മഴയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യം
ഹെലികോപ്റ്ററിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ മനുഷ്യൻ
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 12 ആരംഭിച്ചത് മഴയിൽ മുഴുകിയ ആ കാട്ടുവഴിയിൽ നിന്നായിരുന്നു. ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നൽ തുടരെ പിളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫീനിക്സ് കോളനിയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുയരുന്ന തീപ്പൊരി മഴയെ പോലും ചുവപ്പിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കറുത്ത ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ ബ്ലേഡുകൾ ഇപ്പോഴും കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിന്റെ ശക്തമായ കാറ്റിൽ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ പറന്നുയർന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്തടിച്ചിട്ടും, ആ വയോധികന്റെ നടപ്പിൽ ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ല.
അദ്ദേഹം ഓരോ ചുവടും അളന്നുവെച്ചതുപോലെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അർജുൻ അയാളുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സിന്റെ ഏതോ ആഴത്തിൽ ആ മുഖം മുമ്പും കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന തോന്നൽ ശക്തമായി.
പക്ഷേ…
എവിടെ?
എപ്പോൾ?
ഓർമ്മയുടെ വാതിലുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഇരുട്ട് ഇപ്പോഴും അവയെ പൂട്ടിയിട്ടിരുന്നു.
മാളവിക അർജുന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു.
അവളുടെ കൈ അറിയാതെ അർജുന്റെ കൈയെ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ആ സ്പർശം മാത്രം മതി.
അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ.
മറന്നുപോയ ബാല്യത്തിന്റെ മഴ
വയോധികൻ അർജുന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി. കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ വെള്ളി ലോക്കറ്റ് ഓരോ മിന്നലിലും തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“അരു…”
അദ്ദേഹം മൃദുവായി വിളിച്ചു.
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ തലയിൽ അസഹ്യമായ വേദന പടർന്നു.
കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം…
ഓർമ്മകൾ മഴപോലെ മനസ്സിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി.
അഞ്ച് വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞ് അരു.
കനത്ത മഴ.
ഒരു ചെറിയ കൈ മറ്റൊരു വലിയ കൈയിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
മലമുകളിലെ ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവ്.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ തോട്ടം.
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്ന ചെറിയ മാളവിക.
അവളുടെ കൈയിൽ പേപ്പർ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ചെറിയ വള്ളം.
“അരു…”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിളിക്കുന്നു.
“മഴവെള്ളത്തിൽ ഇത് ഒഴുക്കാം.”
ചെറിയ അരു അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടുന്നു.
രണ്ടുപേരും ചിരിക്കുകയാണ്.
അകലെ നിന്നുകൊണ്ട് അതെല്ലാം നോക്കുന്ന ആ വയോധികൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത്…
ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന അതേ പുഞ്ചിരി.
“അരു!”
മാളവികയുടെ വിളി കേട്ടാണ് അർജുൻ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് തിരികെ വന്നത്.
അവൻ ശക്തമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“മാളു…”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ…”
“…ഇതിനു മുമ്പും ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്.”
മാളവിക ഞെട്ടിപ്പോയി.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
അർജുൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
“നമ്മുടെ ആദ്യ മഴ…”
“…കോഴിക്കോട്ടെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലായിരുന്നില്ല.”
“ഇവിടെയായിരുന്നു.”
മാളവികയുടെ ഭയം
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം മാളവികയുടെ ശരീരമാകെ തണുത്തുപോയി.
അവൾ അർജുനെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ഓർമ്മകൾ തിരികെ വരുന്നത് അവൾക്ക് സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഭയമാണ് നൽകിയത്.
കാരണം…
ഡോ. അബ്രഹാം പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് ഓർമ്മവന്നു.
“അർജുന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരുമിച്ച് തിരികെ വന്നാൽ…”
“…അവന്റെ തലച്ചോറിന് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
മാളവിക ഭയത്തോടെ അർജുന്റെ മുഖം കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“അരു…”
“ഇനി ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്.”
“ദയവായി…”
“നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ…”
അവളുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു.
അർജുൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ മഴത്തുള്ളി വിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി.
“എനിക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”
“കാരണം…”
“ഞാൻ ഇനി ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
“നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം…
അർജുനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ മഴയിൽ അവർക്ക് തണുപ്പ് തോന്നിയില്ല.
റെയിൻ ചേംബറിലേക്കുള്ള യാത്ര
വയോധികൻ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
“വരൂ.”
അദ്ദേഹം മാത്രം പറഞ്ഞു.
റോഹൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“സാർ…”
“സെൽഫ് ഡിസ്ട്രക്റ്റ് ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു.”
വയോധികൻ ശാന്തമായി ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ആരംഭിച്ചതാണ്.”
“ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാതെ അത് അവസാനിക്കില്ല.”
അമൃതയുടെ മുഖം വിളറി.
“അതായത്…”
“മുഴുവൻ കൗണ്ട്ഡൗണും…”
“ഒരു നാടകമായിരുന്നോ?”
വയോധികൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം മലയുടെ അടിവാരത്തുള്ള പാറയിലേക്ക് നടന്നു.
ലോക്കറ്റ് പാറയിലെ ചെറിയ ചിഹ്നത്തിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം…
ഗ്ര്ര്ര്…
പാറ രണ്ടായി പിളർന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് പഴയ ലിഫ്റ്റ് പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് വന്നു.
അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
ഡോ. അബ്രഹാം മുറുമുറുത്തു.
“റെയിൻ ചേംബർ…”
“…ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.”
ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് നീല വെളിച്ചം മാത്രം.
വയോധികൻ ആദ്യം അകത്തേക്ക് കയറി.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് അർജുനെ നോക്കി.
“നീ വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ച എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും…”
“ഈ ലിഫ്റ്റിന്റെ താഴെയാണ്.”
അവസാന യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കം
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം മാളവികയെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും വിശ്വാസവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കൈ നീട്ടി.
മാളവിക ഒരു മടിയും കൂടാതെ ആ കൈയിൽ സ്വന്തം കൈ ചേർത്തു.
“എവിടേക്കായാലും…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ കൂടെ.”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇനി…”
“നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് ഒളിച്ചോടാനില്ല.”
“അവസാനം വരെ ഒരുമിച്ചാണ്.”
രണ്ടുപേരും കൈകോർത്തുകൊണ്ട് ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറി.
അമൃതയും ഡോ. അബ്രഹാമും ആദിത്യയും പിന്നാലെ കയറി.
വാതിൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
ലിഫ്റ്റ് ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
അതേ നിമിഷം…
മഴയിൽ നിൽക്കുന്ന റോഹന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
സന്ദേശം അയച്ചത്…
രാഘവ് വർമ്മ.
റോഹന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
കാരണം…
എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചതുപോലെ രാഘവ് മരിച്ചിരുന്നില്ല.
സന്ദേശത്തിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത്…”
“അർജുന്റെ കൂടെയുള്ള ഒരാളാണ് യഥാർത്ഥ ചാരൻ.”
റോഹൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ ഇതിനകം അടഞ്ഞിരുന്നു.
അതിനുള്ളിൽ…
അർജുനും മാളവികയും…
അമൃതയും…
ഡോ. അബ്രഹാമും…
ആദിത്യയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവരിൽ ഒരാളാണ്… ഫീനിക്സിന് വേണ്ടി ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്ന രഹസ്യ ചാരൻ.
ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 12 കൂടുതൽ ഉദ്വേഗഭരിതമായ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ലിഫ്റ്റിന്റെ ഇരുമ്പ് വാതിൽ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞതോടെ പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം പതിയെ അകലാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ പകരം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന വലിയ യന്ത്രത്തിന്റെ ഗർജ്ജനമായിരുന്നു.
ഗ്ര്ര്ര്…
ലിഫ്റ്റ് പതുക്കെ താഴേക്ക് നീങ്ങി.
ചുമരുകളിലെ പഴയ മഞ്ഞ ബൾബുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിമറഞ്ഞു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും മുഖം കൂടുതൽ ഗൗരവമായി തോന്നി.
ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
റോഹൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.
“നിങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളാണ് ചാരൻ.”
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ കേൾക്കാനായത് ഓരോരുത്തരുടെയും ശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു.
സംശയത്തിന്റെ നിഴൽ
അർജുൻ പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി.
അമൃത ശാന്തമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഡോ. അബ്രഹാം ചുമരിൽ ചാരിനിന്ന് എന്തോ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യ തല താഴ്ത്തി കണ്ണുകൾ അടച്ചുനിന്നു.
മാളവിക മാത്രം അർജുന്റെ കൈ വിട്ടിരുന്നില്ല.
അവളുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ ആ വിറയൽ മനസ്സിലാക്കി.
അവൻ അവളുടെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ഭയപ്പെടണ്ട.”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എന്ത് സംഭവിച്ചാലും…”
“ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”
മാളവിക അവനെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അരു…”
“എനിക്ക് ചാരനെ പേടിയില്ല.”
“പേടി…”
“നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നതാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.
“മഴ നമ്മളെ എത്ര തവണ വേർപെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചാലും…”
“…ഈ വട്ടം ഞാൻ നിന്റെ കൈ വിടില്ല.”
ആ നിമിഷം…
ലിഫ്റ്റിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ഭയങ്ങളേക്കാളും ശക്തമായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയം.
പ്രണയത്തിന് മുകളിൽ വിശ്വാസം
ലിഫ്റ്റ് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അമൃത അപ്രതീക്ഷിതമായി സംസാരിച്ചു.
“അർജുൻ…”
അവളുടെ ശബ്ദം പതിവിലേക്കാൾ ഗൗരവമായിരുന്നു.
“റോഹന്റെ സന്ദേശം സത്യമായിരിക്കാം.”
“ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരെയും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റ് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനെ മാറ്റാൻ പഠിപ്പിച്ച സംഘടനയാണ്.”
“ഒരു മനുഷ്യൻ ചാരനാകാൻ…”
“…അവൻ അത് അറിയണമെന്നില്ല.”
ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“അതെ.”
അദ്ദേഹം തുടർന്നു.
“ഹിപ്നോട്ടിക് മെമ്മറി ട്രിഗർ.”
“ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദമോ…”
“ഒരു വാക്കോ…”
“ഒരു ചിഹ്നമോ കണ്ടാൽ…”
“…അറിയാതെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന അവസ്ഥ.”
മാളവിക ഭയത്തോടെ അർജുനെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ…”
“ചാരൻ…”
“…നമ്മളിൽ ആരായാലും ആകാമോ?”
ഡോ. അബ്രഹാം ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അതാണ് എന്നെയും പേടിപ്പിക്കുന്നത്.”
റെയിൻ ചേംബറിന്റെ വാതിൽ
ലിഫ്റ്റ് ഒടുവിൽ നിന്നു.
ടിങ്…
ഇരുമ്പ് വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അവരുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ കാഴ്ച…
ആർക്കും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായിരുന്നു.
വലിയ വൃത്താകാര ഹാൾ.
മേൽക്കൂര മുഴുവൻ സുതാര്യമായ ഗ്ലാസ്.
ഗ്ലാസിലൂടെ മഴവെള്ളം ഒഴുകുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാം.
ആ വെള്ളം ചുറ്റുമുള്ള കല്ല് ചുമരുകളിലൂടെ ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളായി താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു.
ഹാളിന്റെ നടുവിൽ…
ഒരു വലിയ വൃത്താകാര ജലാശയം.
അതിന്റെ നടുവിൽ ഗ്ലാസ് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ചെറിയ മുറി.
വാതിലിന് മുകളിലായി പഴയ വെങ്കല അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
RAIN CHAMBER
അർജുന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
കാരണം…
അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞു.
ചെറിയ അരു…
മഴവെള്ളത്തിൽ കളിക്കുന്നു.
ചെറിയ മാളവിക അവന്റെ അടുത്ത് ചിരിക്കുന്നു.
അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
അവളുടെ മുഖം മാത്രം വ്യക്തമാകുന്നില്ല.
അർജുൻ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു.
“ഞാൻ…”
“…ഈ സ്ഥലം മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
അമൃത ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“നിന്റെ ജീവിതം ഇവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്.”
ചാരൻ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തിയ നിമിഷം
എല്ലാവരും റെയിൻ ചേംബറിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…
പെട്ടെന്ന് ഹാളിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
മുഴുവൻ സ്ഥലം ഇരുട്ടിലായി.
അടുത്ത നിമിഷം…
ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു.
ടൂ… ടൂ… ടൂ…
സൈറൺ മുഴങ്ങി.
ഹാളിന്റെ എല്ലാ വാതിലുകളും സ്വയം അടയാൻ തുടങ്ങി.
അർജുൻ ഉടൻ മാളവികയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“എല്ലാവരും അടുത്ത് നിൽക്കൂ!”
അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ…
ഇരുട്ടിന്റെ ആ നിമിഷത്തിൽ…
ആരോ ഒരാൾ നിശ്ശബ്ദമായി കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിന്നിരുന്നു.
ചുവന്ന വെളിച്ചം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞപ്പോൾ…
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരേസമയം ഒരിടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ആദിത്യ.
അവൻ റെയിൻ ചേംബറിന്റെ പ്രധാന നിയന്ത്രണ പാനലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ വലതുകൈ നിയന്ത്രണ സ്കാനറിന്മേൽ അമർന്നിരുന്നു.
മാളവിക ഞെട്ടി.
“ആദിത്യ…!”
അർജുൻ മുന്നോട്ട് ചാടി.
“എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
ആദിത്യ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
അവന്റെ മുഖത്ത്…
അവർ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി.
ശാന്തം.
തണുപ്പ്.
അപരിചിതം.
അവൻ അർജുനെ നോക്കി മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ക്ഷമിക്കണം, അരു…”
“ഞാൻ നിങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ല.”
“ഞാൻ ജനിച്ച ദിവസം മുതൽ…”
“ഈ നിമിഷത്തിനായി എന്നെ വളർത്തിയതാണ്.”
അവൻ സ്കാനറിലേക്ക് കൈ പൂർണമായി അമർത്തി.
ACCESS GRANTED
എന്നെഴുത്ത് തെളിഞ്ഞു.
അതോടൊപ്പം…
റെയിൻ ചേംബറിന്റെ നടുവിലെ ഗ്ലാസ് മുറി പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിന്റെ അകത്ത്…
വെള്ളം നിറഞ്ഞ സുതാര്യമായ ഒരു വലിയ സിലിണ്ടർ.
അതിനുള്ളിൽ…
ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ ശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്തോടെ വിടർന്നു.
അവൾ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
“അമ്മേ…!”
കാരണം…
ആ സിലിണ്ടറിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്നത്…
അനഘയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ഉണർവ്
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 12-ന്റെ അവസാന അധ്യായം ആരംഭിച്ചത്, റെയിൻ ചേംബറിലെ ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ പതുക്കെ വെളുത്ത നിറത്തിലേക്ക് മാറിയ നിമിഷത്തിലായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ജീവനും മരണത്തിനുമിടയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറന്നു.
ഗ്ലാസ് ചേംബറിനുള്ളിലെ വെള്ളം പതുക്കെ താഴ്ന്നു. ലോക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി തുറന്നു. ഡോ. അബ്രഹാം നിയന്ത്രണ പാനലിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു സുരക്ഷാ സംവിധാനം ഓഫ് ചെയ്തു. ചെറിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ഗ്ലാസ് വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അനഘ മുന്നിലേക്ക് തെന്നിവീഴാൻ തുടങ്ങി.
മാളവിക ഓടിച്ചെന്നു അമ്മയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
“അമ്മേ…”
ആ ഒരു വിളിയിൽ ഇരുപത് വർഷത്തെ ഏകാന്തതയും, നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യവും, വീണ്ടും ലഭിച്ച സ്നേഹവും ഒരുമിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അനഘ വിറയുന്ന കൈകളാൽ മകളുടെ മുഖം തഴുകി.
“മാളു…”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ വളർന്നത് പോലും ഞാൻ കണ്ടില്ല…”
മാളവിക അമ്മയെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന അർജുന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
ഒരു കുടുംബം വീണ്ടും ഒന്നിക്കുന്ന നിമിഷം…
മഴ പോലും പുറത്തുനിന്ന് ശാന്തമായി അതിന് സാക്ഷിയായി നിന്നു.
രാഘവിന്റെ അവസാന പോരാട്ടം
അപ്പോഴാണ് റെയിൻ ചേംബറിന്റെ വാതിൽ ശക്തിയായി തുറന്നത്.
രക്തത്തിൽ കുളിച്ച ശരീരവുമായി രാഘവ് അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ ചുവടും പ്രയാസമായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും മുഖത്ത് ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ ഓടിച്ചെന്നു അച്ഛനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
“അച്ഛാ…”
രാഘവ് വിറയുന്ന കൈ കൊണ്ട് അർജുന്റെ കവിളിൽ തൊട്ടു.
“അരു…”
“എനിക്ക് ഇനി ഭയമില്ല.”
“നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടുപോകേണ്ടിവരില്ലെന്നായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രാർത്ഥന.”
അദ്ദേഹം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാഷ് ഡ്രൈവ് പുറത്തെടുത്തു.
“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ എല്ലാ തെളിവുകളും ഇതിലുണ്ട്.”
“ഇനി ആരും…”
“…മറ്റൊരു കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കില്ല.”
അർജുൻ ആ ഫ്ലാഷ് ഡ്രൈവ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മഴയിൽ അവസാനിച്ച ഫീനിക്സ്
അപ്പോഴേക്കും റെയിൻ ചേംബറിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനുകളിൽ മുന്നറിയിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.
Phoenix Core Shutdown Initiated
ഡോ. അബ്രഹാം വേഗത്തിൽ നിയന്ത്രണ സംവിധാനത്തിലേക്ക് ഓടി.
“ഭയപ്പെടണ്ട…”
അദ്ദേഹം എല്ലാവരെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.
“കോളനി പൊട്ടിത്തെറിക്കില്ല.”
“ഞാൻ സ്വയംനശീകരണ സംവിധാനം നിർത്തി.”
“ഇനി…”
“ഈ പരീക്ഷണശാല ഒരിക്കലും പ്രവർത്തിക്കില്ല.”
സ്ക്രീനുകളിൽ ഒന്നൊന്നായി എല്ലാ സിസ്റ്റങ്ങളും ഓഫ് ആവാൻ തുടങ്ങി.
മെമ്മറി പരീക്ഷണങ്ങൾ.
രഹസ്യ ഫയലുകൾ.
പരീക്ഷണ ഡാറ്റ.
എല്ലാം ശാശ്വതമായി മായുകയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം തകർത്ത ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റ്…
ഒടുവിൽ മഴയുടെ രാത്രിയിൽ തന്നെ അവസാനിച്ചു.
പ്രണയം ജയിച്ച നിമിഷം
റെയിൻ ചേംബറിൽ നിന്ന് എല്ലാവരും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ കുറഞ്ഞിരുന്നു.
മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആദ്യ സൂര്യപ്രകാശം ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ചു.
അർജുൻ നിശ്ശബ്ദമായി മാളവികയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
അവളുടെ വിരലിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളി മോതിരം മഴത്തുള്ളികളിൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
“മാളു…”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ ജീവിതം ഇത്രയും മഴ കണ്ടു.”
“ഇനി…”
“കുറച്ച് വെയിലും കാണാം.”
മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
“പറയൂ.”
“കോഴിക്കോട്ടെ ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി പോകണം.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ഈ വട്ടം പുസ്തകം മറന്നുവെക്കാനാണോ?”
മാളവിക തലകുലുക്കി.
“അല്ല…”
“ഈ വട്ടം…”
“നിന്നെ കൈവിടാതിരിക്കാനാണ്.”
അർജുൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ നിശ്ശബ്ദമായി ആ പ്രണയത്തെ നോക്കി നിന്നു.
അവർ ഒരുമിച്ച് നേടിയ വിജയമായിരുന്നു അത്.
പുതിയൊരു പ്രഭാതം
ആറുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
കോഴിക്കോട്ടെ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡ്.
വീണ്ടും ഒരു മഴക്കാലം.
അതേ ചായക്കട.
അതേ തിരക്ക്.
അർജുൻ ക്യാമറയുമായി നിന്നു.
മാളവിക അവന്റെ അരികിൽ.
അവൾ കൈയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം പിടിച്ചിരുന്നു.
“ഇത് മനപ്പൂർവം മറന്നുവെക്കട്ടേ?”
അവൾ കളിയായി ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുസ്തകം അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി.
“ഇനി വേണ്ട.”
“ഈ കഥയ്ക്ക് ഇനി വേർപിരിയലിന്റെ തുടക്കം വേണ്ട.”
മാളവിക അവന്റെ കൈയിൽ കൈകോർത്തു.
മഴ പതുക്കെ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അവർ ഒരുമിച്ച് ആ മഴയിലൂടെ നടന്നു.
പിന്നിൽ നിന്ന് ക്യാമറ പതുക്കെ ഉയരുന്നതുപോലെ…
മഴയിൽ നനഞ്ഞ കോഴിക്കോട് നഗരം അകലേക്ക് മങ്ങിപ്പോയി.
“ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒന്നിക്കുന്നതിനല്ല…
ഒരിക്കലും വേർപിരിയാതിരിക്കാൻ ജനിക്കുന്നതാണ്.”
🌧️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ ❤️ അവസാനിച്ചു.
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
അർധരാത്രിയിൽ പുറപ്പെടുന്ന അവസാന ട്രെയിനിൽ ഒരു ദുരൂഹ സംഭവം നടക്കുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഒരു പുതിയ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ മിസ്റ്ററി നോവൽ വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
ഹൊറർ സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ Britannica-യിലെ Gothic Novel ലേഖനം വായിക്കാം.
