കളിയിലെ യഥാർത്ഥ എതിരാളി ഒരാളല്ല, വർഷങ്ങളായി തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് എല്ലാവരെയും നീക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരാളാണ് എന്ന ബോധ്യം പതിയെ അവനിൽ രൂപപ്പെട്ടു.
ദേവദാസ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“2001-ൽ…”
“ഞങ്ങൾ കരുതിയത്…”
“വിക്രം മേനോനെയാണ് പിടിച്ചാൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുമെന്നാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“അവനും മറ്റൊരാളുടെ ഉത്തരവുകൾ അനുസരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അപ്പോഴാണ് നിഖിലിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന നോട്ട്ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു കടലാസ് കഷണം താഴേക്ക് വീണത്. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് മഞ്ഞനിറമായിരുന്ന ആ കടലാസിൽ ഒരു മാപ്പ് വരച്ചിരുന്നു. അത് തിരുവനന്തപുരം ജംഗ്ഷന്റെ മാപ്പല്ലായിരുന്നു. പകരം, സ്റ്റേഷന്റെ താഴെയുള്ള ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങളുടെ മുഴുവൻ രൂപരേഖയായിരുന്നു. നിരവധി ഇടുങ്ങിയ വഴികളും രഹസ്യ മുറികളും അതിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ മാപ്പിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് ചുവന്ന വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ ഒരു മുറി മാത്രം പ്രത്യേകമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
അതിന് മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“CONTROL ROOM”
മീര അത്ഭുതത്തോടെ മാപ്പ് കൈയിലെടുത്തു.
“ഈ മുറി…”
“സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിലാണോ?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി തലയാട്ടി.
“അതെ.”
“ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിൻ അവിടെ നിന്നാണ് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്.”
ദേവദാസ് പെട്ടെന്ന് മാപ്പ് നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഇത് ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്നു?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
“അനിത…”
“മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഇത് ഒളിപ്പിച്ചതാണ്.”
നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അമ്മ…”
അപ്പോഴേക്കും ഡക്ടിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് വളരെ മന്ദഗതിയിൽ ഒരാളുടെ കാലൊച്ച കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
ആ ശബ്ദം ഓരോ നിമിഷവും അടുത്തുവരികയായിരുന്നു.
മൂവരും ടോർച്ചുകൾ ആ ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു.
മുഖം മുഴുവൻ നിഴലിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അയാളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
ഒരു പഴയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് പഞ്ചിംഗ് മെഷീൻ.
അയാൾ തല ഉയർത്തി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ടിക്കറ്റ് കാണിക്കൂ…”
“ഈ യാത്രയിൽ ഇനി ഒരാൾക്കും ഇറങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
അധ്യായം 24 – ടിക്കറ്റ് പരിശോധിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ
ഡക്ടിനുള്ളിലെ തണുത്ത വായുവിലൂടെ ആ മനുഷ്യന്റെ കാലൊച്ച പതുക്കെ അടുത്തുവന്നു. പഴയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് പഞ്ചിംഗ് മെഷീൻ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അയാൾ ഒരു സാധാരണ റെയിൽവേ ജീവനക്കാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ അയാളുടെ നടപ്പിലും മുഖത്തെ നിശ്ചലമായ പുഞ്ചിരിയിലും എന്തോ അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഈ ഇരുണ്ട തുരങ്കങ്ങളിൽ ജീവിച്ച ഒരാളുടെ ശാന്തതയായിരുന്നു അത്. വെളിച്ചം മുഖത്ത് വീണിട്ടും അയാൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചില്ല. പകരം, ഓരോരുത്തരെയും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു. ദേവദാസ് മേനോനും കൃഷ്ണമൂർത്തിയും ഒരേസമയം നിശ്ശബ്ദരായത് നിഖിലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഇതുവരെ ആരെയും ഭയപ്പെടാത്ത ആ രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി യഥാർത്ഥ ഭയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആ മനുഷ്യൻ കുറച്ചടി അകലെ നിന്നു.
കൈയിലെ പഞ്ചിംഗ് മെഷീൻ പതുക്കെ തിരിച്ചു.
“ടിക്കറ്റ്…”
“കാണിക്കൂ.”
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“ഈ വഴിയിലൂടെ പോകുന്നവർ…”
“ടിക്കറ്റില്ലാതെ പോകാറില്ല.”
നിഖിലിന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നൽ പോലെ ഒരു ഓർമ്മ കടന്നുപോയി. അവസാന ട്രെയിനിൽ തനിക്ക് ടിക്കറ്റ് കൈമാറിയിരുന്ന ആ വൃദ്ധൻ. പഴയ പേപ്പർ ടിക്കറ്റ്. അതിലെ 307 എന്ന നമ്പർ. ഇത്രയും സംഭവങ്ങൾക്ക് തുടക്കമായത് ആ ചെറിയ ടിക്കറ്റിലൂടെയായിരുന്നു. നിഖിൽ പതുക്കെ ജാക്കറ്റിന്റെ അകത്തെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. അത്ഭുതകരമായി, ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ആ ടിക്കറ്റ് അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. മഴയും ഓട്ടവും പോരാട്ടങ്ങളും കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് കേടുപാടുകളൊന്നുമില്ലാതെ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവൻ ടിക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ചെറിയൊരു തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.
“അത്…”
“ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിലുണ്ടോ?”
മീര ആശ്ചര്യത്തോടെ നിഖിലിനെ നോക്കി.
“ഇത് ഇതുവരെ നീ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നോ?”
നിഖിൽ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ഇതാണ്…”
“ഈ കഥയുടെ തുടക്കം.”
ആ മനുഷ്യൻ കൈ നീട്ടി.
“എനിക്ക് തരൂ.”
ദേവദാസ് പെട്ടെന്ന് ഇടയിൽ കയറി.
“കൊടുക്കരുത്.”
“അത് അവന്റെ കൈയിലെത്തിയാൽ…”
“എല്ലാം തീരും.”
കൃഷ്ണമൂർത്തിയും അതേ നിമിഷം മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ഇല്ല.”
“കൊടുക്കൂ.”
“അല്ലെങ്കിൽ…”
“നമുക്കിവിടെ നിന്ന് ഒരിക്കലും പുറത്തുപോകാൻ കഴിയില്ല.”
രണ്ട് വ്യത്യസ്ത നിർദ്ദേശങ്ങൾ.
വീണ്ടും അതേ അവസ്ഥ.
ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത്?
നിഖിൽ ടിക്കറ്റ് മുറുകെ പിടിച്ചു. ഈ രഹസ്യയാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലും അവസാനത്തിലും അതേ പേപ്പർ കഷണം തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്. അത് വെറും യാത്രാ ടിക്കറ്റല്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. മറ്റെന്തോ അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ടിക്കറ്റിന്റെ പിന്നിൽ നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ?”
നിഖിൽ ഉടൻ ടിക്കറ്റ് മറിച്ചുനോക്കി.
ഇതുവരെ വെറും വെള്ളക്കടലാസായി തോന്നിയിരുന്ന പിൻവശത്ത് ഇപ്പോൾ മങ്ങിയ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവരാൻ തുടങ്ങി. വിയർപ്പിന്റെ ഈർപ്പമോ ഡക്ടിനുള്ളിലെ തണുപ്പോ കാരണം മറഞ്ഞിരുന്ന മഷി പുറത്തുവന്നതുപോലെ തോന്നി.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“Passenger No. 6”
അതിന് താഴെ…
“Nikhil Rajan.”
നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
“ആറാമത്തെ യാത്രക്കാരൻ?”
അയാൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അതെ.”
“അഞ്ചുപേർ മുമ്പേ കയറിയിരുന്നു.”
“അവസാന യാത്രക്കാരൻ…”
“നീയാണ്.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു.
“അതെങ്ങനെ സാധിക്കും?”
ആ മനുഷ്യൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“കാരണം…”
“ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിൻ…”
“ഒരിക്കലും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.”
അയാൾ പഞ്ചിംഗ് മെഷീൻ ടിക്കറ്റിന് മുകളിലേക്ക് പതുക്കെ അമർത്തി.
ടക്!
ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം മാത്രം.
പക്ഷേ അതേ നിമിഷം…
ഡക്ടിന്റെ ചുമരുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇതുവരെ അടഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ഇരുമ്പ് വാതിലുകൾ ഒന്നൊന്നായി തുറന്നു.
മാപ്പിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന CONTROL ROOM എന്ന ഭാഗത്തുനിന്ന് വെളുത്ത പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.
ആ വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ…
ഒരു വലിയ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീൻ സ്വയം പ്രവർത്തനം തുടങ്ങി.
സ്ക്രീനിൽ ഒരേയൊരു വരി മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
WELCOME BACK, PASSENGER NO. 6
അതിന് താഴെ…
ഒരു പുതിയ സന്ദേശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“DNA Verification Complete.”
“Identity Confirmed.”
നിഖിൽ ഞെട്ടലോടെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അടുത്ത വരി തെളിഞ്ഞ നിമിഷം…
അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ പാഞ്ഞു.
“Welcome… Adithya Menon.”
അധ്യായം 25 – കൺട്രോൾ റൂം
“Welcome… Adithya Menon.“
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ നിഖിലിന്റെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തു. ഇതുവരെ തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നതെല്ലാം ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അർഥശൂന്യമായി മാറിയതുപോലെ തോന്നി. രാജന്റെ മകൻ… അജയ് വർമ്മയുടെ മകൻ… ഇപ്പോൾ ആദിത്യ മേനോൻ. ഓരോ മണിക്കൂറിലും ഓരോ പുതിയ പേര്. ഓരോ പേരിനും പിന്നിൽ ഓരോ പുതിയ കഥ. താൻ ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്താനായി തുടങ്ങിയ യാത്ര ഇപ്പോൾ ഒരു രാജ്യത്തെ നടുക്കിയ ഗൂഢാലോചനയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്കാണ് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ സ്ക്രീൻ തെറ്റിക്കില്ലെന്നൊരു തോന്നൽ അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി രഹസ്യമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഈ സംവിധാനത്തിൽ കള്ളം പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
കൺട്രോൾ റൂമിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് കനത്ത പൊടിയുടെ മണം.
പഴയ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ.
നിരയായി സ്ഥാപിച്ച മോണിറ്ററുകൾ.
ചുമരുകൾ മുഴുവൻ കേരളത്തിന്റെ റെയിൽവേ മാപ്പുകൾ.
നൂറുകണക്കിന് ഫയലുകൾ.
പൊടിപിടിച്ച ഹാർഡ് ഡിസ്കുകൾ.
എല്ലാം ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ആരോ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
മീര അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
“ഇതെല്ലാം…”
“ഇത്രയും വർഷം ആരും കണ്ടെത്തിയില്ലേ?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇത് റെയിൽവേയുടെ കൺട്രോൾ റൂമല്ല.”
“ഓപ്പറേഷൻ അവസാന ട്രെയിനിന്റെ കൺട്രോൾ റൂമാണ്.”
ദേവദാസ് പതുക്കെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. പഴയ CRT മോണിറ്ററിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ഇപ്പോഴും പച്ച നിറത്തിലുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം കീബോർഡിൽ കുറച്ച് കീകൾ അമർത്തി.
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും ജീവൻ വച്ചു.
അതിൽ ഒരു മെനു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
CASE FILES
SURVEILLANCE
PASSENGER DATABASE
MISSION LOG
അവസാനമായി…
FINAL RECORDING
ദേവദാസിന്റെ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
മുഖം ഗൗരവമായി.
“ഇത്…”
“ഇപ്പോഴും ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
നിഖിൽ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്താണ് Final Recording?”
ദേവദാസ് സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“2001 ജൂലൈ 14-ന്…”
“എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്…”
“നിന്റെ അമ്മ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത വീഡിയോ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിഖിലിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“അമ്മയുടെ…”
“വീഡിയോ?”
ദേവദാസ് തലയാട്ടി.
“അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…”
“താൻ ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെടില്ലെന്ന്.”
മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി ആരും കാണാത്ത ഒരു വീഡിയോ ഇപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിലുണ്ട്. തന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം അവസാനമായി കേൾക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന ചിന്ത നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ഭയവും പ്രതീക്ഷയും ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാക്കി.
ദേവദാസ് PLAY ബട്ടൺ അമർത്തി.
സ്ക്രീനിൽ ആദ്യം കറുപ്പ് മാത്രം.
അൽപസെക്കൻഡുകൾക്ക് ശേഷം ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
ഒരു ചെറിയ ഓഫീസ്.
പിന്നിൽ റെയിൽവേ മാപ്പ്.
ക്യാമറയുടെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു യുവതി.
നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അത്…
അവന്റെ അമ്മയായിരുന്നു.
വീഡിയോയിൽ അവൾ നേരെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി.
മുഖത്ത് ക്ഷീണം.
പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഭയം ഇല്ല.
അവൾ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഈ വീഡിയോ കാണുന്ന സമയത്ത്…”
“ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
“ഇത് കാണുന്നത് എന്റെ മകനാണെങ്കിൽ…”
“നിഖിൽ…”
“നീ ആദ്യം ഒരു കാര്യം അറിയണം.”
നിഖിലിന്റെ കണ്ണുനീർ അറിയാതെ ഒഴുകി.
വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം ആദ്യമായി അവൻ കേൾക്കുകയായിരുന്നു.
വീഡിയോയിൽ അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്നോട് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“ഒരു സത്യം മാത്രം മറച്ചുവെച്ചു.”
അവൾ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഫയൽ ക്യാമറയുടെ മുന്നിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
അതിന്റെ പുറത്ത് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“THE CONDUCTOR”
അവൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“ഈ മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം…”
“ഈ ഫയലിനുള്ളിലാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“നിഖിൽ…”
“നീ ഈ വീഡിയോ മുഴുവൻ കാണുന്നതിന് മുമ്പ്…”
“ഒരാളെയും വിശ്വസിക്കരുത്.”
അന്നേരം…
വീഡിയോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു വാതിൽ മെല്ലെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അമ്മയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.
അവൾ ക്യാമറയ്ക്ക് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
ഭയത്തോടെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം…
സ്ക്രീനിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മുഖം കാണുന്നില്ല.
പക്ഷേ അയാൾ പറഞ്ഞ ആദ്യ വാക്കുകൾ കൺട്രോൾ റൂമിലിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും രക്തം തണുപ്പിച്ചു.
“അനിത…”
“നീ ഈ റെക്കോർഡിംഗ് ചെയ്യും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”
അധ്യായം 26 – അവസാന റെക്കോർഡിംഗ്
കൺട്രോൾ റൂമിലെ എല്ലാ കണ്ണുകളും മോണിറ്ററിലേക്ക് പതിഞ്ഞിരുന്നു. പഴയ വീഡിയോയുടെ ഫ്രെയിമുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടേപ്പിന്റെ പ്രായം കാരണം ചിത്രം മങ്ങലേറിയതായിരുന്നെങ്കിലും അനിതയുടെ മുഖം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ആ ദൃശ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വർത്തമാനകാലത്തോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തെ ശാന്തത അപ്രത്യക്ഷമായി. ക്യാമറയിലേക്ക് ഒരുനിമിഷം നോക്കിയ ശേഷം അവൾ അതിവേഗം മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയൽ ഡ്രോയറിനുള്ളിലേക്ക് തള്ളി. അതിനുശേഷം മാത്രം വാതിലിനരികിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ ചെറിയ പ്രവൃത്തി നിഖിലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവൾ അവസാന നിമിഷം വരെ എന്തോ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട തെളിവ് സംരക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
വീഡിയോയിലെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
“അനിത…”
“വൈകിപ്പോയി.”
അനിത ഭയം മറച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“നീ ഇവിടെ വരുമെന്ന്…”
“ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.”
ക്യാമറയുടെ ഫ്രെയിമിൽ ആ മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ മാത്രം കാണാമായിരുന്നു. മുഖം പൂർണമായും വെളിച്ചത്തിന് പുറത്തായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാളുടെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു. ഒരാളെ കൊല്ലാൻ വന്ന മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദമല്ല അത്. വർഷങ്ങളായി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു പദ്ധതിയുടെ അവസാനഘട്ടത്തിലേക്ക് എത്തിയ മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിശ്വാസം അതിലുണ്ടായിരുന്നു.
“ഫയൽ എവിടെയാണ്?”
അനിത ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ അന്വേഷിക്കുന്ന ഫയൽ…”
“നിനക്ക് ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല.”
മുറിയിലിരുന്ന നിഖിൽ അറിയാതെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. തന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇത്രയും ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും ശാന്തയും മൃദുസ്വഭാവിയുമായിരുന്ന അമ്മ ഇവിടെ മറ്റൊരാളായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവർ ഭയപ്പെടുന്നില്ല.
വീഡിയോയിലെ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് മരണം പേടിയില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“നിന്റെ മകന്?”
അനിതയുടെ മുഖം ആദ്യമായി മാറി.
ആ ഒരു നിമിഷം കൺട്രോൾ റൂമിലിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി. നിഖിലിന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. തന്റെ പേര് പറയപ്പെടുന്നതിന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള ആ ദൃശ്യങ്ങൾ അവൻ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
അനിത ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അവനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കരുത്.”
ആ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ വലിച്ചിഴക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
“ഒരു ദിവസം…”
“അവൻ തന്നെ ഈ ട്രെയിനിൽ കയറും.”
വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് ചില നിമിഷങ്ങൾ തടസ്സപ്പെട്ടു. സ്ക്രീനിൽ വെളുത്ത വരകൾ തെളിഞ്ഞു. പഴയ ടേപ്പ് കേടായതുപോലെ ചിത്രം ഇളകിമറിഞ്ഞു. തുടർന്ന് ദൃശ്യം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
ഈ പ്രാവശ്യം ക്യാമറയുടെ കോണം മാറിയിരുന്നു.
മേശയുടെ പിന്നിലെ ചുമരിൽ വലിയൊരു കലണ്ടർ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
14 JULY 2001
അതിന്റെ താഴെ ചുവന്ന മഷിയിൽ വട്ടമിട്ട ഒരു സമയം.
11:55 PM
കൃഷ്ണമൂർത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അഞ്ച് മിനിറ്റ്…”
“അഞ്ച് മിനിറ്റിനുശേഷമാണ് എല്ലാം മാറിയത്.”
വീഡിയോയിൽ അനിത മേശയുടെ ഡ്രോയർ തുറന്ന് ഒരു ചെറിയ താക്കോൽ പുറത്തെടുത്തു.
അവൾ അത് ക്യാമറയ്ക്ക് നേരെ ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
“നിഖിൽ…”
“നീ ഇത് കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
“ലോക്കർ 309 തുറക്കൂ.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരേസമയം ഞെട്ടി.
നിഖിൽ അവിശ്വാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“309?”
ദേവദാസ് പതുക്കെ തലയുയർത്തി.
“അസാധ്യം…”
“307-ഉം…”
“308-ഉം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”
അതേ നിമിഷം…
കൺട്രോൾ റൂമിന്റെ പിന്നിലെ ചുമരിൽ നിന്ന് കനത്ത യന്ത്രശബ്ദം ഉയർന്നു.
ഗ്ര്ര്ര്…
പൊടിപിടിച്ച കോൺക്രീറ്റ് ചുമർ പതുക്കെ രണ്ടായി പിളരാൻ തുടങ്ങി.
അതിന്റെ പിന്നിൽ…
വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന മൂന്നാമത്തെ ലോക്കർ തെളിഞ്ഞു.
വലിയ സ്റ്റീൽ വാതിലിൽ പൊടിപിടിച്ച അക്കങ്ങൾ മാത്രം.
309
ലോക്കറിന്റെ നടുവിൽ ഒരു വരി കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു.
“സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവൻ മാത്രം ഇത് തുറക്കട്ടെ.”
അധ്യായം 27 – ലോക്കർ 309
കൺട്രോൾ റൂമിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ കോൺക്രീറ്റ് ചുമർ പതുക്കെ തുറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി വെളിച്ചം കാണാത്ത യന്ത്രഭാഗങ്ങൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി. പൊടിക്കണങ്ങൾ വായുവിൽ ഉയർന്ന് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളിത്തുള്ളികളെപ്പോലെ മിന്നി. ചുമർ പൂർണ്ണമായി തുറന്നപ്പോൾ അതിന് പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു രഹസ്യ അറ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന്റെ നടുവിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി നിന്ന സ്റ്റീൽ ലോക്കറിന്റെ മുകളിൽ കൊത്തിയിരുന്നത് 309 എന്ന സംഖ്യ മാത്രമായിരുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ആ വാതിലിൽ ഒരു തുരുമ്പുപോലും കാണാനില്ല. ആരോ ഇത് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
നിഖിൽ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ലോക്കറിന് മുന്നിലെത്തി.
വാതിലിൽ കൈവെച്ച നിമിഷം…
തണുത്ത ഇരുമ്പിന്റെ സ്പർശം ശരീരമാകെ പടർന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഇത് തുറക്കാനുള്ള താക്കോൽ…”
“എവിടെയാണ്?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം നിഖിലിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ടിക്കറ്റിലേക്ക് നോക്കി.
“താക്കോൽ…”
“നിന്റെ കൈയിലുണ്ട്.”
നിഖിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ടിക്കറ്റ് നോക്കി.
“ഇതോ?”
ദേവദാസ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അത് സാധാരണ ടിക്കറ്റല്ല.”
“അത് മറിച്ചുനോക്ക്.”
നിഖിൽ ടിക്കറ്റിന്റെ കട്ടിയുള്ള അരികിൽ വിരലോടിച്ചു. ഇത്രയും ദിവസമായി വെറും കടലാസാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ടിക്കറ്റിന്റെ നടുവിൽ വളരെ നേർത്ത ഒരു ലോഹപാളി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നതായി അവന് മനസ്സിലായി. സൂക്ഷിച്ച് അമർത്തിയപ്പോൾ ടിക്കറ്റിന്റെ മധ്യഭാഗം രണ്ടായി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ മുടിയിഴയേക്കാൾ നേർത്ത ഒരു സ്റ്റീൽ കീ തിളങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
മീര അത്ഭുതത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.
“ഇത്രയും കാലം…”
“താക്കോൽ ടിക്കറ്റിനുള്ളിലായിരുന്നോ?”
ദേവദാസ് പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“ഗോവിന്ദൻ നായർ ടിക്കറ്റ് നശിപ്പിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞത്.”
നിഖിൽ ആ ചെറിയ താക്കോൽ സൂക്ഷിച്ചെടുത്ത് ലോക്കറിന്റെ പൂട്ടിൽ ഇട്ടു. വർഷങ്ങളായി തുറക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന പൂട്ടിൽ നിന്ന് ഭാരമുള്ള ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ക്ലിക്ക്…
അതിനുശേഷം…
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
ലോക്കറിനുള്ളിൽ എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ഫയലുകളോ സ്വർണ്ണമോ ആയിരുന്നില്ല.
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്…
ഒരു പഴയ VHS വീഡിയോ കാസറ്റ്.
ഒരു കട്ടിയുള്ള ഡയറി.
അതിന്റെ മുകളിൽ ചെറിയൊരു മരപ്പെട്ടി.
മരപ്പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ഒരു കവറുമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കവറിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“നിഖിലിന് മാത്രം.”
മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ആ കവർ കൈയിലെടുക്കാൻ പോലും നിഖിലിന് കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞില്ല. ജീവിതം മുഴുവൻ അന്വേഷിച്ചിരുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ അതിനുള്ളിലായിരിക്കുമോ എന്ന ചിന്ത അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഒടുവിൽ അവൻ കവർ പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കത്ത്.
പരിചിതമായ കൈയക്ഷരം.
അമ്മയുടെത്.
കത്ത് തുറന്നതുമാത്രം ആദ്യവരി അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
“പ്രിയ നിഖിൽ…”
“നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന ദിവസം വന്നാൽ, ഞാൻ എന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചുവെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാകും.”
നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ തുടർന്നു വായിച്ചു.
“നീ ഒരിക്കലും ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകരുത് എന്നാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.”
“പക്ഷേ വിധി എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു.”
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിനക്ക് ഒരാളെ പരിചയപ്പെടുത്താനിരിക്കുകയാണ്…”
മീരയും ദേവദാസും കൃഷ്ണമൂർത്തിയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നിഖിലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവൻ അടുത്ത വരി വായിച്ചു.
മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി.
അവിശ്വാസം…
ഞെട്ടൽ…
വേദന…
എല്ലാം ഒരുമിച്ച് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു.
മീര വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എന്താണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?”
നിഖിൽ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല.
അവൻ കത്ത് പതുക്കെ ദേവദാസിന്റെ നേരെ നീട്ടി.
ദേവദാസ് വായിച്ച നിമിഷം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി നെഞ്ചിലടക്കിവെച്ചിരുന്ന ഒരു സത്യം ഒടുവിൽ പുറത്തുവന്നതുപോലെ അദ്ദേഹം കസേരയിലേക്ക് പതിഞ്ഞിരുന്നു.
കൃഷ്ണമൂർത്തി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“അനിത എന്താണ് എഴുതിയത്?”
ദേവദാസ് വളരെ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“കണ്ടക്ടർ…”
“…ഒരു മനുഷ്യനല്ല.”
അധ്യായം 28 – കണ്ടക്ടർ
“കണ്ടക്ടർ… ഒരു മനുഷ്യനല്ല.“
ദേവദാസിന്റെ ശബ്ദം കൺട്രോൾ റൂമിന്റെ ചുമരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. നിഖിൽ അവിശ്വാസത്തോടെ ദേവദാസിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഇത്രയും കാലം അവർ പിന്തുടർന്നത് ഒരാളെ ആയിരുന്നു. ഓരോ തെളിവും, ഓരോ മരിച്ച ശരീരവും, ഓരോ രഹസ്യ സന്ദേശവും ഒരു അദൃശ്യ ശത്രുവിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടിയത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അമ്മയുടെ കത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന സത്യം അതിലും ഭീകരമായിരുന്നു. ഒരൊറ്റ മനുഷ്യനെ തോൽപ്പിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു ആശയത്തെയും ഒരു സംവിധാനത്തെയും എങ്ങനെ തോൽപ്പിക്കും? ആ ചിന്ത നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ ഭയത്തേക്കാൾ വലിയ ആശയക്കുഴപ്പമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്.
ദേവദാസ് കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു.
അനിതയുടെ കൈയക്ഷരം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“കണ്ടക്ടർ ഒരു വ്യക്തിയല്ല.”
“അത് ഒരു പദവിയാണ്.”
“ഒരാൾ വീണാൽ…”
“മറ്റൊരാൾ ആ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കും.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി കണ്ണുകളടച്ചു.
വർഷങ്ങളായി അറിയാമായിരുന്ന ഒരു സത്യം വീണ്ടും കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഞങ്ങൾ…”
“വളരെ വൈകിയാണ് അത് മനസ്സിലാക്കിയത്.”
നിഖിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതായത്…”
“ഇത്രയും വർഷം നമ്മൾ അന്വേഷിച്ച ശത്രു…”
“ഒരാൾ അല്ലേ?”
ദേവദാസ് പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അല്ല.”
“കണ്ടക്ടർ എന്നത്…”
“രഹസ്യ ശൃംഖലയുടെ നേതാവിനുള്ള കോഡ് നെയിമാണ്.”
മീര കത്ത് കൈയിൽ വാങ്ങി തുടർന്നു വായിച്ചു. അടുത്ത പേജിൽ അനിത കൂടുതൽ വിശദമായി എഴുതിയിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചത് വിക്രം മേനോനാണ് കണ്ടക്ടർ എന്നാണ്.”
“പക്ഷേ അയാളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ച രാത്രിയിൽ…”
“ഞങ്ങൾ വലിയൊരു തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി.”
“വിക്രം മേനോനും ഉത്തരവുകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു.”
നിഖിൽ പതുക്കെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ഇതുവരെ ഓരോ വെളിപ്പെടുത്തലും ഒരു വ്യക്തിയിലേക്കായിരുന്നു നയിച്ചത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മുഴുവൻ കഥയുടെ രൂപം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ കേസിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി ഒരാളുടെ കൈയിലല്ല, വർഷങ്ങളായി കൈമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യ അധികാരത്തിലാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
കത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് അനിത ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് കൂടി എഴുതിയിരുന്നു.
“നിഖിൽ…”
“നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന സമയത്ത്…”
“പുതിയ കണ്ടക്ടർ അധികാരത്തിലുണ്ടാകും.”
മീര ഞെട്ടി.
“പുതിയ കണ്ടക്ടർ?”
കൃഷ്ണമൂർത്തി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“ഓരോ കണ്ടക്ടറും…”
“സ്വന്തം പകരക്കാരനെ തെരഞ്ഞെടുത്ത ശേഷമാണ്…”
“അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്.”
അതേ സമയം ലോക്കർ 309-ൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മരപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ബീപ്പ് ശബ്ദം കേട്ടു.
എല്ലാവരും ഒരേസമയം അതിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
നിഖിൽ പതുക്കെ മരപ്പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ…
പഴയൊരു കൈഘടികാരം.
അതിന്റെ കൂടെ ചെറിയൊരു ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണം.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു സന്ദേശം മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“SUCCESSOR SELECTION – PENDING”
അതിന് താഴെ…
“Candidate Identified.”
നിഖിലിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൻ ഉപകരണം എടുത്തു.
സ്ക്രീനിൽ അടുത്ത വരി തെളിഞ്ഞു.
“Primary Candidate:”
ഒരു നിമിഷം സ്ക്രീൻ മിന്നി.
ശേഷം പേര് തെളിഞ്ഞു.
NIKHIL RAJAN
മീര ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ഇത് എന്താണ്?”
ദേവദാസ് പെട്ടെന്ന് ഉപകരണം നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അത് തൊടരുത്!”
പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു.
ഉപകരണത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള ചെറിയ സെൻസർ നിഖിലിന്റെ വിരലടയാളം ഇതിനകം വായിച്ചിരുന്നു.
ACCESS GRANTED
എന്ന സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
അതേ നിമിഷം…
കൺട്രോൾ റൂമിലെ എല്ലാ മോണിറ്ററുകളും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
ഓരോ സ്ക്രീനിലും ഒരേ മുഖം.
കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ.
മുഖം ഇപ്പോഴും നിഴലിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം ശബ്ദം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“സ്വാഗതം…”
“നിഖിൽ.”
“ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ പാഞ്ഞു.
കാരണം…
ആ ശബ്ദം…
നിഖിൽ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അനവധി തവണ കേട്ട ശബ്ദമായിരുന്നു.
അധ്യായം 29 – ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമ
കൺട്രോൾ റൂമിലെ എല്ലാ മോണിറ്ററുകളിലും ഒരേസമയം തെളിഞ്ഞിരുന്ന ആ രൂപം നിശ്ചലമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുഖം മുഴുവൻ നിഴലിലായിരുന്നെങ്കിലും ശബ്ദം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം നിഖിലിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തുപോയി. അത് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് ജീവൻ വച്ചതുപോലെ തോന്നി. കുട്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാ ജന്മദിനത്തിലും വീട്ടിലെ ലാൻഡ്ലൈൻ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ ശബ്ദം അതായിരുന്നു. ഒരിക്കലും പേര് പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത, എവിടെയാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത, വെറും രണ്ട് മിനിറ്റ് മാത്രം സംസാരിച്ച് ഫോൺ വയ്ക്കുന്ന ഒരാൾ. അന്ന് അമ്മ ആ വിളികൾ വന്നാൽ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ പറയുമായിരുന്നു. അന്നൊന്നും അതിന്റെ അർഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി ചേർന്നുവരികയായിരുന്നു.
മീര നിഖിലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവൻ പൂർണമായും വിളറിയിരുന്നു.
“നിഖിൽ…”
“നിനക്ക് ഈ ശബ്ദം അറിയാമോ?”
അവൻ മറുപടി പറയാൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ എടുത്തു.
“അതെ…”
“പക്ഷേ…”
“ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.”
മോണിറ്ററിലെ മനുഷ്യൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ എന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് വളർന്നത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു വിറയൽ പാഞ്ഞു.
കൃഷ്ണമൂർത്തി മോണിറ്ററിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
“ഇനി നാടകം അവസാനിപ്പിക്കൂ.”
“നിന്റെ മുഖം കാണിക്കൂ.”
മനുഷ്യൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി…”
“ആർക്കും അത് സാധിച്ചിട്ടില്ല.”
ദേവദാസ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?”
മോണിറ്ററിലെ രൂപം നിശ്ശബ്ദമായി കുറച്ചുനേരം ദേവദാസിനെ നോക്കി.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതികാരം ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
“ഇവൻ…”
“സ്വയം ഇവിടെ എത്തുന്നതുവരെ.”
നിഖിൽ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
“എന്നെ?”
“എന്തിന്?”
മോണിറ്ററിലെ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
ഈ പ്രാവശ്യം വെളിച്ചം അല്പം മുഖത്തേക്ക് വീണു.
താടി നരച്ചിരുന്നു.
മുടി ചാരനിറമായിരുന്നു.
എന്നാൽ മുഖം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായില്ല.
അദ്ദേഹം ക്യാമറയിലേക്ക് അടുത്തുവന്നു.
“കാരണം…”
“നിന്റെ അമ്മ…”
“അവസാന ദിവസം ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.”
കൺട്രോൾ റൂമിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം തുടർന്നു.
“അവൾക്ക് രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു.”
“ഒന്ന്…”
“ഫയൽ എനിക്ക് കൈമാറുക.”
“രണ്ട്…”
“അത് നിന്റെ ഭാവിക്കായി ഒളിപ്പിക്കുക.”
നിഖിൽ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“അമ്മ…”
“രണ്ടാമത്തെ വഴിയാണോ തെരഞ്ഞെടുത്തത്?”
മനുഷ്യൻ ചെറുതായി തലയാട്ടി.
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം ഞാൻ കാത്തിരുന്നത്.”
ദേവദാസ് പെട്ടെന്ന് നിഖിലിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഡയറി എടുത്തു.
അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ അവസാന പേജുകൾ മറിച്ചു.
അവസാന പേജിന്റെ നടുവിൽ ഒട്ടിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു കവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
അത് തുറന്നപ്പോൾ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫ് പുറത്തുവീണു.
എല്ലാവരും അതിലേക്ക് നോക്കി.
അത്…
1999-ൽ എടുത്ത അതേ സംഘത്തിന്റെ ഫോട്ടോയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഇത്തവണ അതിൽ ആറ് പേരല്ല… ഏഴ് പേരുണ്ടായിരുന്നു.
ഇതുവരെ എല്ലാ ഫോട്ടോകളിൽ നിന്നും മനഃപൂർവം മുറിച്ചുമാറ്റിയിരുന്ന ഒരാൾ.
അയാൾ നടുവിൽ നിന്നിരുന്നു.
മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നു.
കൃഷ്ണമൂർത്തിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ താഴെ വീണു.
“ഇത്…”
“ഇത് അസാധ്യമാണ്…”
ദേവദാസ് വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ…”
“ഫോട്ടോകളിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചത്…”
“ഗോവിന്ദൻ നായരെയല്ലായിരുന്നു…”
നിഖിൽ ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു.
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഏഴാമത്തെ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് ഉറച്ചുനിന്നു.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ്…
അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“ഇയാളെ…”
“ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
മീര ഞെട്ടി.
“എവിടെ?”
നിഖിൽ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വലിച്ചു.
അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ചലമായി.
“അവസാന ട്രെയിനിൽ…”
“എനിക്ക് ആദ്യത്തെ ടിക്കറ്റ് തന്ന വൃദ്ധൻ…”
“…ഇയാളായിരുന്നു.”
അധ്യായം 30 – അവസാന ടിക്കറ്റ്
കൺട്രോൾ റൂമിലെ വായു പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. നിഖിലിന്റെ കൈയിലിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിലെ ഏഴാമത്തെ മനുഷ്യന്റെ മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. അവസാന ട്രെയിനിൽ കയറിയ ആദ്യ നിമിഷം. മഴനനഞ്ഞ പ്ലാറ്റ്ഫോം. ശൂന്യമായ ബെഞ്ച്. പഴയ കോട്ടും വെള്ള താടിയുമുള്ള വൃദ്ധൻ. “ഇത് സൂക്ഷിച്ചോളൂ… നിനക്ക് ഇതിന്റെ ആവശ്യം വരും…” എന്ന് പറഞ്ഞ് കൈയിൽ ടിക്കറ്റ് വച്ച മനുഷ്യൻ. അന്ന് സാധാരണ യാത്രക്കാരനെന്ന് കരുതിയ ആ വൃദ്ധനാണ് ഇത്രയും വർഷങ്ങളായി എല്ലാവരും അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രഹസ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവെന്ന് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇപ്പോഴും ബാക്കിയായിരുന്നു. അയാൾ അന്ന് നിഖിലിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നോ? അതോ ഇതെല്ലാം മുൻകൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു കളിയായിരുന്നോ?
മോണിറ്ററിലെ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“അതെ…”
“ആ വൃദ്ധൻ…”
“ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കണ്ടക്ടറായിരുന്നു.”
മീര അമ്പരന്നു.
“ആദ്യത്തെ?”
മനുഷ്യൻ ശാന്തമായി തലയാട്ടി.
“ഈ ശൃംഖല…”
“ഇന്നലെയോ…”
“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പോ തുടങ്ങിയതല്ല.”
“അത്…”
“അമ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആരംഭിച്ചതാണ്.”
ദേവദാസ് കണ്ണുകളടച്ചു.
വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
“ശങ്കരൻ മേനോൻ…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര്.”
കൃഷ്ണമൂർത്തി അത്ഭുതത്തോടെ ദേവദാസിനെ നോക്കി.
“നീ…”
“ഇത്രയും കാലം അത് അറിഞ്ഞിരുന്നോ?”
ദേവദാസ് തലയാട്ടി.
“അറിഞ്ഞിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“അദ്ദേഹം മരിച്ചുവെന്നാണ് ഞങ്ങൾ കരുതിയത്.”
മോണിറ്ററിലെ മനുഷ്യൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“അദ്ദേഹം മരിച്ചു.”
“പക്ഷേ…”
“മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്…”
“അദ്ദേഹം അവസാന ടിക്കറ്റ് കൈമാറി.”
നിഖിലിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ടിക്കറ്റിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഈ ടിക്കറ്റ്…”
“എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ?”
മോണിറ്ററിലെ മനുഷ്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അത് യാത്രയ്ക്കുള്ള ടിക്കറ്റല്ല.”
“അത്…”
“വിശ്വാസത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.”
“ശൃംഖലയുടെ ഭാവി ഏൽപ്പിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആളിന് മാത്രം…”
“ആ ടിക്കറ്റ് നൽകും.”
നിഖിൽ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നീട് പതുക്കെ ടിക്കറ്റ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അതിനുശേഷം ദേവദാസിനെയും കൃഷ്ണമൂർത്തിയെയും മീരയെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.”
മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത.
“ഇത്രയും കാലം…”
“എല്ലാവരും എന്നോട് പറഞ്ഞത്…”
“ഈ ശൃംഖലയുടെ അടുത്ത നേതാവാകാനാണ്.”
“പക്ഷേ…”
അവൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് രണ്ടായി കീറി.
ച്ച്റാക്…
ആ ചെറിയ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി.
മീര ഞെട്ടിപ്പോയി.
“നിഖിൽ!”
ദേവദാസ് മുന്നോട്ട് ഓടി.
“നീ എന്താണ് ചെയ്തത്?”
നിഖിൽ ശാന്തനായിരുന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മറിച്ച്…
ഒരു തീരുമാനമെടുത്ത മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
“ഒരു ട്രെയിൻ…”
“എത്ര നല്ല ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായാലും…”
“അത് രഹസ്യങ്ങളുടെയും കള്ളങ്ങളുടെയും പാളത്തിലൂടെയാണ് ഓടുന്നതെങ്കിൽ…”
“ആ യാത്ര തുടരാൻ പാടില്ല.”
ടിക്കറ്റ് രണ്ടായി കീറിയ നിമിഷം കൺട്രോൾ റൂമിലെ എല്ലാ മോണിറ്ററുകളും ഒന്നൊന്നായി ഓഫ് ആവാൻ തുടങ്ങി.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
ലൈറ്റുകൾ മിന്നി.
കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ പ്രവർത്തനം നിർത്തി.
സ്ക്രീനിലെ മനുഷ്യൻ നിശ്ശബ്ദമായി നിഖിലിനെ നോക്കി.
ആദ്യമായി അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നു.
“നിനക്ക് അറിയാമോ…”
“നീ എന്താണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്?”
നിഖിൽ നേരെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി.
“അതെ.”
“ഒരു കസേര.”
“ഒരു പദവി.”
“ഒരു രഹസ്യ സാമ്രാജ്യം.”
അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ…”
“ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം തിരികെ നേടി.”
അതേ നിമിഷം മോണിറ്റർ പൂർണമായും കറുത്തു.
കൺട്രോൾ റൂമിന്റെ ഭാരമുള്ള വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
പുറത്ത്…
പുലർച്ചെയുടെ ആദ്യ സൂര്യപ്രകാശം തുരങ്കത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ ഇരുണ്ട വഴിയിലേക്ക് ആദ്യമായി പ്രകൃതിയുടെ വെളിച്ചം കടന്നുവന്നു.
നിഖിൽ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പിന്നിൽ മീര.
അവരുടെ പിന്നാലെ ദേവദാസും കൃഷ്ണമൂർത്തിയും.
സ്റ്റേഷനു മുകളിലൂടെ ആദ്യ ട്രെയിൻ കടന്നുപോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
നിഖിൽ ഒരു നിമിഷം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ അവസാന വാക്കുകൾ മുഴങ്ങി.
“സത്യം കണ്ടെത്തുക എന്നതല്ല ജീവിതം…”
“സത്യവുമായി ജീവിക്കുകയാണ്.”
അവൻ മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഈ പ്രാവശ്യം…
അത് ഒരു രഹസ്യത്തിന്റെ അവസാനമല്ലായിരുന്നു.
ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഫോൺകോൾ എടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ് “അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ”. അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹവും തെറ്റിദ്ധാരണയും വൈകിപ്പോയ തിരിച്ചറിവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ വികാരഭരിതമായ കഥയും വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ