അവസാന ബെഞ്ചിലെ പെൺകുട്ടി എന്ന ഈ മലയാളം ഹൊറർ കഥ, പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഴയ സ്കൂളിലേക്ക് മടങ്ങിയ സുഹൃത്തുക്കൾ നേരിടുന്ന ഭയാനകമായ അനുഭവങ്ങളുടെയും മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു രഹസ്യത്തിന്റെയും കഥയാണ്.
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഴയ സ്കൂളിലേക്ക് വീണ്ടും കയറുമ്പോൾ അനീഷിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ശൂന്യത നിറഞ്ഞിരുന്നു. മഴ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ഈർപ്പം സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ചിരികളും കളികളും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ സർക്കാർ ഹൈസ്കൂൾ ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“എടാ… ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ലല്ലോ…” രാഹുൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അനീഷ് ചിരിച്ചില്ല.
ആ സ്കൂളിന്റെ ഓരോ മൂലയും അവന് ഓർമ്മകൾ മാത്രമല്ല… പറയാതെ പോയ ചില സത്യങ്ങളും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അന്നത്തെ റീയൂണിയൻ വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്. പഴയ അധ്യാപകരും സഹപാഠികളും എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. ഫോട്ടോകൾ, ചിരികൾ, പഴയ തമാശകൾ… സമയം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
വൈകുന്നേരം പരിപാടികൾ അവസാനിക്കാനിരിക്കെ മീര പറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ പഴയ ക്ലാസ് ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോവാം.”
എല്ലാവർക്കും അത് ഇഷ്ടമായി.
പത്താം ക്ലാസ് ‘ബി’യുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ പൊടിപിടിച്ച ബെഞ്ചുകളും മങ്ങിയ ബ്ലാക്ക്ബോർഡും അവരെ വരവേറ്റു.
ജനലിലൂടെ കയറുന്ന കാറ്റിൽ പഴയ ചോക്ക് പൊടി വായുവിൽ പാറി.
“അയ്യോ… ഇതേ ബെഞ്ചല്ലേ ഞാൻ ഇരുന്നത്.”
“ഇവിടെ നിന്നാണ് സാർ എന്നെ പുറത്താക്കിയത്.”
ഓരോരുത്തരും ഓരോ ഓർമ്മകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.
അനീഷ് പതുക്കെ ക്ലാസിന്റെ അവസാന ബെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ ഹൃദയം ഒറ്റയടിക്ക് നിന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
അവിടെ…
വെള്ള യൂണിഫോം ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
രണ്ട് മുടിപ്പിണ്ണലുകൾ.
തല താഴ്ത്തി എന്തോ എഴുതുകയാണ്.
“ആരാ അത്?”
അവൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു.
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ആര്?”
“അവിടെ…”
അനീഷ് വിരൽ ചൂണ്ടി.
അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
“എടാ… നീ എന്താ കളിയാക്കുന്നേ?”
മീര ചിരിച്ചു.
അനീഷ് വീണ്ടും നോക്കി.
ഇപ്പോൾ ആ ബെഞ്ച് ശൂന്യമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ അവിടേക്ക് നടന്നു.
ബെഞ്ചിന്റെ മുകളിൽ വിരൽ കൊണ്ട് ആരോ ഇപ്പോൾ മാത്രം എഴുതിയതുപോലെ വ്യക്തമായ ഒരു വരി…
“എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അനീഷിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
ആ കൈയെഴുത്ത്…
അത് അവൻ മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളുടേതായിരുന്നു.
നന്ദന.
പത്താം ക്ലാസിൽ അവരുടെ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന നിശ്ശബ്ദയായ പെൺകുട്ടി.
അവളെ അവസാനമായി കണ്ട ദിവസവും ഇതേ ബെഞ്ചിലായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് മുതൽ അവൾ സ്കൂളിൽ വന്നില്ല.
പിന്നീട് ആരും അവളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചുമില്ല.
അധ്യാപകർ പോലും വിഷയം മാറ്റുമായിരുന്നു.
അന്ന് അത് എല്ലാവർക്കും സാധാരണ സംഭവമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന്…
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
അവളുടെ കൈയെഴുത്ത് വീണ്ടും ആ ബെഞ്ചിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ക്ലാസിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു വയോധിക ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ആ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് ഇന്നും അന്വേഷിക്കുന്നവരുണ്ടോ?”
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
സ്കൂളിലെ പഴയ പ്യൂൺ ഗോപി ചേട്ടനായിരുന്നു അത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ആ പേര് ഇവിടെ പറയരുത് മക്കളേ…”
“കാരണം…”
“അവൾ ഇന്നും ഈ ക്ലാസ് വിട്ടുപോയിട്ടില്ല.”
ഗോപി ചേട്ടൻ അത് പറഞ്ഞ നിമിഷം…
ക്ലാസിന്റെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഒരു പുസ്തകം സ്വയം നിലത്തേക്ക് വീണു.
അതിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“ഇത്തവണ ആരും രക്ഷപ്പെടില്ല…”
ഗോപി ചേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ ക്ലാസ് മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ചിരിച്ചും കളിച്ചും നിന്നിരുന്ന മുഖങ്ങളിലെല്ലാം ഇപ്പോൾ ഭയത്തിന്റെ നിറം പടർന്നിരുന്നു.
“ചേട്ടാ… നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്? നന്ദന എവിടെയാണിപ്പോൾ?” അനീഷ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ഗോപി ചേട്ടൻ മറുപടി പറയാതെ ക്ലാസ് മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾക്ക് സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ… പഴയ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ പിന്നിലുള്ള റെക്കോർഡ് മുറിയിലേക്ക് വരൂ.”
അത് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അപ്രത്യക്ഷനായി.
“പോകണോ?” മീര ചോദിച്ചു.
“ഇത്രയും വരെ വന്ന സ്ഥിതിക്ക്… പോകാം.” അനീഷ് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അഞ്ചുപേരും സ്റ്റാഫ് റൂമിന് പിന്നിലെ ഇടുങ്ങിയ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു. അവിടം വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്തതുപോലെ തോന്നി. ചുമരുകളിൽ പച്ചപ്പും ചിലന്തിവലകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു പഴയ ഇരുമ്പ് വാതിലിന് മുന്നിൽ ഗോപി ചേട്ടൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്നതും പൊടിപിടിച്ച ഫയലുകളുടെ ഗന്ധം മുറിയിലാകെ പടർന്നു.
“ഇവിടെയുണ്ട്… നിങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം.”
അദ്ദേഹം ഒരു പഴയ അറ്റൻഡൻസ് രജിസ്റ്റർ എടുത്ത് അനീഷിന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
2009…
പത്താം ക്ലാസ് ബി.
ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും പേര് വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു.
അനീഷ് വേഗത്തിൽ ഓരോ പേജും മറിച്ചു.
“നന്ദന…”
ആ പേര് എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഇല്ലല്ലോ…” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.
അനീഷിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
“അത് അസാധ്യമാണ്… അവൾ നമ്മുടെ കൂടെ പഠിച്ചതാണ്.”
അപ്പോൾ ഗോപി ചേട്ടൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“വീണ്ടും തുറന്ന് നോക്ക്.”
അനീഷ് വീണ്ടും അതേ പേജ് തുറന്നു.
ഇത്തവണ…
അവിടെ ഒരു പുതിയ പേര് തെളിഞ്ഞു.
നന്ദന കെ.
ഹാജർ കോളത്തിൽ എല്ലാ ദിവസവും ✔️ അടയാളങ്ങൾ.
അനീഷ് ഞെട്ടി.
“ഇത് എങ്ങനെയാ?”
മീര രജിസ്റ്റർ വാങ്ങി നോക്കി.
“ഇവിടെ ആ പേരൊന്നുമില്ലല്ലോ.”
അനീഷ് വീണ്ടും നോക്കി.
അവന് മാത്രം ആ പേര് വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോൾ രജിസ്റ്ററിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണു.
പത്താം ക്ലാസിലെ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ.
എല്ലാവരും അതിലേക്ക് നോക്കി.
രാഹുൽ…
മീര…
അനീഷ്…
എല്ലാവരും അതിലുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം ആരോ കറുത്ത മഷി കൊണ്ട് മനപ്പൂർവം മായ്ച്ചിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ ഒരു തീയതി.
18 ഓഗസ്റ്റ് 2009
അതിന് താഴെ ഒരു വാചകം.
“സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ… ഞാൻ ഇന്നും ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് ശരിക്കും അവളെ ഓർമ്മയുണ്ടോ… അതോ ആരോ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളോട് കളിക്കുകയാണോ?”
ആ ചോദ്യം മുറിയിൽ മുഴങ്ങിനിൽക്കുമ്പോൾ…
പുറത്ത് സ്കൂളിന്റെ പഴയ മണി സ്വയം മുഴങ്ങി.
ടങ്… ടങ്… ടങ്…
ഗോപി ചേട്ടന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി.
“സമയം ആറുമണി…”
“ഇനി നിങ്ങൾ ഈ സ്കൂളിൽ നിന്ന് ഉടൻ പുറത്തുപോകണം.”
“എന്തുകൊണ്ട്?” അനീഷ് ചോദിച്ചു.
ഗോപി ചേട്ടൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“കാരണം…”
“സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചാൽ…”
“അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന കുട്ടി… ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും.”
അതേ നിമിഷം…
ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മൃദുവായ ചിരി കേട്ടു.
അഞ്ചുപേരും ഒരേസമയം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
പൊടിപിടിച്ച ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ…
വെള്ള യൂണിഫോം ധരിച്ച നന്ദന അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ വലതുകൈ പതുക്കെ ഉയർന്നു…
അവൾ അനീഷിനെ മാത്രം വിരൽചൂണ്ടി വിളിച്ചു.
അനീഷിന്റെ കാലുകൾ നിലത്ത് ഉറഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി.
ജനൽച്ചില്ലിന് അപ്പുറം നിന്നിരുന്ന നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് ഭയമോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ക്ലാസിൽ കാണാറുണ്ടായിരുന്ന അതേ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി മാത്രം.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ…
അവ കണ്ണുകളിലായിരുന്നു എന്തോ അസ്വാഭാവികമായത്.
അവൾ പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി, ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ട് ഒരേയൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
“വാ…”
“അനീഷ്… നോക്കണ്ട…!” മീര അവന്റെ കൈ പിടിച്ചുവലിച്ചു.
അവൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റി.
വീണ്ടും ജനലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
ജനൽ കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അപകടമാണ്.”
ഗോപി ചേട്ടൻ അവരെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി.
സ്കൂൾ വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഓരോ ക്ലാസ് മുറിയും ഇരുണ്ടുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
പത്താം ക്ലാസ് ‘ബി’യുടെ വാതിൽ മാത്രം പതുക്കെ അടയുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആരും അകത്തുനിന്ന് തള്ളുന്നതുപോലെ.
“ചേട്ടാ… നന്ദനയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
അനീഷ് ചോദിച്ചു.
ഗോപി ചേട്ടൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നടന്നു.
ശേഷം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ആ ദിവസത്തെ കാര്യം ഇന്നുവരെ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല…”
“കാരണം പറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കില്ല.”
എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
“ഓഗസ്റ്റ് പതിനെട്ട്…”
“വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിട്ടും നന്ദന വീട്ടിലേക്ക് പോയില്ല.”
“രാത്രിവരെ എല്ലാവരും തിരഞ്ഞു.”
“അവസാനം…”
“അവളുടെ സ്കൂൾ ബാഗ് മാത്രം ഈ ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് കിട്ടി.”
“പിന്നെ?”
മീര ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ… അവളെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലനായി.
“ഒരു മിനിറ്റ്…”
“എനിക്ക് എന്തോ ഓർമ്മ വരുന്നു.”
എല്ലാവരും അയാളെ നോക്കി.
“അന്ന്… നമ്മളെല്ലാവരും സ്കൂൾ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ…”
“നന്ദന ആരുമായോ വഴക്കിട്ടിരുന്നു.”
“ആരോടാണ്?”
അനീഷ് ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“ഓർമ്മ കിട്ടുന്നില്ല…”
“മുഖം മാത്രം കാണുന്നില്ല…”
“ആരെങ്കിലും മനപ്പൂർവം എന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചതുപോലെ…”
അപ്പോഴേക്കും കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
മിന്നൽ ആകാശം കീറിമുറിച്ചു.
മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സ്കൂളിന്റെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഒരു ജനലിൽ…
വെള്ള യൂണിഫോമിട്ട ഒരാളുടെ രൂപം തെളിഞ്ഞു.
മീര വിറച്ച് അനീഷിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു.
“അവിടെ നോക്ക്…”
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ രൂപം അനങ്ങാതെ അവരെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മിന്നൽ അവസാനിച്ചതോടെ ഇരുട്ട് വീണ്ടും വീണു.
അടുത്ത മിന്നലിൽ…
ആ രൂപം ജനലിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം…
സ്കൂൾ മുറ്റത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ തല താഴ്ത്തി പതുക്കെ നടന്ന് തുടങ്ങി.
ഓരോ ചുവടുവയ്ക്കുമ്പോഴും നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ കാൽപ്പാടുകൾ പതിഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
ആ കാൽപ്പാടുകൾ മുന്നോട്ടല്ല…
പിന്നോട്ടായിരുന്നു.
ഗോപി ചേട്ടൻ പേടിച്ചുപോയി.
“ഓടൂ…!”
“അവൾ നിങ്ങളെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്.”
അഞ്ചുപേരും മഴയിലൂടെ സ്കൂൾ ഗേറ്റിലേക്ക് ഓടി.
ഗേറ്റ് കടക്കാൻ പോകുന്നതിനിടെയാണ്…
അനീഷിന്റെ ഫോൺ സ്വയം റിംഗ് ചെയ്തത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
📞 നന്ദന (Calling…)
അവൻ ആ നമ്പർ പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് തന്നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു.
വിറയുന്ന കൈകളോടെ കോൾ എടുത്തു.
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ആദ്യം കേട്ടത് ശക്തമായ ശ്വാസം മാത്രം.
അതിനുശേഷം…
വളരെ പതുക്കെ…
പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം.
“അനീഷ്…”
“അന്ന്… നിങ്ങൾ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോയത് എന്തിനായിരുന്നു?”
ഫോൺ പെട്ടെന്ന് കട്ട് ആയി.
അനീഷ് തല ഉയർത്തി നോക്കി.
സ്കൂൾ ഗേറ്റിന് തൊട്ടുമുന്നിൽ…
മഴ നനഞ്ഞ വെള്ള യൂണിഫോമിൽ…
നന്ദന നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
അവളുടെ കൈയിൽ…
2009-ലെ അതേ സ്കൂൾ ബാഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അനീഷിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ഒരേയൊരു പേര്.
“നന്ദന Calling…”
അവൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
സ്കൂൾ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ മഴ നനഞ്ഞ വെള്ള യൂണിഫോമിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നു.
അവളുടെ കൈയിൽ പഴയ നീല സ്കൂൾ ബാഗ്.
മുഖത്ത് മൃദുവായ പുഞ്ചിരി.
“നന്ദന…”
അനീഷിന്റെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു.
മീരയും രാഹുലും മറ്റുള്ളവരും അവൻ നോക്കുന്ന ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“അനീഷ്… അവിടെ ആരുമില്ല.”
അവരുടെ ശബ്ദം അവന്റെ ചെവിയിൽ മങ്ങിയൊച്ചയായി മാത്രം കേട്ടു.
നന്ദന പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് സ്കൂൾ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നടന്നു.
ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അനീഷ് അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടി.
“അനീഷ്… നിൽക്ക്!”
മീര വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ കേട്ടില്ല.
മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
നന്ദന ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് കയറി.
അവസാന ബെഞ്ചിനരികിൽ എത്തി അവൾ നിന്നു.
പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അനീഷിനെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരുണ്ടായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ശരിക്കും ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലേ…?”
അനീഷ് മിണ്ടാനാകാതെ നിന്നു.
നന്ദന ബെഞ്ചിനടിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“അത് തുറക്കൂ.”
അനീഷ് മുട്ടുകുത്തി ബെഞ്ചിനടിയിൽ കൈയിട്ടു.
പൊടിപിടിച്ച മരപ്പാളിയുടെ അടിയിൽ ചെറിയൊരു രഹസ്യ അറ.
അതിൽ പഴകിയ ഒരു ഡയറിയും മടക്കി വെച്ച ഒരു കത്തും.
വിറയുന്ന കൈകളോടെ അവൻ കത്ത് തുറന്നു.
“അനീഷ്…
എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.
പക്ഷേ ഇന്ന് സ്കൂളിൽ നടന്ന കാര്യം ഞാൻ ആരോടും പറയില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
അവർ എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ… ഒരിക്കൽ എങ്കിലും സത്യം പറയണം.
– നന്ദന.”
അനീഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അതേ നിമിഷം…
പതിനഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഓർമ്മകൾ മിന്നൽ പോലെ മനസ്സിലേക്ക് തിരികെ വന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം…
ചില സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥികൾ നന്ദനയെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടിരുന്നു.
ഭയന്നുപോയ അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി.
പിറ്റേന്ന് നന്ദനയെ കാണാതായി.
പിന്നീട്…
ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
അനീഷും…
സ്വന്തം ഭയം കാരണം സത്യം മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ കുഴിച്ചുമൂടി.
“ഞാൻ…”
“ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കേണ്ടതായിരുന്നു…”
അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
നന്ദന പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി സമാധാനം തെളിഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പ്രതികാരം വേണ്ടായിരുന്നു, അനീഷ്…”
“എനിക്ക് മറക്കപ്പെടാൻ മാത്രമേ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നുള്ളൂ.”
“ഒരാൾ എങ്കിലും സത്യം ഓർക്കണം…”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ… നീ ഓർത്തു.”
അടുത്ത നിമിഷം…
ക്ലാസ് മുറിയിലാകെ വീശിയ കാറ്റിൽ ചോക്ക് പൊടി ഉയർന്നു.
നന്ദനയുടെ രൂപം പതുക്കെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അവൾ അവസാനമായി പറഞ്ഞു.
“ഇനി എനിക്ക് പോകാം…”
ഒരു വെള്ള പ്രകാശത്തിൽ അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായി.
മറുദിവസം അനീഷും കൂട്ടുകാരും പോലീസിൽ പരാതി നൽകി.
വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള കേസ് വീണ്ടും തുറന്നു.
പഴയ രേഖകളും സാക്ഷിമൊഴികളും പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, അന്നത്തെ സംഭവത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ട് മുൻ വിദ്യാർത്ഥികൾ കുറ്റക്കാരാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
നന്ദനയുടെ കുടുംബത്തിന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നീതി ലഭിച്ചു.
ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ്…
അനീഷ് വീണ്ടും സ്കൂളിലെത്തി.
പത്താം ക്ലാസ് ‘ബി’യുടെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ പൂച്ചെണ്ട് വെച്ചു.
ബെഞ്ചിൽ ചോക്ക് കൊണ്ട് ആരോ ഒരു വരി എഴുതിയിരുന്നു.
“നന്ദി…”
അവൻ മൃദുവായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ജനലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വീശി.
ആ കാറ്റിനൊപ്പം പരിചിതമായ ഒരു ചിരിയും.
പക്ഷേ ഇത്തവണ…
അതിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു ആത്മാവിന് ഒടുവിൽ സമാധാനം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.
അവസാനം.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഫോൺകോൾ എടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ് “അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ”. അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹവും തെറ്റിദ്ധാരണയും വൈകിപ്പോയ തിരിച്ചറിവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ വികാരഭരിതമായ കഥയും വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
കേരള പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ്
