എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 – “ഏഴ് വർഷം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല” എന്ന ഈ ഭാഗത്തിൽ മലയാളം ത്രില്ലർ കഥ അതിന്റെ ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്ന വഴിത്തിരിവിലെത്തുന്നു. മീരയെ തേടി പഴയ ആശുപത്രിയിലെത്തിയ അരുൺ അവിടെ കണ്ടത് അവന്റെ ജീവിതത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സത്യങ്ങളായിരുന്നു. റോഷൻ ജീവനോടെയുണ്ട്, നിഖിൽ എന്തോ മറയ്ക്കുന്നു, മരിച്ചെന്ന് കരുതിയിരുന്ന അരുണിന്റെ അച്ഛൻ തന്നെ മുന്നിലെത്തുന്നു. എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4-ൽ ബാക്കിയാകുന്നത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രം – അരുൺ ഇതുവരെ ജീവിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ യഥാർത്ഥമായിരുന്നോ?
മുൻ ഭാഗങ്ങൾ ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ആദ്യം എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – Part 1, എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 – നാലാമത്തെ പേര്, എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 3 – മറന്നുപോയ ഓർമ്മ എന്നിവ വായിക്കൂ. അതിനുശേഷം ഈ എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 വായിക്കൂ.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 – ഭാഗം 4: ഏഴ് വർഷം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 – “അവളെ കാണാൻ വരൂ, ഒറ്റയ്ക്ക്”
മീരയുടെ ചിത്രം അരുണിന്റെ ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
“അവളെ കാണാൻ വരൂ. പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്ക്.”
സന്ദേശത്തിന് താഴെ ആശുപത്രിയുടെ ലൊക്കേഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അരുൺ വീണ്ടും ആ വിലാസത്തിലേക്ക് നോക്കി. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്ന് കുറച്ച് മാറി നിൽക്കുന്ന പഴയൊരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രി. ഏഴ് വർഷം മുമ്പ് അതേ ആശുപത്രിയുടെ പേര് താൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. പക്ഷേ ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ തലയിൽ ഒരു വേദന മാത്രം.
നിഖിൽ കാറിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി.
“നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ പാടില്ല.”
“അവൾ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്.”
അരുൺ ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.
“നിഖിൽ, കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ഭാഗവും നീ എന്നോട് മുഴുവൻ സത്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
നിഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“റോഷൻ ജീവനോടെയുണ്ട്. മീര ജീവനോടെയുണ്ട്. ഏഴ് വർഷം മുമ്പ് നടന്നത് അപകടമല്ല. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ മാറ്റമുണ്ട്. പിന്നെ നീ എന്താണ് മറയ്ക്കുന്നത്?”
നിഖിൽ കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് നിന്നോട് എല്ലാം പറയണമെന്നുണ്ട്.”
“എങ്കിൽ പറയൂ.”
“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ നീ ആശുപത്രിയിൽ പോകില്ല.”
“അതുതന്നെയാണ് എനിക്ക് പോകേണ്ടതിന്റെ കാരണം.”
അരുൺ കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നു.”
“അരുൺ…”
“എന്നെ പിന്തുടരരുത്.”
അവൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
പിന്നിലെ കണ്ണാടിയിൽ നിഖിൽ കുറച്ച് നിമിഷം മാത്രം കണ്ടു. പിന്നെ മഴയുടെ മറവിൽ അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
മഴയിലെ വഴി – പിന്നിൽ വീണ്ടും ഒരു വെളുത്ത കാർ
ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള വഴി അസാധാരണമായി ശൂന്യമായിരുന്നു. രാത്രി രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തും മഴയിൽ നനഞ്ഞ മരങ്ങൾ. ഇടയ്ക്കിടെ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള തെരുവുവിളക്കുകൾ. അരുൺ വേഗം കുറച്ച് ഓടിച്ചു. റിയർവ്യൂ മിററിൽ പലതവണ നോക്കി.
കറുത്ത കാർ ഇല്ല.
വെള്ള കാർ ഇല്ല.
പക്ഷേ കുറച്ച് ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വെളുത്ത സെഡാൻ പിന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അരുൺ വേഗം കൂട്ടിയില്ല.
വെളുത്ത കാറും അകലം പാലിച്ചു.
“ഇനി മറ്റൊരാളോ?” അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ വെളുത്ത കാർ മുന്നോട്ട് പോയി. അരുൺ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ കാർ നിർത്തി. ആശുപത്രി പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ പകുതി അടച്ചിട്ടതുപോലെ തോന്നി. പ്രധാന വാതിലിൽ ഒരു ചെറിയ ലൈറ്റ് മാത്രം.
ROOM 17 – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4-ലെ രഹസ്യ മുറി
അവൻ അകത്ത് കയറി.
റിസപ്ഷനിൽ ആരുമില്ല.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പേപ്പർ കിടന്നിരുന്നു.
“ROOM 17.”
അരുണിന്റെ നെഞ്ച് വീണ്ടും മുറുകി.
പതിനേഴാം നമ്പർ.
അവൻ പടികൾ കയറി. രണ്ടാം നിലയിൽ ഇടതുവശത്ത് പതിനേഴാം മുറി.
വാതിൽ തുറന്നുകിടന്നു.
അകത്ത് ആരുമില്ല.
മുറിയിൽ ഒരു കസേര, ഒരു കിടക്ക, ഒരു പഴയ മേശ. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വെള്ള കവറുണ്ടായിരുന്നു.
അരുൺ അത് തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ.
മീര.
പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“നീ എന്നെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഇവിടെ അല്ല.”
അരുൺ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ഇടനാഴി ശൂന്യം.
മീര ജീവനോടെ – “നീ വന്നല്ലോ”
പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ പിന്നിലെ ചെറിയ വാതിൽ അടഞ്ഞു.
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
നീണ്ട മുടി. വെളുത്ത ഷാൾ. ക്ഷീണിച്ച മുഖം.
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“മീര?”
അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“നീ വന്നല്ലോ.”
അരുൺ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നീ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കണം?”
മീര ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.
“നീ ഒരിക്കൽ എന്നെ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചതുപോലെ.”
“എനിക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചത്.”
മീര മേശക്കരികിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇവിടെ ഇരിക്കൂ.”
അരുൺ ഇരുന്നില്ല.
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
മീര അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഏഴ് വർഷം മുമ്പ് നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു.”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“അന്ന് ഞാൻ ആരിൽ നിന്നാണ് ഓടിയതെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
“ഇല്ല.”
“നിഖിലിൽ നിന്ന്.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“നിഖിൽ?”
“അതെ.”
“അവൻ നിന്നെ പിന്തുടർന്നിരുന്നോ?”
“അവൻ മാത്രം അല്ല.”
മീര ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
“റോഷനും നിഖിലും തമ്മിൽ അന്ന് തന്നെ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു. നീ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.”
അരുൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“എന്തിനായിരുന്നു പ്രശ്നം?”
“ഒരു ഫയലിനായി.”
“എന്ത് ഫയൽ?”
മെമ്മറി കാർഡിലെ വീഡിയോ – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4-ലെ ഷോക്കിംഗ് തെളിവ്
മീര മറുപടി പറയാതെ അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു പഴയ മെമ്മറി കാർഡ് വെച്ചു.
“ഇത് തുറക്കണം.”
“ഇതിൽ എന്താണ്?”
“നീ തന്നെ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ഒരു വീഡിയോ.”
അരുൺ മെമ്മറി കാർഡ് എടുത്തു.
“അത് കാണാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല.”
“നിനക്ക് തയ്യാറാകേണ്ടി വരും.”
മീര മുറിയിലെ പഴയ കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്തു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം വീഡിയോ തുറന്നു.
സ്ക്രീനിൽ ഏഴ് വർഷം മുമ്പുള്ള അരുൺ.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഇന്നത്തെ അരുണിനേക്കാൾ ആത്മവിശ്വാസം.
അവൻ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നു.
“ഇത് ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർക്കണം.”
വീഡിയോയിലെ അരുൺ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
“റോഷനെ വിശ്വസിക്കാം. നിഖിലിനെ ഇപ്പോൾ വിശ്വസിക്കരുത്.”
ഇപ്പോഴത്തെ അരുൺ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റിയില്ല.
വീഡിയോ തുടർന്നു.
“മീരയെ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചാൽ മാത്രമേ ഫയൽ കൈമാറൂ.”
അരുൺ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“മീര…”
“വീഡിയോ മുഴുവൻ കാണൂ.”
സ്ക്രീനിൽ അരുൺ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“അവർ നമ്മളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ, എന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പദ്ധതി നടപ്പാക്കണം.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“എന്റെ ഓർമ്മകൾ…?”
മീര തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
വീഡിയോയിൽ റോഷൻ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“അവൻ വരുന്നു.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“ആരാണ്?”
റോഷൻ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി.
“നാലാമൻ.”
വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
അരുൺ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“ഇത് എന്താണ്?”
മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ തന്നെ നിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാറ്റാൻ സമ്മതിച്ചതാണ്.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം നിന്നെ രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു.”
“ആരിൽ നിന്ന്?”
ഇരുട്ടിലെ കാലടികൾ – മുറിയിലെത്തിയ നിഴൽ
മീര മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് പുറത്തുള്ള ഇടനാഴിയിൽ കാലടികൾ കേട്ടു.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
മീര ഉടൻ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു.
“ആരാണ്?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“അവർ.”
“ആരാണ് അവർ?”
“ഇപ്പോൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്.”
ഇരുവരും കിടക്കയുടെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
ഒരു നിഴൽ അകത്തേക്ക് വന്നു.
അവൻ മുറിയിൽ കുറച്ച് നേരം നിന്നു.
പിന്നെ മേശപ്പുറത്തെ കവറിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
മീര അരുണിന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
നിഴൽ പുറത്തേക്ക് പോയി.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം മീര ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു.
“ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.”
പഴയ വിംഗിലെ മെഡിക്കൽ ഫയൽ – Memory Suppression Therapy
അവർ പിന്നിലെ വാതിലിലൂടെ ആശുപത്രിയുടെ പഴയ വിംഗിലേക്ക് പോയി. ആ ഭാഗം ഉപയോഗത്തിലില്ലായിരുന്നു. മതിലുകളിൽ പഴയ രോഗികളുടെ പേരുകൾ. അടഞ്ഞ മുറികൾ. പൊട്ടിയ ജനലുകൾ.
മീര ഒരു മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“ഇവിടെ.”
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ഒരു പഴയ മെഡിക്കൽ ഫയൽ.
ഫയലിന്റെ മുകളിൽ അരുണിന്റെ പേര്.
അവൻ അത് എടുത്തു.
ആദ്യ പേജിൽ:
“Patient: Arun Menon.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“ഞാൻ ഇവിടെ ചികിത്സ തേടിയിരുന്നോ?”
“അതെ.”
“എപ്പോൾ?”
“അപകടത്തിന് ശേഷം.”
അവൻ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
“Memory suppression therapy.”
അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“ഇത് ശരിക്കും നടന്നതാണോ?”
“അതെ.”
“ആരാണ് ഡോക്ടർ?”
മീര മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അരുൺ ഫയലിന്റെ അവസാന പേജ് തുറന്നു.
ഡോക്ടറുടെ ഒപ്പ്.
അവൻ ആ പേര് വായിച്ചപ്പോൾ മുഖം മാറി.
“ഇത്…”
മീര അവനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് പരിചയമുണ്ടോ?”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ആ പേര് അവൻ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അറിയുന്ന ഒരാളുടേതായിരുന്നു.
അവന്റെ അച്ഛൻ.
അരുൺ പതുക്കെ മതിലിൽ ചാരി നിന്നു.
“എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി.”
“എനിക്ക് അറിയാം.”
“പിന്നെ ഈ ഫയലിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒപ്പ് എങ്ങനെ?”
മീര മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“കാരണം അദ്ദേഹം മരിച്ചിട്ടില്ല” – റോഷന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“കാരണം അദ്ദേഹം മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
റോഷൻ വാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു.
അരുൺ അവനെ നോക്കി.
“നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ?”
“ഈ ആശുപത്രി ഞങ്ങളുടേതായിരുന്നു.”
“ആരുടേത്?”
“നിന്റെ അച്ഛന്റേത്.”
അരുൺ ഒന്നും പറയാനായില്ല.
റോഷൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു ഡോക്ടർ മാത്രമായിരുന്നില്ല.”
“പിന്നെ?”
“ആളുകളുടെ ഓർമ്മകൾ മാറ്റാനുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയ ആളായിരുന്നു.”
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“എന്നെ പരീക്ഷണത്തിന് ഉപയോഗിച്ചോ?”
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു.”
“എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ എന്റെ ഓർമ്മകൾ മായ്ച്ചോ?”
റോഷൻ തലകുനിച്ചു.
“അത് നിന്റെ തീരുമാനം ആയിരുന്നു.”
“എന്തിൽ നിന്ന്?”
റോഷൻ മീരയെ നോക്കി.
“അവളെ കൊന്നുവെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിക്കുന്ന ആ രാത്രിയിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു.”
അരുൺ വിറച്ചു.
“ആരാണ്?”
ഫോട്ടോയിലെ അഞ്ചാമത്തെ മനുഷ്യൻ
റോഷൻ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ വെച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ നാല് പേർ.
അരുൺ.
റോഷൻ.
നിഖിൽ.
മീര.
അവരുടെ പിന്നിൽ ഒരു അഞ്ചാമത്തെ മനുഷ്യൻ.
അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി.
അരുൺ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടി.
അത് അവന്റെ അച്ഛൻ.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു തീയതി.
അപകടത്തിന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ്.
അരുൺ റോഷനെ നോക്കി.
“എന്റെ അച്ഛൻ നമ്മളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ അദ്ദേഹം മരിച്ചില്ലേ?”
റോഷൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ആശുപത്രിയുടെ പുറത്ത് ഒരു കാർ ബ്രേക്ക് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
മീര ജനലിലൂടെ നോക്കി.
“നിഖിൽ.”
അരുൺ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
“അവൻ ഇവിടെ എത്തി.”
റോഷൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു.
“അവൻ വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ നീ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് എന്തിനാണ്?”
“കാരണം ഇനി നിനക്ക് ഓർമ്മിക്കേണ്ട സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു.”
അരുൺ റോഷന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“എന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
റോഷൻ മറുപടി പറയാതെ ഒരു ചെറിയ താക്കോൽ അവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
“ഇത് സൂക്ഷിക്കൂ.”
“ഇത് എന്തിന്റെ താക്കോലാണ്?”
“നിന്റെ വീട്ടിലെ പഴയ മുറിയുടെ.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“അവിടെ ഒന്നുമില്ല.”
“നീ കണ്ടിട്ടില്ല.”
“എന്താണ് അവിടെ?”
റോഷൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ ജനനത്തിന് മുമ്പുള്ള ഒരു ഫയൽ.”
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 – ഇരുട്ടിൽ നിഖിലിന്റെ തോക്ക്
അടുത്ത നിമിഷം ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിൽ ആരോ ഓടുന്ന ശബ്ദം.
മീരയുടെ ശബ്ദം.
“അരുൺ, താഴേക്ക് കുനിയൂ!”
ഒരു ഗ്ലാസ് പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം.
റോഷൻ അരുണിനെ വലിച്ചിഴച്ച് പിന്നിലെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
“നിഖിൽ ഇവിടെ എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് നമുക്ക് പോകണം.”
“മീര?”
“അവൾ പിന്നിൽ വരും.”
അവർ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഓടി.
പക്ഷേ മൂലയിലെത്തിയപ്പോൾ നിഖിൽ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു.
കൈയിൽ തോക്ക്.
“നിർത്തൂ.”
അരുൺ നിശ്ചലമായി.
റോഷൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിഖിൽ, ഇത് അവസാനിപ്പിക്കൂ.”
“ഇത് നീ തുടങ്ങിയത് ആണ്.”
“അരുൺ സത്യം അറിഞ്ഞു.”
നിഖിൽ അരുണിനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
അരുൺ മിണ്ടിയില്ല.
നിഖിൽ തോക്ക് താഴ്ത്തി.
“റോഷൻ പറയുന്നതെല്ലാം വിശ്വസിക്കരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം ആ രാത്രി അവൻ നിന്നെ രക്ഷിച്ചില്ല.”
അരുൺ അവനെ നോക്കി.
“പിന്നെ?”
നിഖിൽ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“അവൻ തന്നെയാണ് നിന്നെ വെടിവെച്ചത്.”
മീര പിന്നിൽ നിന്ന് എത്തി.
“അത് സത്യമല്ല!”
റോഷൻ നിഖിലിനെ നോക്കി.
“ഇപ്പോഴും അതേ കള്ളം?”
“നീ പറയുന്ന സത്യം ആരും വിശ്വസിക്കില്ല.”
“അപ്പോൾ തെളിവ് കാണിക്കൂ.”
അപകടരാത്രിയുടെ വീഡിയോ – ആരാണ് വെടിവെച്ചത്?
നിഖിൽ ഫോൺ എടുത്തു.
ഒരു വീഡിയോ തുറന്നു.
അപകടസ്ഥലത്തിന്റെ രാത്രി.
മഴ.
കറുത്ത കാർ.
റോഡിൽ വീണ അരുൺ.
അവന്റെ അരികിൽ റോഷൻ.
പക്ഷേ റോഷന്റെ കയ്യിൽ തോക്ക്.
അരുൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ തലയിൽ വീണ്ടും വേദന പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.
ഒരു വെടിയൊച്ച.
മീരയുടെ നിലവിളി.
റോഷന്റെ മുഖം.
നിഖിലിന്റെ ശബ്ദം.
പിന്നെ ഇരുട്ട്.
അരുൺ തല പിടിച്ചു.
“നിർത്തൂ…”
വീഡിയോ നിർത്തി.
അരുൺ നിലത്ത് ഇരുന്നു.
“ഞാൻ… ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്?”
റോഷൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചു.
നിഖിൽ തടഞ്ഞു.
“അവനെ തൊടരുത്.”
മീര അരുണിന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“നീ ആരെയും കൊന്നിട്ടില്ല.”
അരുൺ അവളെ നോക്കി.
“പിന്നെ ആ വീഡിയോ?”
മീര കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“അത് പൂർണ്ണ വീഡിയോ അല്ല.”
നിഖിൽ അവളെ നോക്കി.
“മീര…”
“ഇനി മറയ്ക്കാനാവില്ല.”
അവൾ അരുണിനോട് പറഞ്ഞു:
“വെടിവെച്ചത് റോഷൻ അല്ല.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“പിന്നെ ആരാണ്?”
മീര പതുക്കെ പിന്നിലെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ അച്ഛൻ – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 ട്വിസ്റ്റ്
വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു വയോധികൻ നടന്നു വന്നു.
അരുണിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അവന്റെ അച്ഛൻ.
അവൻ ജീവനോടെ നിന്നു.
അച്ഛൻ അരുണിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നീ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലോ.”
അരുൺ ഒരു പടി പിന്നോട്ട് മാറി.
“അച്ഛാ…”
അവന്റെ അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.
“ഇനി അവസാനത്തെ ഓർമ്മ മാത്രം ബാക്കി.”
അരുൺ ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അച്ഛൻ കൈയിലെ റിമോട്ട് അമർത്തി.
ആശുപത്രിയുടെ വാതിലുകൾ എല്ലാം സ്വയം പൂട്ടി.
മീര നിലവിളിച്ചു.
റോഷൻ വാതിലിലേക്ക് ഓടി.
നിഖിൽ തോക്ക് ഉയർത്തി.
അരുൺ മാത്രം അച്ഛനെ നോക്കി നിന്നു.
അവന്റെ അച്ഛൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അപകടം നടന്നത് ഏഴ് വർഷം മുമ്പല്ല, അരുൺ.”
അരുൺ വിറച്ചു.
“പിന്നെ?”
“നീ ഓർക്കുന്ന ഏഴ് വർഷം ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല”
അച്ഛന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നു.
“നീ ഓർക്കുന്ന ഏഴ് വർഷം… ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.”
അരുൺ അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആശുപത്രിയിലെ ഇടനാഴിയിൽ തണുത്ത കാറ്റ് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ ഒരാൾ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുന്നു എന്ന സത്യം മാത്രം തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിന് സ്വീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതിനുമുകളിൽ, താൻ ജീവിച്ച ഏഴ് വർഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയം.
“എന്താണ് അതിന്റെ അർത്ഥം?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
അച്ഛൻ ഒന്നും പറയാതെ ഒരു കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
“നീ ഇന്ന് ഓർക്കുന്ന ഓരോ ദിവസവും രേഖപ്പെടുത്തിയതാണ്. ചിലത് യഥാർത്ഥം. ചിലത് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഓർമ്മകൾ.”
“എന്റെ ജീവിതം ആരാണ് എഴുതിയത്?”
“നീ തന്നെ.”
“എനിക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“വിശ്വസിക്കേണ്ട. തെളിവ് നോക്കൂ.”
അച്ഛൻ ഒരു ഫയൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
റോഷൻ അതിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് തുറക്കരുത്.”
അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.
“ഇനി അവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും മറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അരുൺ ഫയൽ തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ അവന്റെ ബാല്യകാല ഫോട്ടോ.
രണ്ടാമത്തെ പേജിൽ കോളേജ് കാലത്തെ ഒരു ചിത്രം.
മൂന്നാമത്തെ പേജിൽ ആശുപത്രി രേഖ.
നാലാമത്തെ പേജിൽ ഒരു തീയതി.
അവൻ ആ തീയതി വായിച്ചു.
“2026?”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“ഇത് ഇന്നത്തെ തീയതിയാണ്.”
അച്ഛൻ തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
“അപ്പോൾ ഏഴ് വർഷം?”
“നിന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം.”
മീര കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“അരുൺ, നമ്മൾ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്നായിരുന്നു കരുതിയത്.”
“നീ എന്നെ എപ്പോൾ കണ്ടു?”
“ഇന്നല്ല. ഏഴ് വർഷം മുമ്പുമല്ല.”
അരുൺ അവളെ നോക്കി.
മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നിന്നെ ഞാൻ ആദ്യമായി കണ്ടത് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പാണ്.”
അരുൺ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.
അവന്റെ പിന്നിൽ റോഷൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
നിഖിൽ മതിലിലേക്ക് നോക്കി.
അപ്പോൾ അരുണിന് മനസ്സിലായി.
ഇത്രയും ദിവസമായി എല്ലാവരും അവനോട് കള്ളം പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അവൻ തന്നെയാണ് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കള്ളം വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.
അച്ഛൻ എഴുന്നേറ്റു.
“ഇനി അവസാനത്തെ വാതിൽ തുറക്കാം.”
അവൻ അരുണിന്റെ കൈയിലെ താക്കോലിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് നിന്റെ വീട്ടിലല്ല.”
“പിന്നെ?”
“നീ ഇതുവരെ പോയിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത്.”
“എവിടെ?”
അച്ഛൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“നീ ജനിച്ച ദിവസം രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന പഴയ ആശുപത്രിയിൽ.”
അരുൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“എന്തിനാണ് എന്നെ അവിടെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?”
അച്ഛൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“കാരണം നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അരുൺ അല്ല.”
“നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അരുൺ അല്ല” – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4-ലെ രഹസ്യം
അച്ഛന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ അരുണിന്റെ ചെവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
“നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അരുൺ അല്ല.”
അവൻ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരെയും നോക്കി. റോഷൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു. മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ. നിഖിൽ മാത്രം നിലത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
“എല്ലാവർക്കും ഇത് അറിയാമായിരുന്നോ?”
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എന്റെ പേര് എന്താണ്?”
അച്ഛൻ പതുക്കെ ഒരു പഴയ ഫയൽ തുറന്നു.
“അഭയ്.”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം അരുണിന്റെ തലയിൽ ഒരു ശക്തമായ വേദന പടർന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
ആശുപത്രിയുടെ വെള്ള ചുമരുകൾ.
ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈ.
“അഭയ്… കണ്ണ് തുറക്കൂ…”
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നു…”
മീര അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്താണ്?”
“ഒരു സ്ത്രീ…”
അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“ഇനി വേണ്ട.”
അരുൺ കണ്ണുതുറന്നു.
“അവൾ ആരാണ്?”
അച്ഛൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
റോഷൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അത് നിന്റെ അമ്മയാണ്.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“എന്റെ അമ്മ?”
“നീ മരിച്ചെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ആൾ.”
“എന്റെ അമ്മ മരിച്ചിട്ടില്ലേ?”
റോഷൻ നിശ്ശബ്ദമായി.
“നിന്റെ അമ്മ മരിച്ചത് ഏഴ് വർഷം മുമ്പല്ല.”
അരുൺ പിന്നോട്ട് മാറി.
“അപ്പോൾ?”
“നീ ജനിച്ചതിന് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.”
അച്ഛൻ ഇടപെട്ടു.
“ഇത് ഇവിടെ സംസാരിക്കാനുള്ള സമയം അല്ല.”
അരുൺ കോപത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഇനി സമയം ഞാൻ തീരുമാനിക്കും.”
അവൻ ഫയൽ കൈയിൽ എടുത്തു.
“എനിക്ക് എല്ലാം അറിയണം.”
അച്ഛൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നിന്റെ അമ്മ ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചില്ല. അവൾ സത്യം അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്.”
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
“ഏത് സത്യം?”
അച്ഛൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ എന്റെ മകനല്ല.”
അരുണിന്റെ മുഖം ശൂന്യമായി.
മീര കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
റോഷൻ തല താഴ്ത്തി.
നിഖിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇതാണ് ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചത്.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
“അപ്പോൾ ഞാൻ ആരാണ്?”
അച്ഛൻ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം.
വാതിൽ തകർന്നുവീണു.
എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
രണ്ട് പേർ അകത്തേക്ക് ഓടി.
റോഷൻ അരുണിനെ താഴേക്ക് കുനിയിച്ചു.
നിഖിൽ അവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
മീര അരുണിന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നമുക്ക് പോകണം.”
അവർ പിന്നിലെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഓടി.
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു.
അവൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.
“അച്ഛാ!”
അച്ഛൻ ദൂരത്ത് നിന്ന് പറഞ്ഞു:
“അടുത്ത തവണ എന്നെ കാണുമ്പോൾ, എന്നെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിക്കരുത്.”
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
അരുൺ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
രേഖാമുറിയിലെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ് – അഭയ് വർമ്മ
ആശുപത്രിയുടെ അടിത്തറയിലെത്തിയപ്പോൾ റോഷൻ ഒരു ഇരുമ്പ് വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് പഴയൊരു രേഖാമുറി.
മതിലുകളിൽ പെട്ടികൾ.
ഓരോ പെട്ടിയിലും പേരുകൾ.
അരുൺ ഒരു പെട്ടിയിൽ സ്വന്തം പേര് കണ്ടു.
അരുൺ.
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു പേര്.
അഭയ്.
അവൻ പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു പഴയ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്.
പേര്: അഭയ് വർമ്മ.
അമ്മ: ലീല.
അച്ഛൻ: രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.
അരുൺ രേഖ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശ്ചലമായി.
“വർമ്മ?”
റോഷൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതെ.”
“എന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് ഇവിടെ ഇല്ല.”
“കാരണം അത് ആരും രേഖപ്പെടുത്താൻ അനുവദിച്ചില്ല.”
“ആരാണ്?”
റോഷൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
മീര ഫയലിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഫോട്ടോ എടുത്തു.
ഫോട്ടോയിൽ ഒരു യുവാവ്.
അരുൺ ആ മുഖം നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇയാളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“എന്റെ ഓർമ്മയിൽ.”
മീര തലകുനിച്ചു.
“അവനാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ അച്ഛൻ.”
അരുൺ ഫോട്ടോ മുറുകെ പിടിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്ന് വെടിയൊച്ച.
റോഷൻ വാതിൽ അടച്ചു.
“അവർ ഇവിടെ എത്തി.”
നിഖിൽ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
“നമ്മൾക്ക് അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും ഇല്ല.”
അരുൺ ഫോട്ടോ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.
“നമുക്ക് എവിടേക്ക് പോകണം?”
റോഷൻ പഴയ ഒരു മാപ്പ് എടുത്തു.
“കടലിനരികിലെ പഴയ ലൈറ്റ്‌ഹൗസ്.”
“അവിടെ എന്തുണ്ട്?”
“അവിടെ നിന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്.”
അവർ രഹസ്യ വഴിയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോയി.
പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
അരുൺ കാറിൽ കയറി.
മീര അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
റോഷൻ പിന്നിൽ.
നിഖിൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 ക്ലൈമാക്സ് – “ഭാവിയിൽ നിന്നുള്ള ഞാൻ”
കാർ ആശുപത്രി വിട്ടപ്പോൾ അരുൺ പിന്നിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
ആശുപത്രിയുടെ മുകളിലെ ജനലിൽ അച്ഛൻ നിന്നിരുന്നു.
അവൻ കൈ ഉയർത്തി.
അരുണിന് ആ കൈചലനം പരിചിതമായി തോന്നി.
ഒരു പഴയ ഓർമ്മ.
അവൻ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ ആരോ അതേ രീതിയിൽ കൈവീശിയിരുന്നു.
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഇത്തവണ ഓർമ്മ പൂർണ്ണമായി വന്നു.
ആ മനുഷ്യൻ അച്ഛനല്ലായിരുന്നു.
അവൻ മറ്റൊരാളായിരുന്നു.
അവൻ തന്നെയായിരുന്നു ആ മനുഷ്യൻ.
വയസ്സ് കൂടിയ അരുൺ.
അരുൺ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
“കാർ നിർത്തൂ.”
നിഖിൽ ബ്രേക്ക് അടിച്ചു.
“എന്താണ്?”
അരുൺ ശ്വാസംമുട്ടി പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നു.”
റോഷൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“എന്താണ് ഓർമ്മ വന്നത്?”
അരുൺ അവരെ നോക്കി.
“ആ രാത്രി എന്നെ പിന്തുടർന്നത് ആരുമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു.”
കാറിനകത്ത് നിശ്ശബ്ദത.
മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ് നീ പറയുന്നത്?”
അരുൺ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
“ഈ ഫോട്ടോയിലെ നാലാമത്തെ മനുഷ്യൻ…”
അവൻ വിരൽ വെച്ചു.
“അത് എന്റെ അച്ഛനല്ല.”
റോഷൻ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞു.
“പിന്നെ?”
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അത് ഭാവിയിൽ നിന്നുള്ള ഞാൻ ആയിരുന്നു.”
നിഖിൽ പെട്ടെന്ന് കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
“അത് നീ ഓർക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”
അരുൺ അവനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
നിഖിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
റോഷൻ മാത്രം പറഞ്ഞു:
“കാരണം ആ ഓർമ്മ തിരിച്ചുവന്നാൽ… നാളെ രാത്രി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന കാര്യം തടയാൻ കഴിയില്ല.”
അരുൺ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴയിൽ റോഡ് നീണ്ടുപോയി.
2:17 – “അഞ്ചാമത്തെ ദിവസം വരുന്നു”
അവന്റെ ഫോണിൽ ഒരു പുതിയ സന്ദേശം വന്നു.
Unknown Number.
“അഞ്ചാമത്തെ ദിവസം വരുന്നു.”
അതിനടിയിൽ ഒരു ചിത്രം.
ഒരു ഘടികാരം.
സമയം 2:17.
അരുൺ ആ സമയം കണ്ടപ്പോൾ വീണ്ടും തലയിൽ വേദന പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.
അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
ആദ്യ രാത്രിയിൽ കറുത്ത കാർ കണ്ട സമയം 2:17.
പക്ഷേ അത് പിന്തുടർന്ന രാത്രി ആയിരുന്നില്ല.
അത് തിരിച്ചുവരേണ്ട സമയമായിരുന്നു.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 അവസാനിക്കുമ്പോൾ – Part 5-ൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 അവസാനിക്കുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യങ്ങളോടെയാണ്. അരുണിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് എന്താണ്? ഏഴ് വർഷത്തെ ഓർമ്മകൾക്ക് പിന്നിലെ രഹസ്യം ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്? മീര, റോഷൻ, നിഖിൽ എന്നിവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരുടെ പക്ഷത്താണ്? 2:17 എന്ന സമയത്തിന് പിന്നിലെ രഹസ്യം എന്താണ്? അവസാന ഭാഗത്തിൽ ആ രാത്രിയുടെ മുഴുവൻ സത്യം പുറത്തുവരും.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 – കഥയുടെ സംഗ്രഹം
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4-ൽ “ROOM 17” എന്ന പേപ്പറിൽ നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന യാത്ര അരുണിനെ മീരയിലേക്കും, പഴയ മെമ്മറി കാർഡിലെ വീഡിയോയിലേക്കും, “Memory suppression therapy” എന്നെഴുതിയ മെഡിക്കൽ ഫയലിലേക്കും എത്തിക്കുന്നു. ഫയലിലെ ഡോക്ടറുടെ ഒപ്പ് മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ അച്ഛന്റേതാണ്. റോഷൻ, നിഖിൽ, മീര – മൂന്ന് പേരും മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത സത്യങ്ങൾ പറയുന്നു. ഒടുവിൽ അച്ഛൻ തന്നെ പറയുന്നു: അരുൺ ഓർക്കുന്ന ഏഴ് വർഷം ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, അവന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അഭയ് ആണ്.
രേഖാമുറിയിലെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, “അച്ഛൻ: രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല” എന്ന വരി, ഫോട്ടോയിലെ അഞ്ചാമത്തെ മനുഷ്യൻ, 2:17 എന്ന സമയം – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 ഈ മലയാളം ത്രില്ലർ കഥയെ ഒരു പിന്തുടരലിന്റെ കഥയിൽ നിന്ന് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം തേടുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ കഥയാക്കി മാറ്റുന്നു.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 4 – പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ
- അരുൺ (അഭയ് വർമ്മ): ഏഴ് വർഷത്തെ ഓർമ്മകൾ യഥാർത്ഥമാണോ എന്ന് തേടുന്ന നായകൻ.
- മീര: മരിച്ചെന്ന് എല്ലാവരും കരുതിയ, ആശുപത്രിയിൽ കാത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടി.
- റോഷൻ: അരുണിനെ രക്ഷിച്ചതാണോ, അതോ വെടിവെച്ചതാണോ എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാക്കുന്ന സുഹൃത്ത്.
- നിഖിൽ: തോക്കുമായി എത്തുന്ന, ഇപ്പോഴും സത്യം മറയ്ക്കുന്ന കൂട്ടുകാരൻ.
- അച്ഛൻ: മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ, ഓർമ്മ മാറ്റുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയ ഡോക്ടർ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഈ സീരീസിലെ മുൻ ഭാഗങ്ങൾ: എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – Part 1, എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2, എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 3. ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ ത്രില്ലർ കഥകൾ, മിസ്റ്ററി കഥകൾ, സീരീസ് കഥകൾ വിഭാഗങ്ങൾ സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ, വാതിലിന് പിന്നിൽ കേട്ട ശബ്ദം.
ഓർമ്മകൾ എങ്ങനെ മാറ്റപ്പെടാം, ഇല്ലാത്ത ഓർമ്മകൾ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ False Memory – Wikipedia വായിക്കാം.
