വർഷങ്ങളായി പറയാതെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചില ഓർമ്മകൾ അന്നേ ദിവസം വീണ്ടും അവളെ തേടിയെത്തി.
അതേസമയം ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
വേണി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അനിൽ.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം അധികം സംസാരിക്കാതിരുന്ന അനിൽ, മഴ പെയ്യുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ആ സന്ധ്യയിൽ അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ് സംസാരിക്കാമോ?”
അവൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
വേണി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവൾ പതുക്കെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം – മഴയിൽ അലിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ
ആദ്യ മഴത്തുള്ളി അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് വീണു.
പിന്നെ മഴ ശക്തമായി.
ഇരുവരും പഴയ മാവിൻചുവട്ടിലേക്ക് ഓടി.
മഴത്തുള്ളികൾ ഇലകളിലൂടെ പൊഴിഞ്ഞ് അവരുടെ തോളുകളിലും മുഖത്തും വീണു.
“വേണി…”
അനിലിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല.”
വേണി അവനെ നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി അവൾ ഭയം കണ്ടു.
“നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം.”
കുറച്ചുനേരം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മഴ മാത്രം സംസാരിച്ചു.
വേണിയുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ മഴത്തുള്ളി പതുക്കെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.
അനിൽ അറിയാതെ കൈ ഉയർത്തി.
“തൊടട്ടേ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
വേണി ചെറുതായി തലയാട്ടി.
അവൻ അതീവ കരുതലോടെ അവളുടെ കവിളിലെ മഴത്തുള്ളി വിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചു.
വേണിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അവൾ നാണത്തോടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
അനിലിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കവിളിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങിയിട്ടും ആ സ്പർശത്തിന്റെ ചൂട് അവിടെത്തന്നെ ബാക്കിയായിരുന്നു.
മഴയുടെ തണുപ്പിനിടയിലും അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു.
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്…?”
വേണി പതിയെ ചോദിച്ചു.
അനിൽ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മഴയിൽ നനഞ്ഞ നിന്നെ കാണുമ്പോൾ… ആദ്യമായി സ്കൂളിൽ കണ്ട വേണിയെ ഓർമ്മ വരുന്നു.”
വേണി അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“അന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു… രണ്ട് മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണുകിടക്കും. ഇടയ്ക്ക് കൈകൊണ്ട് ഒതുക്കും… പിന്നെ വീണ്ടും അതേ സ്ഥലത്തേക്ക് വീഴും.”
വേണി അറിയാതെ മുടി ചെവിക്കു പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി.
അനിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“കണ്ടോ… ഇപ്പോഴും അതേ ശീലം.”
അവളും ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി മഴയുടെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ മനോഹരമായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം അവർ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
മഴ മാത്രം അവരുടെ ഇടയിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങി.
അനിൽ പതുക്കെ അവളുടെ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.
“വേണി…”
“ഉം…?”
“കൈ പിടിക്കട്ടേ…?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ നാണത്തോടെ അവന്റെ നേരെ വലതുകൈ നീട്ടി.
അനിൽ അവളുടെ വിരലുകളിൽ മൃദുവായി തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു.
ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരു ബലപ്രയോഗവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ വിറയൽ മാത്രം.
വേണി പതുക്കെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“ഇത്രയും വർഷം…”
അവളുടെ ശബ്ദം മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
“എന്തിനാ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്…?”
അനിൽ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“പറഞ്ഞാൽ നിന്നെ നഷ്ടമാകുമോ എന്ന് പേടിച്ചു.”
വേണി തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി.
“പറയാത്തതുകൊണ്ടാണ്… നമ്മൾ ഇത്രയും വർഷം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനിൽ മിണ്ടാനായില്ല.
മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെ കൈകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പതിയെ അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ ഒരു ചെറുചുംബനം നൽകി.
വേണി കണ്ണുകളടച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി, വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ സമ്മതമായിരുന്നു.
അനിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
“എന്താ…?”
വേണി പതിയെ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല…”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഈ നിമിഷം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കരുത് എന്ന് തോന്നുന്നു.”
വേണി അവന്റെ കൈയിൽ വിരലുകൾ ഒന്നുകൂടി മുറുകെ കോർത്തു.
“അവസാനിക്കില്ല…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ഓർമ്മകളിൽ… ഒരിക്കലും.”
മഴ കുറച്ചുകൂടി ശക്തമായി.
മാവിൻകൊമ്പുകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെ തോളുകളിലേക്ക് ചിതറിവീണു.
തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ വേണി അറിയാതെ വിറച്ചു.
അത് കണ്ട അനിൽ തന്റെ ഷർട്ട് അഴിച്ച് അവളുടെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ വിരിച്ചു.
“വേണ്ട…”
വേണി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നിനക്കല്ലേ തണുക്കൂ.”
“നീ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ… എനിക്ക് തണുക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“അനിലേട്ടാ…”
“ഉം…”
“ഇത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
“…എന്തിനാ ഇത്രയും വൈകിയത്?”
അനിൽ ദൂരേക്ക് നോക്കി.
മഴമറച്ച പാടവഴിയിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുകയായിരുന്നു.
“അന്ന് നമ്മൾ കുട്ടികളായിരുന്നു.”
“പിന്നെ ജീവിതം ഓരോ വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.”
“തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ…”
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“…നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”
വേണി പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
ഇപ്പോൾ ഇരുവർക്കുമിടയിൽ ഒരു മഴത്തുള്ളിക്ക് പോലും കടന്നുപോകാൻ ഇടമില്ലായിരുന്നു.
അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നെറ്റി ചേർത്തു.
അനിലിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“കേൾക്കുന്നുണ്ടോ…?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട്…”
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
വേണി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു.
“എന്റെ പേര്…”
അനിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അല്ല…”
“പിന്നെ…?”
“ഇത്രയും വർഷം വൈകിപ്പോയി എന്നാ.”
വേണി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ കുത്ത് കൊടുത്തു.
“ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല.”
അവൾ തല ഉയർത്തി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ കൺപീലികളിൽ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
“ഇനി പറയാനുള്ളതെല്ലാം…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“…ജീവിതം മുഴുവൻ സമയമുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനിൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അതീവ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു മുത്തം നൽകി.
വേണി കണ്ണുകളടച്ച് ആ നിമിഷം ഹൃദയത്തിലേക്ക് ചേർത്തുവച്ചു.
ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾ പതിയെ അകന്നുതുടങ്ങി.
മഴയുടെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന സൂര്യപ്രകാശം മാവിലകൾക്കിടയിലൂടെ അവർക്കുമേൽ വീണു.
അനിൽ അവളുടെ കൈ ഒന്നുകൂടി മുറുകെ പിടിച്ചു.
“വാ…”
“എങ്ങോട്ട്…?”
“നമ്മുടെ ഭാവിയിലേക്ക്…”
നാണത്തിൽ ചുവന്ന മുഖത്തോടെ വേണി അവനൊപ്പം നടന്നു.
അവരുടെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ച കൈകൾ ഒരിക്കലും വേർപെടാതിരിക്കുമെന്ന വാക്ക് പറയാതെ തന്നെ പരസ്പരം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു.
വേണി അവനൊപ്പം നടന്നു.
അവരുടെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ച കൈകൾ ഒരിക്കലും വേർപെടാതിരിക്കുമെന്ന വാക്ക് പറയാതെ തന്നെ പരസ്പരം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു.
മഴ പതിയെ കുറഞ്ഞു.
നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം കാറ്റിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു.
ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള ചെറിയ പാലത്തിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ വേണി നിന്നു.
“ഓർമ്മയുണ്ടോ…?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
അനിൽ ചുറ്റും നോക്കി.
അതേ തോട്…
അതേ പാലം…
സ്കൂൾ വിട്ട് വരുമ്പോൾ ഇരുവരും ദിവസവും കുറച്ചുനേരം നിന്നിരുന്ന സ്ഥലം.
“ഇവിടെയിരുന്നല്ലേ നീ എനിക്ക് ആദ്യം ചോക്ലേറ്റ് തന്നത്.”
വേണി ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് തന്നതല്ല.”
അനിൽ കണ്ണിറുക്കി.
“ഞാൻ വാങ്ങിയത് നീ തട്ടിപ്പറിച്ചതല്ലേ.”
വേണി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വർഷങ്ങളുടെ അകലം അലിഞ്ഞുപോയി.
“അന്ന് ഞാൻ മനപ്പൂർവം തന്നെയാ എടുത്തത്.”
“എന്തിന്…?”
“നീ എന്നെ നോക്കി വഴക്കിടുമ്പോൾ…”
അവൾ പതിയെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“…നിന്റെ കണ്ണിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അനിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.
“അതായത് അന്നേ എന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”
വേണി നാണത്തിൽ ചുണ്ട് കടിച്ചു.
“പറയില്ല…”
“എന്തേ…?”
“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ…”
അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“…ഇത്രയും വർഷം നിന്നെ വെറുതെ വട്ടം കറക്കിയെന്നല്ലേ തോന്നൂ.”
അനിൽ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി.
“അതിന് പ്രതികാരം വേണം.”
“എന്ത് പ്രതികാരം…?”
അവൾ കൺപൊട്ടിച്ചു.
അനിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം അവളുടെ കൈ മെല്ലെ പിടിച്ച് പാലത്തിന്റെ കൈവരിയിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി.
അടുത്ത നിമിഷം…
വേണിയുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് അനിലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണു.
അവൻ ആ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒതുക്കി ചെവിക്കുപിന്നിലേക്ക് വച്ചു.
വേണി കണ്ണുയർത്തി അവനെ നോക്കി.
ഇത്രയും അടുത്ത്…
ഇത്രയും നിശ്ശബ്ദമായി…
അവനെ അവൾ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു കാണുന്നത്.
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്…?”
അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“നിന്നെ.”
“അത് എനിക്കറിയാം.”
“അല്ല…”
അവൻ ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇനി എന്റെ ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്ന പെണ്ണിനെ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം വേണിയുടെ മുഖം മുഴുവൻ നാണത്താൽ ചുവന്നു.
അവൾ മെല്ലെ അനിലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“ഒരു കാര്യം പറയട്ടേ…?”
“ഉം…”
“എന്നെ വേണി എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
“…നീ ആദ്യമായി വിളിച്ച ആ പേരാണ് എനിക്കിഷ്ടം.”
അനിൽ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“ഏത് പേര്…?”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മോളേ…“
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അനിലിന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ ചേർത്തു.
“മോളേ…”
അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“ഇനി ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല.”
വേണി അവനെ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഞാനും…”
“ഈ ജന്മത്തിൽ…”
“…അനിലേട്ടന്റെ കൈ വിട്ട് എങ്ങോട്ടും പോകില്ല.”
അവർക്കുമുകളിൽ മഴ വീണ്ടും മെല്ലെ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
എന്നാൽ ആ മഴ ഇനി തണുപ്പായിരുന്നില്ല.
അത് അവരുടെ പ്രണയത്തിന് പ്രകൃതി നൽകിയ നിശബ്ദമായ അനുഗ്രഹം പോലെ തോന്നി.
പാലത്തിനരികിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ മഴ ഏതാണ്ട് നിലച്ചിരുന്നു.
ചെറിയ വെള്ളത്തുള്ളികൾ മാത്രം ഇലകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
നനഞ്ഞ പാടവഴിയിലൂടെ പതുക്കെ നടക്കുമ്പോൾ വേണി പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“അനിലേട്ടാ…”
“ഉം…?”
“കണ്ണടയ്ക്കാമോ…?”
അനിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു.
“ഇനി തുറക്കരുത്…”
വേണി മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അവളുടെ കാലൊച്ച മാത്രം അവൻ കേട്ടു.
അടുത്ത നിമിഷം…
അവളുടെ വിരലുകൾ അനിലിന്റെ കൈകളിൽ പതിഞ്ഞു.
എന്തോ ചെറിയൊരു സാധനം അവന്റെ കൈപ്പത്തിയിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു.
“ഇനി തുറന്നോ…”
അനിൽ പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ളി മോതിരം.
കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഉത്സവച്ചന്തയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ അതേ മോതിരം.
“ഇത്…”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“നീ ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നോ…?”
വേണി ചെറുതായി തലയാട്ടി.
“എല്ലാവരും മറന്നിട്ടും…”
“ഞാൻ മാത്രം മറന്നില്ല.”
“അന്ന് നീ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ…?”
അനിൽ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
വേണി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇത് വില കൂടിയതൊന്നുമല്ല…”
“പക്ഷേ…”
“…ഒരു ദിവസം ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ വിരലിൽ ഇതായിരിക്കും ആദ്യം ഇടുക എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.”
അനിലിന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി.
ആ വാക്കുകൾ വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും അതേ ചൂടോടെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തിരികെ മുഴങ്ങി.
“വേണി…”
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ ഇടതുകൈ തന്റെ കൈകളിലേക്കെടുത്തു.
“ഇടട്ടേ…?”
വേണി മറുപടിയായി കണ്ണുകളടച്ചു.
അതായിരുന്നു അവളുടെ സമ്മതം.
അനിൽ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ആ ചെറിയ വെള്ളി മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ അണിയിച്ചു.
മോതിരം കൃത്യമായി അവളുടെ വിരലിൽ ഒതുങ്ങി.
വേണി അതിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ കണ്ണുയർത്തി.
“ഇനി…”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“…ഇത് ഒരിക്കലും ഊരില്ല.”
അനിൽ കളിയായി ചോദിച്ചു.
“എന്നോട് വഴക്കിട്ടാലും…?”
“വഴക്കിടും.”
“പിണങ്ങും.”
“കരയും.”
അവൾ ഓരോ വാക്കും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി കൂടി നീങ്ങി.
“പക്ഷേ…”
അവളുടെ വിരലുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ വിരലുകളുമായി കോർത്തു.
“…ഈ കൈ മാത്രം ഒരിക്കലും വിടില്ല.”
അനിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും നനവ് പടർന്നു.
“ഇത്രയും സ്നേഹിക്കാൻ എങ്ങനെയാ നിനക്ക് പറ്റുന്നത്…?”
വേണി ചെറുചിരിയോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായച്ചു.
“സ്നേഹിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കേണ്ടിവന്നാൽ…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…അത് പ്രണയമാകില്ല അനിലേട്ടാ.”
“നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്…”
“…ശ്വാസം എടുക്കുന്നതുപോലെയാണ്.”
“കാരണം ചോദിച്ചാൽ…”
“…എനിക്ക് ഉത്തരമുണ്ടാകില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനിൽ അവളെ മെല്ലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അസ്തമയസൂര്യന്റെ വെളിച്ചം മഴത്തുള്ളികളിൽ പതിഞ്ഞ് ചെറു സ്വർണമുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.
ആ നിമിഷം…
ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി.
കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ഒരേ താളത്തിലുള്ള മിടിപ്പ് മാത്രം.
അവൻ അവളെ മെല്ലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അസ്തമയസൂര്യന്റെ വെളിച്ചം മഴത്തുള്ളികളിൽ പതിഞ്ഞ് ചെറു സ്വർണമുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.
ആ നിമിഷം…
ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി.
കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ഒരേ താളത്തിലുള്ള മിടിപ്പ് മാത്രം.
“അനിലേട്ടാ…”
വേണി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്താതെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഉം…”
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
“ചോദിക്ക്…”
അവൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അനിലിന്റെ ഷർട്ടിലെ ബട്ടണിൽ വിരലുകൊണ്ട് പതിയെ കളം വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ഞാൻ ശരിക്കും… ഇത്രയും സുന്ദരിയാണോ…?”
അനിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“ഇതാണോ ഇത്ര വലിയ ചോദ്യം?”
“പറയൂ…”
അവൾ കുട്ടികളെപ്പോലെ ചിണുങ്ങി.
“എനിക്കറിയണം.”
അനിൽ അവളുടെ താടി മെല്ലെ ഉയർത്തി.
മഴ നനഞ്ഞ കൺപീലികളിൽ ചെറിയ തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിന്നിരുന്നു.
“സുന്ദരി…”
അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“…എന്ന് പറഞ്ഞാൽ കുറഞ്ഞുപോകും.”
വേണിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“പിന്നെ…?”
“ചില മനുഷ്യരെ കണ്ടാൽ…”
“വീട്ടിലെത്തിയ പ്രതീതിയാണ്.”
“മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനം കിട്ടും.”
“നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എനിക്കങ്ങനെ തോന്നും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം വേണിയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ…”
അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“…ഞാൻ നിനക്ക് എന്താണ്?”
അനിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.
“വീട്.”
ഒറ്റവാക്ക്.
പക്ഷേ…
ആ ഒറ്റവാക്ക് വേണിയുടെ ഹൃദയത്തെ മുഴുവൻ പൊതിഞ്ഞെടുത്തു.
അവൾ അറിയാതെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ്ടും ചാഞ്ഞു.
“എന്നെ കരയിക്കരുതേ…”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“കരഞ്ഞാൽ…”
“ഈ കണ്ണൊക്കെ ചുവന്നുപോകും.”
അനിൽ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയ കണ്ണുനീർ വിരലാൽ തുടച്ചു.
“ഈ കണ്ണുകൾ…”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…കരയാൻ വേണ്ടിയല്ല.”
“എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാനാണ്.”
വേണി മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അനിലേട്ടാ…”
“ഉം…”
“ഞാൻ വയസ്സായി…”
“മുടിയൊക്കെ നരച്ച്…”
“മുഖത്തൊക്കെ ചുളിവ് വീണാലും…”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“…ഇങ്ങനെ തന്നെ നോക്കുമോ?”
അനിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ…”
“നീ നടക്കാൻ മറന്നാൽ…”
“ഞാൻ കൈപിടിച്ച് നടത്തും.”
“കണ്ണ് മങ്ങിത്തുടങ്ങിയാൽ…”
“ഞാൻ നിനക്ക് പുസ്തകം വായിച്ചുതരും.”
“മഴ പെയ്യുമ്പോൾ…”
“നീ ഓടാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ…”
“ഞാൻ കുട പിടിച്ചുനടക്കും.”
“രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പറ്റാതെ വന്നാൽ…”
“നീ ഉറങ്ങുന്നതുവരെ കഥ പറഞ്ഞുതരും.”
വേണി അവനെ നോക്കി നിന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതവും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ച് നിറഞ്ഞു.
“എന്നിട്ടും…”
അനിൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മെല്ലെ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“…ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മുഖം…”
“…നിന്റേതായിരിക്കും.”
വേണിയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം…
അവന്റെ കൈ രണ്ടുകൈകളും ചേർത്ത് തന്റെ കവിളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
കണ്ണുകളടച്ച് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഈ ചൂട്…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ മതി എനിക്ക്.”
അനിൽ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“ഒരു ജന്മം പോര…”
“ഇനിയുള്ള എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും…”
“…എന്റെ മഴയായി വരുമോ, വേണി?”
മഴ പൂർണമായും നിന്നിരുന്നു.
വേണി അനിലിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“അനിലേട്ടാ…”
“ഉം…”
“ഒരു വാക്ക് തരുമോ…?”
“എന്ത് വാക്ക്…?”
“എത്ര ജന്മമുണ്ടെങ്കിലും…”
“…എന്നെ മറക്കില്ലെന്ന്.”
അനിൽ ചിരിച്ചു.
“ഭ്രാന്താണോ…?”
“നിന്നെ മറക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ…”
“…ഇത്ര വർഷം ഞാൻ കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നോ…?”
വേണി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവന്റെ കൈ എടുത്ത് തന്റെ നെഞ്ചിനുമുകളിൽ വെച്ചു.
“ഈ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നിടത്തോളം…”
“…ഞാൻ നിന്റേതാണ്.”
അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം…
അതേ പാലം…
അതേ മഴ…
അതേ പാടവഴി…
പക്ഷേ…
അവിടെ ഇപ്പോൾ ഒരാൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അനിൽ.
അവന്റെ മുടിയിൽ നര വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
വിരലിൽ ഇപ്പോഴും ആ ചെറിയ വെള്ളി മോതിരം.
അവൻ പതിയെ പാലത്തിന്റെ കൈവരിയിൽ കൈവച്ചു.
കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അപ്പോഴാണ്…
ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്ത് തഴുകിയത്.
അവൻ അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“വേണി…”
ശബ്ദം വിറച്ചുപോയി.
“വന്നല്ലേ…?”
അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
മറുപടി പറഞ്ഞത് മഴ മാത്രം.
അവൻ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴകിയ ഒരു കത്ത് പുറത്തെടുത്തു.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ് മഞ്ഞനിറമായിരുന്നു അത്.
വേണിയുടെ കൈയക്ഷരം.
അവൾ മരിക്കുന്നതിന് രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് എഴുതിയ കത്ത്.
കുലുങ്ങുന്ന കൈകളോടെ അവൻ അത് വീണ്ടും തുറന്നു.
“അനിലേട്ടാ…
എനിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നാലും…
കരയരുത്.
ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതരുത്.
മഴ പെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ…
ആദ്യത്തെ തുള്ളിയായി ഞാൻ നിന്റെ കവിളിൽ വീഴും.
കാറ്റ് നിന്നെ തഴുകുമ്പോൾ…
അതിൽ എന്റെ സ്പർശമുണ്ടാകും.
നീ ചിരിക്കുമ്പോൾ…
ഞാനും കൂടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും.
കാരണം…
നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് നിർത്താൻ മരണം പോലും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല…”
കത്തിന്റെ അവസാന വരി വായിച്ചപ്പോൾ…
അനിലിന് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.
അവൻ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു.
കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്…
ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ആ മഴയിൽ…
അവന്റെ കണ്ണുനീരും മഴത്തുള്ളികളും ഒന്നായിപ്പോയി.
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അവൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…
“വേണി…”
“നീ പറഞ്ഞില്ലേ…”
“ഓരോ മഴയായും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമെന്ന്…”
“ഇന്ന് വന്നല്ലോ…”
“പക്ഷേ…”
“ഒരിക്കൽ കൂടി…”
“ഒരിക്കൽ മാത്രം…”
“എന്റെ പേര് വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ…?”
മറുപടിയായി…
ഒരു മഴത്തുള്ളി അവന്റെ കവിളിൽ വീണു.
അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു.
ആ തുള്ളിയെ…
വേണിയുടെ അവസാന ചുംബനമായി അവൻ നെഞ്ചിലേറ്റി.
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
ആ പാലത്തിനുമുകളിൽ…
ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രം നിന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവന്റെ പ്രണയം…
ഇപ്പോഴും അവനൊപ്പം നടക്കുകയായിരുന്നു.
END… 💔
വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഫോൺകോൾ എടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ് “അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ”. അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹവും തെറ്റിദ്ധാരണയും വൈകിപ്പോയ തിരിച്ചറിവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ വികാരഭരിതമായ കഥയും വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
കേരള ടൂറിസം – കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യം
