എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി എന്ന മലയാളം ത്രില്ലർ കഥയുടെ ആദ്യ ഭാഗമാണിത്. മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന അരുണിനെ ഒരു കറുത്ത കാർ പിന്തുടരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അവസാനിക്കാത്ത ആ ഭയം, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവൻ മറന്നുകളഞ്ഞ ഒരു രഹസ്യത്തിലേക്കാണ് വഴിതുറക്കുന്നത്. ശ്വാസമടക്കി വായിക്കേണ്ട ഈ സസ്പെൻസ് സീരീസ് OruKadha-യിൽ വായിക്കൂ.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – ഭാഗം 1: പിന്നിലെ കാർ
ആ രാത്രിയിൽ അരുൺ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, പിന്നിൽ വന്നത് ഒരു കാറായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും മനസ്സിലായി — ആരോ അവനെ പിന്തുടർന്നത് മാത്രമല്ല, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അടഞ്ഞുപോയ ഒരു രഹസ്യവും അവനെ തേടിയെത്തിയിരുന്നു.
മഴയുള്ള രാത്രിയിലെ മടക്കയാത്ര
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എറണാകുളത്തിന്റെ നഗരശബ്ദങ്ങൾ പതുക്കെ പിന്നിലാകുമ്പോൾ അരുൺ കാർ ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഓഫീസിലെ തിരക്കിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തിയാൽ ഒന്ന് ശാന്തമായി ഇരിക്കണമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആഗ്രഹം. മഴ പെയ്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു. വൈപ്പർ ഗ്ലാസിലൂടെ മുന്നും പിന്നും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റോഡിലെ വിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ തകർന്ന പ്രതിബിംബങ്ങളായി നീണ്ടുപോയി.
അരുൺ സാധാരണയായി രാത്രി ഇത്ര വൈകി ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യാറില്ല. അന്ന് ഓഫീസിൽ ഒരു പ്രധാന പ്രോജക്ടിന്റെ ജോലി നീണ്ടുപോയതായിരുന്നു കാരണം. നിഖിൽ രണ്ടുതവണ വിളിച്ചെങ്കിലും മീറ്റിംഗിനിടയിൽ ഫോൺ എടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ജോലി തീർന്നപ്പോൾ തിരികെ വിളിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ കാറിൽ കയറിയതോടെ മനസ്സിൽ വന്നത് വീട്ടിലെത്തുക എന്നൊരു ചിന്ത മാത്രം.
റിയർവ്യൂ മിററിൽ തെളിഞ്ഞ കറുത്ത കാർ
അവൻ മൊബൈൽ നോക്കിയില്ല. റോഡിൽ ശ്രദ്ധിച്ചുതന്നെ മുന്നോട്ട് പോയി. കുറച്ച് ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റിയർവ്യൂ മിററിൽ ഒരു കറുത്ത കാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആദ്യം അരുൺ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നഗരത്തിൽ ഒരേ വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ പലതുമുണ്ടല്ലോ. പക്ഷേ അടുത്ത ജംഗ്ഷനിലെത്തിയപ്പോൾ ആ കാർ ഇപ്പോഴും അതേ അകലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അരുണിന്റെ കാറിന്റെ വേഗം കുറയുമ്പോൾ അതും കുറച്ചു. അരുൺ വേഗം കൂട്ടിയപ്പോൾ അതും കൂട്ടി.
അരുൺ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മിററിലേക്ക് മാറ്റി. കാറിന്റെ നമ്പർ വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല. മഴയും ഇരുട്ടും അതിനെ മങ്ങിയൊരു രൂപമാക്കി. മുന്നിലെ റോഡ് ശൂന്യമായിരുന്നു. വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള പ്രധാന റോഡ്. പക്ഷേ അരുൺ പെട്ടെന്ന് ഇടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ വഴി വീട്ടിലേക്കുള്ളതല്ല. ഒരു പരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നു അത്.
പിന്നിലെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകളും ഇടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവന്റെ വിരലുകൾ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുറുകി. ‘യാദൃശ്ചികം,’ അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. കുറച്ച് മീറ്റർ മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ പാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. പാലം കടന്ന ഉടൻ അരുൺ വീണ്ടും മറ്റൊരു ഇടവഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഈ വഴിയിലൂടെ പോയാൽ പഴയ വ്യവസായ മേഖലയിലെത്തും. രാത്രി ഈ സമയത്ത് അവിടെ വാഹനങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്.
കറുത്ത കാർ വീണ്ടും പിന്നാലെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്തവണ അരുണിന് സംശയമല്ല, ഭയം തോന്നി. അവൻ വേഗം കുറച്ചു. പിന്നിലെ കാർ അടുത്തേക്ക് വന്നു. കുറച്ച് നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും അകലമിട്ടു. ആരോ തനിക്കൊപ്പം കളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അരുൺ ഫോൺ എടുത്ത് സുഹൃത്ത് നിഖിലിനെ വിളിക്കാൻ നോക്കി. സ്ക്രീനിൽ ‘No Service’ എന്ന് തെളിഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴാണോ ഇതും…” അരുൺ പല്ലുകൾ കടിച്ചുപറഞ്ഞു.
റോഡിന്റെ ഇരുവശവും അടഞ്ഞ കടകളായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ടിൻ മേൽക്കൂരയിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം കാറിനകത്തേക്കും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വളവ് തിരിയുമ്പോൾ മുന്നിൽ ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പ് കണ്ടു. അവിടെ ഒരു വൃദ്ധൻ കുടപിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് അരുൺ കണ്ടു. സഹായം ചോദിക്കാമെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും കാർ നിർത്താൻ ധൈര്യം വന്നില്ല.
അവൻ റിയർവ്യൂ മിററിലേക്ക് നോക്കി. കറുത്ത കാർ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ മാത്രം. ഡ്രൈവറുടെ മുഖമോ കാറിന്റെ നമ്പറോ ഒന്നും കാണുന്നില്ല.
പെട്രോൾ പമ്പിലെ ആ നിമിഷങ്ങൾ
മുന്നിൽ പഴയൊരു പെട്രോൾ പമ്പ് കണ്ടു. അവിടെ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. അരുൺ പമ്പിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. കാർ നിർത്താതെ കുറച്ച് നിമിഷം കാത്തിരുന്നു. പിന്നിലെ കറുത്ത കാർ റോഡിലൂടെ കടന്നുപോയി. അത് നിർത്തിയില്ല. അരുണിന്റെ നെഞ്ചിലെ ഭാരം കുറച്ചു.
‘ഞാൻ വെറുതെ പേടിച്ചതാണ്.’
പമ്പിലെ ജീവനക്കാരൻ അരുണിന്റെ കാറിനരികിലേക്ക് വന്നു. “പെട്രോൾ വേണോ സാർ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അരുൺ ഒരു നിമിഷം മറുപടി പറയാതെ റോഡിലേക്ക് നോക്കി.
“വേണ്ട. ഒരു മിനിറ്റ് ഇവിടെ നിൽക്കാം,” അരുൺ പറഞ്ഞു.
ജീവനക്കാരൻ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ സാർ?”
“ഇല്ല… പിന്നിൽ ഒരു കാർ കുറച്ച് നേരമായി വരുന്നതുപോലെ തോന്നി.”
ജീവനക്കാരൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കി. “ഈ സമയത്ത് ആ വഴി കുറച്ച് ആളുകൾ മാത്രമേ പോകാറുള്ളൂ. കാറിന്റെ നമ്പർ കണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“ശ്രദ്ധിച്ചുപോകണം സാർ.”
ആ വാക്കുകൾ അരുണിന് ആശ്വാസം നൽകാതെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവൻ വീണ്ടും കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. പമ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ പിന്നിലെ റോഡ് ശൂന്യമായിരുന്നു.
“വീട്ടിലെത്തി അല്ലേ?” – അപരിചിത നമ്പറിൽ നിന്നുള്ള സന്ദേശം
അവൻ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി പിടിച്ചു. പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തന്റെ പരിചിതമായ തെരുവിലെത്തി. ഗേറ്റ് തുറന്ന് കാർ അകത്തേക്ക് കയറ്റി. കാർ ലോക്ക് ചെയ്ത ശേഷം കുറച്ച് നിമിഷം അവൻ പുറത്തുതന്നെ നിന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം. തെരുവിൽ ആരുമില്ല.
വീട്ടുവാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് വെളിച്ചം കാണാമായിരുന്നു. അമ്മ നാട്ടിൽ പോയിട്ട് രണ്ടാഴ്ചയായിരുന്നു. വീട് മുഴുവൻ തനിച്ചായിരുന്നു. അകത്ത് കയറി വാതിൽ അടച്ചു. ഷൂ അഴിച്ച് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചപ്പോൾ ഫോൺ വീണ്ടും നെറ്റ്‌വർക്ക് പിടിച്ചു. ഉടൻ തന്നെ ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
‘വീട്ടിലെത്തി അല്ലേ?’
അയച്ച നമ്പർ പരിചയമില്ലാത്തത്. അരുൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു സന്ദേശം.
‘ഇന്ന് നീ വളരെ വേഗം ഓടിച്ചു.’
അരുണിന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് നിറം മാറി. കുറച്ച് നേരം മുമ്പ് പെട്രോൾ പമ്പിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പോലും ആരോ കേട്ടെന്ന തോന്നൽ അവനുണ്ടായി. അവൻ ഉടൻ വാതിലിന്റെ ലോക്ക് പരിശോധിച്ചു. അകത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയിരുന്നു.
ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. കർട്ടൻ അല്പം മാറ്റി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. റോഡ് ശൂന്യം. പക്ഷേ ഗേറ്റിനരികിൽ ഒരു കറുത്ത കാർ നിൽക്കുന്നതായി തോന്നി.
അരുൺ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു. കുറച്ച് നേരം ജനലിലൂടെ നോക്കി നിന്നു. മഴയുടെ മറവിൽ കാറിന്റെ രൂപം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. അവൻ ഫോൺ ക്യാമറ തുറന്ന് സൂം ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ കറുത്ത കാർ വ്യക്തമായി. അതിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ ഓഫ് ആയിരുന്നു.
അവൻ ഉടൻ തന്നെ തിരിഞ്ഞ് വാതിലിലേക്ക് നോക്കി. വീട്ടിനുള്ളിൽ മറ്റാരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ ഓരോ മുറിയും പരിശോധിച്ചു. അടുക്കള, ഹാൾ, അമ്മയുടെ മുറി, മുകളിലെ ചെറിയ സ്റ്റോർ റൂം. എല്ലാം ശൂന്യം.
ജനലിനു താഴെ കിടന്ന കവറും പഴയ ഫോട്ടോയും
സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ വാതിൽ അടയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോഴാണ് പഴയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
ടക്… ടക്… ടക്…
അരുൺ നിശ്ചലമായി. ശബ്ദം പുറത്തുനിന്നല്ല. വീടിന്റെ പിന്നിലെ ജനൽ ഭാഗത്തുനിന്നായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവിടേക്ക് നടന്നു. ജനലിന്റെ ഗ്ലാസിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഒഴുകി. പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആരെയും കണ്ടില്ല.
പക്ഷേ ജനലിന്റെ താഴെ നിലത്ത് ഒരു ചെറിയ കവർ കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
ആ കവർ അവിടെ എങ്ങനെ എത്തിയെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. പിന്നിലെ വാതിൽ അകത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ നിലത്തും കവർ നനഞ്ഞിരുന്നില്ല. ആരോ അത് ഇപ്പോഴേ അവിടെ വച്ചതുപോലെ തോന്നി.
വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ അവൻ മടിച്ചു. ഒടുവിൽ ധൈര്യം കൂട്ടി കവർ എടുത്തു. പേരൊന്നുമില്ല. വിലാസമില്ല. അകത്ത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ മാത്രം.
ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം അരുണിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അത് അവന്റെ തന്നെ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഫോട്ടോ എടുത്തത് ഇന്നല്ല. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്. കോളേജ് കാലത്തെ ഒരു രാത്രി. അരുണിന്റെ കൂടെ മറ്റൊരാളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൻ ആ മുഖത്തെ ഉടൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ പേര് മനസ്സിലേക്ക് വരാൻ അവൻ അനുവദിച്ചില്ല. വർഷങ്ങളായി ആ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് ആരും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. അരുൺ പോലും ആ പേര് മനപ്പൂർവം മറന്നിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“ഇത്… ഇവിടെ എങ്ങനെ?”
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു തീയതി എഴുതിയിരുന്നു. അതിന്റെ താഴെ ഒരൊറ്റ വാചകം കൂടി.
‘ആ രാത്രി നീ മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു.’
മറന്നുപോയ ആ അപകട രാത്രി – എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രിയുടെ വേര്
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തലക്കുള്ളിൽ പഴയൊരു ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു. മഴ. ഒരു വളവ്. റോഡരികിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ബൈക്ക്. ആരോ സഹായത്തിനായി വിളിച്ച ശബ്ദം. പിന്നെ ഇരുട്ട്.
ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ തലയിൽ ഒരു ശൂന്യത മാത്രം വരാറുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചാൽ അവർ വിഷയം മാറ്റും. കോളേജ് സുഹൃത്തുക്കൾക്കും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. ‘അത് കഴിഞ്ഞ കാര്യമാണ്’ എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മറുപടി.
പക്ഷേ ആ ഫോട്ടോ പഴയ കാര്യങ്ങളെ വീണ്ടും ജീവനോടെ മുന്നിലെത്തിച്ചു.
അവൻ ഡ്രോയറിൽ നിന്ന് പഴയൊരു ഫയൽ എടുത്തു. അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പത്രക്കട്ടിംഗ് ഒരിക്കൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതായി അവന് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. ഫയൽ തുറന്നപ്പോൾ പേപ്പറുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ രസീത് മാത്രം കിട്ടി. വാർത്തയോ റിപ്പോർട്ടോ ഒന്നുമില്ല.
അരുൺ നെറ്റി ചുളിച്ചു. ആരാണ് അത് എടുത്തത്?
അവൻ നിഖിലിനെ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. നിഖിൽ മാത്രമാണ് ആ പഴയ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ച് അറിയുന്ന ഒരാൾ. കോൾ ചെയ്തു. റിംഗ് പോയെങ്കിലും ആരും എടുത്തില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്.
അരുൺ ജനലിലേക്ക് നോക്കി. കറുത്ത കാർ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിച്ചു. കാർ കാണാനില്ല.
അത് പോയതോടെ ഭയം കുറയേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ അരുണിന് അതിലും കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത തോന്നി. കാരണം കാറിനേക്കാൾ ഇപ്പോൾ അവനെ പേടിപ്പിച്ചത് ആ ഫോട്ടോയും അതിലെ സന്ദേശവുമായിരുന്നു.
അവൻ ഫോട്ടോ മൊബൈലിൽ പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ക്യാമറ തുറന്നപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ ഒരു പുതിയ അറിയിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.
‘Unknown device connected.’
അരുൺ ഞെട്ടി. വീട്ടിലെ വൈഫൈ റൂട്ടറിലേക്ക് ആരോ കണക്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു. അവൻ ഉടൻ റൂട്ടർ ഓഫ് ചെയ്തു.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രിയിലെ ദുരൂഹത – സ്റ്റോർ റൂമിലെ കറുത്ത ബാഗ്
അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
കസേര വലിക്കുന്നതുപോലെ.
അരുൺ കുറച്ച് നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു. വീട്ടിൽ താൻ മാത്രമാണെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. പിന്നെ കൈയിൽ ടോർച്ച് എടുത്ത് പടികൾ കയറി.
മുകളിലെ ഇടനാഴി ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. ജനൽ തുറന്നുകിടന്നു. മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വരുന്നു. അവൻ ഓരോ മുറിയുടെയും വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി.
ഒന്നുമില്ല.
അവസാനം സ്റ്റോർ റൂമിലെത്തിയപ്പോൾ പഴയ അലമാരയുടെ വാതിൽ അല്പം തുറന്നുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അത് അരുൺ രാവിലെ അടച്ചതാണെന്ന് വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അലമാര തുറന്നു. പഴയ പുസ്തകങ്ങളും ഫയലുകളും മാത്രം. പക്ഷേ ഏറ്റവും താഴത്തെ ഷെൽഫിൽ ഒരു കറുത്ത ബാഗ് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആ ബാഗ് അവന്റേതല്ല.
ബാഗ് തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ഒരു പഴയ മൊബൈൽ ഫോൺ, ഒരു താക്കോൽ, രണ്ട് ഫോട്ടോകൾ എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നു. മൊബൈൽ ഫോൺ ഓഫ് ആയിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ പൊട്ടലുകൾ. ബാഗിന്റെ അടിയിൽ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ.
‘നീ ഓർക്കാത്തത് ഞാൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കും.’
അരുൺ പേപ്പർ മടക്കി പോക്കറ്റിൽ വെച്ചു. പഴയ ഫോൺ ചാർജറുമായി കണക്റ്റ് ചെയ്യാൻ നോക്കി. ചാർജ് കയറിയില്ല.
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – “അവൻ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ വന്നതാണ്”
താഴെ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് കാറിന്റെ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അരുൺ ജനലിലേക്ക് ഓടി. കറുത്ത കാറിന്റെ ഡ്രൈവർ വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു. ഒരാൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മഴയിൽ അവന്റെ മുഖം കാണാനായില്ല. പക്ഷേ അയാൾ വീട്ടിലേക്കാണ് നോക്കിനിന്നത്.
അരുൺ പിന്നോട്ട് മാറി. ഫോൺ എടുത്തു. പോലീസിനെ വിളിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചു. അതേ സമയം ഫോൺ വീണ്ടും റിംഗ് ചെയ്തു.
അപരിചിത നമ്പർ.
അവൻ കോൾ എടുത്തില്ല.
റിംഗ് നിർത്തി.
അടുത്ത നിമിഷം ഒരു പുതിയ സന്ദേശം വന്നു.
‘ജനലിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കൂ.’
അരുൺ പെട്ടെന്ന് ജനലിൽ നിന്ന് മാറി. ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു. ഫോൺ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.
‘അവൻ നിന്നെ കാണുന്നുണ്ട്.’
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചു. പുറത്തുനിന്ന് ഒരു നിഴൽ ജനലിന് മുന്നിലൂടെ നീങ്ങി. പിന്നെ എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി.
കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മറ്റൊരു സന്ദേശം.
‘അവൻ നിന്നെ പിന്തുടർന്നതല്ല, അരുൺ…’
അവൻ ആ വരി വായിച്ച് നിശ്ചലമായി.
അടുത്ത വാചകം വരാൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ എടുത്തു.
‘അവൻ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ വന്നതാണ്.’
അരുൺ ഫോൺ കൈവിട്ട് താഴെയിട്ടു. അതേ നിമിഷം വീട്ടിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിൽ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
വീട്ടിന്റെ മുൻവാതിലിൽ ആരോ മൂന്ന് തവണ മുട്ടി.
ടക്… ടക്… ടക്…
അരുൺ അനങ്ങാതെ നിന്നു. വാതിലിനപ്പുറം ആരാണെന്ന് അറിയില്ല. പക്ഷേ ആ മുട്ടലിനൊപ്പം അവന്റെ പഴയ ഓർമ്മയിലെ അതേ ശബ്ദം വീണ്ടും കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
വാതിലിന്റെ താഴെയുള്ള ചെറിയ വിടവിലൂടെ പുറത്തുനിന്നുള്ള വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വീണു. ആ വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചെരുപ്പിന്റെ നിഴൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
അരുൺ വാതിലിന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ കൈവച്ചു.
അപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
“അരുൺ… നീ എന്നെ മറന്നോ?”
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2-ൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?
വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് അരുൺ കേട്ട ആ ശബ്ദം ആരുടേതാണ്? വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നടന്ന ആ അപകടത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? കറുത്ത കാറും പഴയ ഫോട്ടോയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?
👉 അടുത്ത ഭാഗം ഇപ്പോൾ വായിക്കാം: എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 – നാലാമത്തെ പേര്
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി – കഥയുടെ ആകാംക്ഷ
എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി ഒരു കാർ പിന്തുടർന്നതിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല. നമ്മൾ മനപ്പൂർവം മറന്നുകളഞ്ഞ ഭൂതകാലം ഒരു ദിവസം നമ്മളെ തേടി വാതിലിൽ മുട്ടുമെന്ന ഭയത്തിന്റെ കഥയാണ്. അരുണിനെ പിന്തുടർന്ന ആ കറുത്ത കാർ, ജനലിനു താഴെ കിടന്ന പഴയ ഫോട്ടോ, അപരിചിത നമ്പറിൽ നിന്ന് വന്ന സന്ദേശങ്ങൾ – എല്ലാം ഒരേ രാത്രിയിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.
വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് “അരുൺ… നീ എന്നെ മറന്നോ?” എന്ന് ചോദിച്ചത് ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു? നിങ്ങളുടെ ഊഹം കമന്റിൽ എഴുതൂ, ഈ മലയാളം ത്രില്ലർ കഥ കൂട്ടുകാരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ. എന്നെ പിന്തുടർന്ന രാത്രി Part 2 ഉടൻ OruKadha-യിൽ വരുന്നു.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ ത്രില്ലർ കഥകൾ, സീരീസ് കഥകൾ വിഭാഗങ്ങൾ സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: വാതിലിന് പിന്നിൽ കേട്ട ശബ്ദം, മഴ നിർത്തിയ രാത്രിയിലെ അവസാന ബസ്, പന്ത്രണ്ടാമത്തെ മുറി.
ത്രില്ലർ സാഹിത്യ ശാഖയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ Thriller (genre) – Wikipedia വായിക്കാം.
