ശരീരത്തിന്റെ അവകാശി. ഒരു മഴരാത്രി… ശരീരം വിൽക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പോലും ഹൃദയം ഒരാളുടേത് മാത്രമായിരുന്നു…
പകൽ മുഴുവൻ ഇരുണ്ടുമൂടിയ ആകാശം, സന്ധ്യയായപ്പോൾ അതിന്റെ മുഴുവൻ സങ്കടവും ഭൂമിയിലേക്ക് ഒഴുക്കിവിട്ടതുപോലെ മഴ തകർത്തു പെയ്തു. റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ വെള്ളത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കണ്ണാടിക്കഷണങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു. പതിനാറാം നിലയിലെ ആ ആഡംബര അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ചില്ലുജാലകങ്ങളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പരസ്പരം മത്സരിച്ച് ഒഴുകുകയായിരുന്നു.
നഗരം പൊതുവെ ഉള്ളതിലും തിരക്കിലായിരുന്നു
അകത്ത്… മുറിക്കുള്ളിൽ വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം പരന്നിരുന്നു. ഭിത്തിയിലെ ആധുനിക ചിത്രങ്ങൾ, മൃദുവായ കാർപെറ്റ്, വിലകൂടിയ സോഫ, കോഫി ടേബിളിലെ പുതിയ റോസാപ്പൂക്കൾ… എല്ലാം ആ മുറിയെ മനോഹരമാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനൊരു ആത്മാവില്ലായിരുന്നു. അവിടെ ചിരികൾ വാടകയ്ക്ക് വരുമായിരുന്നു. വികാരങ്ങൾ ഒരിക്കലും താമസിച്ചിരുന്നില്ല.
ചില്ലുജാലകത്തിനരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് നഗരം നോക്കുകയായിരുന്നു ആര്യ.
മഴ അവൾക്ക് എന്നും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
ഒരുകാലത്ത്.
ഇപ്പോൾ ഓരോ മഴയും അവൾക്ക് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് നഷ്ടങ്ങളെയാണ്.
അവൾ വലതുകൈ കൊണ്ട് ചില്ലിൽ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന ഒരു മഴത്തുള്ളിയെ പിന്തുടർന്നു. തുള്ളി താഴേക്ക് പതിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതവും. എവിടെ നിന്നാണ് തകർന്നുതുടങ്ങിയതെന്ന് ഇന്നുവരെ അവൾക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല.
ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ അവൾ പതുക്കെ ഇരുന്നു.
മേക്കപ്പ് ബോക്സ് തുറന്നു.
മുഖത്ത് പൗഡർ പുരട്ടി.
ചുണ്ടുകളിൽ നിറം ചേർത്തു.
കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ക്ഷീണം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
കണ്ണുകളിലെ ശൂന്യത മറയ്ക്കാൻ ഒരു സൗന്ദര്യവർധക വസ്തുവും ഇതുവരെ കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നില്ല.
കണ്ണാടിയിലെ പ്രതിബിംബം നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ മന്ദഹസിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സ്വയം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളുടെ പരിഹാസം മാത്രമായിരുന്നു അത്.
“ഇനിയും എത്ര രാത്രികൾ…?”
ചോദ്യം അവൾ സ്വയം തന്നോടായിരുന്നു.
മറുപടി പതിവുപോലെ നിശ്ശബ്ദത നൽകി.
അപ്പോഴാണ് മൊബൈൽ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വിറച്ചത്.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
“Guest arriving in 15 minutes.”
അവൾ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു.
ഇനി ഒന്നും വായിക്കാനില്ല.
ഇന്നും ഒരാൾ വരും.
കുറച്ച് സമയം ചെലവഴിക്കും.
പണം മേശപ്പുറത്ത് വെക്കും.
പിന്നെ പോകും.
മുഖങ്ങൾ മാറും.
മുറി മാറില്ല.
ജീവിതവും.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി.
ഒറ്റത്തവണ.
അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ല.
വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
ഇത്തവണ കുറച്ചുകൂടി ശക്തമായി.
ആര്യ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്ത് പതുക്കെ വാതിലിലേക്ക് നടന്നു.
ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ മനസ്സ് കൂടുതൽ ശൂന്യമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം തണുത്ത കാറ്റും മഴയുടെ ഗന്ധവും ഒരുമിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി.
വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരാൾ നിന്നിരുന്നു.
കറുത്ത കുട കൈയിൽ.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ ഷർട്ട് ശരീരത്തോട് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
മുഖത്തിന്റെ പകുതി മഴത്തുള്ളികളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.
അയാൾ തല ഉയർത്തിയില്ല.
അവളും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
ഇവിടെ പേരുകൾക്ക് വിലയില്ല.
സമയം മാത്രമാണ് വിലയുള്ളത്.
“അകത്തേക്ക് വരൂ…”
അവൾ വാതിൽ മാറ്റിക്കൊടുത്തു.
അയാൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കയറി.
മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ഉടനെ കൈയിലെ കുട മടക്കി വാതിലിനരികിൽ വെച്ചു.
ആ നിമിഷമാണ് ആര്യയുടെ ശ്രദ്ധ അയാളുടെ കൈമുട്ടിലേക്ക് പോയത്.
ഇടത് കൈയിൽ പഴയൊരു മുറിവിന്റെ പാട്.
ആഴത്തിൽ മുറിഞ്ഞ് പിന്നീട് ഉണങ്ങിയതുപോലൊരു അടയാളം.
അവളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു അജ്ഞാത വിറയൽ പാഞ്ഞുപോയി.
എവിടെയോ…
എപ്പോഴോ…
ഈ മുറിവ് അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ തുറന്നില്ല.
“ടവൽ വേണമോ…?”
അവൾ പതിവ് ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
ആദ്യമായി അയാൾ തല ഉയർത്തി.
കണ്ണുകൾ മാത്രം അവളെ നോക്കി.
“വേണ്ട…”
ഒരു വാക്ക്.
പക്ഷേ ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം ആര്യയുടെ ഹൃദയം ഒരു മിടിപ്പ് തെറ്റിച്ചു.
ആ ശബ്ദം…
അതിന് എന്തോ പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നഷ്ടമായ ഒരു പാട്ട് പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും കേട്ടതുപോലെ.
“ബാത്ത്റൂം… വലതുവശത്താണ്.”
അവൾ വിരൽചൂണ്ടി.
അയാൾ ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ബാത്ത്റൂം വാതിൽ അടഞ്ഞു.
മുറിയിൽ വീണ്ടും മഴ മാത്രം സംസാരിച്ചു.
ആര്യ പതുക്കെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്തിനാണ് ഞാൻ അസ്വസ്ഥയാകുന്നത്…?”
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അയാൾ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കണം.
എന്നിട്ടും…
അയാളുടെ ശബ്ദം…
ആ കൈയിലെ മുറിവ്…
അവളുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അതേസമയം, ബാത്ത്റൂമിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ വിറച്ച കൈകളാൽ മുഖത്ത് വെള്ളം തളിക്കുകയായിരുന്നു.
മുഖമുയർത്തി കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധം മാത്രമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ കണ്ണടച്ചു.
“ഇന്ന് ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു…”
സ്വയം പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷേ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
ആ വാതിലിന് പുറത്തിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിലും, തന്റെ ജീവിതത്തിലും, ഇന്നത്തെ രാത്രി എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്.
ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ ആ ശബ്ദം പോലും ആര്യയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടി.
അവൾ ചില്ലുജാലകത്തിനരികിൽ തന്നെ നിന്നു.
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
അത് പതിവായിരുന്നു.
ഇവിടെ വരുന്നവരുടെ മുഖം കാണാതിരിക്കാൻ അവൾ പഠിച്ചിരുന്നു. മുഖങ്ങൾ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞാൽ ഉറക്കം നഷ്ടമാകും.
ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
നനഞ്ഞ മുടി ടവൽ കൊണ്ട് തുടച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുറി മുഴുവൻ ഒന്ന് പരതി.
ചുവരിലെ ചിത്രങ്ങൾ…
മേശപ്പുറത്തെ റോസാപ്പൂക്കൾ…
ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകുന്ന മഴ…
അവസാനം…
ജാലകത്തിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ആര്യയിൽ.
അവൾ ഇപ്പോഴും പുറത്തേക്കായിരുന്നു നോക്കിയത്.
“മഴ ഇഷ്ടമാണോ…?”
പെട്ടെന്ന് അയാൾ ചോദിച്ചു.
ആര്യ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
ഈ ജോലിക്കായി വരുന്നവർ സംഭാഷണങ്ങൾ തുടങ്ങാറില്ല.
“ഒരുകാലത്ത്…”
തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ… മഴയെന്നാൽ മറ്റൊരു രാത്രി കൂടി കഴിഞ്ഞെന്നർത്ഥം.”
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സോഫയിലിരുന്ന് ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അസ്വസ്ഥത വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഇവിടെ വരാൻ മനസ്സില്ലാത്ത ഒരാളുടെ നിശ്ശബ്ദത.
അത് ആര്യയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
“നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ… തിരികെ പോകാം.”
അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“പണം പിന്നീട് തിരികെ കിട്ടുമെന്ന് മാത്രം പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട.”
ആ മനുഷ്യൻ മന്ദഹസിച്ചു.
ആ ചിരിയിലും വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഇവിടെ വരേണ്ടി വന്നത്… ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.”
ആര്യ ആദ്യമായി അയാളെ നോക്കി.
അവൻ മുപ്പത്തിയഞ്ചിനും നാല്പതിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള ഒരാൾ.
കണ്ണുകൾ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെത്.
മുഖം വൃത്തിയായി ഷേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ദിവസങ്ങളായുള്ള ക്ഷീണം മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അവന്റെ വിരലിൽ വിവാഹമോതിരം ഇല്ല.
പക്ഷേ മോതിരമുണ്ടായിരുന്ന അടയാളം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ആദ്യമായിട്ടാണോ…?”
ആര്യയുടെ ചോദ്യം വളരെ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു.
അയാൾ തല താഴ്ത്തി.
“അതെ.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം അയാളെ നോക്കി നിന്നു.
ഇത്ര വർഷത്തിനിടെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
കള്ളം പറയുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ പഠിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഈ മനുഷ്യൻ കള്ളം പറയുന്നില്ല.
“എങ്കിൽ എന്തിനാണ് വന്നത്…?”
ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ അയാൾക്ക് സമയമെടുത്തു.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ഭാര്യ…”
ആര്യയുടെ മുഖം മാറിയില്ല.
“അവൾ മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് എന്നെ വിട്ടുപോയി.”
അവൻ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദനായി.
“ഞാൻ അവളെ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.”
ആര്യയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഇളകി.
“പണം സമ്പാദിക്കുന്നതായിരുന്നു ജീവിതമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. അവൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു എല്ലാം ചെയ്തതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി പരിഹാസമായിരുന്നു.
“അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് പണമല്ലായിരുന്നു.”
ആര്യയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി.
“ഇന്ന് അവളുടെ ജന്മദിനമാണ്.”
അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ വാലറ്റ് എടുത്തു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് മടക്കിവെച്ച ഒരു ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
“അവളുടെ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും ഞാൻ കളഞ്ഞിട്ടില്ല.”
ആര്യയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
അയാൾ ഫോട്ടോ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“നിങ്ങൾക്ക് കാണണോ…?”
അവൾ അറിയാതെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.
അടുത്ത നിമിഷം…
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ മരവിച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി…
അവൾ തന്നെയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എടുത്ത ചിത്രം.
പക്ഷേ…
ഫോട്ടോയിലെ പുരുഷൻ…
അവളുടെ ഭൂതകാലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആരുമല്ല.
ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
അവൾ ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു.
പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്ന ഒരു വരി അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശിക്ക് — അർജുൻ.”
ആര്യ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി.
“നിങ്ങളുടെ പേര്…”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“…അർജുൻ ആണോ?”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“അതെ…”
“പക്ഷേ…”
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവ് വീണു.
“എന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ആര്യയല്ല.”
ആര്യയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണു.
ആ മഴരാത്രി…
വിധി വീണ്ടും ഒരു കളി തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
ആര്യയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ നിലത്തേക്ക് വീണു.
മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം സമയം പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ചില്ലുജാലകങ്ങളിൽ തട്ടി മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്തുപറ്റി…?”
ആര്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഫോട്ടോയിലായിരുന്നു.
പഴയൊരു ഓർമ്മ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിന്ന് പതിയെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്…
ഒരു ആശുപത്രി.
അമ്മയ്ക്ക് ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താൻ പണമില്ലാതെ കരഞ്ഞുനിന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
അവളുടെ കൈയിൽ വിവാഹനിശ്ചയ മോതിരം മാത്രം.
ആ മോതിരം വിറ്റാലും ചികിത്സയ്ക്ക് തികയില്ല.
അപ്പോൾ ആരോ പറഞ്ഞിരുന്നു.
“ജീവിതത്തിൽ ചില വാതിലുകൾ ഒരിക്കൽ തുറന്നാൽ പിന്നെ ഒരിക്കലും അടയില്ല…”
അന്നായിരുന്നു അവൾ ആദ്യമായി സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കാൾ കുടുംബത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കിയത്.
പക്ഷേ…
ആ തീരുമാനത്തിന്റെ വില അവൾ ഇന്നുവരെ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് പോകാം…”
ആര്യ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇന്നിവിടെ ഒന്നും നടക്കില്ല.”
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
“എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട.”
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
“സത്യത്തിൽ… ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് പോലും തെറ്റായിരുന്നു.”
അവൾ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ കാമമില്ലായിരുന്നു.
ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു.
“എന്റെ ഭാര്യ എന്നെ വിട്ടുപോയിട്ട് മൂന്ന് വർഷമായി.”
അവൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
“ഞാൻ അവളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.”
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.
“പക്ഷേ അവൾ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്ക് ഇന്നും എന്റെ ചെവിയിൽ ഉണ്ട്.”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്റെ പണം വേണ്ടായിരുന്നു അർജുൻ… എനിക്ക് നിന്നെയായിരുന്നു വേണ്ടത്…”
ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ…?”
“അവൾ പോയി.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ തോൽവിയായിരുന്നു.
“അതിന് ശേഷമാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്…
ഒരു മനുഷ്യന് വീട് വാങ്ങാം.
കാർ വാങ്ങാം.
പക്ഷേ…
ഒരാളുടെ മനസ്സ് വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
മുറി വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
പുറത്ത് മഴ ശമിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആര്യ പതുക്കെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പണക്കെട്ട് എടുത്തു.
അർജുന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“ഇത് കൊണ്ടുപോകൂ.”
“പക്ഷേ…”
“എനിക്ക് ഇത് വേണ്ട.”
അവൻ പണം വാങ്ങിയില്ല.
“നിങ്ങൾക്കാണ് അതിന്റെ ആവശ്യം.”
ആര്യ മന്ദഹസിച്ചു.
“ആവശ്യമായിരുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു.”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“ഞാൻ ഈ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ്.”
അവൾ ചില്ലുജാലകത്തിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇന്ന് രാവിലെ ഒരു ജോലി കിട്ടി.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“ഒരു വനിതാ അഭയകേന്ദ്രത്തിൽ.”
“ഇവിടെ നിന്ന് പോകാനായിരുന്നു തീരുമാനം.”
അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ അവസാനമായി വന്ന ആൾ നിങ്ങൾ ആയിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
അർജുൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“അപ്പോൾ…”
“ഇനി?”
ആര്യ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ഇനി ജീവിക്കണം.”
“മറ്റൊരാളായി അല്ല.”
“ഞാനായി.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.
പുറത്ത് മഴ നിന്നിരുന്നു.
കറുത്ത മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം നഗരത്തിലേക്ക് പതിയാൻ തുടങ്ങി.
അർജുൻ വാതിലിനരികിൽ എത്തി.
തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
ആര്യ തലയാട്ടി.
“ഇത്രയും വേദനകൾക്കിടയിലും…
നിങ്ങൾ എങ്ങനെ തകർന്നില്ല?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി ഇത്തവണ കൃത്രിമമായിരുന്നില്ല.
“തകർന്നു.”
“ഒരുപാട് തവണ.”
“പക്ഷേ…”
“ഓരോ തവണയും ഞാൻ ഓർത്തത് ഒരു കാര്യം മാത്രം.”
“ശരീരം തളർന്നേക്കാം.”
“ജീവിതം വഴിമാറിയേക്കാം.”
“പക്ഷേ…”
“ഹൃദയം കീഴടങ്ങേണ്ടത് നമ്മൾ സമ്മതിക്കുന്ന ദിവസം മാത്രമാണ്.”
അർജുൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതുവരെ ആര്യ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
ശേഷം അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പണക്കെട്ട് എടുത്തു.
ഡ്രോയറിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കവറിൽ ചേർത്തുവെച്ചു.
ആ കവറിന് മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അവസാന രാത്രി.”
അവൾ ആ കുറിപ്പ് കീറി ചവറ്റുകുട്ടയിലിട്ടു.
ചില്ലുജാലകം തുറന്നു.
മഴ കഴിഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം മുറിയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ഒരു സത്യം വ്യക്തമായി.
ശരീരം പല സാഹചര്യങ്ങളുടെയും തടവുകാരനാകാം. പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ അവകാശി അയാൾ തന്നെ മാത്രമാണ്.
ആ ചിന്തയോടെ ആര്യ മുറിയുടെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു.
ഇത്തവണ ഇരുട്ടിലേക്കല്ല…
ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്കായിരുന്നു അവളുടെ യാത്ര.
END… 💔
വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
National Commission for Women
