നൂറ് വർഷം പഴക്കമുള്ള മുഖം
1918-ലെ ഫോട്ടോയിലെ ആദിൽ
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ന്റെ തുടക്കം ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിലെ ആ ഭയാനക നിശ്ശബ്ദതയിലായിരുന്നു. വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച പെൺകുട്ടി ആദിലിന്റെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടിക്കൊടുത്ത പഴയ ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ശരീരമാകെ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു. നൂറ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എടുത്ത ബ്രിട്ടീഷ് കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രത്തിൽ നടുവിൽ നിന്നിരുന്ന യുവാവിന്റെ മുഖം അവന്റേതിനോട് ഒരുപോലെ സാമ്യമുള്ളതായിരുന്നു.
“ഇത് അസാധ്യമാണ്…”
ആദിൽ അറിയാതെ മുറുമുറുത്തു.
റോഷൻ ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്ത് വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. പഴകിയ പേപ്പറിലെ മഷി മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ആ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നു. മീരയും ആര്യയും മാറിമാറി ചിത്രം നോക്കി. ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേ ആശയക്കുഴപ്പം.
ആദിൽ ഒരിക്കലും ഈ ബംഗ്ലാവിൽ വന്നിട്ടില്ല.
അവന്റെ കുടുംബത്തിന് ബ്രിട്ടീഷുകാരുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.
പിന്നെ…
ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള ചിത്രത്തിൽ അവന്റെ മുഖം എങ്ങനെ എത്തി?
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ൽ വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത സാമ്യം
ആര്യ ഫോട്ടോയുടെ പിൻവശം പതുക്കെ തിരിച്ചു.
പൊടിയും ഈർപ്പവും പിടിച്ച ആ കടലാസിൽ മങ്ങിയ കൈയെഴുത്ത് ഇപ്പോഴും വായിക്കാനാകുമായിരുന്നു.
“Edward Aadil Woodcroft”
അതിന് താഴെ മറ്റൊരു വരി.
“Guardian of the Child – 1918”
“ആദിൽ…”
മീര വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
“നിന്റെ പേര് പോലും ഇതിലുണ്ട്.”
ആദിലിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ഒരേസമയം ഉയർന്നു. തന്റെ മുഴുവൻ പേര് ആദിൽ റഹ്മാൻ. എന്നാൽ ഈ ചിത്രത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന “Aadil” എന്ന പേര് യാദൃശ്ചികമാകാൻ സാധ്യത വളരെ കുറവായിരുന്നു.
അതേസമയം…
വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച പെൺകുട്ടി വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവൾ ആദിലിനെ നോക്കി വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്നു…”
ആ വാക്കുകൾ ചാപ്പലിന്റെ ചുമരുകളിൽ പലതവണ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
രക്തം എഴുതിയ കുടുംബചരിത്രം
ദുരൂഹത കൂടുതൽ ആഴത്തിലായത് ബലിപീഠത്തിന് പിന്നിലെ ചുമരിൽ രക്തംപോലെ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞപ്പോഴായിരുന്നു.
ആരും എഴുതിയതല്ല.
ചുമരിലൂടെ ഒഴുകിയ ചുവന്ന ദ്രാവകം പതുക്കെ വാക്കുകളായി മാറുകയായിരുന്നു.
“ശാപം ഒരിക്കലും മുഖങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല…”
“അത് ഒരേ രക്തത്തെയാണ് തിരയുന്നത്.”
ആദിൽ വായിച്ചുനിൽക്കേ അവന്റെ കൈയിലെ പഴയ ഫോട്ടോ സ്വയം കത്താൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ തീ കടലാസ് ചുട്ടില്ല.
പകരം…
അതിലെ മറ്റു മുഖങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അപ്രത്യക്ഷമായി.
അവസാനം ബാക്കി നിന്നത് രണ്ട് മുഖങ്ങൾ മാത്രം.
വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച പെൺകുട്ടി.
അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ആദിൽ.
മീര ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
“ഇവൻ…”
“ഈ വീട്ടുമായി ബന്ധമുള്ള ആളാണോ?”
അവളുടെ ചോദ്യം വായുവിൽ തങ്ങി നിന്നു.
തകർന്ന കണ്ണാടിയുടെ രഹസ്യം
ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിന്റെ വലതുവശത്തുള്ള പൊടിപിടിച്ച മുറിയിൽ ഒരു വലിയ കണ്ണാടി ചുമരിൽ ചാരി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അതിന്റെ മധ്യഭാഗം മുഴുവൻ പൊട്ടിപ്പോയിരുന്നു.
എന്നാൽ ആദിൽ അതിനുമുന്നിൽ നിന്ന നിമിഷം…
പൊട്ടിയ കഷണങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി ചേർന്ന് പഴയ രൂപത്തിലായി.
കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞത് ഇന്നത്തെ ചാപ്പൽ ആയിരുന്നില്ല.
1918-ലെ അതേ സ്ഥലം.
മെഴുകുതിരികൾ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് കുടുംബം മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
അവരുടെ നടുവിൽ…
അതേ മുഖം.
ആദിലിന്റെ മുഖം.
പക്ഷേ അവൻ ധരിച്ചിരുന്നത് പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു.
കണ്ണാടിയിലെ ആദിൽ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
നേരെ ഇന്നത്തെ ആദിലിനെ നോക്കി.
ശേഷം കണ്ണാടിയിൽ വിരൽകൊണ്ട് ഒരു വാക്ക് എഴുതി.
“RUN…”
അതേ നിമിഷം…
കണ്ണാടി വീണ്ടും നൂറുകണക്കിന് കഷണങ്ങളായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ശാപം തിരഞ്ഞെടുത്ത അടുത്ത ഇര
അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ചാപ്പലിലെ കൽബലിപീഠത്തിൽ കൊത്തിയിരുന്ന അഞ്ച് വൃത്തങ്ങൾ വീണ്ടും ചുവന്ന നിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.
ആദ്യ വൃത്തം കറുത്തിരുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ വൃത്തം പതുക്കെ നിറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതോടൊപ്പം…
മീരയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ആരോ നഖം കൊണ്ട് വരച്ചതുപോലെ ഒരു അടയാളം തെളിഞ്ഞു.
അവൾ വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.
അടയാളം സാധാരണ മുറിവല്ലായിരുന്നു.
ഒരു ചെറിയ കൈയുടെ രൂപം.
അത് ജീവിക്കുന്നതുപോലെ പതുക്കെ ഇഴയാൻ തുടങ്ങി.
ആര്യ അവളുടെ കൈ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ…
ആ അടയാളം മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് കഴുത്തിലേക്ക് പതുക്കെ നീങ്ങി.
റോഷൻ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഇത്…”
“…അവളെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയാണ്.”
അതേ നിമിഷം ചാപ്പലിലെ എല്ലാ മെഴുകുതിരികളും അണഞ്ഞു.
മുഴുവൻ സ്ഥലം ഇരുട്ടിലായി.
ആ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ആ ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം മാത്രം വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“ഒന്നാമത്തെ ഇരയെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി…”
“രണ്ടാമത്തേത് തയ്യാറായി…”
അടുത്ത നിമിഷം ഒരു ഇടിമിന്നൽ ചാപ്പലിനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ…
മീര അവരുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത്…
രക്തം പുരണ്ട ഒരു പഴയ പാവ മാത്രം കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പാവയായി മാറിയ രഹസ്യം
കൂടുതൽ ദുരൂഹതയിലേക്ക് കടന്നത് മീര അപ്രത്യക്ഷമായ നിമിഷത്തിലായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം മുമ്പ് അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ കിടക്കുന്നത് രക്തം പുരണ്ട ഒരു പഴയ തുണിപ്പാവ മാത്രമായിരുന്നു. ചാപ്പലിലാകെ നിറഞ്ഞ നിശ്ശബ്ദത ആ കാഴ്ചയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാക്കി.
ആദിൽ പാവ പതുക്കെ കൈയിലെടുത്തു.
അതിന്റെ മുഖം പൊടിപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും…
കണ്ണുകൾ മാത്രം പുതുതായി വരച്ചതുപോലെ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്…
പാവയുടെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
“ആദിൽ…”
ആ ശബ്ദം മീരയുടേതായിരുന്നു.
അവൻ ഞെട്ടി പാവ താഴെയിട്ടു.
പാവ നിലത്തുവീണെങ്കിലും…
അതിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും ആദിലിനെ തന്നെയായിരുന്നു നോക്കിയത്.
റോഷന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
“അവൾ ജീവനോടെയുണ്ട്…”
“പക്ഷേ ഈ ലോകത്തിലല്ല.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആര്യ ഭയന്ന് ചുറ്റും നോക്കി.
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ൽ മീരയെ തേടിയുള്ള യാത്ര
ചാപ്പലിന്റെ ചുമരുകളിൽ ഒന്നിൽ നേരത്തെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു വാതിൽ ഇപ്പോൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. പഴയ മരത്തിൽ കൊത്തിയിരുന്ന ചെറിയ ചിഹ്നം അവർ ബലിപീഠത്തിൽ കണ്ട അതേ അടയാളമായിരുന്നു.
ആദിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും മടിച്ചില്ല.
“അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.”
അവൻ വാതിൽ തുറന്നു.
അതിനപ്പുറം ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു നീണ്ട കൽ ഇടനാഴിയായിരുന്നു.
ചുമരുകളിൽ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിയിരുന്നു.
ഓരോ ചിത്രത്തിലും ഒരേ പെൺകുട്ടി.
പക്ഷേ…
ഓരോ ചിത്രത്തിലും അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ആളുകളുടെ മുഖം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ചിലർ ബ്രിട്ടീഷുകാർ.
ചിലർ ഗ്രാമവാസികൾ.
ചിലർ ആധുനിക വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ.
എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേ ഭയം.
ആദിൽ ഓരോ ചിത്രവും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
അവസാന ചിത്രത്തിലെ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ അവൻ നിശ്ചലമായി.
അതിൽ…
മീരയും നിഹാലും റോഷനും ആര്യയും അവനും നിന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ ചിത്രം ഇന്നലെയെടുത്തതല്ല.
അതിന്റെ താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്…
1918
അടഞ്ഞ മുറിയിലെ നിലവിളി
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ലെ യാത്ര അവരെ ഇടനാഴിയുടെ അവസാനം എത്തിയ ഒരു പഴയ ഇരുമ്പ് വാതിലിലേക്ക് കൊണ്ടെത്തിച്ചു.
അകത്ത് നിന്ന് ആരോ വാതിലിൽ ശക്തിയായി മുട്ടുകയായിരുന്നു.
ധാം…!
ധാം…!
“ആദിൽ…”
“എന്നെ പുറത്തെടുക്കൂ…”
ഇത്തവണ സംശയമില്ല.
അത് മീരയുടെ ശബ്ദം തന്നെയായിരുന്നു.
ആര്യ ഉടൻ വാതിലിന്റെ പൂട്ടിൽ പിടിച്ചു.
റോഷൻ ടോർച്ച് വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് തെളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ചെറിയ വിടവിലൂടെ കണ്ടത് ഇരുട്ട് മാത്രം.
ആദിലും റോഷനും ചേർന്ന് വാതിൽ വലിച്ചു.
കുറേ ശ്രമത്തിനൊടുവിൽ അത് തുറന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ…
ആരുമില്ല.
നടുവിൽ ഒരു പഴയ മരക്കസേര മാത്രം.
അതിന്റെ മുകളിൽ…
മീര ധരിച്ചിരുന്ന കൈവള.
അത് ഇപ്പോഴും പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നിൽ നിന്ന് വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“വൈകിപ്പോയി…”
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
പക്ഷേ…
മുറിയുടെ വാതിൽ സ്വയം അടഞ്ഞിരുന്നു.
കണ്ണാടിയിലെ ജീവനുള്ള ലോകം
മുറിയുടെ എതിർചുമരിൽ നിലംമുതൽ മേൽക്കൂരവരെ നീളുന്ന ഒരു വലിയ കണ്ണാടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യം അത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു സാധാരണ കണ്ണാടിയാണെന്ന് തോന്നി.
എന്നാൽ റോഷൻ ടോർച്ച് അതിലേക്ക് തെളിച്ചപ്പോൾ…
അതിൽ പ്രതിഫലിച്ചത് അവർ നിന്ന മുറിയല്ല.
അതൊരു വേറൊരു ലോകമായിരുന്നു.
അവിടെ…
മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കണ്ണാടിയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് കൈ നീട്ടുകയായിരുന്നു.
“ആദിൽ…”
“എന്നെ കേൾക്കാമോ?”
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ശബ്ദം പുറത്തുവരുന്നില്ല.
ആദിൽ കണ്ണാടിയിലേക്ക് ഓടി.
കൈ അതിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം…
വെള്ളം പോലെ തിരമാലകൾ ഉയർന്നു.
അവന്റെ കൈ പതുക്കെ കണ്ണാടിക്കുള്ളിലേക്ക് താഴ്ന്നു.
അതേ സമയം…
കണ്ണാടിയുടെ മറുവശത്ത് നിന്നിരുന്ന മീരയുടെ പിന്നിൽ വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച പെൺകുട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അവൾ മീരയുടെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശേഷം…
മീരയെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു.
“മീര…!”
ആദിൽ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
പക്ഷേ കണ്ണാടി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വീണ്ടും സാധാരണയായി.
അതിൽ ഇപ്പോൾ അവരുടെ മൂന്ന് പേരുടെ പ്രതിബിംബം മാത്രം.
മൂന്നാമത്തെ വൃത്തം ഉണരുന്നു
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ചാപ്പലിൽ നിന്ന് വലിയ മണിനാദം ഉയർന്നു.
മൂന്നുപേരും ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ ബലിപീഠത്തിലെ അഞ്ച് വൃത്തങ്ങളിൽ രണ്ടെണ്ണം പൂർണ്ണമായും കറുത്തിരുന്നു.
മൂന്നാമത്തെ വൃത്തം പതുക്കെ ചുവന്ന നിറം സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു.
അതോടൊപ്പം…
റോഷന്റെ കഴുത്തിൽ തീപൊള്ളുന്നതുപോലൊരു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവൻ കൈകൊണ്ട് സ്പർശിച്ചു.
അതേ ചെറിയ കൈയുടെ അടയാളം.
ഇത്തവണ അത് അവന്റെ കഴുത്തിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
ആര്യ ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഇല്ല…”
“ഇത്തവണ ഇവൻ.”
റോഷൻ ശ്വാസം എടുക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ ചുവന്നു.
ചുണ്ടുകളിൽ വിചിത്രമായൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
പിന്നെ…
അവൻ തന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അല്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
“അവൾ മീരയെ തിരഞ്ഞെടുത്തില്ല…”
“അവൾ ആദ്യം മുതൽ എന്നെയായിരുന്നു കാത്തിരുന്നത്…”
അത് പറഞ്ഞതും…
റോഷന്റെ ശരീരം വായുവിലേക്ക് പതുക്കെ ഉയരാൻ തുടങ്ങി.
വായുവിൽ ഉയർന്ന റോഷൻ
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ന്റെ അവസാന അധ്യായം ആരംഭിച്ചത് റോഷന്റെ ശരീരം പതുക്കെ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്ന നിമിഷത്തിലായിരുന്നു. അദൃശ്യമായ ശക്തി അവനെ ചാപ്പലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് വലിച്ചുയർത്തി. കഴുത്തിൽ തെളിഞ്ഞ ചെറിയ കൈയുടെ അടയാളം ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ കറുത്ത നിറമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“റോഷൻ…!”
ആദിൽ അവന്റെ കാലിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
അവന്റെ കൈകൾ റോഷന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം ശക്തമായ ഒരു ആഘാതം ആദിലിനെ പിന്നിലേക്ക് തെറിപ്പിച്ചു.
ആര്യ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ചാപ്പലിന്റെ നടുവിലേക്ക് ഓടി.
റോഷന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മനുഷ്യന്റെ ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു.
പകരം…
ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള പ്രതികാരത്തിന്റെ തീ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി റോഷന്റേതായിരുന്നില്ല.
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ൽ ശാപത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമ
ചാപ്പലിലെ എല്ലാ മെഴുകുതിരികളും ഒരുമിച്ച് ജ്വലിച്ചു.
വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച പെൺകുട്ടി ബലിപീഠത്തിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
ഇത്തവണ അവൾ ആദ്യമായി തന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.
“എലീന…”
ആ പേര് മുഴുവൻ ചാപ്പലിലും പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ചാപ്പലിന്റെ ചുമരിൽ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി ജീവൻവച്ചു.
1918-ലെ ആ രാത്രി അവരുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
ബ്രിട്ടീഷ് കുടുംബത്തിന്റെ ഏക മകളായിരുന്നു എലീന വുഡ്ക്രോഫ്റ്റ്.
ബംഗ്ലാവിന് താഴെയുണ്ടായിരുന്ന രഹസ്യ ചാപ്പലിൽ ഒരു ദുഷ്ട ആചാരം നടത്താൻ ശ്രമിച്ചവർ അവളെ ബലിയർപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ…
ആ ചടങ്ങ് പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചു.
അവളുടെ ശരീരം മരിച്ചു.
പക്ഷേ ആത്മാവ് ഈ വീട്ടിൽ കുടുങ്ങി.
ഓരോ വർഷവും…
ഓരോ തലമുറയിലും…
പുതിയ ആത്മാക്കളെ അവൾ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
മറഞ്ഞുകിടന്ന സത്യം
അർധരാത്രി 2:13 Part 4-ലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം അപ്പോഴാണ് വെളിപ്പെട്ടത്.
ആദിലിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോ പെട്ടെന്ന് ചാരമായി പൊളിഞ്ഞു.
അതിന്റെ അടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു രേഖ നിലത്തേക്ക് വീണു.
ആര്യ അത് തുറന്ന് വായിച്ചു.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“എലീനയെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഒരേയൊരു മനുഷ്യൻ…”
“എഡ്വേർഡ് ആദിൽ.”
ആദിൽ നിശ്ചലമായി.
ചാപ്പലിന്റെ ചുമരിൽ വീണ്ടും കാഴ്ചകൾ തെളിഞ്ഞു.
1918-ൽ…
ഒരു യുവാവ് ആ കുട്ടിയെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അവസാന നിമിഷം…
അവനെയും ശാപം വിഴുങ്ങുന്നു.
മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ഒരേയൊരു വാക്ക് പറയുന്നു.
“ഞാൻ തിരികെ വരും…”
ആദിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ ആ ദൃശ്യം നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ…
വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച എലീന പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നീ വാക്ക് പാലിച്ചു…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അവസാനത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്
ചാപ്പലിന്റെ നടുവിലുള്ള അഞ്ച് വൃത്തങ്ങളിൽ മൂന്നെണ്ണം ഇപ്പോൾ കറുത്തിരുന്നു.
ഒന്നാമത്തേത് – നിഹാൽ.
രണ്ടാമത്തേത് – മീര.
മൂന്നാമത്തേത് – റോഷൻ.
ബാക്കി രണ്ടെണ്ണം മാത്രം.
എലീന ആദിലിനെ നോക്കി.
“നീ എന്നോടൊപ്പം നിന്നാൽ…”
“ഇവർ എല്ലാവരും ജീവിക്കും.”
ആര്യ ഉടൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
“വിശ്വസിക്കരുത്!”
“അവൾ കള്ളം പറയുന്നു.”
പക്ഷേ…
ആദിലിന്റെ മുന്നിൽ മറ്റൊരു കാഴ്ച തെളിഞ്ഞു.
നിഹാലും മീരയും റോഷനും ജീവനോടെ ബംഗ്ലാവിന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്നു.
എല്ലാവരും സുരക്ഷിതർ.
അതിന് പകരം…
ചാപ്പലിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് ആദിൽ മാത്രം.
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഒരു നിമിഷം…
എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കാൻ സ്വയം ബലിയർപ്പിക്കണമെന്ന ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അഞ്ചാമത്തെ വൃത്തം ഉണരുന്നു
അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ചാപ്പലിന്റെ മേൽക്കൂര ശക്തമായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ തുടർച്ചയായി പതിച്ചു.
ബലിപീഠത്തിലെ നാലാമത്തെ വൃത്തം പതുക്കെ ചുവന്ന നിറം സ്വീകരിച്ചു.
അതോടൊപ്പം…
ആര്യയുടെ കൈയിൽ ചെറിയ കൈയുടെ അതേ അടയാളം തെളിഞ്ഞു.
അവൾ വേദന കൊണ്ട് നിലത്ത് വീണു.
ആദിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
എലീന മാത്രം നിശ്ശബ്ദമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“സമയം തീർന്നു…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം…
ചാപ്പലിലെ വലിയ ഘടികാരം ഒരിക്കൽ കൂടി മുഴങ്ങി.
2:13
ആ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ചാപ്പലിന്റെ നടുവിലെ നിലം രണ്ടായി പിളർന്നു.
താഴെ…
നൂറ് വർഷമായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന ഒരു കല്ലറ.
അതിന്റെ മുകളിൽ ഒരേയൊരു പേര്.
ELENA WOODCROFT
കല്ലറയുടെ മൂടി സ്വയം പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു അസ്ഥികൂടമോ ശവമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം…
ഒരു ജീവനുള്ള പെൺകുട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ആദിലിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
Part 4 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… അർധരാത്രി 2:13 Part 5 – കല്ലറയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പെൺകുട്ടി
അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ… നൂറ് വർഷമായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന കല്ലറയിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ എഴുന്നേൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം വെളിപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ആദിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനം, എല്ലാവരുടെയും വിധി എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിക്കും.
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ… നിഹാലിന്റെ ക്യാമറയിൽ 1918-ലെ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു രഹസ്യ ഇടനാഴി തെളിയുന്നു.
പക്ഷേ ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നത് നിഹാൽ തന്നെയാണ്… എന്നാൽ അവൻ പഴയ നിഹാൽ അല്ല.
🖼️ അർധരാത്രി 2:13 – Part 5
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അർധരാത്രി 2:13 – Part 5
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളെയും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
Official History Reference:
https://www.nationalgeographic.com/history
