ഒടുവിൽ ബാക്കിയായത് സോറി എന്നൊരു വാക്ക് മാത്രം…
ഒരുപാട് നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ആദവ് ഒടുവിൽ മായയെ കാണാൻ പോയി. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ദിവസമായിരുന്നു അത്.
അന്ന് അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒരു ദിവസം പോലും തികഞ്ഞില്ല. പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങൾ… ചിരിച്ചാലും മതി വരാത്ത സന്തോഷം… നോക്കിയാലും മതിവരാത്ത മുഖം. സമയം എങ്ങനെ കടന്നുപോയെന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞില്ല.
അവരുടെ പ്രണയം കണ്ട ദൈവത്തിനുപോലും അസൂയ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം.
അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു കടയിൽ കയറിയാൽ പോലും അവിടെയുള്ളവർ അറിയാതെ അവരെ നോക്കിനിൽക്കും. അത്രമേൽ പൊരുത്തമായിരുന്നു അവർ തമ്മിൽ. ഒരാൾക്ക് പകരം മറ്റേയാളെ കാണാൻ കഴിയാത്ത വിധം, രണ്ട് ശരീരങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരേ മനസ്സുപോലെയായിരുന്നു അവർ.
അവരുടെ സ്നേഹം ഒരു കടൽപോലെ ഒഴുകി. ആഴവും പരപ്പും അളക്കാനാകാത്ത ഒരു കടൽ…
പക്ഷേ, പതിയെ… ആ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചില പ്രശ്നങ്ങൾ അറിയാതെ കലരാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നെ പിന്നെ ആദവ് മായയെ ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും വഴക്കുകൾ തുടങ്ങി. പിണങ്ങാൻ പ്രത്യേകിച്ച് കാരണങ്ങളൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഓരോ പിണക്കത്തിനും ശേഷം വരുന്ന ഇണക്കത്തിന് അതിലേറെ മധുരമുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ തമ്മിൽ ഒരു ദിവസം പോലും ഫോണിൽ സംസാരിക്കാതെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ദിവസവും പരസ്പരം ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഇരിക്കാൻ രണ്ടുപേർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശീലം.
ഒരു ദിവസം സംസാരിക്കാതെ പോയാൽ, ആ ദിവസം പൂർത്തിയാകാത്തതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.
കാലം കടന്നുപോയി.
ആദവും മായയും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.
ആ കണ്ടുമുട്ടൽ പതിയെ അവരുടെ ജീവിതത്തെ ഒന്നാക്കി.
അവർ പരസ്പരം സ്വന്തമായി.
പിന്നീട് അവർ രണ്ടുപേരല്ലായിരുന്നു…
ഒരൊറ്റ ജീവിതമായി മാറിയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ഒരുമയിൽ പോലും പുതിയ പിണക്കങ്ങൾ ജനിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു രാത്രി അവർ ഒരുമിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഉറക്കത്തിനിടയിൽ അറിയാതെ ആദവ് മറുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.
അടുത്ത ദിവസം അതും ഒരു പ്രശ്നമായി.
മായയുടെ കണ്ണിൽ അത് ഉറക്കത്തിൽ സംഭവിച്ച ഒരു കാര്യമല്ലായിരുന്നു.
“നിനക്കിപ്പോൾ എന്നോട് പഴയ സ്നേഹമില്ല…”
“നീ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല…”
“നിനക്ക് ഞാൻ പഴയപോലെ പ്രധാനമല്ല…”
ഇങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ കാരണങ്ങൾ ജനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആദവ് എത്ര വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, മായയുടെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ സംശയങ്ങളെ മായ്ക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഫോണിലൂടെയുള്ള സംസാരങ്ങളിൽ വഴക്കുകൾ വലുതാകാൻ തുടങ്ങി.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ വഴക്കാകുമെന്ന പേടിയിൽ രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതിരിക്കും.
പക്ഷേ…
മിണ്ടാതിരിക്കാനും…
മായയെ കാണാതിരിക്കാനും…
ആദവിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അവൾക്കും അങ്ങനെ ആയിരുന്നിരിക്കാം
അവസാനം എല്ലാ വഴക്കുകൾക്കും ശേഷം മാപ്പ് പറയുന്നത് അവനായിരുന്നു.
അവളുടെ കാലുപിടിച്ച്…അവൻ ക്ഷമ ചോദിച്ചു.
അപേക്ഷിച്ചു. … എന്നിട്ടും…
മായയുടെ ഒറ്റപ്പെടലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രശ്നങ്ങളും, ചെറുപ്പം മുതൽ അവൾക്കൊപ്പം നിന്നിരുന്ന ആദവിനെപ്പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ…
ആദവ് ചെയ്യുന്ന ഓരോ കാര്യവും അവളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു വലിയ തെറ്റായി മാത്രം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
കാലം വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ഇപ്പോൾ ആദവും മായയും പരസ്പരം കണ്ടിട്ട് വർഷങ്ങളായി.
കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം ആദവ് പറയുമ്പോഴൊക്കെ മായ ഓരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വഴക്കുണ്ടാക്കും. ഒടുവിൽ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യും.
ആദ്യമൊക്കെ അത് ഒരു ചെറിയ പിണക്കമായി തോന്നി.
പിന്നീട്…
അതൊരു തുടര്കഥയായി മാറി.
പതിവുപോലെ ഒരു രാത്രി ആദവ് ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു.
ആ സ്വപ്നത്തിൽ അവൻ മായയെ മനപ്പൂർവം ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു.
അതിന്റെ പേരിൽ മായയുടെ വീട്ടുകാർ അവനെ വളഞ്ഞു.
ഒരാൾക്ക് പിന്നാലെ ഒരാളായി അവർ അവനെ മർദിച്ചു.
കൂട്ടംകൂടി തല്ലി.
അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടയാൻ തുടങ്ങി.
അവസാന നിമിഷം…
അവനെ തല്ലുന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു മുഖം മിന്നിമറഞ്ഞു.
മായ…
ഞെട്ടലോടെ ആദവ് ഉറക്കമുണർന്നു.
ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു.
ആ സ്വപ്നം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞില്ല.
വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കണ്ണുകൾ അടയുന്നില്ലായിരുന്നു.
ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ കിടക്കയിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.
നേരം പുലർന്നു.
ആദ്യമായി അവൻ ചെയ്തത് മായയെ വിളിക്കുകയായിരുന്നു.
കുറച്ച് റിങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ ഫോൺ എടുത്തു.
“ഹലോ…”
മായയുടെ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം…
ആദവിന് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി…
അവളുടെ മുന്നിൽ അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അവന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് മായ പരിഭ്രമിച്ചു.
“എന്തുപറ്റി…?”
അവൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
കരച്ചിലിനിടയിൽ ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം മായ…”
ആ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ചും അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഭയം മായയ്ക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.
അവന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ…
ഒടുവിൽ അവൾ സമ്മതിച്ചു.
“ശരി… നമുക്ക് നേരിൽ കാണാം…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ആദവിന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി.
ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ അവന് തോന്നി.
“എന്റെ മായയെ എനിക്ക് നഷ്ടമായിട്ടില്ല…”
അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ…
മായ നേരിൽ കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ ദിവസം വന്നെത്തി.
ആദവ് കാത്തിരുന്നു.
സമയം കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ…
മായ വന്നില്ല.
അവൻ വിളിച്ചു.
പതിവുപോലെ…
അതും ഒരു വഴക്കിൽ അവസാനിച്ചു.
ആ ഫോൺകോളും പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞു.
ആദവ് വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായി.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം…
ഒരു രാത്രി ആദവ് വീണ്ടും മറ്റൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു.
അതിലും മുമ്പത്തെ സ്വപ്നം പോലെ…
മായയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം അവളുടെ വീട്ടുകാർ അവനെ മർദിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നുമുണർന്നതും പതിവുപോലെ അവൻ മായയെ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ…
അവൾ ഫോൺ എടുത്തില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
എടുത്തില്ല.
ആ രാവിലെയാദ്യമായി…
ആദവ് ശബ്ദം അടക്കിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
ആ കരച്ചിൽ കേൾക്കാൻ അന്ന് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മായ തിരിച്ച് വിളിച്ചു.
ആദവ് കണ്ണുനീർ തുടച്ചുമാറ്റി.
ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ഫോൺ എടുത്തു.
സാധാരണ ദിവസങ്ങളിലെപ്പോലെ സംസാരിച്ചു.
അപ്പുറത്ത് നിന്ന് മായ പറഞ്ഞു.
“വർക്കിലായിരുന്നു… ഭയങ്കര ബിസിയായിരുന്നു… പിന്നീട് വിളിക്കാം…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ഫോൺ വെച്ചു.
ആദവ് കുറച്ചുനേരം ഫോണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
പിന്നെ…
മെല്ലെ അത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
ആ ദിവസം…
ആദവ് മായയെ തിരിച്ച് വിളിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം…
രണ്ട് ദിവസം…
മൂന്ന് ദിവസം…
ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ അവർ പരസ്പരം സംസാരിക്കാതെ കടന്നുപോകുന്നത്.
ഒരുകാലത്ത് ഒരു ദിവസം പോലും ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഇരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന അവർ…
ഇപ്പോൾ മൂന്ന് ദിവസം മൗനമായി.
മൂന്നാം ദിവസം…
മായയാണ് ആദവിനെ വിളിച്ചത്.
ഫോൺ എടുത്തതും അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്താ ആദവ്… എന്നെ വിളിക്കാതിരുന്നത്…?”
ആ ചോദ്യത്തിന് ആദവിന്റെ കൈയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു മറുപടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുനേരം അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
ശേഷം…
“ഒന്നുമില്ല…”
എന്നൊരു വാക്കിൽ അവൻ അത് അവസാനിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ…
ആ “ഒന്നുമില്ല” എന്ന വാക്കിനുള്ളിൽ ഒരുപാട് വേദനകൾ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത് മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം മായ ശ്രമിച്ചില്ല.
ആ ദിവസത്തിനുശേഷം ആദവ് മാറാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ പഴയതുപോലെ അധികം സംസാരിക്കാതെയായി.
ഒരിക്കൽ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യൻ…
ഇപ്പോൾ രണ്ടോ മൂന്നോ വാക്കുകളിൽ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിക്കും.
അവൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും പതിയെ മാറിനിന്നു.
ചിരി കുറഞ്ഞു.
സംസാരം കുറഞ്ഞു.
പ്രതീക്ഷകൾ കുറഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
മായയോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രം കുറഞ്ഞില്ല.
ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
ഫോൺവിളികൾ വല്ലപ്പോഴുമായി.
വഴക്കുകൾ കുറഞ്ഞു.
സംസാരവും കുറഞ്ഞു.
ഇടയ്ക്ക്…
“ഇപ്പോഴൊന്നും പഴയപോലെ സംസാരിക്കുന്നില്ലല്ലോ…”
എന്ന് മായ ചോദിക്കുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ പോലും, അവളുടെ മനസ്സിൽ അതൊരു വലിയ വിഷമമായിരുന്നില്ല.
മറിച്ച്…
അതിൽ അവൾക്ക് ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു.
ആദവ് അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നീടൊരുദിവസം…
ആദവ് വീണ്ടും ആദ്യ ദിവസം കണ്ട അതേ സ്വപ്നം കണ്ടു.
വീണ്ടും അതേ ഭയം.
അതേ മുഖങ്ങൾ.
അതേ മർദനം.
അതേ അവസാന നിമിഷം…
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ മിന്നിമറയുന്ന മായയുടെ മുഖം.
പതിവുപോലെ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ ഉടനെ അവൻ മായയെ വിളിച്ചു.
സ്വപ്നം മുഴുവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ…
മായ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
ഒരു കോമഡി കഥ കേട്ടതുപോലെ.
ആ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ…
ആദവ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“മായ…
ഞാനൊരു കഥ പറയട്ടേ…?”
“പറ…”
മായയുടെ മറുപടി ചെറുതായിരുന്നു.
ആദവ് കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
“പണ്ട്…
ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരു വ്യക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അയാളുടെ വീട്ടിൽ സ്നേഹനിധിയായ ഒരു ഉമ്മ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ബാപ്പ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചു.
ആ ഉമ്മ…
ഒരു ആശുപത്രിയിൽ ജോലിക്ക് പോയിട്ടാണ് മകനെ വളർത്തിയത്.
ഹോസ്പിറ്റലിലെ ജോലി ആയതുകൊണ്ടാവാം…
സ്വന്തം മകനെ ഒരു ഡോക്ടറാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ആ ഉമ്മയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം.
അതിന് വേണ്ടി വീടൊഴികെയുള്ള എല്ലാ സ്വത്തുക്കളും അവർ വിറ്റു.
മകനെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ചേർത്തു.
അവരുടെ ജീവിതം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്…
അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മറ്റൊരാൾ കടന്നുവന്നത്.
അവന്റെ കാമുകി.
അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു.
അവൾ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നത്ര അവളെ അവൻ സ്നേഹിച്ചു.
സ്വന്തമാക്കാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് കരുതി…
കിട്ടുന്നതെല്ലാം അവൾക്ക് നൽകി.
സ്നേഹവും…
വിശ്വാസവും…
ജീവിതവും…
എല്ലാം…”
ആദവ് ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
ശേഷം വീണ്ടും തുടർന്നു.
“പക്ഷേ…
അവൾക്ക് അവന്റെ ഉമ്മ ഒരു ബാധ്യതയായിരുന്നു…”
അതിന്റെ പേരിൽ അവർ തമ്മിൽ ചെറിയ ചെറിയ വഴക്കുകൾ തുടങ്ങി.
ആദ്യമൊക്കെ അവൻ അത് കാര്യമായി എടുത്തില്ല.
കാലം പോകുമ്പോൾ…
ആ വഴക്കുകൾ അകൽച്ചകളായി മാറി.
ആ അകൽച്ച അവന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
ഒരു ഭാഗത്ത്… ജന്മം നൽകിയ ഉമ്മ.
മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്… ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടി.
രണ്ടുപേരെയും ഒരുപോലെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അവൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
അതിന് അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ…
അവളുടെ ആവശ്യപ്രകാരം അവൻ ആ തീരുമാനം എടുത്തു.
സ്വന്തം ഉമ്മയെ…
ഒരു വൃദ്ധസദനത്തിൽ കൊണ്ടാക്കാൻ.
ആ ദിവസം…ഉമ്മ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. .. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മകന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
ശേഷം അവന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“സന്തോഷമായി ജീവിക്കണം മോനേ…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞെങ്കിലും…
തിരിച്ചു പോകാതിരിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൻ നടന്നകന്നു.
ഉമ്മ…
അവൻ പോകുന്നതും നോക്കി അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
അതിനുശേഷം…
അവൻ അവളെ കാണാൻ പോയി.
പക്ഷേ…
പഴയതുപോലെ അവരുടെ ബന്ധം മുന്നോട്ട് പോയില്ല.
വീണ്ടും വഴക്കുകൾ.
വീണ്ടും പിണക്കങ്ങൾ.
വീണ്ടും അകൽച്ച.
ഓരോ ദിവസവും അവൻ കരുതിയത്…
“നാളെ എല്ലാം ശരിയാകും…”
എന്നായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഓരോ പുതിയ ദിവസവും പുതിയ പ്രശ്നങ്ങളാണ് അവനെ കാത്തിരുന്നത്.
പിന്നീടാണ്…
അവൻ ഒരു സത്യം അറിയുന്നത്.
അവൾക്ക്…
അവനെക്കാൾ മറ്റൊരാളോട് അടുപ്പമുണ്ടെന്ന്.
ആ വാർത്ത…
അവൻ തകർന്നുപോയി.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി…
സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പോലും അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
പതിയെ…
അവന്റെ മാനസികനില തെറ്റാൻ തുടങ്ങി.
അത് കണ്ട കൂട്ടുകാർ അവനെ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു.
ഈ കാര്യങ്ങളൊന്നും…
ആരും ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചുനാൾ…
അവൻ എവിടെയാണെന്ന് പോലും ആരും അറിഞ്ഞില്ല.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ദിവസം…
അവൻ നേരെ പോയത് തന്റെ ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു.
വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ…
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഉമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണം.
കരഞ്ഞ് മാപ്പ് പറയണം.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ ഉമ്മാ…”
എന്ന് പറയണം.
പക്ഷേ…
അവിടെ എത്തിയ അവനെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു വാർത്തയായിരുന്നു.
“മോനേ…
നിങ്ങളുടെ ഉമ്മ…
ഒരാഴ്ച മുമ്പ് മരിച്ചു…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
അവന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു.
ശരീരം വിറച്ചു.
ശേഷം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
ഒന്നും അവന്റെ ചെവിയിലെത്തിയില്ല.
അപ്പോഴേക്കും…
അവന്റെ മനസ്സ് അവനിൽ നിന്ന് പൂർണമായി കൈവിട്ടിരുന്നു.
അവൻ മെല്ലെ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു.
ആ നടത്തം… പിന്നെ ഒരിക്കലും നിന്നില്ല.
മരിക്കുന്ന ദിവസം വരെ…
അതേ വസ്ത്രം.
ചുണ്ടിൽ കത്താതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി ബീഡി.
മുഖത്ത് ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി.
അത് എന്തിനായിരുന്നുവെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല.
പക്ഷേ…
പ്രായമായ സ്ത്രീകളെ കാണുമ്പോൾ മാത്രം…
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു തിളക്കം തെളിയും.
ഒരുപക്ഷേ…
അവരിൽ എവിടെയോ…
സ്വന്തം ഉമ്മയെ അവൻ തിരയുന്നുണ്ടായിരിക്കാം.”
കഥ പറഞ്ഞുനിർത്തിയ ആദവ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
മായ എന്തെങ്കിലും പറയും എന്ന് അവൻ കരുതി.
പക്ഷേ…
അവൾ പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
“ഞാനും അതുപോലെ ആണെന്നാണ് നീ പറയുന്നത് അല്ലെ..?”
ആ വാക്കോടെ… വീണ്ടും അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു വഴക്ക് പിറന്നു.
മായയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും ദേഷ്യമായിരുന്നു.
ആദവ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതല്ല മായ…”
അവൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയെങ്കിലും…
മായ അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
“നീ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാണ് ഈ കഥ മുഴുവൻ പറഞ്ഞത്.”
“നിനക്കിപ്പോൾ ഞാൻ മാത്രമാണ് തെറ്റ്.”
“മതി .. എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട.”
പരസ്പരം നല്ല രീതിയിൽ അവർ തമ്മിൽ പിന്നെയും വഴക്കായി
അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ആദവ് കുറച്ചുനേരം ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തുതന്നെ നിന്നു.
കോൾ അവസാനിച്ചിട്ടും…
അവൻ ഫോൺ താഴെ വച്ചില്ല.
അവൻ ഒന്നും തിരിച്ച് വിളിച്ചില്ല.
ഒന്നും വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
അതിലും പ്രധാനമായി…
ആ ദിവസം ആദ്യമായി…
അവൻ “സോറി…” പറഞ്ഞില്ല.
അതിനുശേഷം…
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ആഴ്ചകൾ…
മാസങ്ങൾ…
പിന്നെ…
വർഷങ്ങൾ.
കാലം മുന്നോട്ടുപോയി.
ജീവിതവും മുന്നോട്ടുപോയി.
പക്ഷേ…
ആദവിന്റെ മനസ്സ് മാത്രം എവിടെയോ നിശ്ചലമായി.
മായയുമായി ഇടയ്ക്കൊക്കെ സംസാരമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അത് പഴയതുപോലെയായിരുന്നില്ല.
പരിചയമുള്ള രണ്ട് ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ.
ചിരികളില്ല.
പരിഭവങ്ങളില്ല.
പരാതികളില്ല.
സ്നേഹം പറഞ്ഞറിയിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളുമില്ല.
ഒരിക്കൽ…
പരസ്പരം ശ്വാസം പോലെ ജീവിച്ചിരുന്ന രണ്ടുപേർ.
ഇപ്പോൾ…
പരസ്പരം ശീലമായി മാത്രം മാറിയിരുന്നു.
അങ്ങനെ…
ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം…
ഒരു ദിവസം…
മായയ്ക്ക് ഒരു ഫോൺകോൾ വന്നു.
അപ്പുറത്ത് പറഞ്ഞത് കുറച്ച് വാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
ആ ശബ്ദം കേട്ടതുമുതൽ…
മായയുടെ ഹൃദയം അറിയാതെ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ…
മായയുടെ കൈയിൽ നിന്നു ഫോൺ ഏതാണ്ട് വഴുതിപ്പോയി.
കുറച്ചുനേരം അവൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പിന്നെ…
ഒന്നും പറയാതെ അവൾ യാത്ര തിരിച്ചു.
ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ആദവിനെ കാണാൻ.
ആദവിന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ…
ആദ്യമായി അവളെ സ്വീകരിച്ചത്…
അവിടെ വലിച്ചുകെട്ടിയിരുന്ന നീല ടാർപായകളായിരുന്നു.
അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ…
ആളുകൾ കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ട നിമിഷം…
അവളുടെ കാലുകൾക്ക് മുന്നോട്ടു നടക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
എങ്കിലും…
ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൾ മെല്ലെ അകത്തേക്ക് കയറി.
അവിടെ…
ആദവ് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ശാന്തനായി.
അനക്കമില്ലാതെ.
ആദവ് അവിടെ കിടക്കുന്നു.. ഒരു ഭാഗത്തേക്കും ഇപ്പോൾ ചെരിഞ്ഞു കിടന്നിട്ടില്ല
വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ്…
ശാന്തനായി…
അനക്കമില്ലാതെ…
ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ…
ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവളെ കാണാൻ മാത്രം അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
മായ മെല്ലെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
എന്തോ പറയാൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചെങ്കിലും…
ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തന്നെ തങ്ങി.
അപ്പോഴാണ്…
ആദവിന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
അത് കണ്ടപ്പോൾ അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആളെ കാണാതെ മരിച്ചാൽ…
കണ്ണ് പൂർണ്ണമായി അടയാറില്ല മോളേ…”
ആ വാക്കുകൾ മായയുടെ നെഞ്ചിൽ കൊണ്ടൊരു കല്ലുവീണതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ അറിയാതെ ആദവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
അപ്പോഴേക്കും…
“മോളേ… ഒന്ന് സൈഡിലേക്ക് നിൽക്കൂ…”
ആരോ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മെല്ലെ മാറിനിന്നു.
ആളുകൾ ഒരൊരുത്തരായി വന്ന് ആദവിനെ അവസാനമായി കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ…
മായയുടെ കണ്ണുകൾ മാത്രം അവനിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.
സൈഡിലേക്ക് മാറിനിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ…
അവളുടെ കൈ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ മേശയിൽ തട്ടി.
അവൾ അറിയാതെ അതിലേക്ക് നോക്കി.
മേശപ്പുറത്ത്…
ഒരു വെള്ളക്കവർ.
അത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല.
പക്ഷേ…
അതിലെ കൈപ്പട കണ്ട നിമിഷം…
അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
ആ കൈയക്ഷരങ്ങൾ അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.
അത്…
ആദവിന്റെ കൈപ്പടയായിരുന്നു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ ആ കവർ എടുത്തു.
മെല്ലെ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കടലാസ് മാത്രം.
മായ പതിയെ അത് തുറന്ന് വായിച്ചു.
അതിൽ…
ഒരേയൊരു വാക്ക് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“സോറി…”
ആ ഒരു വാക്ക്…
ആയിരം വാക്കുകളേക്കാൾ ഭാരം ഉള്ളതായിരുന്നു.
അത് വായിച്ചതും…
അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കട്ടപിടിച്ചിരുന്ന എന്തൊക്കെയോ ആ നിമിഷം ഉരുകിപ്പോയി.
അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
ആ കടലാസ് അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് മെല്ലെ താഴേക്ക് വീണു.
പക്ഷേ…
അത് വീണത് പോലും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.
ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ…
ഒരാളെപ്പോലും നോക്കാതെ…
മായ അവിടെനിന്ന് മെല്ലെ ഇറങ്ങിനടന്നു.
അപ്പോഴേക്കും…
പുറത്ത് നല്ല മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആ മഴയിലേക്ക്…
അവൾ മെല്ലെ ഇറങ്ങി നടന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുനീരിൽ മഴത്തുള്ളികളിൽ കലർന്നുപോയി.
ഏതാണ് മഴ….. ഏതാണ് കണ്ണുനീർ… തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തത്ര ശക്തിയായി മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
നടക്കുന്നതിനിടെ…
അവളുടെ കാൽപാദം ഒരു ചെളിയിൽ ചെറുതായി താഴ്ന്നു.
പക്ഷേ…
അവൾ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയതുമില്ല.
അവൾ നടന്നു.
ആദവിൽ നിന്ന്…
അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന്…
അല്ലെങ്കിൽ…
സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് തന്നെയോ….?
ആർക്കും അറിയില്ല.
അവൾ നടന്നകന്നതിനുശേഷം…
മഴവെള്ളം പതിയെ ആ കാൽപ്പാടുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
അപ്പോഴാണ്…
അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴെ വീണ ആദവിന്റെ അവസാന കത്ത്…
മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ് പതിയെ ഒഴുകിവന്നത്.
ഒഴുകിയെത്തിയ ആ കടലാസ്…
മായയുടെ കാല്പാദം പതിഞ്ഞ ആ കുഴിയിൽ തട്ടി നിന്നു.
പക്ഷേ… അതുകാണാൻ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കാണാൻ…
ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മഴ മാത്രം…
നിശ്ശബ്ദമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ കടലാസിൽ…
അപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുകാണാമായിരുന്നു ആ ഒരു വാക്ക്.
“സോറി…”
ചില പ്രണയങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നത് പിരിയലിലല്ല…
ഒടുവിൽ ബാക്കിയായ ഒരു വാക്കിലായിരിക്കും…
💔 വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
കേരള ടൂറിസം – കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യം
