എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 – “നാലാമത്തെ പേര്” എന്ന ഈ ഭാഗത്തിൽ മലയാളം ത്രില്ലർ കഥ കൂടുതൽ ഇരുണ്ട വഴികളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. ഭാഗം 1-ൽ അരുൺ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ തുടങ്ങിയ ഭയം ഇപ്പോൾ പഴയ കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. വർഷങ്ങളായി മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ റോഷന്റെ പേര് വീണ്ടും മുന്നിലെത്തുന്നു. എന്നാൽ അരുണിനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് മറ്റൊന്നാണ് – ആ രാത്രിയിലെ നാലാമത്തെ പേര് ആരുടേതാണ്?
ആദ്യ ഭാഗം ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ആദ്യം എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – Part 1 വായിക്കൂ. അതിനുശേഷം ഈ ഷോക്കിംഗ് രണ്ടാം ഭാഗത്തിലേക്ക് വരൂ.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 – ഭാഗം 2: നാലാമത്തെ പേര്
വാതിലിന് പുറത്തെ ആ ശബ്ദം – “അരുൺ… നീ എന്നെ മറന്നോ?”
വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് വന്ന ആ ശബ്ദം അരുണിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മരവിപ്പിച്ചു.
“അരുൺ… നീ എന്നെ മറന്നോ?”
അവൻ വാതിലിൽ നിന്ന് ഒരു പടി പിന്നോട്ട് മാറി. പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം. വാതിലിന്റെ താഴെയുള്ള വിടവിലൂടെ വീണിരുന്ന നിഴൽ പതുക്കെ മാറി. ആരോ അവിടെ നിന്ന് പിന്നോട്ടുപോയതുപോലെ.
അരുൺ ഫോൺ എടുത്തു. നിഖിലിനെ വീണ്ടും വിളിച്ചു. കോൾ പോയില്ല. സ്ക്രീനിൽ ‘Switched Off’ എന്ന സന്ദേശം മാത്രം.
അവൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. കൈയിലെ പഴയ ഫോട്ടോ വീണ്ടും നോക്കി. ചിത്രത്തിൽ താനും മറ്റൊരാളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കോളേജ് കാലത്തെ ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി. പിന്നിൽ ഒരു കറുത്ത ബൈക്ക്.
ഫോട്ടോയുടെ കോണിൽ ചെറിയൊരു നമ്പർ എഴുതിയിരുന്നു.
17.
ആ നമ്പർ കണ്ടതോടെ അരുണിന് പഴയൊരു ഓർമ്മ വന്നു. കോളേജിലെ പഴയ ഹോസ്റ്റൽ ലോക്കർ. പതിനേഴാം നമ്പർ ലോക്കർ താനും റോഷനും ചേർന്ന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അവിടെ ആരും പോയിട്ടില്ല.
അപ്പോൾ പുറത്തൊരു വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. കാർ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിർത്താതെ പതുക്കെ കടന്നുപോയി. അരുൺ ജനലിലേക്ക് പോയില്ല. പകരം മുകളിലെ സ്റ്റോർ റൂമിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ പഴയ മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്തു.
ഫോൺ ഇപ്പോഴും അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു.
REC_1712 – പഴയ ഫോണിലെ ദുരൂഹ റെക്കോർഡിംഗ്
ചാർജർ കണക്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ ഇത്തവണ സ്ക്രീനിൽ ചെറിയൊരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. പഴയ മോഡൽ ഫോൺ. ബാറ്ററി വളരെ കുറവ്.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു ഫയൽ മാത്രം.
REC_1712.
അരുൺ വിരൽ അതിന്മേൽ വെച്ചു.
ആദ്യം കേട്ടത് മഴയുടെ ശബ്ദം. പിന്നെ വാഹനത്തിന്റെ എഞ്ചിൻ. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം.
“നീ ഇത് കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ… എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ നടന്നിട്ടില്ല.”
അരുൺ ഫോൺ ചെവിക്കരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
“അപകടം നടന്ന രാത്രി… നീ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
റെക്കോർഡിംഗ് പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
അരുൺ വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്തു. അതേ ഭാഗം മാത്രം. അതിനുശേഷം ഒന്നുമില്ല.
ആ ശബ്ദം പരിചിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആരുടേതെന്ന് ഓർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഫോണിന്റെ പിന്നിലെ കവറിൽ ചെറിയൊരു സ്റ്റിക്കർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
N.
അത് നിഖിലിന്റെ പേരിന്റെ ആദ്യ അക്ഷരമാണോ?
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 – നിഖിലിന്റെ ഫോൺ കോൾ
അരുൺ പഴയ ഡയറി എടുത്തു. കോളേജ് കാലത്തെ ചില നമ്പറുകൾ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിഖിലിന്റെ പഴയ നമ്പർ കണ്ടെത്തി. ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുമോ എന്ന് അറിയില്ലെങ്കിലും അവൻ വിളിച്ചു.
മൂന്ന് റിംഗ്.
നാല്.
അഞ്ചാമത്തെ റിംഗിൽ ആരോ ഫോൺ എടുത്തു.
“ഹലോ?”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മറുവശത്തും നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ ശബ്ദം.
“അരുൺ?”
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ തകർന്നുവീണതുപോലെ തോന്നി.
“നിഖിൽ…?”
“നീ എവിടെയാണ്?”
“വീട്ടിൽ.”
“വാതിൽ പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“ആരെയും അകത്ത് കയറ്റരുത്.”
അരുൺ എഴുന്നേറ്റു.
“നിഖിൽ, എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
“നീ ആ ഫോട്ടോ കണ്ടോ?”
അരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അരുൺ… ഫോട്ടോ കണ്ടെങ്കിൽ നീ ഇപ്പോൾ സുരക്ഷിതനല്ല.”
“ആ ഫോട്ടോയിൽ ആരാണ്?”
നിഖിൽ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അത് നീ അറിയുന്ന ആളാണ്.”
“ആരാണ്?”
“നീ വർഷങ്ങളായി മരിച്ചെന്ന് കരുതുന്ന ഒരാൾ.”
കോൾ പെട്ടെന്ന് മുറിഞ്ഞു.
അരുൺ വീണ്ടും വിളിച്ചു. നമ്പർ ലഭ്യമല്ല.
അവൻ ഫോട്ടോ വീണ്ടും നോക്കി.
റോഷൻ.
കോളേജിലെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്.
ഏഴ് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ച റോഷൻ ജീവനോടെയോ?
റോഷൻ മരിച്ചിട്ട് ഏഴ് വർഷമായി എന്നാണ് അരുൺ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. അപകടം നടന്ന രാത്രിക്ക് ശേഷം റോഷനെ കാണാതായി. പിന്നീട് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. മൃതദേഹം പോലും കുടുംബം കണ്ടില്ലെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അരുൺ ഒരിക്കലും കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചില്ല.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ കൈയിലെ ഫോട്ടോയിൽ റോഷൻ ജീവനോടെ നിൽക്കുന്നു.
അപ്പോൾ വാതിലിൽ വീണ്ടും മുട്ടൽ കേട്ടു.
ഈ തവണ മൂന്ന് തവണയല്ല. ഒരിക്കൽ മാത്രം.
അരുൺ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു.
കറുത്ത ഹുഡും പതിനേഴാം നമ്പർ താക്കോലും
അവൻ പിന്നിലെ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. പഴയ ഫോണും എടുത്തു.
പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മഴ കുറച്ചിരുന്നു.
റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കറുത്ത ഹുഡ്.
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
അയാൾ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നേരെ അരുണിന്റെ വീട്ടിലേക്കു നോക്കി.
അരുൺ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഗേറ്റിനരികിൽ നിലത്ത് ഒരു ചെറിയ കറുത്ത കവർ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
അകത്ത് ഒരു താക്കോൽ.
താക്കോലിൽ പതിനേഴാം നമ്പർ.
അരുണിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തീരുമാനം ഉറപ്പായി.
രാത്രി തന്നെ കോളേജിലേക്ക് പോകണം.
അവൻ കാർ എടുത്ത് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. പിന്നിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മുകളിലെ ജനലിന് പിന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
പഴയ കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിലെ ലോക്കർ 17
പഴയ കോളേജ് ക്യാമ്പസിൽ എത്തുമ്പോൾ രാത്രി ഒന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഗേറ്റ് പകുതി തുറന്നുകിടന്നു. ക്യാമ്പസിനകത്ത് ആരുമില്ല. മഴയ്ക്ക് ശേഷം മണ്ണിന്റെ മണം പരന്നിരുന്നു. പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മതിലുകളിൽ പച്ചപ്പു പിടിച്ചിരുന്നു.
അരുൺ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തു.
ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടം ഇപ്പോൾ ഉപയോഗത്തിലില്ലായിരുന്നു.
പടികൾ കയറുമ്പോൾ അവന്റെ കാലടികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
രണ്ടാം നിലയിലെത്തിയപ്പോൾ ഇടതുവശത്തെ അവസാന മുറിയിലേക്ക് നോക്കി.
പഴയ ലോക്കർ റൂം.
വാതിൽ പൂട്ടിയിരുന്നില്ല.
അരുൺ അകത്ത് കയറി.
പതിനേഴാം നമ്പർ ലോക്കർ ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
താക്കോൽ പൂട്ടിൽ ഇട്ടു.
ഒരു ചെറിയ ക്ലിക്ക്.
വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് പഴയ പുസ്തകങ്ങളും ഒരു ഫയലും ഒരു ചെറിയ മെമ്മറി കാർഡും.
ഫയലിന്റെ മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
17 – ARUN
അവൻ ഫയൽ തുറന്നു.
നാലാമത്തെ പേര് – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2-ലെ രഹസ്യം
ആദ്യത്തെ പേജിൽ ഒരു അപകടത്തിന്റെ സ്കെച്ച്.
രണ്ടാമത്തെ പേജിൽ ഒരു കാറിന്റെ നമ്പർ.
മൂന്നാമത്തെ പേജിൽ മൂന്ന് പേരുടെ പേരുകൾ.
അരുൺ.
റോഷൻ.
നിഖിൽ.
അവൻ പേജ് മറിച്ചു.
അവിടെ ഒരു വാചകം മാത്രം.
‘നാലാമത്തെ പേര് ആരും അറിയരുത്.’
അരുൺ ആ വരിയിൽ വിരൽ നിർത്തി.
നാലാമത്തെ പേര് ആരാണ്?
അവൻ അടുത്ത പേജ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ പിന്നിൽ വാതിൽ അടഞ്ഞു.
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മുറിയിൽ ആരുമില്ല.
കാറ്റിൽ വാതിൽ അടഞ്ഞതായിരിക്കാം എന്ന് കരുതി അവൻ വീണ്ടും ഫയലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
പടികളിലൂടെ ആരോ കയറുന്നു.
പതുക്കെ.
ഒരു പടി.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
അരുൺ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു. മുറിയുടെ കോണിൽ ഒളിച്ചു നിന്നു.
കാലടികൾ അടുത്തെത്തി.
വാതിലിന് പുറത്ത് ആരോ നിന്നു.
പിന്നെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
മൊബൈലിന്റെ ചെറിയ വെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് വീണു.
ഇരുട്ടിൽ തെളിഞ്ഞ റോഷന്റെ വാച്ച്
അകത്തേക്ക് വന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖം അരുണിന് കാണാനായില്ല.
പക്ഷേ കൈയിലെ വാച്ച് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആ വാച്ച് റോഷന്റേതായിരുന്നു.
അരുൺ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അവന്റെ കാലിൽ ഒരു കസേര തട്ടി.
ശബ്ദം കേട്ട് ആ മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞു.
“ആരാണ് അവിടെ?”
അരുൺ ഓടി.
മുറിയുടെ പിന്നിലെ ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. താഴെ ഒരു നിലയുടെ ഉയരം. ചാടിയാൽ പരിക്കേൽക്കാം.
പിന്നിൽ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം.
“അരുൺ!”
ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൻ നിശ്ചലമായി.
അത് റോഷന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് വെളിച്ചം വീണു.
മുഖം വ്യക്തമായില്ല.
“നീ എന്നെ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചല്ലേ?”
അരുൺ ഒന്നും പറയാനായില്ല.
“നീ… റോഷനാണോ?”
അയാൾ ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.
“എന്റെ പേര് റോഷൻ എന്നായിരുന്നു.”
“എന്നായിരുന്നു?”
“ഇപ്പോൾ ആ പേര് ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല.”
റോഷൻ ഫയലിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ അത് തുറന്നോ?”
അരുൺ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നാലാമത്തെ പേര് കണ്ടോ?”
അരുൺ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.
“ആ പേര് കണ്ടാൽ നീ മനസ്സിലാക്കും… ആ രാത്രി നമ്മളെ പിന്തുടർന്നത് ആരാണെന്ന്.”
“ആരാണ്?”
റോഷൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഇവിടെ നിന്ന് ഇപ്പോൾ പോകണം.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
“അവർ എത്തി” – ക്യാമ്പസിലെത്തിയ കറുത്ത കാർ
അടുത്ത നിമിഷം താഴെ ഒരു കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു.
റോഷന്റെ മുഖം മാറി.
“അവർ എത്തി.”
അരുൺ ജനലിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി.
ക്യാമ്പസിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ ഒരു കറുത്ത കാർ അകത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
അതേ കാർ.
അരുൺ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ കണ്ടത്.
റോഷൻ അവനെ പിന്നിലെ പടികളിലൂടെ കൊണ്ടുപോയി.
“ഫയൽ എടുക്കൂ.”
ഇരുവരും ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടി.
പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിന് പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ വാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
റോഷൻ അത് തുറന്നു.
“ഇതിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോകാം.”
അരുൺ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
പക്ഷേ റോഷൻ പിന്നിൽ വന്നില്ല.
“റോഷൻ!”
മറുപടി ഇല്ല.
അരുൺ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് നോക്കി.
വാതിലിനുള്ളിൽ റോഷൻ നിന്നിരുന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ ഫയലിന്റെ അവസാന പേജ്.
അവൻ അത് അരുണിന് കൊടുത്തു.
“ഇത് മാത്രം സൂക്ഷിക്കണം.”
അരുൺ പേജ് എടുത്തു.
അതിൽ ഒരു പേര്.
അരുൺ.
അവന്റെ സ്വന്തം പേര്.
താഴെ ഒരു കുറിപ്പ്.
‘അവൻ ഓർമ്മിക്കുന്ന ദിവസം എല്ലാം അവസാനിക്കും.’
അരുൺ തല ഉയർത്തി നോക്കുമ്പോഴേക്കും റോഷൻ വാതിൽ അടച്ചിരുന്നു.
അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടുന്ന ശബ്ദം.
“റോഷൻ!”
അരുൺ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതേ സമയം പിന്നിൽ കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് നേരെ അവന്റെ മേൽ വീണു.
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കറുത്ത കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ നിഖിൽ
കറുത്ത കാറിന്റെ ഡ്രൈവർ വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിയ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ നടന്നു വന്നു.
അവന്റെ മുഖം വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അരുൺ ഞെട്ടി.
അത് റോഷൻ ആയിരുന്നില്ല.
അത് നിഖിൽ ആയിരുന്നു.
നിഖിൽ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
“നീ ഇവിടെ വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
അരുൺ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“നീ… എന്നെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു?”
നിഖിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ കാറിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്നു.
“കയറൂ.”
“എവിടേക്ക്?”
“നീ മറന്നുപോയ സ്ഥലത്തേക്ക്.”
“എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വസിക്കാനാവില്ല.”
നിഖിൽ ആദ്യമായി ചിരിച്ചു.
“വിശ്വസിക്കേണ്ട.”
അവൻ കൈയിലെ ഒരു ചെറിയ ഫയൽ അരുണിന് നേരെ എറിഞ്ഞു.
“അത് തുറന്ന് നോക്ക്.”
അരുൺ ഫയൽ എടുത്തു.
പോലീസ് റിപ്പോർട്ടിലെ മറച്ച മുഖം
ആദ്യ പേജിൽ ഏഴ് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു പോലീസ് റിപ്പോർട്ടിന്റെ പകർപ്പ്.
അവന്റെ പേര്.
റോഷന്റെ പേര്.
നിഖിലിന്റെ പേര്.
അവൻ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
അവിടെ അപകടസ്ഥലത്തിന്റെ ചിത്രം.
കാറിന്റെ മുൻഭാഗം തകർന്ന നിലയിൽ.
റോഡരികിൽ കിടക്കുന്ന ബൈക്ക്.
പക്ഷേ ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന നാലാമത്തെ വ്യക്തിയുടെ മുഖം കറുത്ത മഷികൊണ്ട് മറച്ചിരുന്നു.
അരുൺ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
“ഇത് ആരാണ്?”
നിഖിൽ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അത് നീ തന്നെയാണ്.”
അരുൺ അവനെ നോക്കി.
“എന്ത്?”
“അപകടത്തിന് മുമ്പ് നീ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“പിന്നെ?”
നിഖിൽ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അപകടം നടന്നത് കഴിഞ്ഞ് നീ അവിടെ എത്തിയതാണ്.”
അരുൺ തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“അപ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ?”
“അവ ഓർമ്മകളല്ല, അരുൺ.”
നിഖിൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“നിനക്ക് ആരോ പറഞ്ഞ കഥയാണ്.”
അവൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
“ഇനി നിനക്ക് യഥാർത്ഥ രാത്രി കാണണം.”
അരുൺ ഫയൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവൻ കാറിൽ കയറുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി പഴയ ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കി.
മുകളിലെ ജനലിൽ റോഷൻ നിന്നിരുന്നു.
റോഷൻ കൈയിൽ എന്തോ പിടിച്ചിരുന്നു.
അരുൺ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
അത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു.
റോഷൻ ഫോട്ടോ ഉയർത്തി കാണിച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ അരുൺ, റോഷൻ, നിഖിൽ എന്നിവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ പിന്നിൽ മറ്റൊരാൾ കൂടി.
ഈ തവണ ആ മുഖം മറച്ചിരുന്നില്ല.
അരുൺ ആ മുഖം കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പഴയ വാതിൽ തുറന്നു.
അവൻ ആ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവൻ മരിച്ചെന്ന് അരുൺ തന്നെയാണ് വിശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നത്.
പക്ഷേ ആ മനുഷ്യൻ ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
ആ ഫോട്ടോ എടുത്ത ദിവസം അപകടം നടന്നിരുന്നില്ല.
അത് അപകടത്തിന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പായിരുന്നു.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 ക്ലൈമാക്സ് – ആരാണ് കള്ളം പറഞ്ഞത്?
അരുൺ കാറിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി. നിഖിൽ ഒന്നും പറയാതെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും അരുൺ കാറിൽ കയറിയില്ല.
“നിഖിൽ…”
“എന്ത്?”
“റോഷൻ ജീവനോടെയാണെങ്കിൽ, ഇത്രയും വർഷം അവൻ എവിടെയായിരുന്നു?”
നിഖിൽ സ്റ്റിയറിങ്ങിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് നീ ഇപ്പോൾ അറിയേണ്ട കാര്യമല്ല.”
“പിന്നെ എന്താണ് അറിയേണ്ടത്?”
“നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഒരു രാത്രി കാണുന്നില്ല. ആ രാത്രി കണ്ടെത്തിയാൽ ബാക്കി എല്ലാം മനസ്സിലാകും.”
അരുൺ കാറിൽ കയറി. വാതിൽ അടച്ചു.
കാർ പതുക്കെ കോളേജ് ഗേറ്റ് കടന്നു.
പിന്നിലെ കണ്ണാടിയിൽ പഴയ ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടം ചെറുതായി. മുകളിലെ ജനലിൽ റോഷന്റെ രൂപം ഇപ്പോഴും കാണാമായിരുന്നു.
അരുൺ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ജനൽ ശൂന്യമായിരുന്നു.
നിഖിൽ റോഡിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇനി മുതൽ നീ കാണുന്ന ഓരോ കാര്യവും വിശ്വസിക്കരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം ആ രാത്രിയിൽ നമ്മളിൽ ഒരാൾ മാത്രമാണ് കള്ളം പറഞ്ഞത്.”
അരുൺ അവനെ നോക്കി.
“ആരാണ്?”
നിഖിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാർ ഇരുട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി.
അരുണിന്റെ കൈയിലെ ഫയലിൽ നിന്ന് ഒരു പേപ്പർ പതുക്കെ താഴേക്ക് വീണു.
അത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പേപ്പറിൽ ഒരു തീയതി മാത്രം.
അപകടം നടന്നതായി എല്ലാവരും പറഞ്ഞ ദിവസത്തിന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പുള്ള തീയതി.
അതിനടിയിൽ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു വരി.
‘അവനെ ആദ്യം പിന്തുടർന്നത് നിഖിൽ അല്ല.’
കാറിന്റെ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന അരുൺ ആ പേപ്പർ കണ്ടില്ല.
പക്ഷേ റിയർവ്യൂ മിററിൽ നിഖിൽ അത് കണ്ടു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഭയം തെളിഞ്ഞു.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 3-ൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?
അപകടത്തിന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ് എടുത്ത ആ ഫോട്ടോയിൽ ഉള്ള നാലാമത്തെ വ്യക്തി ആരാണ്? അരുണിന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് എന്താണ് മായ്ച്ചത്? നിഖിൽ എന്താണ് മറയ്ക്കുന്നത്? അടുത്ത രാത്രിയിൽ അരുൺ കണ്ടെത്തുന്ന തെളിവ് അവന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റുമോ?
അടുത്ത ഭാഗം ഇപ്പോൾ വായിക്കാം: എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 3 – മറന്നുപോയ ഓർമ്മ
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 – കഥയുടെ ആകാംക്ഷ
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 ഒരു പിന്തുടരലിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല. നമ്മൾ ഓർമ്മയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത് ആരോ പറഞ്ഞുതന്ന കഥയാണെങ്കിലോ എന്ന ഭയത്തിന്റെ കഥയാണ്. പതിനേഴാം നമ്പർ ലോക്കർ, REC_1712 എന്ന റെക്കോർഡിംഗ്, റോഷന്റെ വാച്ച്, പോലീസ് റിപ്പോർട്ടിലെ മറച്ച മുഖം – എല്ലാം ഒരേ രാത്രിയിലേക്കും ഒരേ നാലാമത്തെ പേരിലേക്കുമാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.
“അവനെ ആദ്യം പിന്തുടർന്നത് നിഖിൽ അല്ല” എന്ന് എഴുതിയത് ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു? നിങ്ങളുടെ ഊഹം കമന്റിൽ എഴുതൂ. അടുത്ത ഭാഗം വരുമ്പോൾ അറിയാൻ OruKadha ബുക്ക്മാർക്ക് ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഈ സീരീസിന്റെ തുടക്കം: എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – Part 1. ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ ത്രില്ലർ കഥകൾ, മിസ്റ്ററി കഥകൾ, സീരീസ് കഥകൾ വിഭാഗങ്ങൾ സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: വാതിലിന് പിന്നിൽ കേട്ട ശബ്ദം, അവന്റെ മേശപ്പുറത്തെ പഴയ ഡയറി.
ത്രില്ലർ സാഹിത്യ ശാഖയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ Thriller (genre) – Wikipedia വായിക്കാം.
