അവസാന പ്രണയലേഖനം “വിവാഹത്തിന് തലേദിവസം അവൾക്ക് കിട്ടിയത് പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് എഴുതിയ ഒരു പ്രണയലേഖനം… അത് വായിച്ചതോടെ അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറി.”
അധ്യായം 1 – വിവാഹത്തിന് തലേദിവസം
കൊച്ചി നഗരത്തിൽ മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. ജൂലൈ മാസത്തിലെ ആ സായാഹ്നത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. നനഞ്ഞ റോഡുകളിൽ തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പ്രതിഫലിച്ച് നഗരം ഒരു സിനിമയിലെ ദൃശ്യം പോലെ തോന്നി. വിവാഹവീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കും, ദൂരെയെങ്ങോ മുഴങ്ങുന്ന ചെണ്ടമേളത്തിന്റെ ശബ്ദവും, മഴയുടെ താളവും എല്ലാം ചേർന്ന് നഗരത്തെ ഉത്സവമാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ആഘോഷങ്ങൾക്കിടയിലും മീരയുടെ മനസ്സിൽ മാത്രം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം അവളുടെ വിവാഹമായിരുന്നു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. അവൾ മാത്രം എന്തിനോ ആ സന്തോഷത്തിൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ ബന്ധുക്കളുടെ തിരക്കായിരുന്നു. ആരോ പൂക്കൾ അലങ്കരിക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾ വിവാഹസാരികൾ അടുക്കിവയ്ക്കുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണവും ചിരികളും സംസാരങ്ങളും വീട് മുഴുവൻ നിറച്ചിരുന്നു. മീര മാത്രം മുകളിലെ മുറിയിലെ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം അവൾക്ക് കോളേജ് കാലം ഓർമ്മ വരുമായിരുന്നു. ആ ഓർമ്മകൾ അവൾ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള ഒരിടത്ത് പൂട്ടിവച്ചിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് താഴെ നിന്ന് അമ്മ വിളിച്ചത്.
“മീരേ…”
“നിനക്കൊരു കത്തുണ്ട്.”
അവൾ അതിശയത്തോടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ആരാണ് കത്ത് അയക്കുന്നത്?
മേശപ്പുറത്ത് പഴക്കം ചെന്ന തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരു കവർ കിടക്കുകയായിരുന്നു. കോണുകൾ മടക്കിപ്പോയിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞതിന്റെ പാടുകൾ അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മുകളിൽ നീല മഷിയിൽ മനോഹരമായ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു പേര് മാത്രം.
മീര.
അയച്ചയാളുടെ പേരില്ല.
വിലാസമില്ല.
സ്റ്റാമ്പ് പോലും ഇല്ല.
“ആരാണ് കൊണ്ടുവന്നത്?”
മീര ചോദിച്ചു.
അമ്മ തോളുയർത്തി.
“ഒരു വയസ്സായ പോസ്റ്റ്മാൻ.”
“ഒന്നും പറയാതെ കൊടുത്തിട്ട് പോയി.”
മീര പതുക്കെ ആ കവർ കൈയിലെടുത്തു.
ഹൃദയം അറിയാതെ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ കൈയെഴുത്ത്…
എവിടെയോ കണ്ടതുപോലെ.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്…
മറന്നുപോയ ഒരു കാലത്ത്…
അവൾ കവർ മെല്ലെ തുറന്നു.
അകത്ത് മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഒരു കത്ത്.
മടക്കുകൾക്കിടയിൽ സമയം പതിഞ്ഞിരുന്നു.
മുകളിൽ തീയതി എഴുതിയിരുന്നു.
18 ജൂലൈ 2011
മീരയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു.
ഇന്ന്…
17 ജൂലൈ 2026.
കൃത്യം പതിനഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള കത്ത്.
അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആദ്യവരി വായിച്ചു.
“പ്രിയപ്പെട്ട മീര…”
അതിന് താഴെയുള്ള ഒപ്പു കണ്ട നിമിഷം…
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ.
ആ പേര് അവൾ പതിനഞ്ച് വർഷമായി ഉച്ചരിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ…
ഒരു ദിവസം പോലും മറന്നിരുന്നില്ല.
കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിലെ മഴനനഞ്ഞ വഴികൾ.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ സായാഹ്നങ്ങൾ.
ഒരുമിച്ച് കുടിച്ച ചായ.
പറയാതെ പോയ പ്രണയം.
എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തിരികെ വന്നു.
കത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്…
മീരയുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് അവളുടെ പ്രതിശ്രുതവരന്റെ പേര്.
“അഭിനവ് Calling…”
അവൾ ഫോൺ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു.
ശേഷം…
കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.
വീണ്ടും കത്തിലേക്ക് നോക്കി.
പതിനഞ്ച് വർഷമായി എത്താതെ പോയ ആ വാക്കുകൾ…
ഇന്ന്…
അവളുടെ വിവാഹത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്…
ഒടുവിൽ അവളുടെ കൈകളിലെത്തിയിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.
ആദ്യ വരി വായിച്ച നിമിഷം…
അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ആദ്യ കണ്ണുനീർത്തുള്ളി കത്തിലേക്ക് വീണു.
“ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈകളിൽ എത്തുന്ന ദിവസം… ഒരുപക്ഷേ നീ മറ്റൊരാളുടേതായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.”
അധ്യായം 2 – മഴയുള്ള കോളേജ് ദിനങ്ങൾ
മീര കുറച്ചുനേരം കത്ത് കൈയിൽ പിടിച്ചുതന്നെ നിന്നു. പുറത്തേക്ക് മഴയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ശക്തമായി. വീട്ടിൽ വിവാഹത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ പഴയതുപോലെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ചിരികളും സംസാരങ്ങളും ചെണ്ടമേളത്തിന്റെ പരിശീലനശബ്ദവും താഴെ നിന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ മുറിക്കുള്ളിൽ സമയം പതിനഞ്ച് വർഷം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചുപോയിരുന്നു. ജനലരികിലെ പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്ന് അവൾ കത്ത് വീണ്ടും തുറന്നു. പേപ്പറിൽ പഴയ മഷിയുടെ മണം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വരിയും വായിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവളുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു.
“മീര… നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എവിടെയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം അറിയാം. ഞാൻ നിന്നോട് നേരിട്ട് പറയാൻ കഴിയാത്തത് ഈ പേപ്പറിനോട് പറഞ്ഞുവെക്കുകയാണ്.”
ആ വരികൾ വായിച്ചതോടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി തിരികെയെത്താൻ തുടങ്ങി.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്.
കോഴിക്കോട് ഗവൺമെന്റ് ആർട്സ് കോളേജ്.
ജൂൺ മാസത്തിലെ ആദ്യ മഴ.
കോളേജിന്റെ പഴയ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിലുള്ള മഴനനഞ്ഞ നടപ്പാതയിലൂടെ കുടയില്ലാതെ ഓടിവരികയായിരുന്നു മീര. ക്ലാസിൽ വൈകിയതുകൊണ്ട് ബാഗ് തലയിൽ പിടിച്ച് മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിന് ഒരു ഫലവും ഉണ്ടായില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൾ മുഴുവൻ നനഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു കറുത്ത കുട അവളുടെ തലക്കുമുകളിൽ നിഴൽപോലെ വിരിഞ്ഞത്.
“ഓടിയാൽ മഴ നിൽക്കില്ല.”
ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെയുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വെള്ള ഷർട്ടും നീല ജീൻസും ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.
കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു ചിരിയുള്ള മുഖം.
കൈയിൽ പഴയ കറുത്ത കുട.
അവൻ ആദ്യമായി അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ആദിത്യൻ.”
ആ ഒരു പരിചയം പിന്നീടുള്ള മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി മാറുമെന്ന് അന്ന് അവർക്കിരുവർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആ ദിവസത്തിനുശേഷം മഴ പെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം അവർ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും, കാന്റീനിൽ ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും, ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴും ആ പഴയ കറുത്ത കുട അവരുടെ മുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു അവർ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണെന്ന്. പക്ഷേ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം ഒരിക്കലും പറയാത്ത ഒരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ പരസ്പരം പ്രണയിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആരും അത് തുറന്ന് പറഞ്ഞില്ല.
ഒരു മഴയുള്ള സായാഹ്നത്തിൽ കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ പിറകിലെ പഴയ ആൽമരത്തിനടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“മീര…”
“നിനക്ക് മഴ ഇത്ര ഇഷ്ടമാകാൻ കാരണം എന്താണ്?”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മഴയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
ശേഷം ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“മഴ വരുമ്പോൾ…”
“എല്ലാവരും ഓടും.”
“പക്ഷേ ചിലർ മാത്രം…”
“ഒരാളുടെ കൂടെ പതുക്കെ നടക്കും.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
ആ മറുപടിയുടെ അർത്ഥം അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ നിമിഷത്തിലും അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ചില പ്രണയങ്ങൾ വാക്കുകളേക്കാൾ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മനോഹരമാണെന്ന് ഇരുവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
കത്ത് വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മീരയുടെ അധരങ്ങളിൽ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
പക്ഷേ…
അടുത്ത വരി വായിച്ചതോടെ ആ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
“നമ്മൾ അവസാനമായി കണ്ട ആ ദിവസം നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?”
“അന്ന് ഞാൻ വരാതിരുന്നത്…”
“…നിന്നെ മറന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല.”
മീരയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
അവൾ ജീവിതം മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു സത്യം…
ആ ഒറ്റ വരിയിലൂടെ തകരാൻ തുടങ്ങി.
അധ്യായം 3 – പറയാതെ പോയ പ്രണയം
മീര കുറച്ചുനേരം കത്ത് മടക്കി മടിയിൽ വെച്ചു. പുറത്തുള്ള മഴയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ അവൾക്ക് പഴയ ഓർമ്മകളെപ്പോലെ തോന്നി. എത്ര തുടച്ചാലും വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചുവരുന്ന ഓർമ്മകൾ. താഴെ നിന്ന് ബന്ധുക്കളുടെ ചിരിയും വിവാഹ ഒരുക്കങ്ങളുടെ തിരക്കും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ശബ്ദങ്ങൾ എല്ലാം വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവളുടെ ലോകം ഇപ്പോൾ ഈ പഴയ കത്തിനുള്ളിൽ മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരുന്നു.
കത്ത് വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ കൈയെഴുത്ത് പതിവുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു.
“നമ്മൾ ഒരിക്കലും ‘ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു’ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും നമ്മൾ അത് ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.”
ആ വാചകം വായിച്ച നിമിഷം മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
കോളേജിലെ അവസാന വർഷം.
മഴ കുറഞ്ഞ് ഓണത്തിന്റെ കാലം തുടങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ. ക്യാമ്പസ് മുഴുവൻ പൂക്കളവും ആഘോഷങ്ങളുമായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിൽ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ചിലർ വിദേശപഠനത്തിനുള്ള അപേക്ഷകൾ തയ്യാറാക്കുന്നു. ചിലർ ജോലിക്കായി അഭിമുഖങ്ങൾക്ക് പോകുന്നു. എന്നാൽ ആദിത്യനും മീരയും മാത്രം ആ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ പിറകിലെ പഴയ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. മഴ കഴിഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ ഓറഞ്ച് നിറം പടർന്നിരുന്നു.
“നിന്റെ സ്വപ്നം എന്താണ്?” മീര ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ചുനേരം ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“ഒരു ചെറിയ വീട്.”
“അത്രയേയുള്ളോ?”
“അതെ.”
“അവിടെ?”
“ഒരു പുസ്തക അലമാര.”
മീര ചിരിച്ചു.
“പിന്നെ?”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“ആ വീട്ടിൽ എല്ലാ മഴക്കാലത്തും ജനലരികിൽ ചായ കുടിക്കുന്ന ഒരാൾ.”
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
ആ ‘ഒരാൾ’ ആരാണെന്ന്.
എന്നാൽ അവളും മിണ്ടിയില്ല.
അന്ന് അവരുടെ ഇടയിൽ വീശിയ കാറ്റിന് പോലും പറയാൻ മടിച്ച ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോളേജിന്റെ അവസാന ദിവസം എല്ലാവരും പരസ്പരം ഓട്ടോഗ്രാഫ് വാങ്ങുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. മീര തന്റെ ഓട്ടോഗ്രാഫ് ബുക്ക് ആദിത്യന് നൽകി.
അവൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചശേഷം ഒരു വരി മാത്രം എഴുതി.
“ചില കഥകൾ അവസാനിക്കാറില്ല… അവ വായിക്കുന്നവർ മാത്രമാണ് വഴിമാറിപ്പോകുന്നത്.”
അവൾ അർത്ഥം ചോദിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ പതിവുപോലെ ചിരിച്ചു.
“ഒരു ദിവസം മനസ്സിലാകും.”
പക്ഷേ ആ “ഒരു ദിവസം” ഒരിക്കലും വന്നില്ല.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം മീരയ്ക്ക് ബെംഗളൂരുവിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ആദിത്യനെ വിളിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം.”
“എനിക്കും.”
“നാളെ വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിക്ക് നമ്മുടെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വരുമോ?”
“വരും.”
അത് അവരുടെ അവസാന സംഭാഷണമായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം മീര നാല് മണിക്ക് തന്നെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
ആകാശം കറുത്തിരുന്നു.
അഞ്ച് മണിയായി.
മഴ തുടങ്ങി.
അഞ്ചരയായി.
ആറുമണിയായി.
മഴ ശക്തമായി.
പക്ഷേ…
ആദിത്യൻ വന്നില്ല.
ഫോൺ വിളിച്ചപ്പോൾ സ്വിച്ച് ഓഫ്.
വീട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ആരും ഒന്നും അറിയില്ല.
അന്ന് മുതൽ ആദിത്യൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരു സൂചന പോലും നൽകാതെ അപ്രത്യക്ഷനായി.
മാസങ്ങളോളം അവൾ കാത്തിരുന്നു.
പിന്നീട് വർഷങ്ങളോളം.
ഒടുവിൽ അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
അവൻ തന്നെ മറന്നുപോയി.
ആ വിശ്വാസം മനസ്സിൽ അടക്കിവെച്ചാണ് അവൾ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയത്.
മീര കത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
അടുത്ത വരികൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറപ്പിച്ചു.
“ആ ദിവസം ഞാൻ വരാതിരുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമായിരുന്നില്ല.”
“ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ ഇറങ്ങിയിരുന്നു…”
“പക്ഷേ വിധി എന്നെ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.”
കത്തിന്റെ അടുത്ത പേജിന്റെ മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത്… നീ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സത്യമാണ്.”
മീര ശ്വാസം പിടിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
അധ്യായം 4 – നഷ്ടപ്പെട്ട കത്ത്
മീര കുറച്ചുനേരം കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കണ്ണുകളടച്ചു. ഇത്രയും വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ പണിതുവെച്ചിരുന്ന എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളും ഓരോ വരിയായി തകരുകയായിരുന്നു. അവൾ കരുതിയിരുന്നത് ആദിത്യൻ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നാണ്. ഒരു വിശദീകരണവുമില്ലാതെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നടന്നുപോയവനാണെന്നാണ്. എന്നാൽ ഈ കത്ത് മറ്റൊരു കഥ പറയുകയായിരുന്നു. അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്ത് അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
“മീര… ആ ദിവസം ഞാൻ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനായിരുന്നു എന്റെ തീരുമാനം. മൂന്ന് വർഷമായി പറയാതെ വച്ചിരുന്ന ആ ഒരു വാക്ക്.”
കത്തിന്റെ മഷി ചില ഭാഗങ്ങളിൽ പടർന്നിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അത് എഴുതുമ്പോൾ മഴ പെയ്തിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ… എഴുതുന്നവന്റെ കണ്ണുനീർ അതിൽ വീണിരിക്കാം.
ആ ദിവസം.
വൈകുന്നേരം നാലര.
ആദിത്യൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മ വിളിച്ചു.
“ഇത്ര തിരക്കിട്ട് എവിടേക്കാ?”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“ആരോട്?”
“എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആളോട്.”
അമ്മ ആ മറുപടിയിൽ ചിരിച്ചു.
“അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ട് തിരികെ വാ.”
അത് അമ്മയോട് ആദിത്യൻ അവസാനമായി സംസാരിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ശക്തമായ മഴ തുടങ്ങി. റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ പതുക്കെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ള കവറുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിലായിരുന്നു ആ പ്രണയലേഖനം.
മൂന്ന് വർഷമായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഓരോ വികാരവും അവൻ ആ കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി അത് മീരയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്ത ശേഷം…
“എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹമാണ്.”
എന്ന് പറയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ മാത്രം ബാക്കിയിരിക്കെ റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് നിയന്ത്രണം വിട്ട് വന്ന ഒരു ലോറി ബസിലിടിച്ചു.
ബ്രേക്കുകളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം.
ആളുകളുടെ നിലവിളി.
ചില്ലുകൾ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് റോഡ് മുഴുവൻ അരാജകത്വമായി.
ആദിത്യൻ ബൈക്കിൽ നിന്ന് തെറിച്ച് റോഡിലേക്ക് വീണു.
കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ള കവർ കാറ്റിൽ പറന്ന് മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു.
കത്തിലെ അടുത്ത വരികൾ വായിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
“എനിക്ക് ബോധം വന്നപ്പോൾ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു.”
“രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.”
“ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞു… എന്റെ ഓർമ്മയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന്.”
മീരയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
ഓർമ്മ…
നഷ്ടപ്പെട്ടു?
ആദിത്യൻ എഴുതിയിരുന്നു.
“എനിക്ക് എന്റെ പേരുപോലും ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു.”
“നീ ആരാണെന്ന്…”
“ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും കാത്തിരുന്നോ…”
“ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല.”
അടുത്ത മാസങ്ങൾ ചികിത്സയിലായിരുന്നു.
പതിയെ പതിയെ ഓർമ്മകൾ തിരികെ വന്നു.
ആദ്യം അമ്മയുടെ മുഖം.
പിന്നീട് വീട്.
പിന്നീട് കോളേജ്.
അതിനുശേഷം…
ഒരു മഴ.
ഒരു കറുത്ത കുട.
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിരി.
പക്ഷേ അവളുടെ പേര് മാത്രം ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നില്ല.
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീട്ടിലെ പഴയ അലമാര വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മ ആ വെള്ള കവർ കണ്ടെത്തിയത്.
അപകടദിവസം പോലീസ് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചിരുന്ന സാധനങ്ങൾക്കിടയിൽ അതും ഉണ്ടായിരുന്നു.
കവർ നനഞ്ഞ് പകുതി നശിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ഉള്ളിലെ കത്ത് രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആദിത്യന് എല്ലാം ഓർമ്മയായത്.
മീര.
ആ പേര് മനസ്സിലേക്ക് മിന്നൽ പോലെ തിരിച്ചുവന്നു.
മീരയുടെ കണ്ണുനീർ കത്തിന്റെ മുകളിൽ വീണു.
“എന്തുകൊണ്ട്…?”
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട് ഒരിക്കൽ പോലും എന്നെ അന്വേഷിച്ചില്ല?”
അതേ ചോദ്യം മനസ്സിൽ ഉയർന്ന നിമിഷം തന്നെ അടുത്ത വരി അവൾ വായിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു, മീര…”
“പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും നീ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“നിന്റെ പഴയ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു…”
“‘അവൾ ജോലി കിട്ടി ബെംഗളൂരുവിലേക്ക് പോയി’ എന്ന്.”
കത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഒരു വരി കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
“പിന്നീട് ഞാൻ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റാണ്… നിന്നെ വീണ്ടും ബന്ധപ്പെടാതിരുന്നത്.”
ആ വരിയുടെ താഴെ അടുത്ത പേജിലേക്ക് ഒരു അമ്പ് അടയാളം വരച്ചിരുന്നു.
അതിന് താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്…
“ആ തെറ്റിന് ഒരു കാരണമുണ്ടായിരുന്നു.”
അധ്യായം 5 – പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
മീര കുറച്ചുനേരം കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ജനലരികിൽ നിന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദം മുറി മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു. താഴെ വിവാഹ ഒരുക്കങ്ങൾ കൂടുതൽ തിരക്കിലായി. ആരോ ലൈറ്റുകൾ കെട്ടുന്നു. കുട്ടികൾ ഓടിക്കളിക്കുന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഉയരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ കേൾക്കുന്നത് ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ കത്തിന്റെ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
“മീര…”
“നിന്നെ വീണ്ടും അന്വേഷിക്കാതിരുന്നതിന് ഒരു കാരണമുണ്ട്.”
“അത് പറയാതെ ഈ കത്ത് അവസാനിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
മീര അറിയാതെ ചുണ്ടുകടിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഓരോ അക്ഷരവും വിഴുങ്ങുകയായിരുന്നു.
കത്തിൽ…
ആദിത്യൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
അപകടം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് മാസം.
ഒരു വൈകുന്നേരം.
ആശുപത്രിയുടെ മൂന്നാം നില.
ജനലിന് പുറത്തും മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ ഡോക്ടർ രാഘവൻ റിപ്പോർട്ടുകൾ മറിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു.
മുറിയിൽ അസ്വാഭാവികമായ നിശ്ശബ്ദത.
അത് ആദ്യം പൊട്ടിച്ചത് ഡോക്ടറായിരുന്നു.
“ആദിത്യ…”
“ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഡിസ്ചാർജ് ആകാമെന്നല്ലേ?”
ഡോക്ടർ ചിരിച്ചില്ല.
ആ മുഖം കണ്ട നിമിഷം…
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ തകർന്നു.
“അപകടത്തിൽ തലച്ചോറിന് കിട്ടിയ ആഘാതം…”
“നമ്മൾ ആദ്യം കരുതിയതിലും ഗുരുതരമാണ്.”
മുറി വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
മഴ മാത്രം.
ജനൽച്ചില്ലിൽ തട്ടി വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ മാത്രം.
“ഡോക്ടർ…”
“എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.”
ഡോക്ടർ റിപ്പോർട്ട് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“നീ സാധാരണ ജീവിതം ജീവിക്കും.”
“പക്ഷേ…”
“ഭാവിയിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയില്ല.”
“എന്താണ് അർത്ഥം?”
“വീണ്ടും ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെടാം.”
“അല്ലെങ്കിൽ…”
“പല ന്യൂറോളജിക്കൽ പ്രശ്നങ്ങളും വരാം.”
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ശേഷം…
മന്ദമായി ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ…”
ഡോക്ടർ ആ ചോദ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
“ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ…”
“ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു കല്ലുപോലെ വീണു.
അന്നിറാവ്.
ആശുപത്രി മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിരുന്നില്ല.
എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആദിത്യൻ മാത്രം ജനലിലൂടെ മഴ നോക്കിയിരുന്നു.
കൈയിൽ…
മീരയുടെ പഴയ ഫോട്ടോ.
കോളേജ് ടൂറിന് എടുത്ത ചിത്രം.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന അവൾ.
അവൻ പതുക്കെ ഫോട്ടോയിൽ വിരൽ തൊട്ടു.
ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ…
ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ കണ്ണുനീർ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ…”
“ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം അർഹിക്കുന്നു.”
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആയി.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ…
അവൻ ആദ്യമായി ചെയ്തത്…
മീരയെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു.
കോഴിക്കോട്.
അവൾ താമസിച്ചിരുന്ന പഴയ വീട്.
ഗേറ്റിൽ പുതിയ പേരെഴുതിയിരുന്നു.
അകത്ത് നിന്ന് ഒരു മധ്യവയസ്കൻ പുറത്തിറങ്ങി.
“ആരെയാണ് വേണ്ടത്?”
“ഇവിടെ മുമ്പ്…”
“മീര താമസിച്ചിരുന്നില്ലേ?”
ആ മനുഷ്യൻ തലകുലുക്കി.
“അവർ മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ പോയി.”
“എവിടേക്ക്?”
“അറിയില്ല.”
ആദിത്യൻ അവിടെ നിന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…
അയൽവീട്ടിലെ ഒരു അമ്മച്ചി വിളിച്ചു.
“മോനെ…”
അവൻ തിരിഞ്ഞു.
“ആ കുട്ടിക്ക് ബെംഗളൂരിൽ ജോലി കിട്ടിയെന്ന് കേട്ടു.”
“വിവാഹവും ഉടനെ ഉണ്ടാകുമെന്നൊക്കെ ആരോ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു.
“വിവാഹം…”
ആ വാക്ക് മാത്രം അവൻ പതുക്കെ ആവർത്തിച്ചു.
അമ്മച്ചി അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ആദിത്യൻ മാത്രം മഴയിൽ നിശ്ചലനായി നിന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്തേക്ക് വീണു.
പക്ഷേ…
ആ മുഖത്ത് ഒഴുകിയത് മഴ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ആ രാത്രി.
വീട്ടിലെ പഴയ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന്…
അവൻ ഒരു കത്ത് എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
“മീര…”
“ഞാൻ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു.”
“പക്ഷേ…”
“നീ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുകയാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.”
“ആ സന്തോഷത്തിലേക്ക് ഞാൻ തിരികെ വരാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.”
അവൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവസാനം…
കത്ത് ഒരു കവറിലാക്കി.
മുകളിൽ ഒരു പേര് മാത്രം എഴുതി.
“മീര.”
പക്ഷേ…
ആ കത്ത് ഒരിക്കലും പോസ്റ്റ് ചെയ്തില്ല.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ ആ വരിയിൽ ഉറച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്…?”
അവൾ അറിയാതെ മുറുമുറുത്തു.
“എന്തുകൊണ്ട് അയച്ചില്ല…?”
അവൾ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
അവിടെ…
ഒരു വരി മാത്രം.
അതിന് താഴെ…
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുനീർ വീണ് മഷി പടർന്നിരുന്നു.
“കാരണം…”
“അന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ മറ്റൊരു വാർത്ത…”
“…എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിച്ചു.”
മീരയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
ആ വാർത്ത എന്തായിരുന്നു?
അവൾ വിറയുന്ന വിരലുകളോടെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
അധ്യായം 6 – വിവാഹത്തിന് തലേദിവസം
മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അടുത്ത പേജ് തുറക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല. പുറത്തുള്ള മഴ കൂടുതൽ ശക്തിയായി. ഇടിമിന്നൽ ഒരു നിമിഷം ജനലിന് പുറത്തുള്ള ആകാശം വെളുപ്പിച്ചു. അതിന്റെ വെളിച്ചം കത്തിന്മേൽ വീണപ്പോൾ മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച പേപ്പർ പോലും ജീവൻ വന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ പതുക്കെ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
“മീര…”
“ആ ദിവസം എനിക്ക് കിട്ടിയ വാർത്ത…”
“…നിന്റെ വിവാഹവാർത്തയായിരുന്നില്ല.”
“അതിലും വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.”
മീരയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അവൾ അറിയാതെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
ആദിത്യൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നു.
കൈയിൽ ഒരു വെള്ള ഗ്ലാസ്.
മരുന്ന് കഴിക്കാനുള്ള സമയം.
അവൻ കത്ത് പെട്ടെന്ന് അടച്ചുവച്ചു.
“ഇപ്പോഴും അവളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയാണോ?”
ആദിത്യൻ അമ്മയെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു.
“അമ്മേ…”
“ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി അവളെ അന്വേഷിക്കും.”
അമ്മ അടുത്തുവന്ന് അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“നീ ആദ്യം നിന്നെ തന്നെ തിരികെ കണ്ടെത്തണം.”
അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ ലാൻഡ് ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്.
അമ്മ ഫോൺ എടുത്തു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.
മുഖത്തെ നിറം മാറി.
“എന്താ…?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
അമ്മ പതുക്കെ ഫോൺ താഴെവച്ചു.
അവനെ നോക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല.
“എന്താണ് അമ്മേ?”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഡോക്ടർ രാഘവൻ വിളിച്ചതാണ്.”
“എന്തിനാ?”
അമ്മ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ പരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടിൽ…”
“ഒരു ഗുരുതരമായ തെറ്റ് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“തെറ്റോ?”
“അതെ…”
“കൂടുതൽ പരിശോധന വേണമെന്ന് പറയുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഭയം നിറച്ചു.
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ആശുപത്രി.
വീണ്ടും പരിശോധനകൾ.
വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പ്.
ഓരോ ദിവസവും…
ഓരോ രാത്രിയും…
അവൻ ഒരേയൊരു ചിന്തയോടെയായിരുന്നു ജീവിച്ചത്.
“ഞാൻ മീരയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ പാടില്ല.”
ഒരു വൈകുന്നേരം.
ഡോക്ടർ റിപ്പോർട്ട് കൈയിൽ പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
ഇത്തവണ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ആദിത്യ…”
“നല്ല വാർത്തയുണ്ട്.”
അവൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
“എന്താണ് ഡോക്ടർ?”
“ആദ്യ റിപ്പോർട്ടിൽ പിഴവുണ്ടായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
“നിനക്ക് ഭയന്നതുപോലുള്ള പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല.”
“നീ പൂർണമായും സാധാരണ ജീവിതം നയിക്കും.”
ഒരു നിമിഷം…
ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായി.
ശേഷം…
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
“ശരിക്കുമോ…?”
“അതെ.”
അവൻ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ആ മഴയിൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ ആദ്യമായി മീരയെ വിളിക്കാൻ ഫോൺ എടുത്തു.
പക്ഷേ…
അവളുടെ പഴയ നമ്പർ നിലവിലില്ല.
പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു.
ആർക്കും പുതിയ നമ്പർ അറിയില്ല.
ആർക്കോ പറഞ്ഞു.
“അവൾ ബെംഗളൂരിൽ നിന്ന് ചെന്നൈയിലേക്ക് പോയെന്നാണ് കേട്ടത്.”
മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
“വിദേശത്താണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
ഓരോരുത്തരും ഓരോ കഥ.
പക്ഷേ…
ഒരു സത്യവും ഇല്ല.
മാസങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി മാറി.
ജോലിക്കായി ആദിത്യൻ ഹൈദരാബാദിലേക്ക് മാറി.
ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി.
പക്ഷേ…
ഓരോ ജൂലൈ പതിനേഴിനും…
അവൻ ആ പഴയ കത്ത് എടുത്ത് വീണ്ടും വായിക്കുമായിരുന്നു.
അത് ഒരിക്കലും അയച്ചില്ല.
കാരണം…
“ഇനി അവൾ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?”
എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവന് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കത്ത് വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മീരയുടെ കണ്ണുനീർ നിർത്താനായില്ല.
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷത്തിനിടയിൽ…
എല്ലാ വർഷവും…
ജൂലൈ പതിനേഴിന്…
ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് ഒരു മിസ്ഡ് കോൾ വരുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
തിരിച്ച് വിളിച്ചാൽ…
നമ്പർ നിലവിലില്ല.
അവൾ അത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ…
ഹൃദയം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്.
താഴെ നിന്ന് വീണ്ടും അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
“മീരേ…”
“അഭിനവ് നിന്നെ കാണണമെന്ന് പറയുന്നു.”
മീര കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
കത്ത് മടക്കി.
പക്ഷേ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോകുമ്പോൾ…
കവറിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ താഴെ വീണു.
അത് എടുത്ത നിമിഷം…
അവളുടെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം നിന്നുപോയി.
ആ ഫോട്ടോയിൽ…
കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിൽ…
മഴയിൽ ഒരേ കുടയുടെ കീഴിൽ ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന അവളും ആദിത്യനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ…
ഇന്ന് വരെ അവൾ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വരി എഴുതിയിരുന്നു.
“നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏക സ്വപ്നം.”
അധ്യായം 7 – കത്തിലെ അവസാന വരികൾ
മീരയുടെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ ആ പഴയ ഫോട്ടോ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കം കാരണം അതിന്റെ അരികുകൾ മഞ്ഞനിറം പിടിച്ചിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ കോളേജ് ക്യാമ്പസ്. ഒരു കറുത്ത കുടയുടെ കീഴിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്ന അവളും ആദിത്യനും. ആ നിമിഷം അവൾക്ക് വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടാം വർഷ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം. കാന്റീനിൽ നിന്ന് ചായ കുടിച്ച് ലൈബ്രറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ സുഹൃത്ത് അരുൺ എടുത്ത ചിത്രമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ എഴുതിയിരുന്ന ആ ഒരു വാചകം അവൾ ഇതുവരെ കണ്ടിരുന്നില്ല.
“നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏക സ്വപ്നം.”
ആ വരിയുടെ താഴെ തീയതി.
18 ജൂലൈ 2011.
അവൾ അറിയാതെ ഫോട്ടോ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഒന്നൊന്നായി അതിലേക്ക് വീണു.
താഴെ നിന്ന് വീണ്ടും അമ്മ വിളിച്ചു.
“മീരേ…”
“എല്ലാവരും കാത്തിരിക്കുകയാണ് മോളേ.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
മുഖം കഴുകി.
കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
കത്ത് അലമാരയിൽ വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
അവൾക്ക് അതിൽ നിന്ന് കൈ പിൻവലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം…
കത്തും ഫോട്ടോയും ബാഗിലിട്ട് അവൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
വീടാകെ വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു.
പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം.
ബന്ധുക്കളുടെ ചിരി.
കുട്ടികളുടെ കളി.
എല്ലാവരും വിവാഹത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അഭിനവ് അതിഥികളോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
വെളുത്ത ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച് പതിവുപോലെ പുഞ്ചിരിയോടെ.
മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എവിടെയായിരുന്നു?”
“മുറിയിലായിരുന്നു.”
“കരഞ്ഞോ?”
മീര ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“ഇല്ല…”
“അങ്ങനെ തോന്നിയോ?”
അഭിനവ് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ട്.”
മീര തല താഴ്ത്തി.
അഭിനവ് അവളെ വർഷങ്ങളായി അറിയുന്നവനാണ്.
അവൾ എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവയ്ക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത് അവനായിരുന്നു.
“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്ന ശേഷം മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“അഭിനവ്…”
“നിനക്ക് എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാമോ?”
“എന്ത്?”
“ഞാൻ…”
“ഈ വിവാഹത്തിന് തയ്യാറാണെന്ന് നിനക്ക് ശരിക്കും തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അഭിനവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു.
ചുറ്റുമുള്ള ആഘോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.
അഭിനവ് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“ഈ ചോദ്യം…”
“നീ ഇന്ന് ചോദിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.”
“ഉത്തരം പറയൂ.”
അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“സത്യം പറയട്ടെ?”
മീര തലയാട്ടി.
“നമ്മൾ തമ്മിൽ ബഹുമാനമുണ്ട്.”
“വിശ്വാസമുണ്ട്.”
“പക്ഷേ…”
അവൻ വാക്കുകൾ തേടി.
“നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ…”
“ഞാൻ ഒരിക്കലും എന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല.”
മീരയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.
“അർത്ഥം?”
അഭിനവ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എപ്പോഴും മറ്റാരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അഭിനവ് തുടർന്നു.
“നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല.”
“കാരണം…”
“ഒരു ദിവസം നീ സ്വയം എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
കുറച്ചുനേരം ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല.
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങി.
മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ താളമിട്ടു വീണു.
അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു പഴയ വെളുത്ത അംബാസഡർ കാർ വന്ന് നിന്നത്.
അത് കണ്ട് അമ്മ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
“ആരെയാ വേണ്ടത്?”
കാറിൽ നിന്ന് എഴുപതോളം വയസ്സുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ പതുക്കെ ഇറങ്ങി.
കൈയിൽ ഒരു പഴയ ലെതർ ബാഗ്.
മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ തലയിൽ ഒരു തോർത്തിട്ടിരുന്നു.
“ഇവിടെ…”
“മീരയുണ്ടോ?”
മീര മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“ഞാനാണ്.”
വൃദ്ധൻ അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
ശേഷം ബാഗ് തുറന്ന് ഒരു പഴയ ഡയറി പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത്…”
“ആദിത്യൻ എനിക്ക് ഏൽപ്പിച്ചതാണ്.”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം…
മീരയുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗ്ലാസ് താഴെ വീണ് പൊട്ടി.
വീടാകെ നിശ്ശബ്ദമായി.
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
വൃദ്ധൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഈ ഡയറി…”
“നിനക്ക് കൊടുക്കാൻ അവൻ പതിനഞ്ച് വർഷം കാത്തിരുന്നു.”
മീരയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“ആദിത്യൻ…”
“…ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
വൃദ്ധൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ്…
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ തല താഴ്ത്തി.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതാണ്…”
“നീ അറിയേണ്ട അവസാന സത്യം.”
അധ്യായം 8 – വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടൽ
വീട്ടിലെ ഹാൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദമായി. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രമാണ് പുറത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്നത്. നിലത്ത് പൊട്ടിക്കിടന്ന ഗ്ലാസിന്റെ കഷണങ്ങളിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞു. പക്ഷേ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ ആ വൃദ്ധനിൽ നിന്നുമാറിയില്ല.
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“അങ്കിൾ…”
“ആദിത്യൻ എവിടെയാണ്…?”
വൃദ്ധൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ലെതർ ബാഗ് പതുക്കെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറയാതെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“ആ കഥ…”
“ആരംഭം മുതൽ പറയേണ്ടിവരും.”
അഭിനവ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
വീട്ടിലെ എല്ലാവരെയും നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“കുറച്ചുസമയം ഞങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാമോ?”
ആരും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
ഓരോരുത്തരായി ഹാളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അൽപസമയത്തിനകം…
ഹാളിൽ മീരയും അഭിനവും ആ വൃദ്ധനും മാത്രം.
വൃദ്ധൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
ഡയറി തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ആദിത്യന്റെ കൈയെഴുത്ത്.
“ഈ ഡയറി മീരയുടെ കൈകളിലെത്തുന്ന ദിവസം… ഞാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ മാത്രം ഇത് തുറക്കുക.”
മീരയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“അങ്കിളിന്റെ പേര്…?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ശിവദാസ്.”
“ആദിത്യൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കമ്പനിയിൽ…”
“ഞാൻ അവന്റെ മാനേജറായിരുന്നു.”
മീര ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു.
“അപകടത്തിന് ശേഷം…”
“അവൻ ഹൈദരാബാദിലേക്ക് വന്നു.”
“അവിടെയാണ് ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടത്.”
ശിവദാസ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“വളരെ ചിരിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ഓരോ ജൂലൈ പതിനേഴിനും മാത്രം…”
“അവൻ ഒരാളായി മാറും.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്ത് ചെയ്യും…?”
“രാവിലെ ഓഫീസിൽ വരില്ല.”
“ഒരു പഴയ കത്തും…”
“ഒരു ഫോട്ടോയും എടുത്ത്…”
“മഴ പെയ്യുന്ന സ്ഥലത്ത് മണിക്കൂറുകളോളം ഇരിക്കും.”
അഭിനവ് നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു.
ഒരു വാക്കുപോലും ഇടയിൽ പറഞ്ഞില്ല.
ശിവദാസ് ഡയറിയുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് ഒരു ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
പഴയ പേപ്പർ.
മഷി മങ്ങിയിരുന്നു.
“ഇത്…”
“അവൻ ഒരിക്കലും കളയാത്ത ടിക്കറ്റാണ്.”
മീര അത് കൈയിൽ വാങ്ങി.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
KOZHIKODE → BENGALURU
Date : 18-07-2011
അവളുടെ കൈകൾ വീണ്ടും വിറച്ചു.
“അന്ന് രാത്രി…”
“നിന്നെ അന്വേഷിക്കാൻ അവൻ ബെംഗളൂരിലേക്ക് വരാനിരുന്നതാണ്.”
“പിന്നെ…?”
“വന്നില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ശിവദാസ് ജനലിലൂടെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി.
“അവന് ഭയമായിരുന്നു.”
“എന്തിനെ?”
“നീ…”
“സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
“ആ സന്തോഷം തകർക്കാൻ അവനാവില്ല.”
മീരയുടെ കണ്ണുനീർ ഇനി തടയാനായില്ല.
“എന്നെ…”
“ഒരു പ്രാവശ്യം കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ മതി…”
ശിവദാസ് പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“അവനും അതുതന്നെ പറയും.”
അൽപനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മഴ മാത്രം.
കാറ്റ് മാത്രം.
ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
അപ്പോഴാണ് അഭിനവ് ആദ്യമായി സംസാരിച്ചത്.
“അങ്കിൾ…”
“ഇത്രയും വർഷത്തിന് ശേഷം…”
“ഇതെല്ലാം ഇപ്പോൾ പറയാൻ കാരണം?”
ശിവദാസ് ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കവർ പുറത്തെടുത്തു.
അതിൽ ആശുപത്രിയുടെ ലെറ്റർഹെഡ്.
“മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ്…”
“എനിക്ക് ഈ കത്ത് കിട്ടി.”
അത് മീരയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
അവൾ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്.
ആദിത്യന്റെ കൈയെഴുത്ത്.
“ശിവേട്ടാ…”
“സമയം വന്നെന്ന് തോന്നുന്നു.”
“ഇനി അവൾ സത്യം അറിയണം.”
കുറിപ്പിന്റെ അവസാന വരി വായിച്ച നിമിഷം…
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
“ഞാൻ നാളെ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നു.”
മീര പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“അതായത്…”
“ആദിത്യൻ…”
ശിവദാസ് മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതെ.”
“അവൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
മീരയുടെ ലോകം ഒരിക്കൽ കൂടി മാറിമറിഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
ശിവദാസ് അതിന് പിന്നാലെ പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം…
അവളുടെ ഹൃദയത്തെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമാക്കി.
“പക്ഷേ…”
“നീ അവനെ കാണാൻ പോകുമ്പോഴേക്കും…”
“…ഒരുപക്ഷേ വളരെ വൈകിയിട്ടുണ്ടാകും.”
അധ്യായം 9 – ഒരു തീരുമാനം
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം മീരയുടെ കാലുകൾക്ക് ബലം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. അവൾ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ പതുക്കെ ഇരുന്നു. പുറത്തുള്ള മഴ ഇപ്പോൾ കനത്തിരുന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ഹാളിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു. വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവർ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാതെ വാതിലിനരികിൽ നിന്നു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിമിഷം മീരയുടെ ലോകത്ത് ശിവദാസേട്ടന്റെ ശബ്ദം മാത്രമാണ് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.
“അങ്കിളേ…”
“എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്…?”
“എനിക്ക് വൈകിയെന്നത്…?”
ശിവദാസ് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മൊബൈൽ പതുക്കെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
സ്ക്രീൻ ഓഫ് ആയിരുന്നു.
അത് ഓൺ ചെയ്ത് ഒരു ഫോട്ടോ തുറന്നു.
ആ ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം…
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ.
പക്ഷേ…
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പത്തെ ആദിത്യനല്ല.
താടി വളർന്നിരുന്നു.
മുടിയിൽ ചെറുതായി നര വീണിരുന്നു.
കണ്ണുകളിൽ പഴയ അതേ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ വർഷങ്ങളുടെ ഏകാന്തത ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
“ഈ ഫോട്ടോ…”
“മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ് എടുത്തതാണ്.”
മീര വിറയുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ വാങ്ങി.
വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്ത് മെല്ലെ തൊട്ടു.
അറിയാതെ ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി സ്ക്രീനിലേക്ക് വീണു.
“അവൻ…”
“എന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചോ…?”
ശിവദാസ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എല്ലാ ദിവസവും.”
“ഒരു ദിവസം പോലും…”
“നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല.”
മീര തലകുനിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി.
അഭിനവ് അവളുടെ അടുത്തുനിന്നു.
അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
കാരണം…
ചില വേദനകൾക്ക് ആശ്വാസവാക്കുകളില്ലെന്ന് അവനും മനസ്സിലായിരുന്നു.
ശിവദാസ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“രണ്ടാഴ്ച മുമ്പാണ്…”
“അവൻ എന്നെ വിളിച്ചത്.”
“എന്ത് പറഞ്ഞു…?”
“‘ശിവേട്ടാ…'”
“‘ഞാൻ ഇനി ഓടിപ്പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.'”
“‘ഒരു പ്രാവശ്യം…'”
“‘ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം മീരയെ കണ്ടാൽ മതി.'”
മീര കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.
“പിന്നെ…?”
“ഞാൻ ചോദിച്ചു…”
“‘ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാ?'”
“അവൻ ചിരിച്ചു.”
“‘പ്രണയത്തിന്…'”
“‘കാലാവധി ഇല്ലല്ലോ ശിവേട്ടാ.'”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ…
മീരയുടെ കരച്ചിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അതേസമയം…
അഭിനവ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
ജനലിനരികിൽ പോയി മഴയിലേക്ക് നോക്കി.
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ശേഷം…
അവൻ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
“മീര…”
അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ…?”
“ചോദിക്ക്…”
“ഇപ്പോൾ…”
“ആദിത്യൻ ഈ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നാൽ…”
അവൻ കുറച്ചുനേരം നിർത്തി.
“നീ ആരുടെ കൂടെ പോകും…?”
മീര മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു.
അഭിനവ് വീണ്ടും ചോദിച്ചില്ല.
അവന് ആ മൗനം തന്നെ മറുപടിയായിരുന്നു.
അവൻ മെല്ലെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
പരാതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“മീര…”
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പോലും ഞാൻ തയ്യാറാകുന്നത്.”
മീര ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി.
“അഭിനവ്…”
അവൻ കൈ ഉയർത്തി.
“ഒന്നും പറയണ്ട.”
“എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ…”
“നീ സമ്മതിച്ചത്…”
“എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടല്ല.”
“ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകണമെന്നു കരുതിയതുകൊണ്ടാണ്.”
“പക്ഷേ…”
അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“സ്നേഹമില്ലാത്ത ജീവിതം…”
“നിനക്ക് ഞാൻ തരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”
ഹാളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
പുറത്ത് മഴ.
അകത്ത് കണ്ണുനീർ.
അഭിനവ് തന്റെ വിരലിലുണ്ടായിരുന്ന വിവാഹനിശ്ചയ മോതിരം പതുക്കെ ഊരി.
മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഈ വിവാഹം…”
“ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം.”
മീര ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“ഇല്ല…”
“അങ്ങനെ പറയരുത്.”
അഭിനവ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ മനസ്സ്…”
“പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പേ…”
“ആദിത്യന്റെ കൂടെ പോയതാണ്.”
“ഞാൻ…”
“ഇത്രയും നാൾ…”
“അത് തിരിച്ചുവരുമെന്ന് കാത്തിരുന്നു.”
അവൻ ശിവദാസിനെ നോക്കി.
“അങ്കിൾ…”
“നമുക്ക് പോകാം.”
“എവിടേക്ക്…?”
മീര വിറച്ച് ചോദിച്ചു.
ശിവദാസ് മറുപടി പറഞ്ഞു.
“കോഴിക്കോട്ടെ മെഡിക്കൽ കോളേജ്.”
മീരയുടെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം നിന്നുപോയി.
“എന്തിന്…?”
ശിവദാസിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആദിത്യൻ…”
“അവിടെ…”
“ഐ.സി.യുവിലാണ്.”
മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്നിരുന്ന കത്ത് നിലത്തേക്ക് വീണു.
കണ്ണുനീർക്കിടയിലൂടെ അവൾ ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“ആദിത്യാ…”
പുറത്ത് മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
ആ മഴയിൽ…
മൂന്ന് ജീവിതങ്ങൾ…
ഒരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
അധ്യായം 10 – അവസാന പ്രണയലേഖനം
മീരയുടെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശിവദാസ് പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ആദിത്യൻ ഇപ്പോൾ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ഐ.സി.യുവിലാണ്…”
ആ ഒരു വാചകം അവളുടെ ലോകത്തെ രണ്ടായി മുറിച്ചിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിരുന്ന കാറുകളുടെ മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. വിവാഹത്തിനായി അലങ്കരിച്ച വീടിന്റെ നിറമുള്ള ലൈറ്റുകൾ മഴവെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ച് മങ്ങിയ വെളിച്ചമായി നിലത്ത് പടർന്നുകിടന്നു.
മീര പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് നിലത്ത് വീണുകിടന്ന കത്ത് എടുത്തു. അതിലെ മടക്കുകൾ അവൾ വിരലുകൾകൊണ്ട് നേരെയാക്കി. ആ കത്ത് ഇനി ഒരു പേപ്പറല്ലായിരുന്നു. പതിനഞ്ച് വർഷം പറയാതെ പോയ ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു.
അവൾ തല ഉയർത്തി അഭിനവിനെ നോക്കി.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് അവനെ കാണണം.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അപേക്ഷയല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അത് പതിനഞ്ച് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു.
അഭിനവ് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കിനിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മീരയെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളുടെ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ, അവൾക്ക് അർഹമായ ജീവിതം തിരികെ ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും.
അവൻ മെല്ലെ ചിരിച്ചു.
“പോകാം…”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർക്കണം.”
മീര ഒന്നും പറയാതെ അവനെ നോക്കി.
“ഇന്ന് നീ അവനെ കാണാൻ പോകുന്നത്… പഴയ പ്രണയം തിരികെ നേടാനല്ല.”
ഒരു നിമിഷം നിർത്തി അവൻ തുടർന്നു.
“നിങ്ങളുടെ കഥയ്ക്ക് ഒരു അവസാനം എഴുതാനാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. മറുപടി പറയാൻ അവൾക്കായില്ല. തല കുനിച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
അൽപസമയത്തിനകം ശിവദാസിന്റെ കാർ മഴയിലൂടെ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. റോഡിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചങ്ങൾ മഴവെള്ളത്തിൽ നീണ്ട വരകളായി ഒഴുകി. കാറിനുള്ളിൽ ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
മീരയുടെ കൈയിൽ ആദിത്യന്റെ കത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അവസാന പേജ് വീണ്ടും തുറന്നു.
അവിടെ ഇതുവരെ വായിക്കാതെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് വരികൾ മാത്രം.
“മീര…”
“നമ്മൾ ഒരുമിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും വിധിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“ഒരിക്കൽ കൂടി നിന്നെ കാണാൻ മാത്രം ഞാൻ ഓരോ മഴയോടും പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
കാറിന്റെ ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ അവൾക്ക് കോളേജ് കാലത്തെ ആ പഴയ കറുത്ത കുടയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ആശുപത്രിയുടെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി.
രാത്രി പന്ത്രണ്ടര.
അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിന് മുന്നിൽ ആംബുലൻസിന്റെ നീല ലൈറ്റുകൾ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മീര കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ഭാരം തോന്നി.
ഓരോ ചുവടും അവളെ പതിനഞ്ച് വർഷം പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ.
ശിവദാസ് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഐ.സി.യു.യുടെ വാതിലിന് മുന്നിലെത്തി അദ്ദേഹം നിന്നു.
അകത്ത് കയറുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം മീരയെ നോക്കി.
“ധൈര്യമായിരിക്കണം.”
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
ഐ.സി.യുവിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
മോണിറ്ററിന്റെ ബീപ്… ബീപ്… എന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
ജാലകത്തിനപ്പുറം മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയായിരുന്നു.
മുറിയുടെ അറ്റത്തുള്ള കിടക്കയിൽ ഒരാൾ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മീര പതുക്കെ നടന്നു.
ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
അവൾ അടുത്തെത്തി.
ആ മുഖം കണ്ട നിമിഷം…
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
അതേ കണ്ണുകൾ.
അതേ മുഖം.
പ്രായം മാത്രം കൂടിയിരുന്നു.
ആദിത്യൻ…
ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ കറുത്ത നൂൽ കെട്ടിയിരുന്നു.
കോളേജിലെ രണ്ടാം വർഷത്തിൽ മീര കെട്ടിക്കൊടുത്തത്.
അവളുടെ കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ചു.
ആ സ്പർശം അറിഞ്ഞതുപോലെ ആദിത്യന്റെ വിരലുകൾ മെല്ലെ ചലിച്ചു.
അൽപനിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
കാഴ്ച മങ്ങിയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ അവന് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.
അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ക്ഷീണിച്ചൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“മീര…”
ആ ഒരു വിളി…
പതിനഞ്ച് വർഷത്തെ അകലം ഇല്ലാതാക്കി.
മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ഇത്രയും വൈകിയിട്ടും… എന്തിനാ എന്നെ കാത്തിരുന്നത്?”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
മഴയുടെ ശബ്ദം ജനലിന് പുറത്തു തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
“കാരണം…” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“യഥാർത്ഥ പ്രണയത്തിന് അവസാനം ഇല്ല.”
“അവസാനിക്കുന്നത്… പ്രണയലേഖനങ്ങളാണ്.”
അവൻ തലയിണയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെള്ള കവർ പുറത്തെടുത്തു.
മീരയുടെ കൈയിൽ അത് വച്ചുകൊടുത്തു.
“ഇതാണ്…”
“എന്റെ അവസാന പ്രണയലേഖനം.”
കവറിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അതിൽ ഒരു വരി.
“ഈ ജന്മത്തിൽ ഒരുമിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും… അടുത്ത എല്ലാ മഴയിലും ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടെത്തും.”
മീര ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
ജനലിന് പുറത്തുള്ള മഴ പതുക്കെ ശമിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആകാശത്തിലെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ നിലാവെളിച്ചം പുറത്തുവന്നു.
ചില പ്രണയങ്ങൾ വിവാഹത്തിൽ അവസാനിക്കില്ല.
ചിലത് വേർപിരിയലിലും അവസാനിക്കില്ല.
അവ ജീവിച്ചിരിക്കും…
ഒരു മഴയുടെ മണത്തിൽ.
ഒരു പഴയ കത്തിന്റെ മടക്കുകളിൽ.
ആരെങ്കിലും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുവെക്കുന്ന ഒരു ഓർമ്മയായി.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
അർധരാത്രിയിൽ പുറപ്പെടുന്ന അവസാന ട്രെയിനിൽ ഒരു ദുരൂഹ സംഭവം നടക്കുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഒരു പുതിയ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ മിസ്റ്ററി നോവൽ വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ