ഇരുട്ടിലെ വെടിയൊച്ച

---

മഴയിൽ മുഴങ്ങിയ വെടിയൊച്ച

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 4 ആരംഭിച്ചത് അർജുന്റെ ചെവിയിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ വെടിയൊച്ചയോടെയായിരുന്നു. കാട്ടിലുടനീളം പറന്നുയർന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം മഴയുടെ മുഴക്കത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. മാളവിക അവനെ തള്ളിമാറ്റിയ നിമിഷം വെടിയുണ്ട അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി കടന്നുപോയിരുന്നു. അവൾ പിന്നിലേക്ക് തെന്നിവീഴുമ്പോൾ അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ തല കൈകളിൽ താങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും സാധാരണപോലെ തന്നെയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

മാളവിക വേദനകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചിരുന്നു. തോളിലൂടെ രക്തം പതുക്കെ ഒഴുകി മഴവെള്ളവുമായി കലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ ഉടൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗം കീറി മുറിവിന് ചുറ്റും മുറുക്കിക്കെട്ടി. കൈകൾ വിറച്ചിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് പതറാൻ അവൻ അനുവദിച്ചില്ല. അവളെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഇനി അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അതേസമയം, വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കാട്ടിലേക്ക് നോക്കി. ആദ്യമായി അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭയം തെളിഞ്ഞു. ഇതുവരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ആരെയോ പേടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അർജുൻ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

---

ജീവനും മരണത്തിനുമിടയിലെ നിമിഷങ്ങൾ

കാട്ടിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു അജ്ഞാതൻ പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു. മഴ കാരണം മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. കൈയിൽ നീളമുള്ള തോക്ക്. എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അർജുനെയോ മാളവികയെയോ നോക്കിയിരുന്നില്ല. നേരെ വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യനിലേക്കായിരുന്നു.

“ഇരുപത് വർഷം…”

അജ്ഞാതൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“…ഞാൻ ഈ ദിവസത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം വെള്ളി വാച്ചുകാരന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി.

“നീ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയാണോ?”

അയാൾ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി.

അജ്ഞാതൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഞാൻ മരിച്ചെന്ന് കരുതി.”

“അതാണ് നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്.”

അർജുന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഒരേ സംഭവത്തിൽ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത സത്യങ്ങൾ ഏറ്റുമുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആരാണ് ശത്രു? ആരാണ് സുഹൃത്ത്? ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത്? ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ ദുരൂഹമാകുകയായിരുന്നു.

---

അജ്ഞാതന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം

മാളവിക പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.

അജ്ഞാതനെ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു.

“ഇല്ല…”

അവൾ അവിശ്വസനീയമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ…”

അജ്ഞാതൻ അവളെ നോക്കി തലകുലുക്കി.

“അതെ.”

“ഞാൻ തിരിച്ചുവന്നു.”

അവൻ തോക്ക് താഴ്ത്തി.

“നിങ്ങളെ കൊല്ലാനല്ല.”

പിന്നെ പതുക്കെ വെള്ളി വാച്ചുകാരന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി.

“അയാളാണ് ഇതെല്ലാം തുടങ്ങിയത്.”

മഴയിൽ നനഞ്ഞ കല്ലറകൾക്കിടയിൽ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.

വെള്ളി വാച്ചുകാരൻ പിന്നിലേക്ക് ഓരോ ചുവടായി നീങ്ങി.

“നീ പറയുന്നതൊന്നും ഇവർ വിശ്വസിക്കില്ല.”

അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“കാരണം…”

“സത്യം മുഴുവൻ എന്റെ കൈയിലാണ്.”

അവൻ കോട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മെമ്മറി കാർഡ് പുറത്തെടുത്തു.

“ഇരുപത് വർഷത്തെ എല്ലാ തെളിവുകളും ഇതിലുണ്ട്.”

അത് കണ്ട നിമിഷം അജ്ഞാതൻ മുന്നോട്ട് ചാടി.

---

രക്തം നനഞ്ഞ മെഡിക്കൽ ഫയൽ

മെമ്മറി കാർഡ് കൈയിൽ നിന്ന് തെറിച്ച് മഴയിൽ വീണു.

അതേസമയം അർജുന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മെഡിക്കൽ ഫയലും നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.

മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ ഫയലിന്റെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.

അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അതിലേക്ക് പതിഞ്ഞു.

അതിനുള്ളിൽ ഒരു മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട്.

തീയതി…

18 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്.

രോഗിയുടെ പേര്…

അർജുൻ വർമ്മ.

അതിനടിയിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:

“Temporary Memory Loss due to Severe Head Injury.”

അർജുന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

അതുകൊണ്ടാണോ…

എട്ടാം വയസ്സിന് മുമ്പുള്ള ജീവിതം ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലാതിരുന്നത്?

ഫയലിന്റെ അടുത്ത പേജിൽ ഒരു ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ തിരിച്ചറിയൽ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കണം.”

അതിനടിയിൽ ഒപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ആ പേര് വായിച്ച നിമിഷം മാളവിക ഭയത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അത് അസാധ്യമാണ്…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

കാരണം ആ ഡോക്ടറുടെ പേര്…

അവൾ വർഷങ്ങളായി മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടേതായിരുന്നു.

---

വീണ്ടും തുറക്കുന്ന രഹസ്യവാതിൽ

പെട്ടെന്ന് ദൂരെയായി പോലീസ് സൈറന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം വെള്ളി വാച്ചുകാരൻ ചിരിച്ചു.

“വളരെ വൈകിപ്പോയി.”

അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു റിമോട്ട് പോലെയുള്ള ഉപകരണം പുറത്തെടുത്തു.

ഒരൊറ്റ ബട്ടൺ അമർത്തി.

കാട്ടിന്റെ മറുവശത്ത് വലിയൊരു സ്ഫോടന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അങ്ങോട്ടേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

മലഞ്ചെരിവിന്റെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ മരവീട് തീപിടിച്ച് കത്തുകയായിരുന്നു.

മാളവികയുടെ മുഖം വെണ്മയായി.

“ഇല്ല…”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“ഡയറി…”

“അമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ ഡയറി ആ വീട്ടിലായിരുന്നു.”

അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ചിന്തിച്ചില്ല.

തീ പടരുന്ന വീട്ടിലേക്ക് അവൻ ഓടിത്തുടങ്ങി.

മഴ തീ അണയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജ്വാലകൾ അതിവേഗം ഉയരുകയായിരുന്നു.

പിന്നിൽ നിന്ന് മാളവിക ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

“അർജുൻ… അകത്ത് പോകരുത്…”

പക്ഷേ അവൻ നിന്നില്ല.

തീപിടിച്ച വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറാൻ പോകുന്ന നിമിഷം…

അകത്തുനിന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“അർജുൻ… വൈകിപ്പോയി…”

ആ ശബ്ദം…

മാളവികയുടേതല്ല.

വർഷങ്ങളായി മരിച്ചെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അവളുടെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി.

അർജുൻ ഞെട്ടലോടെ വാതിലിൽ തന്നെ നിന്നു.

തീയുടെ ജ്വാലകൾക്കിടയിൽ…

ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ പതുക്കെ അവന്റെ നേരെ നടന്നു വരികയായിരുന്നു…

തീക്കിടയിൽ കേട്ട ശബ്ദം

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 4-ന്റെ അടുത്ത നിമിഷം അർജുന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിശ്വസിക്കാനാകാത്ത കാഴ്ചയ്ക്ക് സാക്ഷിയായി. തീ ആളിപ്പടർന്ന പഴയ മരവീട്ടിന്റെ മുന്നിൽ അവൻ നിശ്ചലനായി നിന്നു. മഴ ശക്തമായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും തീയുടെ ചൂട് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. കത്തുന്ന മരക്കഷണങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ പൊട്ടി വീഴുന്ന ശബ്ദം കാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ അകത്തുനിന്ന് കേട്ട സ്ത്രീശബ്ദം ഇപ്പോഴും അവന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“അർജുൻ… വൈകിപ്പോയി…”

ആ ശബ്ദം ഭ്രമമായിരുന്നില്ല. വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ശബ്ദം പോലെ. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ഷർട്ട് മുഖത്തിന് ചുറ്റി കെട്ടി തീപ്പൊരികൾക്കിടയിലൂടെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. പിന്നിൽ നിന്ന് മാളവിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവനെ വിളിച്ചെങ്കിലും ആ ശബ്ദം തീയുടെ ഗർജ്ജനത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

വീട്ടിനുള്ളിൽ മുഴുവൻ പുകയും ചൂടും നിറഞ്ഞിരുന്നു. പഴയ മരത്തൂണുകൾ ഒന്നൊന്നായി കത്തിനശിക്കുകയായിരുന്നു. ചുമരുകളിൽ തൂക്കിയിരുന്ന പഴയ ചിത്രങ്ങൾ തീയിൽ കരിഞ്ഞുവീണു. ഓരോ നിമിഷവും മേൽക്കൂര തകർന്നുവീഴാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ മാത്രമാണ് അന്വേഷിച്ചത്.

---

ജീവനോടെ നിന്ന ആ സ്ത്രീ

പുകയ്ക്കിടയിൽ ഒരു മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അർജുൻ പതുക്കെ അതിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി. വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ശ്വാസം പോലും നിലച്ചുപോയി.

മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അറുപത് വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായം.

വെളുത്ത മുടി.

പക്ഷേ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തെളിച്ചം.

അവളുടെ കൈയിൽ പഴയ തുകൽ കവർ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ഡയറി ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ അർജുനെ കണ്ടപ്പോൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”

അർജുൻ സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

“നിങ്ങൾ…”

“ആരാണ്?”

സ്ത്രീ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി.

“എന്റെ പേര്…”

അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി.

“…അനഘ.”

ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം പുറത്തുനിന്ന് മാളവികയുടെ ഉറക്കെ വിളി കേട്ടു.

“അമ്മേ…!”

അർജുൻ ഞെട്ടി.

മാളവിക വർഷങ്ങളായി മരിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന അമ്മ…

ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

---

ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള സത്യം

അനഘ പതുക്കെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴയിൽ നിൽക്കുന്ന മാളവികയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വർഷങ്ങളുടെ വേദന ഒറ്റ നിമിഷം മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.

“എന്റെ മരണം…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“…ഒരു നാടകമായിരുന്നു.”

അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കേട്ടുനിന്നു.

“അന്ന് ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നതായി അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…”

“ഈ ഡയറി അന്നുതന്നെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടേനെ.”

അവൾ കൈയിലിരുന്ന ഡയറിയിലേക്ക് നോക്കി.

“ഇരുപത് വർഷമായി ഞാൻ ഒളിച്ചാണ് ജീവിച്ചത്.”

“ഓരോ സ്ഥലവും മാറി.”

“ഓരോ രാത്രിയും പുതിയ പേരിൽ.”

“കാരണം…”

അവൾ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

“ഈ ഡയറിയിലുള്ള സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവന്നാൽ പല മുഖംമൂടികളും അഴിഞ്ഞുവീഴും.”

അർജുൻ ഡയറിയിലേക്ക് നോക്കി.

അതിൽ എന്താണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?

ആരാണ് ഇത്രയും വർഷം അതിന് പിന്നാലെ നടന്നത്?

ഈ കഥയുടെ തുടക്കം യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെയായിരുന്നു?

ഓരോ ചോദ്യത്തിനും പിന്നിൽ മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കുകയായിരുന്നു.

---

ഡയറി തേടിയുള്ള പോരാട്ടം

പുറത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായി വാഹനങ്ങളുടെ ബ്രേക്ക് ശബ്ദം മുഴങ്ങി. അതിന് പിന്നാലെ പലരുടെയും കാൽച്ചുവടുകൾ വീടിനെ വളഞ്ഞു. ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ നോക്കിയ അനഘയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഗൗരവമായി.

“അവർ എത്തിയിരിക്കുന്നു.”

അവൾ ഡയറി അർജുന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.

“ഇനി ഇത് നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.”

“പക്ഷേ ഞാൻ…”

അർജുൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു.

“കേൾക്കൂ.”

“ഈ ഡയറി മുഴുവൻ വായിക്കരുത്.”

അർജുൻ അമ്പരന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“അവസാനത്തെ പേജ് വരെ എത്തിയാൽ…”

അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ താഴ്ന്നു.

“…നീ ആരാണെന്ന് ഒരിക്കലും പഴയപോലെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

ഒരു ഡയറി മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുമോ?

അവൻ അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെയാണ് വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ ശക്തിയായി തകർന്നുവീണത്.

---

തീയിൽ മറഞ്ഞ രഹസ്യനിഴൽ

കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ആളുകൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. അവരുടെ മുന്നിൽ വീണ്ടും ആ വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ അവന്റെ മുഖത്ത് വിജയത്തിന്റെ ചിരിയല്ല, പരിഭ്രാന്തിയായിരുന്നു.

“ഡയറി എവിടെയാണ്?”

അവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.

അനഘ ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ അർജുനെ മാത്രം നോക്കി.

ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു അമ്മയുടെ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം മേൽക്കൂരയിലെ കത്തുന്ന വലിയ മരത്തടി പൊട്ടി താഴേക്ക് വീണു.

അത് നേരെ അർജുന്റെ മുകളിലേക്കായിരുന്നു.

“അർജുൻ…!”

മാളവിക വീടിനകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി.

അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി.

മരത്തടി ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ പതിച്ചു.

തീപൊരികൾ നാലുവശത്തേക്കും ചിതറി.

അർജുൻ മറുവശത്ത്.

മാളവികയും അനഘയും ഈ വശത്ത്.

കത്തുന്ന മരത്തടി കാരണം അവർ പരസ്പരം കാണാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി.

പുകയ്ക്കിടയിൽ അനഘയുടെ ശബ്ദം അവസാനമായി കേട്ടു.

“ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജ് വായിക്കരുത്…”

“അവസാന പേജിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്…”

അത് പറഞ്ഞതും…

വീടിന്റെ മുഴുവൻ മേൽക്കൂര ഭയങ്കര ശബ്ദത്തോടെ അകത്തേക്ക് തകർന്നുവീണു.

തീപൊരികൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.

പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ മഴയ്ക്ക് പോലും ആ തീ അണയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അർജുൻ അവിടെ നിശ്ചലനായി നിന്നു.

കൈയിൽ ഒരു ഡയറി.

ഹൃദയത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ.

തീയ്ക്കുള്ളിൽ…

മാളവികയും അവളുടെ അമ്മയും ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടോ എന്നറിയാതെ…

തീയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട നിമിഷം

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 4-ന്റെ ആ നിമിഷം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മായാതെ നിൽക്കുന്ന ഓർമ്മയായി മാറി. കത്തുന്ന വീടിന്റെ മുന്നിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീയുടെ ചൂടും മഴയുടെ തണുപ്പും ഒരുമിച്ച് മുഖത്ത് പതിക്കുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പോലും അവന് തീരുമാനിക്കാനായില്ല. മുന്നിൽ തീയുടെ മതിൽ. മറുവശത്ത് മാളവികയും അനഘയും. ഒരു നിമിഷം കൂടി വൈകിയാൽ അവരെ എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു.

“മാളവിക…!”

അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

അകത്തുനിന്ന് മറുപടി ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.

തീപൊരികൾ മാത്രം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.

അർജുൻ വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ശക്തമായ ഒരു കൈ അവനെ പിടിച്ചുവലിച്ചു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ അതേ അജ്ഞാതനായിരുന്നു അത്. പള്ളിയിൽ വെടിവെച്ച മനുഷ്യൻ.

“നീ ഇപ്പോൾ അകത്ത് കയറിയാൽ…”

അയാൾ ശ്വാസംമുട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“…ഡയറിയും നഷ്ടമാകും.”

“പക്ഷേ അവർ…”

അർജുൻ നിലവിളിച്ചു.

അജ്ഞാതൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“അവർക്കത് അറിയാം.”

“ഇപ്പോൾ നിന്റെ ജീവൻ മാത്രമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.”

അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.

സ്വന്തം ആളുകളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരാളുടെ വേദന.

---

അവസാന പേജിലേക്കുള്ള യാത്ര

കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കകം തീ കൂടുതൽ ശക്തമായി. അഗ്നിശമനസേന എത്തുന്നതിന് മുമ്പേ വീട് പൂർണ്ണമായും തകർന്നുവീണു. മഴ ഇപ്പോഴും നിർത്താതെ പെയ്യുകയായിരുന്നു. കാട്ടിലെ ഒരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഷെഡിലേക്ക് അജ്ഞാതൻ അർജുനെ കൊണ്ടുപോയി. പഴയ മരമേശപ്പുറത്ത് നനഞ്ഞ ഡയറി പതുക്കെ വെച്ചപ്പോൾ അനഘ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.

“ആദ്യ പേജ് വായിക്കരുത്… അവസാന പേജിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്…”

അർജുന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു രഹസ്യം.

ഇരുപത് വർഷം പലരും അന്വേഷിച്ച ഡയറി.

അതിന്റെ അവസാന പേജ് തുറക്കാൻ പോകുന്നത് താനാണ്.

അവൻ പതുക്കെ ഡയറിയുടെ അവസാന താൾ തുറന്നു.

പേജിന്റെ മുകളിൽ തീയതി.

16 ജൂലൈ 2006

അതിനടിയിൽ അനഘയുടെ കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്ന വരികൾ.

“ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ തീരുമാനം ഞാൻ എടുത്തു.”

മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും അർജുന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

---

ഡയറിയിലെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ

അവൻ ഓരോ വരിയും പതുക്കെ വായിച്ചു.

“അർജുനെ രക്ഷിക്കാൻ അവന്റെ പേര് മാറ്റേണ്ടിവന്നു.”

“അവന്റെ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു അപകടം കൊണ്ടല്ല…”

അർജുൻ പെട്ടെന്ന് വായന നിർത്തി.

ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.

അവൻ വീണ്ടും അതേ വരി വായിച്ചു.

“ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു അപകടം കൊണ്ടല്ല.”

ഡയറിയിൽ തുടർന്നെഴുതിയിരുന്നത്…

“അവനെ ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ ഡോക്ടർമാർക്ക് ഓർമ്മകൾ മരുന്നിലൂടെ തടയേണ്ടിവന്നു.”

അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിൽ കണ്ട “Memory Loss” എന്ന വാക്കിന്റെ പിന്നിൽ ഇത്ര വലിയ സത്യമുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

അത് ഒരു അപകടമല്ല.

ആസൂത്രണം ചെയ്ത തീരുമാനം.

ആരെങ്കിലും അവനെ രക്ഷിക്കാൻ അവന്റെ ഭൂതകാലം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.

---

പഴയ ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിലെ രഹസ്യം

ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിനുള്ളിൽ മടക്കിവെച്ചിരുന്ന ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ നിലത്തേക്ക് വീണു.

അത് മുമ്പ് കണ്ട കുടുംബചിത്രം തന്നെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അർജുൻ അതിന്റെ പിൻവശം നോക്കി.

മഴയിൽ മങ്ങിയ മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…

“Project M-27”

അതിനടിയിൽ നാല് പേരുകൾ.

• ഡോ. അബ്രഹാം മാത്യു
• അനഘ
• ആദിത്യ വർമ്മ
• ……

അവസാനത്തെ പേര് മനഃപൂർവം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.

അജ്ഞാതൻ ഫോട്ടോ അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി.

അവൻ ആ മായ്ച്ച ഭാഗത്തേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ആ പേര് ഞാൻ അറിയാം.”

അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കി.

“ആരാണ്?”

അയാൾ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് പുറത്തുനിന്ന് വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.

ഇത്തവണ പോലീസ് അല്ല.

കരിമ്പട്ട എസ്‌.യു.വി.

അതിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ നേരെ ഷെഡിനുള്ളിലേക്ക് പതിച്ചു.

---

വീണ്ടും മുഴങ്ങിയ മഴയുടെ സത്യം

വാഹനത്തിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.

കറുത്ത കുടയുമായി ഒരാൾ പുറത്തിറങ്ങി.

മഴത്തുള്ളികൾ കുടയുടെ അരികിലൂടെ ഒഴുകി.

അയാൾ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അജ്ഞാതന്റെ മുഖം മാറി.

“ഇല്ല…”

അവൻ അറിയാതെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

“ഇത് അസാധ്യമാണ്.”

അയാൾ മുറുമുറുത്തു.

കുട പതുക്കെ താഴേക്ക് മാറ്റിയ നിമിഷം അർജുൻ ആ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടു.

അതേ ഡോക്ടർ.

മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിൽ ഒപ്പിട്ടിരുന്നതായി കണ്ട പേര്.

ഡോ. അബ്രഹാം മാത്യു.

എന്നാൽ…

എല്ലാവരും ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യൻ.

അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അർജുന്റെ കൈയിലിരുന്ന ഡയറിയിലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“അവസാന പേജ് വായിച്ചല്ലോ…”

“ഇനി ആദ്യ പേജ് വായിക്കാൻ നീ തയ്യാറാണ്.”

അർജുൻ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം…

ഡോ. അബ്രഹാം മാത്യു ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.

“നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അർജുൻ ആണെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”

ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം…

അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ഡയറി പതുക്കെ താഴേക്ക് വീണു.

മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സത്യങ്ങളും…

ഒന്നൊന്നായി തകരാൻ പോകുകയായിരുന്നു.

---

Part 4 അവസാനിച്ചു…

➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 5 – നഷ്ടപ്പെട്ട തിരിച്ചറിയൽ

❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.

ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com

📖 ഇതും വായിക്കൂ

🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 5

👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 5

വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.

വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official