അവസാനത്തെ കത്ത്: മഴയുള്ള രാത്രിയിലെ കാത്തിരിപ്പ്
മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രികളോട് മീരയ്ക്ക് എന്നും ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ജനലിന്റെ ചില്ലിൽ പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നോക്കി അവൾ മണിക്കൂറുകളോളം ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷമായി ആ മഴയ്ക്ക് അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു അർത്ഥം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മഴയിലും അവൾ അറിയാതെ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും. പത്ത് വർഷം മുമ്പ് ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ തന്നോട് അവസാനമായി സംസാരിച്ച അരുണിന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിയും. അവൻ പോയിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, അവൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ മാത്രം അവൾക്ക് മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അരുൺ അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പ്രണയമായിരുന്നു. കോളേജ് കാലത്ത് തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം ഇരുവരും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കൊണ്ടുപോകുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വീട്ടുകാർ ആദ്യം എതിർത്തില്ലെങ്കിലും, പിന്നീട് മീരയുടെ അച്ഛൻ ആ ബന്ധത്തിന് എതിരായി. കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി, ബന്ധുക്കളുടെ അഭിപ്രായം—ഓരോ കാരണവും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം മീരയെ അരുണിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് മീരയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം. അരുണിനൊപ്പം ഒരു ജീവിതം.
അന്ന് രാത്രി പതിനൊന്ന് മണിക്ക് പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തണമെന്ന് അരുൺ പറഞ്ഞിരുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ഒരുമിച്ച് മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് പോകാമെന്നും, പിന്നീട് കുടുംബത്തെ നേരിട്ട് സംസാരിക്കാമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. മീര പോകാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. പക്ഷേ വീട്ടിൽ അച്ഛനുമായി ഉണ്ടായ വഴക്കിന് ശേഷം അവൾ മുറിയിൽ പൂട്ടിക്കിടന്നു. ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ അരുണിന്റെ നിരവധി മിസ്ഡ് കോളുകൾ കണ്ടു. അവസാനമായി വന്ന മെസേജ് മാത്രം അവൾ വായിച്ചു.
“ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
അവൾ പോയില്ല.
അരുൺ പോയി.
പിന്നീട് അവൻ തിരികെ വന്നില്ല.
പത്ത് വർഷമായി മറക്കാൻ കഴിയാത്ത പേര്
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയെങ്കിലും മീരയുടെ മനസ്സ് ഒരിടത്ത് തന്നെ നിന്നുപോയിരുന്നു. അരുൺ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞത്. മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചുവെന്നും ചിലർ പറഞ്ഞു. വിദേശത്തേക്ക് പോയെന്നും മറ്റുചിലർ പറഞ്ഞു. വ്യക്തമായ ഒരു മറുപടി ലഭിക്കാത്തതായിരുന്നു അവളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും അവൻ സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ തനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാമായിരുന്നുവെന്ന് മീര പല രാത്രികളിലും ചിന്തിച്ചിരുന്നു.
അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷവും ആ ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ തന്നെ കിടന്നു. അച്ഛന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ പോലും അരുണിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചാൽ തന്റെ പഴയ മുറിവ് വീണ്ടും തുറക്കുമെന്നായിരുന്നു ഭയം. അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ജോലി, വീട്, സുഹൃത്തുക്കൾ, ദിവസേനയുള്ള തിരക്ക്—ഇവയെല്ലാം അവളുടെ ജീവിതത്തെ നിറച്ചെങ്കിലും, ആരും അറിയാത്ത ഒരു ശൂന്യത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിനിന്നു.
അന്ന് രാത്രി പതിവിലും ശക്തമായ മഴയായിരുന്നു. മീര ജനൽ അടയ്ക്കാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ വാതിലിൽ മൂന്ന് തവണ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ടക്… ടക്… ടക്…
അവൾ നിശ്ചലമായി.
രാത്രി പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“ആരാ?”
മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
വീണ്ടും മുട്ടി.
മീര പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിലെ ചെറിയ ഗ്ലാസ് ഭാഗത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു വയോധികനെ കണ്ടു. കയ്യിൽ പഴയ തുകൽ ബാഗ്. മഴയിൽ മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
അവളുടെ കൈയിലെത്തിയ അവസാനത്തെ കത്ത്
വയോധികൻ കുറച്ചുനേരം മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
“മീരയാണോ?”
“അതെ.”
അയാൾ തന്റെ ബാഗിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു തവിട്ടുനിറമുള്ള കവർ പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്.”
മീര കവർ വാങ്ങി. കവറിന്റെ മുകളിൽ അവളുടെ പേര് എഴുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പിന്നിലെ കൈയക്ഷരം കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു. ആ അക്ഷരങ്ങൾ അവൾക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. പത്ത് വർഷം മുമ്പ് തന്റെ നോട്ട്ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജിൽ “മീര” എന്ന് എഴുതിയ അതേ കൈയക്ഷരം.
“ഇത് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?”
വയോധികൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“ആരാണ് തന്നത്?”
അയാൾ വാതിൽപ്പടിയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
“ചില കത്തുകൾ എത്താൻ സമയമെടുക്കും.”
മീര ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അയാളെ നോക്കി.
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
വയോധികൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇത് സൂക്ഷിച്ചുവെക്കണം.”
അയാൾ തിരിഞ്ഞ് മഴയിലേക്ക് നടന്നു.
മീര വാതിൽ അടച്ചു.
കവർ കൈയിൽ പിടിച്ച് കുറച്ചുനേരം അവൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പിന്നെ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു.
അവൾ കവറിന്റെ മുകൾഭാഗം പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് നാല് പേജുകളുണ്ടായിരുന്നു.
മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്—
“മീരയ്ക്ക്…”
അവൾ ആദ്യ വരി വായിച്ചു.
“എന്നെ നീ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ക്ഷമിക്കുമോ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പത്ത് വർഷത്തിന് ശേഷം അരുണിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും അവളുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവസാനത്തെ കത്ത് പറഞ്ഞ ആദ്യ സത്യം
മീര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“മീരാ…”
“ഈ കത്ത് നിന്റെ കയ്യിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ എവിടെയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ പത്ത് വർഷമായി നീ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം തെറ്റാണ്.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ ആ വരിയിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായി.
“ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതല്ല.”
അവളുടെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ തകർന്നതുപോലെ തോന്നി.
“അന്ന് രാത്രി നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ വന്നിരുന്നു. പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നെ കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അടിയന്തരമായി ഫോൺ വന്നു. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അപകടം സംഭവിച്ചിരുന്നു.”
“ഞാൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി.”
“അടുത്ത ദിവസം നിന്നെ കാണാൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ നിന്റെ വീട്ടിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
മീര കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവൾക്ക് ആ ദിവസങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നു.
അടുത്ത ദിവസം അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്—
“അവൻ പോയി.”
അത്ര മാത്രം.
അവൾ കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു.”
“നിന്റെ പഴയ വീട്ടിൽ പോയി.”
“നിന്റെ കോളേജിൽ അന്വേഷിച്ചു.”
“നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് ചോദിച്ചു.”
“പക്ഷേ നീ എവിടെയാണെന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ല.”
“അതിനിടയിൽ എന്റെ അമ്മ മരിച്ചു.”
“അതിനുശേഷം ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നില്ല.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വീണു.
പത്ത് വർഷം അവൾ അരുണിനെ വെറുത്തിരുന്നു.
പക്ഷേ അവനും അവളെ അന്വേഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?
അവൾ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
മറച്ചുവെച്ച സത്യം പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു
“ഒരു വർഷം മുമ്പാണ് എനിക്ക് യഥാർത്ഥ സത്യം മനസ്സിലായത്.”
“നമ്മളെ വേർപെടുത്തിയത് ആരാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.”
മീരയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
അടുത്ത വരി വായിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ഭയമായി.
“നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു.”
“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെന്നും, കുടുംബത്തിന്റെ തീരുമാനത്തിന് സമ്മതിച്ചെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.”
“ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.”
“നിന്റെ നമ്പർ മാറിയിരുന്നു.”
“പിന്നെ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.”
“കാരണം നീ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.”
മീര കത്ത് മടക്കി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അച്ഛനോടുള്ള അവസാനത്തെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു.
“മോളേ… ചില സത്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് ചിലപ്പോൾ നല്ലത്.”
അന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥം അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
അവസാനത്തെ കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പഴയ വിലാസം
കത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് അരുൺ വീണ്ടും എഴുതിയിരുന്നു.
“മീരാ…”
“നിന്നോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”
“ഈ കത്ത് വായിച്ച ശേഷം നീ എന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
“നാളെ വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിക്ക് പഴയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ മൂന്നാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വരിക.”
“ഞാൻ അവിടെ കാത്തിരിക്കും.”
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു വരി.
“നീ വരാതിരുന്നാലും ഞാൻ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തില്ല.”
“പത്ത് വർഷം മുമ്പ് ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരുന്നതുപോലെ…”
“ഈ പ്രാവശ്യം കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്.”
മീര കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
ആ രാത്രി അവൾക്ക് ഉറങ്ങാനായില്ല.
ജനലിന് പുറത്തേക്ക് മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പത്ത് വർഷം മുമ്പ് അവൾ പോകാതെ വിട്ട അതേ മഴ.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു അവസരമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ട സത്യം തിരികെ കണ്ടെത്താനുള്ള അവസരം.
പത്ത് വർഷം വൈകിയ മറുപടി
അച്ഛന്റെ പഴയ ഡയറിയിൽ കണ്ട പേര്
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മീര ആദ്യം ചെയ്തത് അച്ഛന്റെ പഴയ അലമാര തുറക്കുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി തുറന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഡ്രോയറിൽ പഴയ രേഖകളും ബാങ്ക് പേപ്പറുകളും കത്തുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോന്നും പരിശോധിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു കറുത്ത ഡയറി അവളുടെ കൈയിൽപ്പെട്ടു.
അത് അച്ഛന്റെ ഡയറിയായിരുന്നു.
മീര പതുക്കെ പേജുകൾ മറിച്ചു.
വർഷങ്ങളായി എഴുതിയിരുന്ന ചെറിയ കുറിപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഒരു പേജിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി.
“അരുൺ.”
പേരിന് താഴെ ഒരു തീയതി.
അവൾ ആ പേജ് വായിച്ചു.
“ഇന്ന് അരുണിനെ കണ്ടു.”
“മീരയെ അവനൊപ്പം പോകാൻ അനുവദിക്കാനാവില്ല.”
അടുത്ത വരി മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
അതിനുശേഷം ഒരു വാചകം മാത്രം.
“അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ എന്നെ വെറുക്കേണ്ടിവന്നാലും, ഒരിക്കൽ അവൾ എന്നെ മനസ്സിലാക്കും.”
മീര ഡയറി അടച്ചു.
അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ആ നിമിഷം പുതിയൊരു അർത്ഥം ലഭിച്ചു.
അദ്ദേഹം ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നോ?
അല്ലെങ്കിൽ മകളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിൽ എടുത്ത ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനമായിരുന്നോ?
അതിനുള്ള ഉത്തരം ഇനി അവളുടെ കൈയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു.
അവസാനത്തെ കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചപ്പോൾ
മീര വീണ്ടും അരുണിന്റെ കത്ത് എടുത്തു. ഈ പ്രാവശ്യം ഓരോ വരിയും പതുക്കെ വായിച്ചു. ആദ്യ വായനയിൽ കാണാതെ പോയ ചെറിയൊരു വാചകം അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
“മീരാ, ഞാൻ നിന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അവൾ ഞെട്ടി.
അടുത്ത വരി.
“നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ കാണാൻ വന്ന ദിവസം…”
“അദ്ദേഹം ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു.”
“അത് നിന്നോട് പറയാൻ എനിക്ക് ഇതുവരെ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
കത്തിന്റെ അവിടെ എഴുത്ത് അവസാനിച്ചിരുന്നു.
താഴെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്.
“നമ്മൾ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ പറയാം.”
മീര കുറച്ചുനേരം ആ വാചകത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അരുൺ എന്താണ് മറച്ചുവെച്ചത്?
അവളുടെ അച്ഛൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
അവരെ വേർപെടുത്തിയ കഥയിൽ ഇനിയും മറ്റൊരു സത്യമുണ്ടോ?
അഞ്ചുമണിക്ക് ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം.
പഴയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള യാത്ര
വൈകുന്നേരം നാല് മണിക്ക് മീര വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ടാക്സിയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിന്റെ തിരക്ക് പതുക്കെ പിന്നിലായി. പഴയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്ന റോഡുകൾ ഇപ്പോൾ വളരെ മാറിയിരുന്നു. പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ വന്നിരുന്നു. പഴയ കടകളിൽ പലതും ഇല്ലാതായി.
പക്ഷേ സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിലെ ആ വലിയ ആൽമരം ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മീരയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
പത്ത് വർഷം മുമ്പ് അരുൺ കാത്തിരുന്ന സ്ഥലം.
ഇന്ന് അവൾ അവനെ കാത്തിരിക്കാൻ പോകുന്നു.
സ്റ്റേഷനിലെത്തുമ്പോൾ സമയം നാല് മണി അമ്പത്തിയഞ്ച്.
അവൾ മൂന്നാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നടന്നു.
പഴയ ബെഞ്ച് ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അതിൽ ഇരുന്നു.
അഞ്ച് മണിയായി.
അരുൺ വന്നില്ല.
അഞ്ച് പത്ത്.
ഇനിയും ഇല്ല.
അഞ്ചര.
മീരയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും പഴയ ഭയം വളർന്നു.
“ഇതും മറ്റൊരു കാത്തിരിപ്പാണോ?”
Section C – പത്ത് വർഷത്തിന് ശേഷം
മൂന്നാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ആ മുഖം
ആറ് മണിയാകാൻ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ ബാക്കിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“മീരാ…”
അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.
ആദ്യ നിമിഷം അവൾക്ക് ആ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മുടിയിൽ വെള്ള നിറം.
മുഖത്ത് ക്ഷീണം.
കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും ചെറിയ ചുളിവുകൾ.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ…
അവൾക്ക് അവ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
“അരുൺ…”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീ വരുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്കും.”
അരുൺ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞു.”
“അറിയാം.”
“നീ മാറിയിട്ടില്ല.”
മീര ചിരിച്ചു.
“നീ മാത്രം വയസ്സായല്ലോ.”
അരുൺ ആദ്യമായി തുറന്നു ചിരിച്ചു.
“പത്ത് വർഷം വെറുതെയല്ലല്ലോ.”
അവർ രണ്ടുപേരും പഴയ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
ട്രെയിനുകൾ വരികയും പോകുകയും ചെയ്തു.
ആളുകൾ അവരുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ അവരുടെ ലോകത്ത് ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നു.
അവസാനത്തെ കത്ത് ചോദിക്കാത്ത ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകി
മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“നീ എന്നെ ശരിക്കും അന്വേഷിച്ചിരുന്നോ?”
“അതെ.”
“എത്രകാലം?”
അരുൺ ചിരിച്ചില്ല.
“നിന്നെ മറക്കുന്നതുവരെ.”
മീര അവനെ നോക്കി.
“മറന്നോ?”
അരുൺ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഇല്ല.”
അവൾ തല താഴ്ത്തി.
“ഞാനും ഇല്ല.”
അരുൺ പതുക്കെ ശ്വാസമെടുത്തു.
“മീരാ…”
“എന്താ?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നെ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടിരുന്നു.”
മീര ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“അതെ.”
“എപ്പോൾ?”
“അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മൂന്ന് മാസം മുമ്പ്.”
മീരയുടെ മുഖം മാറി.
“എന്നോട് എന്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ല?”
“അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞത്…”
അരുൺ നിശ്ശബ്ദനായി.
“എന്താണ്?”
“നിന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലെന്ന്.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ…”
അരുൺ അവളുടെ കൈയിൽ പതുക്കെ കൈവച്ചു.
“അദ്ദേഹം മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു.”
“എന്ത്?”
അരുൺ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ എന്നെ ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്.”
മീര ഒന്നും പറയാനായില്ല.
പത്ത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ഒരു അവസാനം
ദൂരെയായി ട്രെയിൻ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അരുൺ എഴുന്നേറ്റു.
“നമുക്ക് പോകാം.”
മീര അവനെ നോക്കി.
“എവിടെ?”
“അറിയില്ല.”
“ടിക്കറ്റ്?”
“ഇല്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“പത്ത് വർഷം മുമ്പും ടിക്കറ്റ് ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ അന്ന് നീ വന്നില്ല.”
മീര പതുക്കെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഇത്തവണ ഞാൻ വന്നല്ലോ.”
ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെത്തി നിന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ട്രെയിനിലേക്ക് കയറി.
ജനലിനരികിൽ ഇരുന്ന മീര പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ അരുണിന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പറയേണ്ടതെല്ലാം അവർ പത്ത് വർഷം മുമ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നു.
പറയാതെ പോയതെല്ലാം…
അവസാനത്തെ കത്ത് പറഞ്ഞുതീർത്തിരുന്നു.
ട്രെയിൻ പതുക്കെ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടു.
പഴയ പ്ലാറ്റ്ഫോം പിന്നിലേക്ക് അകന്നു.
മീര കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
പത്ത് വർഷമായി അവൾ കാത്തിരുന്ന ഒരാൾ ഇപ്പോൾ അവളുടെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു.
ചില ബന്ധങ്ങൾ അവസാനിച്ചുവെന്ന് നമ്മൾ കരുതും.
ചില കത്തുകൾ ഒരിക്കലും എത്തില്ലെന്നും കരുതും.
പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ…
വൈകിയെത്തുന്ന ഒരു കത്ത് പോലും ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയും.
അവസാനത്തെ കത്ത് അവർക്കൊരു അവസാനമല്ലായിരുന്നു.
അത് അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു.
💔 വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
കേരള ടൂറിസം – കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യം
