കല്ലറയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പെൺകുട്ടി
തുറന്ന കല്ലറയിലെ ഞെട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ച
അർധരാത്രി 2:13 Part 5 ആരംഭിച്ചത് ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിലെ ആ തുറന്ന കല്ലറയുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് സ്വയം തുറന്ന കല്ലറയ്ക്കുള്ളിൽ അസ്ഥികൂടമോ ശവമോ അല്ല, ജീവനുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ് കിടന്നിരുന്നത്. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ആദിലിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ ചാപ്പലിലെ വായു പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ആര്യ ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
റോഷൻ ഇപ്പോഴും ശാപത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ വിറച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
നിഹാൽ ക്ഷീണിച്ച ശരീരത്തോടെ ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു.
ആദിൽ മാത്രം ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരമല്ല…
അസഹ്യമായ വേദനയായിരുന്നു.
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ൽ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എലീന
പെൺകുട്ടി പതുക്കെ കല്ലറയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ വെള്ള ഫ്രോക്കിൽ പൊടിയോ രക്തമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോഴേ ഉറക്കമുണർന്ന ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ അവൾ ശാന്തയായിരുന്നു.
“നീ…”
ആദിൽ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“നീയാണോ എലീന?”
അവൾ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു.
ശേഷം തലകുലുക്കി.
“ഞാൻ…”
“…യഥാർത്ഥ എലീനയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ ചാപ്പലിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്നിരുന്ന വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച മറ്റേ പെൺകുട്ടി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
ഇപ്പോൾ അവിടെ…
രണ്ട് എലീനമാർ.
ഒരാൾ കല്ലറയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നവൾ.
മറ്റൊരാൾ നൂറ് വർഷമായി വീടിനെ ഭരിച്ച ആത്മാവ്.
നൂറ് വർഷം പഴക്കമുള്ള സത്യം
യഥാർത്ഥ രഹസ്യം അപ്പോഴാണ് പുറത്തുവന്നത്.
കല്ലറയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന എലീന ആദിലിനെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഈ വീട്ടിൽ നിങ്ങളെ വേട്ടയാടിയത് ഞാൻ അല്ല.”
അവൾ കൈ ചൂണ്ടിയത് പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആത്മാവിലേക്കായിരുന്നു.
“അത്…”
“…എന്റെ ഭയമാണ്.”
ആര്യ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നിന്നു.
എലീന തുടർന്നു.
“എന്നെ ബലിയർപ്പിച്ച രാത്രിയിൽ എന്റെ ആത്മാവ് രണ്ടായി പിളർന്നു.”
“ഒന്ന് സമാധാനം ആഗ്രഹിച്ചു.”
“മറ്റൊന്ന് പ്രതികാരം മാത്രം.”
“നിങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം കണ്ടത്…”
“…ആ പ്രതികാരത്തിന്റെ രൂപമാണ്.”
അതുകേട്ട നിമിഷം ആത്മാവ് ഭയാനകമായി അലറിത്തുടങ്ങി.
ചാപ്പലിന്റെ ചുമരുകൾ വിറച്ചു.
അവസാന ചടങ്ങിന്റെ തുടക്കം
ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിന്റെ നടുവിലെ ബലിപീഠം പതുക്കെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതിനടിയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം.
തോൽകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ കറുത്ത ഗ്രന്ഥം.
എലീന അത് ആദിലിന്റെ കൈയിൽ നൽകി.
“ഇത് പൂർത്തിയാക്കിയാൽ…”
“ശാപം അവസാനിക്കും.”
“പക്ഷേ…”
അവൾ സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി.
ആദിൽ ചോദിച്ചു.
“പക്ഷേ എന്ത്?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഒരാൾ ഇവിടെ എന്നെന്നേക്കുമായി തുടരേണ്ടിവരും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
രക്ഷപ്പെടാനുള്ള അവസാന അവസരം
അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ചാപ്പലിലെ പഴയ ഘടികാരം വീണ്ടും പ്രവർത്തിച്ചു.
ടിക്…
ടിക്…
ടിക്…
സമയം വീണ്ടും…
2:12
എലീന ആദിലിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ഘടികാരം 2:13 ആകുന്നതിന് മുമ്പ് തീരുമാനം എടുക്കണം.”
“ഇല്ലെങ്കിൽ…”
“ഈ വീട് നിങ്ങളെയെല്ലാം സ്വന്തമാക്കും.”
അതേ നിമിഷം…
ബംഗ്ലാവിന്റെ എല്ലാ വാതിലുകളും ഒരുമിച്ച് തുറന്നു.
മുകളിൽ നിന്ന് സൂര്യപ്രകാശം ചാപ്പലിലേക്ക് പതിച്ചു.
നൂറ് വർഷത്തിനുശേഷം ആദ്യമായി…
ഈ ഭൂഗർഭ മുറിയിലേക്ക് വെളിച്ചം എത്തി.
എന്നാൽ ആ വെളിച്ചത്തോടൊപ്പം…
ചാപ്പലിന്റെ എല്ലാ ചുമരുകളിലും ആയിരക്കണക്കിന് നിഴലുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അവയെല്ലാം ഒരേസമയം ആദിലിനെ നോക്കി ഒരേയൊരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങളെയും മോചിപ്പിക്കൂ…”
ആദിൽ കൈയിലെ കറുത്ത ഗ്രന്ഥം തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ഒരേയൊരു വാചകം മാത്രം.
“ശാപം അവസാനിക്കണമെങ്കിൽ… അവസാനം ഒരു ആത്മാവ് സ്വമേധയാ ഈ വീട്ടിൽ തുടരാൻ തയ്യാറാകണം.”
ആ വാചകം വായിച്ച നിമിഷം…
ആദിൽ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ആത്മാക്കളുടെ നിലവിളി
കൂടുതൽ വൈകാരികവും ഭീകരവുമായ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു. ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിന്റെ ചുമരുകളിൽ തെളിഞ്ഞ ആയിരക്കണക്കിന് നിഴലുകൾ ഒരേ സമയം സഹായത്തിനായി നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ മുഖത്തും വർഷങ്ങളായി അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ അടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കൂ…”
ആ ശബ്ദങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചാപ്പലിൽ മുഴങ്ങി.
ആദിലിന്റെ കൈയിലെ കറുത്ത ഗ്രന്ഥം സ്വയം തുറന്നു.
ഓരോ പേജും ആരും സ്പർശിക്കാതെ മറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവസാന അധ്യായത്തിലെത്തിയപ്പോൾ…
ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.
“ഒരു ജീവൻ… ആയിരം ആത്മാക്കളുടെ മോചനം.”
ആ വാക്കുകൾ വായിച്ച നിമിഷം ആദിലിന്റെ ഹൃദയം ഭാരമായി.
അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകളുയർത്തി തന്റെ കൂട്ടുകാരെ നോക്കി.
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ൽ ആദിലിന്റെ തീരുമാനം
മീര, നിഹാൽ, റോഷൻ, ആര്യ…
നാലുപേരും ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ശരീരത്തിൽ ശാപത്തിന്റെ അടയാളം വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
എലീന മൃദുവായി ആദിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
“നിനക്കിപ്പോഴും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പുണ്ട്.”
“എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കാം.”
“പക്ഷേ…”
“നീ ഈ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരണം.”
ആദിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ മുഖങ്ങളിലേക്ക് അവൻ മാറിമാറി നോക്കി.
ഇത്ര ദൂരം അവർ ഒരുമിച്ചാണ് വന്നത്.
ഇപ്പോൾ…
അവരെ രക്ഷിക്കാൻ തനിക്കൊരു അവസരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.
“ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”
ആദിൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം മീര ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.
“ഇല്ല…”
“ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോകരുത്.”
കറുത്ത ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാന അധ്യായം
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ന്റെ നിർണായക നിമിഷം എത്തിയിരുന്നു.
കറുത്ത ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാന പേജ് ആദിലിന്റെ രക്തം സ്പർശിച്ചപ്പോൾ അതിൽ മറഞ്ഞുകിടന്ന വാചകങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
“ശാപം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ബലിയല്ല…”
“ക്ഷമയാണ്.”
ചാപ്പലിലാകെ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
ആദിൽ അത്ഭുതത്തോടെ എലീനയെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ…”
“എനിക്ക് മരിക്കേണ്ടതില്ലേ?”
എലീനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അവർ എല്ലാവരും എന്നെ വെറുത്തു.”
“നൂറ് വർഷമായി…”
“ഒരാളും എന്നെ ക്ഷമിച്ചിട്ടില്ല.”
ആദിൽ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി.
“എലീന…”
“നിന്നോട് ചെയ്തത് ഭയങ്കരമായ അനീതിയാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ മറ്റാരും മരിക്കരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
എലീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
പ്രതികാരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം
അർധരാത്രി 2:13 Part 5
പെട്ടെന്ന്…
ചാപ്പലിന്റെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് കറുത്ത പുകയായി മറ്റൊരു രൂപം പുറത്തുവന്നു.
അത് ഇതുവരെ എല്ലാവരും കണ്ടിരുന്ന പ്രതികാരത്തിന്റെ ആത്മാവായിരുന്നു.
ഇത്തവണ…
അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം വ്യക്തമായി.
അത് എലീനയല്ല.
അവളെ ബലിയർപ്പിച്ച ആ ദുരാചാര ചടങ്ങ് നടത്തിയ പുരോഹിതന്റെ വികൃതമായ ആത്മാവായിരുന്നു.
അവനാണ് വർഷങ്ങളായി എലീനയുടെ രൂപം ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യരെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് ആകർഷിച്ചിരുന്നത്.
“ഈ ശാപം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല!”
അവൻ ഭയാനകമായി അലറി.
ചാപ്പലിന്റെ ചുമരുകൾ വീണ്ടും വിറച്ചു.
നിഴലുകൾ എല്ലാം അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റാൻ തുടങ്ങി.
ആദിൽ കറുത്ത ഗ്രന്ഥം അടച്ചുപിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“ഇന്ന് അവസാനിക്കും.”
അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
സമയം അവസാന നിമിഷത്തിലേക്ക്
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ പഴയ ഘടികാരം അവസാനമായി മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ടിക്…
ടിക്…
ടിക്…
സമയം…
2:12
ചാപ്പലിന്റെ മേൽക്കൂര പൊട്ടിവീഴാൻ തുടങ്ങി.
നാലുപേരും പുറത്തേക്കുള്ള വഴി തുറന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു.
എലീന ആദിലിന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഇനി ഒരു മിനിറ്റ് മാത്രം.”
അതേ സമയം…
കറുത്ത ആത്മാവ് ശക്തമായി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുവന്നു.
ചാപ്പലിലെ എല്ലാ മെഴുകുതിരികളും ഒരുമിച്ച് അണഞ്ഞു.
മുഴുവൻ സ്ഥലം ഇരുട്ടിലായി.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു വെളിച്ചം മാത്രം.
ആദിലിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കറുത്ത ഗ്രന്ഥം.
അതിന്റെ അവസാന പേജിൽ പുതിയൊരു വാചകം സ്വയം തെളിഞ്ഞു.
“ഘടികാരം 2:13 അടിക്കുമ്പോൾ… അവസാന തീരുമാനം ആരുടേതായിരിക്കും?”
അതോടൊപ്പം…
ഘടികാരത്തിന്റെ വലിയ സൂചി പതുക്കെ 2:13-ലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അവസാന സെക്കൻഡുകൾ
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ന്റെ അവസാന അധ്യായത്തിൽ ഭൂഗർഭ ചാപ്പൽ മുഴുവൻ തകർന്നുവീഴാൻ തുടങ്ങി. മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് കല്ലുകളും മരത്തടികളും നിലത്തേക്ക് പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഘടികാരത്തിന്റെ വലിയ സൂചി ഓരോ നിമിഷവും 2:13-ലേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു.
ടിക്…
ടിക്…
ടിക്…
കറുത്ത ആത്മാവ് ആദിലിന് നേരെ അതിവേഗം പാഞ്ഞുവന്നു.
അവന്റെ ചുറ്റും കറുത്ത പുക ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ കറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
മീര, നിഹാൽ, റോഷൻ, ആര്യ എന്നിവർ ആദിലിനെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കറുത്ത ഗ്രന്ഥത്തിലായിരുന്നു.
ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാന പേജിൽ തെളിഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവൻ ഉറക്കെ വായിച്ചു.
“പ്രതികാരം ശാപത്തെ വളർത്തും…”
“ക്ഷമ ശാപത്തെ അവസാനിപ്പിക്കും.”
ആ വാക്കുകൾ ചാപ്പലിൽ മുഴങ്ങിയ നിമിഷം സമയം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിശ്ചലമായി.
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ അന്ത്യം
കറുത്ത ആത്മാവ് ഭീകരമായി അലറി.
“ഇല്ല…”
“എനിക്ക് അവസാനിക്കാനാവില്ല.”
അത് ആദിലിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
ആദിൽ പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല.
അവൻ പതുക്കെ എലീനയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഇനി നിനക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ട.”
“നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
യഥാർത്ഥ എലീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങളായി തടഞ്ഞുവച്ച കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
അവൾ ആദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയോടെ ചാപ്പലിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ആത്മാക്കൾ ഓരോന്നായി പ്രകാശമായി മാറാൻ തുടങ്ങി.
കറുത്ത ആത്മാവ് അലറിക്കൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് വലിക്കപ്പെട്ടു.
അത് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും…
ആത്മാക്കൾ എല്ലാം ചേർന്ന് അതിനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
നൂറ് വർഷമായി മറ്റുള്ളവരെ വേട്ടയാടിയ അതേ ഇരുട്ട്…
ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി.
എലീനയുടെ മോചനം
ഏറ്റവും വികാരഭരിതമായ നിമിഷം ചാപ്പലിലെ നിശ്ശബ്ദത തിരിച്ചുവന്നപ്പോഴായിരുന്നു.
എലീന പതുക്കെ ആദിലിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.
“നീ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആദിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ കൈവച്ചു.
“ഇനി നിനക്ക് വിശ്രമിക്കാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എലീനയുടെ ശരീരം പ്രകാശമായി മാറിത്തുടങ്ങി.
അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന എല്ലാ ആത്മാക്കളും ഒരുമിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.
ചാപ്പലിന്റെ ഇരുട്ട് പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
ആദ്യമായി…
അവിടെ സൂര്യപ്രകാശം പൂർണ്ണമായി നിറഞ്ഞു.
എലീന അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതിന് മുമ്പ് ആദിലിനെ നോക്കി ഒരേയൊരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.
“നന്ദി…”
അടുത്ത നിമിഷം…
അവൾ പ്രകാശത്തിൽ ലയിച്ചു.
വുഡ്ക്രോഫ്റ്റ് ബംഗ്ലാവിന്റെ അവസാന രാത്രി
ചാപ്പലിന്റെ വാതിലുകൾ സ്വയം തുറന്നു.
ആദിലും മീരയും നിഹാലും റോഷനും ആര്യയും പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
മഴ പൂർണ്ണമായും നിന്നിരുന്നു.
കിഴക്കൻ ആകാശത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചുതുടങ്ങി.
അവർ ബംഗ്ലാവിന് പുറത്തേക്ക് എത്തിയ നിമിഷം…
പിന്നിൽ വലിയൊരു ശബ്ദം.
നൂറ് വർഷം ദുരൂഹതകൾ ഒളിപ്പിച്ച വുഡ്ക്രോഫ്റ്റ് ബംഗ്ലാവ് പതുക്കെ നിലംപൊത്തി.
പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം…
അവിടെ അവശേഷിച്ചത് തകർന്ന കൽചുമരുകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം.
മീര ആദിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എല്ലാം കഴിഞ്ഞോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
ആദിൽ തകർന്ന ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി.
“അതെ…”
അവൻ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇനി ആരെയും ഈ വീട് വിളിക്കില്ല.”
2:13 അവസാനിച്ചപ്പോൾ…
അർധരാത്രി 2:13 Part 5-ന്റെ അവസാന രംഗത്തിൽ അഞ്ചുപേരും ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് അകലേക്ക് നടന്നു.
നിഹാൽ തന്റെ ക്യാമറ തുറന്നു.
“അവസാന വീഡിയോ നോക്കാമോ?”
റോഷൻ ചോദിച്ചു.
ക്യാമറയിൽ അവസാനമായി റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ദൃശ്യം പ്ലേ ചെയ്തു.
അതിൽ…
അവർ അഞ്ചുപേരും ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുകയാണ്.
പിന്നിൽ തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബംഗ്ലാവ്.
എല്ലാം സാധാരണ.
പക്ഷേ വീഡിയോ അവസാനിക്കാൻ തൊട്ടുമുമ്പ്…
ക്യാമറ സ്വയം ബംഗ്ലാവിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ…
പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ…
വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് കൈവീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഇത്തവണ അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു മോചിതമായ പുഞ്ചിരി മാത്രം.
വീഡിയോ അവസാനിച്ചു.
ആദിൽ പതുക്കെ ക്യാമറ ഓഫ് ചെയ്തു.
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
രാത്രി 2:13 അവസാനിച്ചിരുന്നു…
പക്ഷേ… അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ആ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഒരു ഫോൺകോൾ എടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ മലയാളം ചെറുകഥയാണ് “അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ”. അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹവും തെറ്റിദ്ധാരണയും വൈകിപ്പോയ തിരിച്ചറിവും കോർത്തിണക്കിയ ഈ വികാരഭരിതമായ കഥയും വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാനം വന്ന ഫോൺകോൾ
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളെയും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
Official History Reference:
https://www.nationalgeographic.com/history
