മൂടൽമഞ്ഞിന്റെ വരവ്
പ്രഭാതം അഞ്ച് മണി.
വയനാടിന്റെ മലനിരകളെ പതുക്കെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന മൂടൽമഞ്ഞ്, ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിൽ ഒരു വെളുത്ത മതിൽ തീർത്തിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴയുടെ നനവ് ഇനിയും മണ്ണിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശവും നിൽക്കുന്ന യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങൾ തണുത്ത കാറ്റിൽ പതുക്കെ ഇളകി.
ആ വെളുത്ത നിശ്ശബ്ദതയിലൂടെ ഒരു കറുത്ത എസ്‌.യു.വി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
സ്റ്റിയറിങ്ങിന് പിന്നിലിരുന്ന ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ റോഡിലായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്കാണ് സഞ്ചരിച്ചത്.
പതിനഞ്ച് വർഷം…
അതിന് ശേഷം ആദ്യമായാണ് അവൻ ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നത്.
അച്ഛൻ മരിച്ചശേഷം പൂട്ടിക്കിടന്ന തറവാട് വിൽക്കാനുള്ള നടപടികൾ പൂർത്തിയാക്കാനാണ് ഈ യാത്ര.
എന്നാൽ എന്തുകൊണ്ടോ…
ഈ യാത്ര വെറും ഒരു വീട് വിൽക്കാനുള്ളതല്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാർ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലെ പഴയ കൽത്തൂണിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ വേഗം കുറച്ചു.
തുരുമ്പെടുത്ത ഇരുമ്പ് ബോർഡിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു.
“മൂടൽപ്പാറ”
താഴെ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ മറ്റൊരു വരി.
“സൂര്യാസ്തമയത്തിന് ശേഷം വനവഴി ഉപയോഗിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി.
ആദിത്യൻ
“ഇപ്പോഴും ഇതൊക്കെ മാറ്റിയില്ലേ…”
കാർ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ പിന്നിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
വെള്ള മുണ്ട്.
ചാരനിറം പിടിച്ച ഷർട്ട്.
കയ്യിൽ പഴയ കുട.
മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിൽ നിന്ന് അയാൾ പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി.
ആദിത്യൻ കാർ നിർത്തി.
അയാൾ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
മുഖത്ത് ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ കണ്ണുകൾ…
ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു.
വയോധികൻ
“ഗോവിന്ദേട്ടന്റെ മകനല്ലേ?”
ആദിത്യൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
ആദിത്യൻ
“അതെ… എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?”
വയോധികൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാറിന്റെ പിന്നിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വയോധികൻ
“ഇവിടെ രാത്രിയായാൽ വീടിന്റെ വാതിൽ അടച്ചിടണം.”
ആദിത്യൻ
“അതെന്തിന്?”
ഒരു നിമിഷം അയാൾ മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം ഒരു ചെറുചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
വയോധികൻ
“കാരണം… ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം അന്വേഷിക്കരുത്.”
മൂടൽമഞ്ഞ് വീണ്ടും അയാളെ വിഴുങ്ങി.
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
അയാളുടെ അവസാന വാക്കുകൾ കാറ്റിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തറവാടിന്റെ വലിയ മരവാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പഴയ മരത്തിന്റെ ഗന്ധം മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു.
അകത്ത് വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാകും.
മതിലുകളിൽ പൊടിപിടിച്ച ചിത്രങ്ങൾ.
മേൽക്കൂരയിൽ ചിലന്തിവലകൾ.
ജനലിലൂടെ കയറിവരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്.
ഒരു കാലത്ത് ചിരികളും ആഘോഷങ്ങളും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ വീട് ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദതയുടെ തടവറയായി മാറിയിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ഓരോ മുറിയും പതുക്കെ തുറന്ന് നോക്കി.
അവസാനമായി അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിലെത്തി.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടി നിറഞ്ഞ ഒരു ഫ്രെയിം.
അവൻ കൈകൊണ്ട് പൊടി തുടച്ചു.
പഴയ കുടുംബഫോട്ടോ.
അച്ഛൻ.
അമ്മ.
ചെറുപ്പത്തിലെ ആദിത്യൻ.
അവർക്കൊപ്പം രണ്ട് അപരിചിത മുഖങ്ങൾ.
ആദിത്യൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“ഇവർ ആരാണ്…?”
ഓർമ്മകൾ പരതിയെങ്കിലും ഒരു മുഖവും മനസ്സിലേക്ക് വന്നില്ല.
ഫ്രെയിം തിരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ പിന്നിൽ പെൻസിലിൽ എഴുതിയ ഒരു തീയതി.
18 ഒക്ടോബർ 2005
അതിന് താഴെ മറ്റൊരു വരി.
“സത്യം മറയ്ക്കാൻ മൂടൽമഞ്ഞ് മാത്രം മതി.”
ആ വാചകം വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
ആരാണ് ഇത് എഴുതിയത്?
എന്തിനാണ് എഴുതിയത്?
വൈകുന്നേരം ആറുമണി.
ഗ്രാമം മുഴുവൻ വീണ്ടും മൂടൽമഞ്ഞ് ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ ആദിത്യന് പകൽ കണ്ടിരുന്ന വീടുകൾ പോലും ഇപ്പോൾ കാണാനായില്ല.
വെളുത്ത പുകപോലെ മഞ്ഞ് എല്ലാം വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഫോൺ എടുത്ത് നെറ്റ്‌വർക്ക് നോക്കി.
No Service.
അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“നാളെ പട്ടണത്തിൽ പോയിട്ട് എല്ലാം തീർക്കാം.”
അടുക്കളയിൽ പോയി ചായയിട്ടു.
കപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു.
അപ്പോഴാണ്…
വീടിന്റെ പിൻവശത്ത് നിന്ന് എന്തോ വീണ ശബ്ദം.
“ഠക്…”
അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീണ്ടും.
“ഠക്…”
ആരോ മരം വലിക്കുന്നതുപോലുള്ള ശബ്ദം.
ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് ടോർച്ച് എടുത്തു.
പിൻവാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മൂടൽമഞ്ഞിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
മുന്നിൽ ഒന്നും കാണുന്നില്ല.
പക്ഷേ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും കേൾക്കാം.
ആദിത്യൻ ഓരോ ചുവടും സൂക്ഷിച്ച് മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
പത്ത് അടി…
ഇരുപത് അടി…
ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
ചുറ്റും വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
ടോർച്ച് താഴേക്ക് തിരിച്ചതും അവൻ ഞെട്ടി.
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ പുതിയ കാലടിപ്പാടുകൾ.
ഒരാളുടേത് മാത്രമല്ല.
രണ്ട് പേരുടേത്.
ആ കാലടികൾ നേരെ കാട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
അവൻ ടോർച്ച് ഉയർത്തി.
മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിൽ ഒരു മനുഷ്യരൂപം നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടി തുറന്ന് നോക്കി.
ഒന്നും ഇല്ല.
വെറും മൂടൽമഞ്ഞ് മാത്രം.
“ഭ്രമമായിരിക്കും…”
സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.
മന്ദമായി…
വളരെ വ്യക്തമായി…
“ആദിത്യാ…”
അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മരവിച്ചു.
ആ ശബ്ദം അവന് പരിചിതമായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അത് ആരുടേതാണെന്ന് ഓർക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നു.
മുഖം കാണുന്നില്ല.
രൂപം മാത്രം.
ഒരു നിമിഷം…
അത് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അവനും അറിയാതെ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും…
മൂടൽമഞ്ഞ് ശക്തമായി വീശിയ കാറ്റിനൊപ്പം മാറി.
അവിടെ…
ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മണ്ണിൽ മാത്രം കിടന്നിരുന്നു…
വർഷങ്ങളായി കാണാതായിരുന്ന തന്റെ അച്ഛന്റെ പഴയ കൈഘടികാരം.
അത് രാവിലെ അവൻ കണ്ട മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്.
എന്നാൽ…
ആ മുറിയുടെ വാതിൽ അവൻ പൂട്ടിയിരുന്നു.
മറഞ്ഞ സാക്ഷി
പ്രഭാതത്തിലെ ആദ്യ സൂര്യകിരണങ്ങൾ മലഞ്ചെരിവുകളെ തൊട്ടിട്ടും മൂടൽമഞ്ഞ് പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. തണുത്ത കാറ്റിൽ മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ പതുക്കെ വിറയ്ക്കുമ്പോൾ, തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ട് ആദിത്യൻ തന്റെ കൈയിലിരുന്ന പഴയ കൈഘടികാരത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അത് അവന്റെ അച്ഛൻ ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കലും കൈവിടാത്ത ഘടികാരമായിരുന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രി അത് മുറിക്കുള്ളിലായിരുന്നു.
ഇന്ന് അത് മുറ്റത്ത് കിടന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ പല ചോദ്യങ്ങളും മിന്നിമറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ
“ഇത് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് ആരാണ്…?”
ഘടികാരത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് പതിഞ്ഞിരുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ അവൻ വിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചു.
“G.K. – 1998”
അച്ഛന്റെ ജന്മദിനത്തിൽ അമ്മ സമ്മാനിച്ചതാണെന്ന് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് അവൻ ഓർത്തു.
അവൻ പതുക്കെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി.
മുറിയുടെ വാതിൽ ഇപ്പോഴും അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് ഇന്നലെ കണ്ട കുടുംബഫോട്ടോ ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൻ ചുറ്റും തിരഞ്ഞു.
മേശയുടെ അടിയിലും അലമാരയ്ക്കുള്ളിലും കട്ടിലിനടിയിലും.
ഫോട്ടോ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
അവന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
ഇന്നലെ രാത്രി ഈ വീട്ടിൽ ആരോ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.
ആ ചിന്ത മനസ്സിൽ ഉറച്ച നിമിഷം അവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുവിലെ ചെറിയ ചായക്കടയിൽ രാവിലെ തിരക്ക് തുടങ്ങിയിരുന്നു.
തിളയ്ക്കുന്ന ചായയുടെ മണവും മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ കലർന്നിരുന്നു.
അകത്ത് ഇരുന്നവരുടെ സംഭാഷണം ആദിത്യൻ കടന്നുവരുന്നത് കണ്ടതോടെ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പിന്നെ ഓരോരുത്തരും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ നിശ്ശബ്ദത അവന് അസ്വാഭാവികമായി തോന്നി.
ചായക്കടക്കാരൻ രാഘവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു.
രാഘവൻ
“ഗോവിന്ദേട്ടന്റെ മകനല്ലേ…?”
ആദിത്യൻ
“അതെ.”
രാഘവൻ
“ഇന്നലെ എത്തിയെന്ന് കേട്ടു.”
ആദിത്യൻ
“അതെ.”
രാഘവൻ ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് ഒഴിച്ചു.
പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദിത്യന്റെ കൈയിലെ ഘടികാരത്തിലായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം മുഖത്തെ നിറം മാറി.
രാഘവൻ
“ആ ഘടികാരം…”
ആദിത്യൻ
“എന്താ?”
രാഘവൻ ഉടനെ വിഷയം മാറ്റി.
രാഘവൻ
“ചായ കുടിക്കൂ… തണുക്കും.”
ആ മറുപടി ആദിത്യന് തൃപ്തിയായില്ല.
ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ കടയുടെ കോണിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അവനെ നോക്കി.
മുഖം മുഴുവൻ ചുളിവുകൾ.
പക്ഷേ കണ്ണുകൾ അതീവ തെളിച്ചമുള്ളത്.
അയാൾ പതുക്കെ കൈകൊണ്ട് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
ആദിത്യൻ അവന്റെ അരികിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
വൃദ്ധൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരും കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം മന്ദസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
വൃദ്ധൻ
“നിന്റെ അച്ഛൻ അന്വേഷിച്ചത്… നീ അന്വേഷിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ അമ്പരന്നു.
ആദിത്യൻ
“എന്താണ് അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചത്?”
വൃദ്ധൻ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയതും…
പുറത്ത് ഒരു ബൈക്കിന്റെ ബ്രേക്ക് ശബ്ദം.
ഗ്രാമത്തിലെ രണ്ട് യുവാക്കൾ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വന്നു.
അവരെ കണ്ട നിമിഷം വൃദ്ധന്റെ മുഖം വിളറി.
അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഒരൊറ്റ വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
വൃദ്ധൻ
“സ്കൂളിൽ പോ…”
അയാൾ മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
പഴയ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ.
ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് പകുതി തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
മഴ നനഞ്ഞ കളിസ്ഥലത്ത് കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു.
പ്രധാനാധ്യാപകന്റെ മുറിയിൽ പഴയ രേഖകൾ നിറഞ്ഞ അലമാരകൾ.
ആദിത്യൻ തന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ വിരമിക്കാൻ പോകുന്ന പ്രധാനാധ്യാപകൻ നാരായണൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ശേഷം പഴയ രജിസ്റ്ററുകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
പൊടി നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ രജിസ്റ്റർ തുറന്നു.
ഓരോ പേജും പതുക്കെ മറിച്ചു.
അവസാനം ഒരു പേജിൽ വിരൽ നിർത്തി.
നാരായണൻ
“ഇതാണ് ആ വർഷത്തെ രേഖ.”
ആദിത്യൻ രജിസ്റ്ററിലേക്ക് നോക്കി.
അതിൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പേരിന് ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു കുറിപ്പ്.
“Missing”
അതിന് താഴെ.
“Case Closed.”
പക്ഷേ ആ പേരാണ് ആദിത്യനെ ഞെട്ടിച്ചത്.
“അഭിനവ് ഗോവിന്ദ്.”
ആദിത്യൻ
“ഇത് തെറ്റാണ്… എനിക്ക് സഹോദരനില്ല.”
നാരായണൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അതിശയമില്ലായിരുന്നു.
മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ച ഒരു സത്യം പുറത്തുവന്നതിന്റെ ഭാവം മാത്രം.
നാരായണൻ
“നിനക്ക് പറഞ്ഞിട്ടില്ലായിരിക്കും…”
“പക്ഷേ… നിനക്ക് ഒരു സഹോദരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
ആദിത്യന്റെ കാലിനടിയിലെ നിലം ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ രജിസ്റ്റർ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി.
അഭിനവ് ഗോവിന്ദ്.
ജനനത്തീയതി.
വിലാസം.
എല്ലാം സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ.
പക്ഷേ…
അവൻ എന്തുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ഈ പേര് കേട്ടിട്ടില്ല?
അമ്മയും അച്ഛനും എന്തുകൊണ്ട് ഇതൊന്നും പറഞ്ഞില്ല?
അവൻ രജിസ്റ്റർ അടയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അതിനിടയിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണു.
അത് എടുത്ത് പൊടി തുടച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ നാല് കുട്ടികൾ.
അവരിൽ ഒരാൾ ചെറുപ്പത്തിലെ ആദിത്യൻ.
അവന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു ബാലന്റെ മുഖം അതിശയകരമായി അവനോട് സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരേയൊരു വരി.
“മൂടൽമഞ്ഞ് എല്ലാം മറയ്ക്കില്ല.”
അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് പ്രധാനാധ്യാപകന്റെ വിളി.
“ആദിത്യാ… ആരോ നിന്നെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.”
അവൻ ഫോട്ടോ പോക്കറ്റിലിട്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ ഒരു യുവതി നിന്നിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്.
അവൾ ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ വൈകിപ്പോയി…”
“അവൻ ഇന്നലെ രാത്രി വീണ്ടും വന്നിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്…
സ്കൂൾ മൈതാനത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ള കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിലൂടെ ഒരാൾ പതുക്കെ നടന്ന് പോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
ആ രൂപം…
അതിശയകരമായി…
അവന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള രാത്രി
സ്കൂളിന്റെ വരാന്തയിൽ നിശ്ശബ്ദത കനത്തു.
മുന്നിൽ നിന്ന യുവതിയുടെ മുഖത്ത് ഭയവും ഉറപ്പും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. കാറ്റിൽ പാറിയ മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണിട്ടും അവൾ കണ്ണുകൾ മാറ്റിയില്ല.
ആദിത്യൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വച്ചു.
ആദിത്യൻ
“ആരെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്?”
യുവതി ഒരു നിമിഷം പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിലൂടെ നടന്നുപോയ ആ രൂപം ഇതിനോടകം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
യുവതി
“നിങ്ങൾ കണ്ടത്… ഞാനും കണ്ടു.”
ആദിത്യൻ
“ആരായിരുന്നു അത്?”
അവൾ നേരിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
യുവതി
“ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല. എല്ലാവരും നോക്കുന്നുണ്ട്.”
അവൾ വേഗത്തിൽ സ്കൂളിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് നടന്നു.
ലൈബ്രറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധം മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു.
ജനലിലൂടെ കയറിവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ ഒഴുകി.
ആദിത്യൻ വാതിൽ അടച്ചു.
ആദിത്യൻ
“ഇപ്പോൾ പറയൂ.”
അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
യുവതി
“ഞാൻ മീര.”
“ഈ സ്കൂളിലെ അധ്യാപിക.”
“നിങ്ങളുടെ അച്ഛനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല…”
“പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
മീര
“നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പ് ഈ ഗ്രാമത്തിൽ വന്നിരുന്നു.”
ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ
“അത് അസാധ്യമാണ്.”
“അച്ഛൻ ഒരിക്കലും ഇവിടെ വന്നിട്ടില്ല.”
മീര പതുക്കെ ഒരു പഴയ ഫയൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു സന്ദർശക രജിസ്റ്ററിന്റെ പകർപ്പ്.
ഒരു പേരിന് താഴെ വ്യക്തമായ ഒപ്പ്.
ഗോവിന്ദ് കെ.
തീയതി.
അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് ഏഴ് ദിവസം മുമ്പ്.
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
മൂടൽമഞ്ഞും മഴയും ചേർന്ന് ഗ്രാമത്തെ വീണ്ടും മറച്ചിരുന്നു.
മീര ജനലരികിൽ നിന്നു.
മീര
“ഈ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലാവരും ഒരേ കാര്യം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.”
ആദിത്യൻ
“എന്താണ് അത്?”
അവൾ മറുപടി പറയാതെ മറ്റൊരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
നാല് യുവാക്കൾ.
ഒരു യുവതി.
നടുവിൽ ഗോവിന്ദൻ.
ആദിത്യൻ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.
ഫോട്ടോയുടെ കോണിൽ അച്ഛന്റെ കൈ അവന്റെ പ്രായമുള്ള മറ്റൊരു യുവാവിന്റെ തോളിലായിരുന്നു.
ആ മുഖം…
സ്വന്തം മുഖത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം പോലെ.
ആദിത്യൻ
“ഇത്…”
മീര
“അഭിനവ്.”
“നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ.”
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
സഹോദരൻ…
അമ്മയും അച്ഛനും എന്തുകൊണ്ട് ഇത്ര വലിയൊരു സത്യം മറച്ചു?
ആദിത്യൻ
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
മീര കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
മീര
“അത് അറിയാനാണ് നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ അവസാനമായി ഇവിടെ വന്നത്.”
ഇതിനിടെ…
ഗ്രാമത്തിന്റെ മറുവശത്ത്.
പഴയ ഒരു വീട്.
വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
അകത്ത് ഒരു മുറിയിൽ പഴയ റേഡിയോ മാത്രം ശബ്ദിക്കുന്നു.
ജനലിന്റെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ഒരാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ആദിത്യനും മീരയും സ്കൂളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
മുഖത്ത് പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അയാൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയ ടെലിഫോൺ എടുത്തു.
അപരിചിതൻ
“അവൻ കണ്ടെത്തി…”
മറുവശത്ത് ആരോ എന്തോ ചോദിച്ചു.
അപരിചിതൻ
“അതെ…”
“ഇനി അവനെ തടയാൻ പറ്റില്ല.”
ഫോൺ വിച്ഛേദിച്ചു.
അയാൾ മേശയുടെ ഡ്രോയർ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ പത്രം.
തലക്കെട്ട് വ്യക്തമായി കാണാം.
“മൂടൽപ്പാറയിൽ യുവാവിനെ കാണാതായി.”
താഴെയുള്ള ഫോട്ടോയിൽ…
ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന അഭിനവ്.
വൈകുന്നേരം.
ആദിത്യനും മീരയും ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ പള്ളിയുടെ പിന്നിലെ കല്ലറയിലേക്ക് നടന്നു.
മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും മീര നിർത്തിയില്ല.
അവസാനം പായൽ പിടിച്ച ഒരു കല്ലറയുടെ മുന്നിൽ അവൾ നിന്നു.
കല്ലിൽ എഴുതിയ പേര് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
പക്ഷേ തീയതി ഇപ്പോഴും വായിക്കാം.
18 ഒക്ടോബർ 2005
അതേ തീയതി.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിലും ഉണ്ടായിരുന്നത്.
രജിസ്റ്ററിലും ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ആദിത്യൻ കല്ലറയുടെ മുകളിൽ കിടന്ന ഇലകൾ മാറ്റി.
അപ്പോഴാണ് താഴെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ കൊത്തിയ മറ്റൊരു വരി കണ്ടത്.
“ഇവിടെ ആരെയും അടക്കം ചെയ്തിട്ടില്ല.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി മീരയെ നോക്കി.
ആദിത്യൻ
“പിന്നെ ഈ കല്ലറ…?”
മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
മീര
“ഇത് കല്ലറയല്ല…”
“ആരെയോ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിയ അടയാളമാണ്.”
അതേ നിമിഷം…
പിന്നിൽ നിന്ന് കൈയടിയുടെ ശബ്ദം.
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞു.
മഴയിലൂടെ കറുത്ത കുടയുമായി ഒരാൾ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
മുഖം വ്യക്തമല്ല.
പക്ഷേ ശബ്ദം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അപരിചിതൻ
“ഇരുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും…”
“നിങ്ങളുടെ കുടുംബം സത്യം തേടുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചില്ല അല്ലേ?”
അയാൾ കുട പതുക്കെ ഉയർത്തി.
മുഖം കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
ആ മുഖം…
പഴയ ഫോട്ടോയിലെ…
അഭിനവിന്റേതായിരുന്നു.
സത്യത്തിന്റെ നിഴൽ
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
കല്ലറയുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആദിത്യന് മുന്നിലുള്ള മനുഷ്യന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞ നിമിഷം, അവന്റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം മിടിപ്പ് നിർത്തിയതുപോലെ തോന്നി.
പഴയ ഫോട്ടോയിലെ അതേ മുഖം.
അതേ കണ്ണുകൾ.
അതേ പുഞ്ചിരി.
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ചിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന യുവാവ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ
“അഭിനവ്…?”
ആ മനുഷ്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
അപരിചിതൻ
“ആ പേര് ഇപ്പോഴും ആരെങ്കിലും ഓർക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ആദിത്യൻ
“നിങ്ങൾ… എന്റെ സഹോദരനാണോ?”
അയാൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്തുകൂടി ഒഴുകി.
ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
അപരിചിതൻ
“രക്തബന്ധം ചിലപ്പോൾ സത്യമായിരിക്കും…”
“ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു വലിയ നുണയും.”
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ കുഴപ്പത്തിലാക്കി.
മീര പതുക്കെ ആദിത്യന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
മീര
“ഇവിടെ നിൽക്കരുത്.”
“ആളുകൾ വരും.”
പക്ഷേ ആദിത്യൻ അനങ്ങിയില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ മനുഷ്യനിൽ മാത്രമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ
“ഇരുപത് വർഷമായി എല്ലാവരും നിങ്ങൾ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.”
അപരിചിതൻ
“അതാണ് അവർ ആഗ്രഹിച്ചത്.”
“ഒരു ജീവനുള്ള മനുഷ്യനെ മരിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ…”
“സത്യവും കൂടെ മരിക്കും.”
ആ വാക്കുകൾക്കുശേഷം അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
മൂടൽമഞ്ഞ് വീണ്ടും അയാളെ വിഴുങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ആദിത്യൻ പിന്നാലെ ഓടി.
മഴ നനഞ്ഞ കാട്ടുവഴിയിലൂടെ അയാൾ ഓടുകയായിരുന്നു.
മുന്നിൽ നടന്ന് പോകുന്ന ആ മനുഷ്യനെ കാണാം.
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും അടുത്തെത്തുമ്പോൾ…
അവൻ വീണ്ടും കുറച്ച് ദൂരം മുന്നിലായിരിക്കും.
അവസാനം കാട്ടിന്റെ നടുവിലുള്ള പഴയ ഒരു കെട്ടിടത്തിനുമുന്നിൽ അയാൾ നിന്നു.
വാതിലിൽ വലിയ താക്കോൽ.
ചുവരുകൾ മുഴുവൻ പായൽ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മേൽക്കൂര പകുതിയോളം ഇടിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
തുരുമ്പ് പിടിച്ച ബോർഡിൽ മങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ.
“മൂടൽപ്പാറ പ്രാഥമിക ആരോഗ്യകേന്ദ്രം”
വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആശുപത്രി.
അവൻ വാതിൽ തള്ളിയപ്പോൾ അത് പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് ഇരുട്ട്.
മഴവെള്ളം മേൽക്കൂരയിലൂടെ ഇറ്റുവീഴുന്നു.
പഴയ കട്ടിലുകൾ.
തകർന്ന മരുന്ന് അലമാരകൾ.
ഒരു മൂലയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന രോഗികളുടെ ഫയലുകൾ.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
തറയിൽ പുതിയ കാലടിപ്പാടുകൾ.
ആരോ അടുത്തിടെ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്.
മുറിയുടെ അവസാനം ഒരു പഴയ ഓഫീസിന്റെ വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടന്നു.
അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു ഡയറി.
മുൻചട്ടയിൽ ഒരേയൊരു പേര്.
“ഡോ. വിജയൻ”
ഡയറിയുടെ അവസാന പേജുകൾ തുറന്നപ്പോൾ ചില വരികൾ ചുവന്ന മഷിയിൽ അടിവരയിട്ടിരുന്നു.
“18 ഒക്ടോബർ 2005.”
“കുട്ടിയെ രക്ഷിക്കണം.”
“അവർ സത്യം പുറത്തുവരാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
“ഗോവിന്ദന് എല്ലാം അറിയാം.”
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അച്ഛന്…
എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നോ?
അപ്പോഴാണ് ഡയറിയിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ കവർ താഴേക്ക് വീണത്.
അവൻ അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്.
കുട്ടിയുടെ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മരവിച്ചു.
“ആദിത്യൻ ഗോവിന്ദ്”
ജനന തീയതി…
അവന് അറിയാവുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു വർഷം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് നീങ്ങി.
“ജന്മമാതാവ് : അറിയില്ല.”
ആദിത്യൻ ശ്വാസം വലിക്കാൻ പോലും മറന്നു.
“അറിയില്ല…?”
അപ്പോൾ…
പിന്നിൽ നിന്ന് കൈയടി.
അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.
വാതിലിനരികിൽ അതേ മനുഷ്യൻ.
ഈ പ്രാവശ്യം അവന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയില്ല.
അപരിചിതൻ
“ആ രേഖകൾ കാണാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
“സത്യം പറയൂ.”
അയാൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അപരിചിതൻ
“നീ അന്വേഷിച്ചത് ഒരു സഹോദരനെയാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“നീ കണ്ടെത്തിയത് നിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതമാണ്.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നിന്നു.
അയാൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ഓരോ വാക്കും വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അപരിചിതൻ
“ഗോവിന്ദൻ…”
“…നിന്റെ അച്ഛനല്ല.”
മുറിക്കുള്ളിൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ നിശ്ശബ്ദത വീണു.
പുറത്ത് ശക്തമായ ഇടിമുഴക്കം.
അതേ നിമിഷം ആശുപത്രിയുടെ പഴയ ജനറേറ്റർ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വെളിച്ചം മിന്നി.
മതിലിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ കണ്ണാടിയിൽ രണ്ടുപേരുടെയും പ്രതിബിംബം തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
കണ്ണാടിയിൽ…
അവന്റെയും ആ മനുഷ്യന്റെയും മുഖങ്ങൾ…
ഒരേ പോലെ.
മൂടൽമഞ്ഞ് മാറുമ്പോൾ
ആശുപത്രിയുടെ തകർന്ന മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത കനത്തു.
മിന്നൽ പിളർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ണാടിയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കിയ ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
കണ്ണാടിയിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ടുപേരും…
ഒരേ മുഖം.
ഒരേ കണ്ണുകൾ.
വ്യത്യാസം…
കാലം മാത്രം.
ആദിത്യൻ
“ഇത്… എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
അപരിചിതൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ച വേദന മാത്രമായിരുന്നു.
അയാൾ പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ തകർന്ന ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ശേഷം അയാൾ ശാന്തമായി തുടങ്ങി.
അപരിചിതൻ
“എന്റെ പേര് അഭിനവ് അല്ല.”
“അർജുൻ.”
“നിന്റെ ഇരട്ട സഹോദരൻ.”
ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
ആദിത്യൻ
“ഇരട്ട… സഹോദരൻ…?”
അർജുൻ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്.
ഗോവിന്ദനും ഭാര്യ ലക്ഷ്മിക്കും കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതേ സമയത്ത് മൂടൽപ്പാറ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ ഒരു യുവതി ഇരട്ടക്കുട്ടികൾക്ക് ജന്മം നൽകി.
പ്രസവത്തിന് മണിക്കൂറുകൾക്കകം ആ യുവതി മരിച്ചു.
കുട്ടികളെ ഏറ്റെടുക്കാൻ ആരും വന്നില്ല.
അന്ന് ആശുപത്രിയിൽ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും അനധികൃത ദത്തെടുപ്പും നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നതായി പിന്നീട് കണ്ടെത്തി.
ഗോവിന്ദൻ ആ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെ കണ്ടു.
ഒരാളെ നിയമപരമായി ദത്തെടുത്തു.
മറ്റേ കുഞ്ഞിനെ അനാഥാലയത്തിലേക്ക് അയക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം.
പക്ഷേ…
ആ കുഞ്ഞ് ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.
ആദിത്യൻ
“അപ്പോൾ…”
“ഞാനാണ് ദത്തെടുത്ത കുഞ്ഞ്…?”
അർജുൻ
“അതെ.”
“ഞാൻ…”
“കാണാതായ കുഞ്ഞ്.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന സത്യം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തകർന്നിരുന്നു.
ആദിത്യൻ
“അച്ഛൻ ഇതൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”
അർജുൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
അർജുൻ
“പറയാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ആശുപത്രിയിൽ നടന്ന അനധികൃത ഇടപാടുകളിൽ സ്വാധീനമുള്ള ചിലർ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.”
“സത്യം പുറത്തുവന്നാൽ പലരും ജയിലിലാകുമായിരുന്നു.”
അർജുൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് പഴയൊരു ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു.
അതിനുള്ളിൽ…
ജനനരേഖകൾ.
ദത്തെടുപ്പ് രേഖകൾ.
പഴയ പത്രക്കട്ടിങ്ങുകൾ.
എല്ലാം ഒരുമിച്ച്.
അർജുൻ
“ഇവ ശേഖരിക്കാൻ എനിക്ക് ഇരുപത് വർഷമെടുത്തു.”
“നിന്റെ അച്ഛനാണ് എന്നെ സഹായിച്ചത്.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
ആദിത്യൻ
“അപ്പോൾ അച്ഛൻ നിന്നെ കണ്ടിരുന്നോ?”
അർജുൻ
“അതെ.”
“മരിക്കുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പ്.”
“അദ്ദേഹം എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.”
അർജുന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
‘ആദിത്യൻ ഒരിക്കലും കുറ്റബോധത്തോടെ ജീവിക്കരുത്.’
ആദിത്യന്റെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
ജീവിതം മുഴുവൻ അവനെ സ്നേഹിച്ച ആ മനുഷ്യൻ…
സ്വന്തം അച്ഛനല്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ…
അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന് ഒരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പുറത്ത് മഴ പതുക്കെ നിന്നു.
ജനലിലൂടെ ആദ്യ സൂര്യപ്രകാശം ആശുപത്രിക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്നു.
മൂടൽമഞ്ഞ് പതുക്കെ പിരിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
വർഷങ്ങളായി വ്യക്തമായി കാണാത്ത മലകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അർജുൻ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.
അർജുൻ
“കണ്ടോ…”
“മൂടൽമഞ്ഞ് എത്ര കട്ടിയുള്ളതായാലും…”
“ഒടുവിൽ മാറും.”
അൽപസമയത്തിനുശേഷം.
ഗ്രാമത്തിലെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ.
എല്ലാ രേഖകളും അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന് കൈമാറി.
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് അടച്ച കേസ് വീണ്ടും തുറന്നു.
അനധികൃത ദത്തെടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന മൂന്ന് പേരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.
ഗ്രാമം വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന സത്യം ഒടുവിൽ പുറത്തുവന്നു.
രണ്ടാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം.
തറവാടിന്റെ വരാന്തയിൽ ആദിത്യനും അർജുനും ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
സൂര്യാസ്തമയം മലഞ്ചെരിവുകളെ പൊൻനിറത്തിൽ മുക്കിയിരുന്നു.
മൂടൽമഞ്ഞില്ല.
വ്യക്തമായ ആകാശം മാത്രം.
ആദിത്യൻ പഴയ കൈഘടികാരം അർജുന് നൽകി.
ആദിത്യൻ
“ഇത്…”
“അച്ഛൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചത്.”
അർജുൻ അത് വാങ്ങിയില്ല.
പകരം ആദിത്യന്റെ കൈയിൽത്തന്നെ വെച്ചു.
അർജുൻ
“അദ്ദേഹം നിന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു.”
“രക്തം കൊണ്ടല്ല…”
“സ്നേഹം കൊണ്ട്.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറയാതെ മലകളിലേക്ക് നോക്കി.
പതുക്കെ വീശിയ കാറ്റ് അവസാനമായി അവശേഷിച്ചിരുന്ന മൂടൽമഞ്ഞിനെയും മലകൾക്കപ്പുറം കൊണ്ടുപോയി.
ചില സത്യങ്ങൾ…
കാലം മറയ്ക്കും.
ചിലത്…
മനുഷ്യർ മറയ്ക്കും.
പക്ഷേ…
സത്യം എന്നും ഒരു പ്രഭാതത്തെ കാത്തിരിക്കും.
ആ പ്രഭാതം വന്നാൽ…
മൂടൽമഞ്ഞ് മാറും.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
അർധരാത്രിയിൽ പുറപ്പെടുന്ന അവസാന ട്രെയിനിൽ ഒരു ദുരൂഹ സംഭവം നടക്കുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഒരു പുതിയ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ മിസ്റ്ററി നോവൽ വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
