ഫീനിക്സിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമകൾ
മലമുകളിലൂടെ എത്തിയ നിഴലുകൾ
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 10 ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്കാണ് കടന്നത്. മഴ ശക്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭൂഗർഭ കോളനിക്ക് മുകളിലുള്ള മലഞ്ചെരിവിലൂടെ നിരയായി നീങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു. ഓരോ വാഹനവും ഒരേ വേഗത്തിൽ മുന്നേറുകയായിരുന്നു. അത് ഒരു സാധാരണ സംഘം ആയിരുന്നില്ല. കൃത്യമായ പരിശീലനം നേടിയ ആളുകളുടെ നീക്കമായിരുന്നു.
ആദിത്യ ബൈനോക്കുലർ പതുക്കെ താഴ്ത്തി.
അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായാണ് ഭയം തെളിഞ്ഞത്.
“അവരുടെ വാഹനങ്ങളിൽ ഒരു ലോഗോ പോലും ഇല്ല.”
അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അവർ എവിടെയെത്തിയാലും ഒരു അടയാളവും ബാക്കി വയ്ക്കാറില്ല.”
രാഘവ് ജനലരികിൽ നിന്ന് മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഭയം വീണ്ടും യാഥാർത്ഥ്യമായി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.
“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റ്…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…വിക്രം ഉണ്ടാക്കിയതല്ല.”
“അവൻ…”
“അവരുടെ ഒരു ജോലിക്കാരൻ മാത്രം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുനും മാളവികയും പരസ്പരം നോക്കി.
ഇത്രയും കാലം അവർ അവസാന ശത്രുവെന്ന് കരുതിയ മനുഷ്യൻ പോലും…
ആരോ ഒരാളുടെ നിഴൽ മാത്രമായിരുന്നോ?
പ്രണയത്തെക്കാൾ വലിയ വാഗ്ദാനം
പുറത്ത് മഴ കനത്തപ്പോൾ വീടിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ ആഴമായി. അപകടം വളരെ അടുത്താണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
മാളവിക പതുക്കെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു.
മേൽക്കൂരയുടെ അരികിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ ചിതറിവീഴുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു.
കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
ഒടുവിൽ മാളവിക പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“നമുക്ക് ഒരു സാധാരണ ജീവിതം കിട്ടുമായിരുന്നോ അരു?”
അവളുടെ ചോദ്യം അർജുന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നേരിട്ട് തട്ടിയിറങ്ങി.
അവൻ മഴയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“കോഴിക്കോട്ടെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നെ കണ്ട ദിവസം…”
“…നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“നിന്നോടൊപ്പം ഒരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തലചായച്ചു.
“എനിക്കും.”
“വയനാട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ വീട്.”
“വീടിന്റെ മുന്നിൽ കാപ്പിത്തോട്ടം.”
“മഴവന്നാൽ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുക.”
“നീ ഫോട്ടോ എടുക്കുക.”
“ഞാൻ നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തുക.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ ആ സ്വപ്നം കേട്ട് അർജുനും ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
കാരണം…
ഇപ്പോൾ അവർക്ക് ആ സ്വപ്നം ജീവിച്ചിരിക്കാൻ പോലും ആദ്യം പോരാടേണ്ടി വരും.
രാഘവിന്റെ അവസാന രഹസ്യം
രാഘവ് പഴയ ലൈബ്രറിയിലെ ഒരു അലമാര തുറന്നു.
അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ഇരുമ്പ് സേഫ് പുറത്തുവന്നു.
പഴയ കോഡ് ടൈപ്പ് ചെയ്തതോടെ സേഫ് പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫയൽ.
ഒരു വെള്ളി താക്കോൽ.
ഒരു ചെറിയ വെൽവെറ്റ് ബോക്സ്.
അർജുൻ അതിശയത്തോടെ അവയെ നോക്കി.
രാഘവ് ഫയൽ ആദിത്യയ്ക്ക് കൈമാറി.
താക്കോൽ ഡോ. അബ്രഹാമിനും.
എന്നാൽ…
വെൽവെറ്റ് ബോക്സ് മാത്രം അദ്ദേഹം അർജുന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചു.
“ഇത്…”
അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു.
“…ഇരുപത് വർഷമായി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചതാണ്.”
അർജുൻ പതുക്കെ ബോക്സ് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ അതിസുന്ദരമായ ഒരു വെള്ളി മോതിരം.
അകത്തെ ഭാഗത്ത് വളരെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്…
A ♥ M
മാളവിക അത് കണ്ട നിമിഷം അമ്പരന്ന് അർജുനെ നോക്കി.
രാഘവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാകണമെന്ന്…”
“നിങ്ങളുടെ അമ്മമാർ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.”
“ആ ദിവസത്തിനുവേണ്ടിയാണ്…”
“ഈ മോതിരം ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചത്.”
മാളവികയ്ക്ക് കണ്ണുനീർ പിടിച്ചുനിർത്താനായില്ല.
അവൾ ആദ്യമായി രാഘവിനെ “അച്ഛാ…” എന്ന് വിളിച്ചു.
ആ ഒരു വിളി കേട്ടപ്പോൾ രാഘവിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
മാളവികയുടെ കൈയിലെ മോതിരം
വീടിന് പുറത്തു മഴ ഇപ്പോഴും ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
രാഘവ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസം ആരും തകർക്കരുത്.”
അർജുൻ മാളവികയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത്…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“…ഒരു വിവാഹാഭ്യർഥനയല്ല.”
“ഒരു വാഗ്ദാനമാണ്.”
“നിന്നെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഒറ്റപ്പെടുത്തില്ലെന്ന വാഗ്ദാനം.”
മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
അവൾ കൈ നീട്ടി.
അർജുൻ പതുക്കെ മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ അണിയിച്ചു.
മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് വീടിനുള്ളിലേക്ക് വീശിയെത്തി.
ആ നിമിഷം…
ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ഭയങ്ങളും മറന്ന് അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.
പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വലിയ വാക്കുകളല്ല.
ഒരു ചെറിയ മോതിരം.
ഒരു മൗനവാഗ്ദാനം.
ഒരു കൈ മറ്റൊരു കൈയെ ഉറച്ചുപിടിക്കുന്ന നിമിഷം.
അത്രമാത്രം മതി.
വേർപിരിയേണ്ടിവന്ന രാത്രി
ആ മനോഹര നിമിഷത്തെ തകർത്തത് ശക്തമായ ഒരു സ്ഫോടനശബ്ദമായിരുന്നു.
ഭൂം…!
വീടിന്റെ പ്രധാന ഗേറ്റ് തകർന്നുവീണു.
പുറത്ത് വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി.
ആദിത്യ ഉടൻ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
കറുത്ത യൂണിഫോം ധരിച്ച ആയുധധാരികൾ വീടിനെ നാലുവശത്തുനിന്നും വളഞ്ഞിരുന്നു.
അവരുടെ കൈകളിലെ ടോർച്ചുകൾ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ വെളിച്ചം വീശി.
രാഘവ് പെട്ടെന്ന് തീരുമാനമെടുത്തു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണം.”
അർജുൻ ഉടൻ എതിർത്തു.
“ഇല്ല.”
“ഈ വട്ടം നിങ്ങളെ വിട്ട് ഞാൻ പോകില്ല.”
രാഘവ് അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“അരു…”
“ഒരു അച്ഛന് തന്റെ മകനെ ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ…”
“രണ്ടാമതും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല.”
അദ്ദേഹം മാളവികയെ നോക്കി.
“ഇനി അവന്റെ ജീവൻ…”
“നിന്റെ കൈയിലാണ്.”
മാളവിക കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തലകുലുക്കി.
അതേസമയം വീട്ടിന്റെ പിന്നിലെ ചുമർ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
പൊടിയും പുകയും നിറഞ്ഞു.
ആദിത്യ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
“അവർ അകത്തേക്ക് കയറുന്നു!”
രാഘവ് നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ റൈഫിൾ എടുത്തു.
മുഖത്ത് വിചിത്രമായൊരു സമാധാനം.
“നിങ്ങൾ പോകൂ.”
“ഞാൻ വരാം.”
അർജുൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ മാളവികയുടെ കൈ പിടിച്ച് രഹസ്യ ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഓടി.
അവസാനമായി അവൻ അച്ഛനെ നോക്കിയപ്പോൾ…
രാഘവ് ഒറ്റയ്ക്ക് വീടിന്റെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആയുധധാരികളെ നേരിടാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്…
പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിയത്.
“Fire team Alpha…!”
“Capture Subject A alive.”
“Kill everyone else.”
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം…
രാഘവിന്റെ മുഖം വിളറി.
കാരണം…
ആ ഉത്തരവ് നൽകിയത്…
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു.
മരണത്തിൽ നിന്ന് തിരികെയെത്തിയ ശബ്ദം
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 10 കൂടുതൽ വികാരഭരിതമായ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്കാണ് കടന്നത്. വീടിന്റെ മുൻവശം മുഴുവൻ വെടിയൊച്ചകൾ കൊണ്ട് വിറങ്ങലിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ജനൽച്ചില്ലുകൾ ഒന്നൊന്നായി തകർന്നുവീണു. മഴയുടെ ശബ്ദവും തോക്കുകളുടെ ശബ്ദവും കൂടിച്ചേർന്നപ്പോൾ ഭൂഗർഭ കോളനിയിലെ നിശ്ശബ്ദത പൂർണമായും ഇല്ലാതായി.
രാഘവ് പഴയ റൈഫിൾ ഉറച്ചുപിടിച്ച് പ്രധാന വാതിലിന്റെ മുന്നിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന നിമിഷം ഒടുവിൽ എത്തിയെന്ന ഉറച്ച ബോധ്യം മാത്രമായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് വീണ്ടും അതേ സ്ത്രീശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്.
“Subject A ജീവനോടെ വേണം…”
“മറ്റാരും ജീവനോടെ ഇരിക്കരുത്.”
രാഘവ് പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു നിമിഷം പോലും വേണ്ടിവന്നില്ല.
“മായ…”
അദ്ദേഹം സ്വയം മുറുമുറുത്തു.
“നീ ശരിക്കും ജീവനോടെയാണോ?”
ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ ശരീരം വിറച്ചു.
“ഡോ. മായ നായർ…”
അദ്ദേഹം അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതൊരു അസാധ്യമാണ്.”
“ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് അവൾ മരിച്ചതായി ഞങ്ങൾ കണ്ടതാണ്.”
രാഘവ് ശാന്തമായി തലകുലുക്കി.
“അല്ല…”
“ഞങ്ങൾ കണ്ടത്…”
“…അവളുടെ മരണമല്ല.”
“അവളുടെ അപ്രത്യക്ഷമാകലായിരുന്നു.”
മഴയിലൂടെ ഓടിയ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ
വീടിന്റെ പിന്നിലെ രഹസ്യ ഇടനാഴിയിലൂടെ അർജുനും മാളവികയും ഓടുകയായിരുന്നു.
ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് മഴവെള്ളം തുള്ളികളായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവരുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
പക്ഷേ…
കൈകൾ മാത്രം വിട്ടില്ല.
മാളവിക പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്താ?”
അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നമുക്ക് എപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ ഓടേണ്ടി വരാത്ത ഒരു ദിവസം കിട്ടുക?”
ആ ചോദ്യം കേട്ട് അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ മഴത്തുള്ളികൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി.
“ആ ദിവസം വരും.”
അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“മഴയെ പേടിക്കാതെ…”
“കൈകോർത്തു നടക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ദിവസം.”
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടെങ്കിൽ…”
“അത് എത്ര വൈകിയാലും ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
മാളവിക പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
തുരങ്കത്തിന്റെ നടുവിൽ…
ഭീഷണികൾക്കിടയിലും…
അവർക്കിടയിൽ ഒരു നിമിഷം മാത്രം ലോകം നിശ്ചലമായി.
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള സത്യം
അതിനിടെ വീടിനുള്ളിൽ…
ഡോ. അബ്രഹാം ഒരു പഴയ ഫയൽ രാഘവിന്റെ കൈയിൽ നൽകി.
അതിൽ ഒരു കറുപ്പ്-വെളുപ്പ് ഫോട്ടോ.
നാല് ഡോക്ടർമാർ ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നു.
ഡോ. വിക്രം.
ഡോ. അബ്രഹാം.
രാഘവ്.
ഒപ്പം…
ഡോ. മായ നായർ.
രാഘവ് ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.
“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റ് മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു തുടങ്ങിയത്.”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അപൂർവമായ ഓർമ്മരോഗങ്ങൾ ചികിത്സിക്കാനുള്ള ഗവേഷണം.”
“പക്ഷേ…”
“പണം വന്നപ്പോൾ…”
“അധികാരം വന്നപ്പോൾ…”
“…മായ മാറി.”
അവളുടെ ലക്ഷ്യം ചികിത്സയല്ലാതെയായി.
മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മയും വികാരവും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യ സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു അവളുടെ സ്വപ്നം.
അത് എതിർത്ത ആദ്യത്തെ ആളായിരുന്നു രാഘവ്.
അതുകൊണ്ടാണ്…
ആദ്യം അദ്ദേഹത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.
അമ്മയെന്ന പേരിലെ വഞ്ചന
അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നത്.
കറുത്ത മഴക്കോട്ടിട്ട് ഒരു സ്ത്രീ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
മുഖത്തിന്റെ പകുതി നിഴലിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ ഹുഡ് മാറ്റി.
ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ കൈയിൽ നിന്നിരുന്ന തോക്ക് നിലത്തേക്ക് വീണു.
“മായ…”
അദ്ദേഹം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
വർഷങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നെങ്കിലും…
ആ കണ്ണുകൾ അതേപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ രാഘവിനെ നോക്കി.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയ വികാരങ്ങളുമായി ജീവിക്കുകയാണോ?”
രാഘവ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
മായയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് അർജുനും മാളവികയും ഓടിപ്പോയ തുരങ്കത്തിന്റെ വാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവൾ ചിരിച്ചു.
“അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
“ആ തുരങ്കം…”
“പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന വഴിയല്ല.”
“തിരികെ എന്നിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്.”
രാഘവ് ഞെട്ടി.
“നീ…”
“ആ വഴി മാറ്റിയോ?”
മായ ശാന്തമായി തലകുലുക്കി.
“ഇരുപത് വർഷം മുമ്പേ.”
പ്രണയത്തെ രക്ഷിച്ച ഒരു ചുംബനം
അതേസമയം…
തുരങ്കത്തിന്റെ അവസാനം എത്തിയ അർജുനും മാളവികയും വലിയ ഇരുമ്പ് വാതിലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
അത് പൂട്ടിയിരുന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
അകലെയിൽ നിന്ന് കാലടികളുടെ ശബ്ദം അടുത്തുവരികയായിരുന്നു.
മാളവികയുടെ മുഖം വിളറി.
“അവർ വരുന്നു.”
അർജുൻ വാതിലിൽ വീണ്ടും ശക്തിയായി ഇടിച്ചു.
ഫലമുണ്ടായില്ല.
നിരാശയോടെ അവൻ ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു.
അപ്പോഴാണ് മാളവിക പതുക്കെ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്.
അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ കവിളിൽ തഴുകി.
“അരു…”
അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം പറയണം.”
“ഇപ്പോൾ?”
അവൻ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മാളവിക ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നാളെ ഉണ്ടാകുമോ എന്നറിയില്ല.”
“അതുകൊണ്ട്…”
അവൾ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാതെ…
അർജുന്റെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഒരു ചുംബനം നൽകി.
“എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹമാണ്.”
“ആദ്യ മഴ പെയ്ത ദിവസം മുതൽ.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“എനിക്കും.”
“ഈ ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും…”
“നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കില്ല.”
അവരുടെ നെറ്റികൾ തമ്മിൽ ചേർന്നു.
ആ നിമിഷം…
പുറത്ത് ശക്തമായ ഇടിമിന്നൽ ആകാശം കീറി.
അതോടൊപ്പം…
ഇരുമ്പ് വാതിൽ സ്വയം പതുക്കെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
ക്രീ…
വാതിലിന് അപ്പുറം കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ്.
അതിന്റെ നടുവിൽ…
മഴയിൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ മരവീട്.
വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ…
വെള്ള സാരിയണിഞ്ഞ ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ അവരെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ കൈ ഉയർത്തി മാളവികയെ വിളിച്ചു.
“മോളേ…”
“ഒടുവിൽ നീ വന്നല്ലോ…”
മാളവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്നു നിശ്ചലമായി.
കാരണം…
ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖം…
തന്റെ അമ്മ അനഘയുടെ പഴയ ഫോട്ടോകളുമായി അതേപോലെ ആയിരുന്നു.
മൂടൽമഞ്ഞിനപ്പുറത്തെ വീട്
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 10-ന്റെ അവസാന അധ്യായം ആരംഭിച്ചത് ആ ഇരുമ്പ് വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്ന നിമിഷത്തിലായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ഇരുമ്പ് പാളികൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മാറിനിന്നപ്പോൾ, തണുത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് അർജുന്റെയും മാളവികയുടെയും മുഖത്തേക്ക് പതുക്കെ ഒഴുകിയെത്തി.
വാതിലിന് അപ്പുറം ഭൂഗർഭ ലോകമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ചെറിയൊരു താഴ്വര.
മഴ നനഞ്ഞ പുൽമേടുകൾ.
വന്യപൂക്കൾ വിരിഞ്ഞ ഇടവഴി.
അതിന്റെ നടുവിൽ പഴയ രീതിയിൽ പണിത ഒരു മരവീട്.
വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന മഞ്ഞ നിറമുള്ള വിളക്ക് മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ മങ്ങലോടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
ആ വെളിച്ചത്തിനടിയിലായിരുന്നു വെള്ള സാരിയണിഞ്ഞ ആ പ്രായമായ സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നത്.
അവളുടെ മുഖത്ത് അസ്വാഭാവികമായ സമാധാനം.
കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്.
അവൾ അർജുനെയല്ല…
മാളവികയെ മാത്രമാണ് നോക്കിയത്.
“വാ മോളേ…”
അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
മാളവികയുടെ കാലുകൾ അറിയാതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
എന്നാൽ അർജുൻ അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ശ്രദ്ധിക്കണം.”
അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ഇനി നമ്മൾ കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല.”
അമ്മയുടെ മുഖമുള്ള അപരിചിത
സ്ത്രീ പതുക്കെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ വെള്ള സാരിയിൽ വീണിട്ടും അവൾ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
അവൾ മാളവികയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.
കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് മാത്രം നോക്കി.
പിന്നീട് വിറയുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് മാളവികയുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ മുടിയിഴകൾ മാറ്റിവെച്ചു.
ആ സ്പർശം…
മാളവികയുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറപ്പിച്ചു.
അതിൽ എന്തോ പരിചിതത്വമുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് മറന്നുപോയ ഒരു ഓർമ്മയുടെ ചൂട്.
“നിങ്ങൾ…”
മാളവികയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“…ആരാണ്?”
സ്ത്രീ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ എന്നെ അറിയില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“നിന്റെ അമ്മ എന്നെ നന്നായി അറിയാം.”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം അർജുൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അനഘയെ അറിയാമോ?”
സ്ത്രീ തലകുലുക്കി.
“അനഘ…”
“എന്റെ അനിയത്തിയായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുനും മാളവികയും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ…”
“നിങ്ങൾ എന്റെ അമ്മായിയാണോ?”
സ്ത്രീയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“അതെ…”
“എന്റെ പേര്…”
“അമൃത.”
മഴയിൽ ഉണർന്ന പ്രണയം
അമൃത അവരെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.
മരത്തിന്റെ മണം നിറഞ്ഞ പഴയ വീട്.
ചുമരുകളിൽ മഴക്കാടുകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ.
പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ.
ഒരു കോണിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന വയലിൻ.
ജനലിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ ഗ്ലാസിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മാളവിക ആ ജനലിനരികിൽ ചെന്നുനിന്നു.
പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഇത്രയും കാലം ഞാൻ എന്റെ കുടുംബത്തിൽ ആരുമില്ലെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.”
അവളുടെ ശബ്ദം നിശ്ശബ്ദമായി മുറിയിൽ അലിഞ്ഞു.
അർജുൻ പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ സ്വന്തമാക്കി.
രണ്ടുപേരുടെയും വിരലുകൾ വീണ്ടും തമ്മിൽ കോർത്തു.
ജനലിലൂടെ വീശിയെത്തിയ തണുത്ത കാറ്റിൽ മാളവിക ചെറുതായി വിറച്ചു.
അർജുൻ തന്റെ ജാക്കറ്റ് അഴിച്ച് അവളുടെ തോളിൽ ഇട്ടുകൊടുത്തു.
മാളവിക അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“നിനക്കറിയാമോ…”
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ആദ്യ ദിവസം ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ…”
“…നീ ഇങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.”
“എങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യൻ?”
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“മഴയിൽ നനഞ്ഞാലും…”
“കൂടെ നിൽക്കുന്നവരെ ഒരിക്കലും തണുക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത ഒരാൾ.”
അർജുൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
“നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ…”
“എനിക്ക് മഴയെ ഒരിക്കലും പേടിയില്ല.”
പുറത്ത് മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
അകത്ത്…
ആ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവരുടെ പ്രണയം കൂടുതൽ ആഴമായി.
രാഘവും മായയും നേർക്കുനേർ
അതേസമയം…
Residence–X-ൽ.
രാഘവും ഡോ. മായ നായരും പരസ്പരം നേർക്കുനേർ നിന്നു.
വർഷങ്ങളുടെ കണക്കുകൾ തീർക്കേണ്ട നിമിഷം.
മായയുടെ പിന്നിൽ ആയുധധാരികൾ.
രാഘവിന്റെ പിന്നിൽ ഡോ. അബ്രഹാമും ആദിത്യയും.
മായ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും തോറ്റിട്ടില്ലെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
രാഘവ് ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
“ഞാൻ ജയിക്കാനല്ല പോരാടിയത്.”
“അവരെ ജീവിപ്പിക്കാനാണ്.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ കടുപ്പമായി.
“പ്രണയം…”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“…നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യം.”
രാഘവ് തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“പ്രണയമാണ് നീ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാത്ത ശക്തി.”
അദ്ദേഹം തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു മെമ്മറി കാർഡ് പുറത്തെടുത്തു.
“ഇതിലാണ്…”
“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ മുഴുവൻ സത്യവും.”
മായയുടെ മുഖം ആദ്യമായി മാറി.
അവൾ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അത് എനിക്ക് തരൂ.”
രാഘവ് ചിരിച്ചു.
“അത് ഇനി എനിക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന സ്ഥലത്തല്ല.”
“അർജുനും അറിയാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം മിന്നിമറഞ്ഞു.
രക്തമല്ല… പ്രണയമാണ് വിധി
മഴവീട്ടിൽ അമൃത പഴയ മരപ്പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ അനഘയുടെ കൈയെഴുത്തിലുള്ള ഒരു ഡയറി.
അതിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ മാളവികയുടെ ബാല്യകാല ചിത്രം ഒട്ടിച്ചിരുന്നു.
താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്…
“എന്റെ മകൾ ഒരിക്കൽ ഈ ഡയറി വായിക്കുകയാണെങ്കിൽ…”
“അവളോട് ഒരു കാര്യം മാത്രം പറയണം.”
മാളവിക വിറയുന്ന കൈകളോടെ അടുത്ത വരി വായിച്ചു.
“അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ അരു തിരികെ വന്നാൽ…”
“ഒരിക്കലും അവന്റെ കൈ വിടരുത്.”
മാളവികയ്ക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കണ്ണുനീർ അക്ഷരങ്ങളെ മങ്ങിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ അർജുനെ നോക്കി.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം അവളുടെ കണ്ണുനീർ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി.
“ഈ വട്ടം…”
അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“…നമ്മളെ വേർപെടുത്താൻ ആരെയും ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
മാളവിക തലകുലുക്കി.
അവൾ അർജുന്റെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം…
മഴവീട്ടിലെ പഴയ റേഡിയോ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശബ്ദം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കുശേഷം ഒരു വാർത്ത വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“Phoenix Colony മുഴുവനും സ്വയം നശിപ്പിക്കുന്ന സംവിധാനം പ്രവർത്തനക്ഷമമായി…”
“സ്ഫോടനത്തിന് ഇനി… പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് മാത്രം.”
അമൃതയുടെ മുഖം ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ വിളറി.
രാഘവ് നൽകിയ മെമ്മറി കാർഡ്…
അനഘയുടെ ഡയറി…
ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ സത്യം…
എല്ലാം ഇപ്പോഴും ആ കോളനിക്കുള്ളിലായിരുന്നു.
അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഇനി അവർക്കെതിരെ മത്സരിക്കുന്നത് മനുഷ്യരോട് മാത്രമല്ല.
സമയത്തോടുകൂടിയായിരുന്നു.
Part 10 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 11 – പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 11
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 11
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
