ലൈബ്രറിയിലെ അടഞ്ഞ വാതിൽ
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 3 ആരംഭിച്ചത് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞ ആ കാഴ്ചയോടെയായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ പഴയ മരവാതിൽ ശക്തിയായി അടഞ്ഞ ശബ്ദം അർജുന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി. പുറത്തുള്ള മഴ ഇപ്പോഴും അതേ ശക്തിയിൽ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അകത്ത് പുസ്തകങ്ങളുടെ മണം കലർന്ന പഴയ വായു നിറഞ്ഞുനിന്നെങ്കിലും ആ മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദത ഇപ്പോൾ ഭയത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. വൃദ്ധനായ ലൈബ്രേറിയന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞ ഭയം അഭിനയമല്ലെന്ന് അർജുന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
കറുത്ത റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ച രണ്ടുപേരും പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. അവരുടെ ചുവടുകൾ പോലും കൃത്യമായിരുന്നു. ഒരാൾ ലൈബ്രറിയുടെ വാതിലിനരികിൽ നിന്നു. മറ്റേയാൾ പുസ്തക അലമാരകൾക്കിടയിലൂടെ ചുറ്റിനടന്നു. ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. എന്നാൽ അവർ അന്വേഷിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഓരോ ഷെൽഫിലേക്കും ഓരോ മേശയിലേക്കും ഒടുവിൽ അർജുന്റെ കൈയിലിരുന്ന പഴയ പുസ്തകത്തിലേക്കും പതിഞ്ഞു.
വൃദ്ധൻ അർജുനെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കി.
“പിന്നിലെ വാതിൽ…”
അദ്ദേഹം ചുണ്ടുകൾ മാത്രം അനക്കി.
“ഇപ്പോൾ…”
അത് കേൾക്കാൻ പോലും പ്രയാസമായിരുന്നു.
മഴയിലൂടെയുള്ള രക്ഷപ്പെടൽ
അടുത്ത നിമിഷം ലൈബ്രറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ മിന്നി. ഇടിമിന്നലോടൊപ്പം വൈദ്യുതി പോയി. മുറി മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായി. ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ കടന്നുവന്ന മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം ഇടയ്ക്കിടെ അകത്ത് വീണു. ആ അവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ അർജുൻ ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിന്നിലെ ചെറിയ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
പുറത്ത് മഴ കനത്തൊഴുക്കായി പെയ്യുകയായിരുന്നു. ചെളി നിറഞ്ഞ ഇടവഴിയിലൂടെ അവൻ ഓടുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. കാൽ വഴുതാതിരിക്കാൻ മതിലിൽ കൈതാങ്ങി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. മഴയുടെ ശബ്ദം കാരണം പിന്തുടരുന്നവർ എത്ര ദൂരെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
ഇടവഴി അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഒരു പഴയ കാപ്പിത്തോട്ടം തുടങ്ങി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ പുകപോലെ മൂടൽമഞ്ഞ് ഉയരുകയായിരുന്നു. അർജുൻ ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചുനിന്നു. ദൂരെയായി രണ്ട് ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചം മഴയെ കീറിയിറങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവർ ഇപ്പോഴും തിരയുകയായിരുന്നു.
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മൊബൈൽ എടുത്തു. സിഗ്നൽ വളരെ ദുർബലമായിരുന്നു. അതേ സമയം സ്ക്രീനിൽ ഒരു പുതിയ സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
“ലൈബ്രറിയിൽ നിൽക്കരുത്. അവർ പുസ്തകത്തിനുവേണ്ടിയാണ് വന്നത്.”
അയച്ച നമ്പർ…
മറച്ചുവെച്ച പ്രൈവറ്റ് നമ്പർ.
മറഞ്ഞുകിടന്ന പേര്
അർജുൻ മഴയിൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് കാപ്പിത്തോട്ടത്തിനുള്ളിലെ ചെറിയ ഷെഡിലേക്ക് കയറി. ശ്വാസം ഒന്ന് നേരെയായപ്പോൾ വീണ്ടും പുസ്തകം തുറന്നു. മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ ഷർട്ട് കൊണ്ട് പുസ്തകം തുടച്ചു. അതിനിടയിലാണ് പുറംചട്ടയുടെ അകത്തെ ഭാഗം അല്പം ഇളകിയിരിക്കുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
അവൻ പതുക്കെ അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ വളരെ ചെറുതായി മടക്കിവെച്ച മറ്റൊരു പേപ്പർ.
കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൻ അത് തുറന്നത്.
ഒരു പേര് മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“ആദിത്യ വർമ്മ”
അതിന് താഴെ…
“വിശ്വസിക്കരുത്.”
അർജുൻ ആ പേര് വീണ്ടും വായിച്ചു.
ആദിത്യ വർമ്മ.
അയാൾ ആരാണ്?
മാളവികയുടെ ബന്ധുവോ?
സുഹൃത്തോ?
അതോ ശത്രുവോ?
ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു.
ഈ പേര് കണ്ടെത്തിയ നിമിഷം മുതൽ കഥ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു.
പഴയ പള്ളിയിലെ രഹസ്യസന്ദർശനം
സന്ദേശത്തോടൊപ്പം മറ്റൊരു ലൊക്കേഷനും വന്നിരുന്നു.
“സെന്റ് മേരീസ് പഴയ പള്ളി – വൈകിട്ട് 6 മണി.”
അത് അയച്ചത് ആരാണെന്ന് അറിയില്ല.
പോകണമോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മറ്റൊരു വഴിയില്ലായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം മഴ അല്പം കുറഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ പഴയ പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു. പള്ളിയുടെ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മതിലുകൾ വർഷങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മണിനാദഗോപുരം മൂടൽമഞ്ഞിൽ പകുതി മറഞ്ഞിരുന്നു.
പള്ളിയുടെ അകത്ത് ആരുമില്ല.
മെഴുകുതിരികളുടെ വെളിച്ചം മാത്രം.
അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടത്.
“അർജുൻ…”
അവൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ നീല ഷാൾ.
വെള്ള സൽവാർ.
അതേ പുഞ്ചിരി.
മാളവിക.
പക്ഷേ…
ഇന്നലെ കണ്ട മാളവികയല്ലായിരുന്നു അത്.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷമില്ല.
മറിച്ച്…
ഏറെക്കാലമായി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ക്ഷീണം മാത്രം.
അപ്രതീക്ഷിത വെളിപ്പെടുത്തൽ
“നിങ്ങൾ ഇവിടെ വരരുതായിരുന്നു.”
മാളവികയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
അർജുൻ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“എന്താണ് നടക്കുന്നത്? ആരാണ് നിങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നത്?”
അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ കൈയിലെ പഴയ ലോക്കറ്റ് അഴിച്ച് അർജുന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
“ഇത് സൂക്ഷിക്കൂ.”
“ഇതെന്താണ്?”
“എന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് തന്നത്.”
അർജുൻ ലോക്കറ്റ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മാളവിക പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ തുറക്കരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൾ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്…
പുറത്ത് ഒരു വാഹനത്തിന്റെ ബ്രേക്ക് ശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്.
പള്ളിയുടെ പ്രധാന വാതിലിലൂടെ കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച മൂന്നുപേർ അകത്തേക്ക് കയറി.
അവരുടെ മുന്നിൽ നടന്നുവന്നത്…
അതേ വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ.
അയാൾ അർജുനെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവസാനം… പുസ്തകം ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തി.”
മാളവിക അർജുന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവളുടെ ശബ്ദം ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
“ഓടരുത്… അവർ അതാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.”
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
പിന്നെ ആ മനുഷ്യനെയും.
അടുത്ത നിമിഷം…
പള്ളിയിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും ഒരുമിച്ച് അണഞ്ഞു.
പുറത്ത് വീണ്ടും ഇടിമിന്നലോടുകൂടിയ മഴ ആരംഭിച്ചു.
ഇരുട്ടിൽ കേട്ട വെടിപ്പില്ലാത്ത ശബ്ദം
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 3 കൂടുതൽ ദുരൂഹമാകുകയായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും ഒരുമിച്ച് അണഞ്ഞ നിമിഷം അകത്താകെ കനത്ത ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു. പുറത്തുനിന്ന് മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ഇടയ്ക്കിടെ ജനൽച്ചില്ലുകൾക്കുള്ളിലൂടെ കയറിവന്ന് ചുമരുകളിൽ വിചിത്രമായ നിഴലുകൾ സൃഷ്ടിച്ചു. മഴയുടെ ശബ്ദം അത്ര ശക്തമായിരുന്നു, ആരാണ് എവിടെയെന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. അർജുന്റെ കൈയിൽ മാളവികയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്ക് ഭയമുണ്ടെന്ന് അവൻ ആദ്യമായി വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി.
“ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിക്കരുത്…”
മാളവിക അവന്റെ ചെവിയോട് ചേർന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം പള്ളിയുടെ അകത്ത് ആരോ ടോർച്ച് തെളിച്ചു. വെളിച്ചം ഒരു അറ്റത്ത് നിന്ന് മറ്റേ അറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങി. കറുത്ത റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ച ആളുകൾ ഓരോ ബെഞ്ചിന്റെയും പിന്നിൽ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു തിടുക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർക്ക് സമയം ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അർജുനും മാളവികയും ഇപ്പോഴും പള്ളിക്കുള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന്.
പഴയ കല്ലറയുടെ പിന്നിലെ രഹസ്യവഴി
മാളവിക പതുക്കെ അർജുന്റെ കൈ പിടിച്ച് ബലിപീഠത്തിന്റെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ വർഷങ്ങളായി ആരും തുറന്നിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മരവാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അത് പതുക്കെ തള്ളി. വാതിൽ ശബ്ദമില്ലാതെ തുറന്നു.
അകത്ത് ഇടുങ്ങിയ കൽപ്പടികൾ.
താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന ഒരു രഹസ്യപാത.
“ഇത് എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?”
അർജുൻ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കാലത്തെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴിയാണ്.”
മാളവിക മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഇരുവരും വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. നനഞ്ഞ കൽച്ചുമരുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒലിച്ചിറങ്ങുകയായിരുന്നു. വായുവിൽ പഴയ മണ്ണിന്റെ മണം നിറഞ്ഞിരുന്നു. വളരെ ദൂരെയായി മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. പടികൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവർ ഒരു പഴയ കല്ലറയുടെ പിന്നിലേക്ക് എത്തി.
മൂടൽമഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ ആ ശ്മശാനത്തിൽ ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും നിന്നു.
മുകളിലെ പള്ളിയിൽ ഇപ്പോഴും ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചം ചലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക പറഞ്ഞ ആദ്യ സത്യം
അവൾ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ഇനി നിന്നോട് കള്ളം പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
അർജുൻ മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി.
മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു.
“ആ പുസ്തകം എന്റെ അച്ഛന്റേതല്ല.”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ?”
“എന്റെ അമ്മയുടേത്.”
അർജുൻ അമ്പരന്നു.
“അമ്മയോ?”
മാളവിക തലകുലുക്കി.
“അമ്മ ഒരു എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർ എഴുതിയ കഥകൾ ഒരിക്കലും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ ഇടറി.
“കാരണം…”
“അവർ ഒരു കഥ എഴുതിയില്ല.”
“അവർ കണ്ട സത്യങ്ങളാണ് എഴുതിയത്.”
അർജുന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി.
ഡയറിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമ
മാളവിക ബാഗിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു താക്കോൽ പുറത്തെടുത്തു.
“നിന്റെ കൈയിലുള്ള ലോക്കറ്റ് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ലോക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
“അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഈ താക്കോൽ ചേരും.”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
മാളവിക തുടർന്നു.
“ഈ താക്കോൽ തുറക്കുന്നത് ഒരു അലമാരയെയല്ല.”
“ഒരു ഡയറിയെയാണ്.”
“എന്റെ അമ്മ എഴുതിയ യഥാർത്ഥ ഡയറി.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“ആ ഡയറിയിൽ ചില പേരുകളുണ്ട്.”
“അവ പുറത്തുവന്നാൽ…”
അവൾ വാക്കുകൾ പാതിയിൽ നിർത്തി.
“ഒരുപാട് ശക്തരായ ആളുകളുടെ ജീവിതം തകർന്നുപോകും.”
അർജുന് ആദ്യമായി മനസ്സിലായി.
ഇത് ഒരു പ്രണയകഥയുടെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വലിയ ഗൂഢാലോചനയാണ്.
അപ്രതീക്ഷിത വിശ്വാസവഞ്ചന
പെട്ടെന്ന് ശ്മശാനത്തിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് കൈയടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഇരുവരും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.
മൂടൽമഞ്ഞിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരാൾ പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു.
ലൈബ്രറിയിലെ വൃദ്ധൻ.
അർജുന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
“സാർ… നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ…”
വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ…
ആ ചിരിയിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പരിഹാസം മാത്രം.
അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു വയർലെസ് എടുത്തു.
“അവർ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്.”
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
അർജുനും മാളവികയും ഒരുമിച്ച് അയാളെ നോക്കി.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ…”
“ഇത്രയും കാലം…”
“നിങ്ങളും അവരുടെ കൂടെയായിരുന്നോ?”
വൃദ്ധൻ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.”
അതിനിടയിൽ നാലുവശത്തുനിന്നും ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചം ശ്മശാനത്തിലേക്ക് പതിച്ചു.
കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ആളുകൾ അവരെ വളഞ്ഞു.
അവരുടെ നടുവിലൂടെ അതേ വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവൻ അർജുനെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
പിന്നെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
അത് അർജുന്റെ കൈയിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു.
ഫോട്ടോ നിലത്ത് വീണു.
അർജുൻ അത് എടുത്ത് നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിശ്വസിച്ചില്ല.
ആ ചിത്രത്തിൽ…
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എടുത്ത ഒരു കുടുംബചിത്രം.
അതിൽ മാളവിക ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ മാതാപിതാക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന പത്ത് വയസ്സുള്ള ചെറിയ ആൺകുട്ടി…
അത് അർജുൻ തന്നെയായിരുന്നു.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ പതിച്ചു.
അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…
“നീ എന്നെ ആദ്യമായല്ല കാണുന്നത്, അർജുൻ…”
“ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് നീ വീണ്ടും എന്റെ മുന്നിൽ വന്നത്…”
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള ചിത്രം
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 3-ന്റെ ആ നിമിഷം അർജുന്റെ ജീവിതം രണ്ടായി പിളർന്നതുപോലെയായിരുന്നു. കൈയിൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് അത് അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. മഴയിൽ നനഞ്ഞ കാഗിതത്തിന്റെ അരികുകൾ മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ചിത്രത്തിലുള്ള മുഖങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. മാളവികയുടെ പുഞ്ചിരി മാറിയിരുന്നില്ല. അവളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ മുഖത്തും അതേ സന്തോഷം. എന്നാൽ അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന പത്ത് വയസ്സുകാരന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ ശരീരമാകെ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു.
അത് തന്റെ മുഖമായിരുന്നു.
ഓർമ്മകളിൽ ഒരിക്കലും തെളിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ബാല്യം.
ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബചിത്രം.
വർഷങ്ങളായി മറന്നുപോയ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു തുണ്ട് പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മഴ കനത്തൊഴുക്കായി പെയ്യുമ്പോൾ കറുത്ത റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ചവർ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. പക്ഷേ അർജുന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ ഫോട്ടോയിലായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു
“ഈ ചിത്രം…”
അർജുന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“…എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?”
വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു.
“നീ മറന്ന ജീവിതത്തിൽ നിന്ന്.”
അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അർജുന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മാളവിക പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ല…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ എനിക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ടത് കോഴിക്കോട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിലല്ല.”
“ഈ വയനാട്ടിലെ ഒരു മഴക്കാലത്താണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ തലവേദന കൂടാൻ തുടങ്ങി.
മിന്നൽപോലെ ചില ദൃശ്യങ്ങൾ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു.
ചുവന്ന കുട.
ചെറിയ സൈക്കിൾ.
മഴയിൽ ഓടുന്ന രണ്ട് കുട്ടികൾ.
ഒരു പഴയ വീട്.
ആരെങ്കിലും ഉറക്കെ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം.
അവൻ അറിയാതെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
മഴയിൽ കളിച്ച രണ്ട് കുട്ടികൾ
“നമ്മൾ ഒരേ സ്കൂളിലായിരുന്നു.”
മാളവികയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ ഒഴുകി.
“വൈകുന്നേരം മഴ തുടങ്ങിയാൽ എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്ക് ഓടും.”
“പക്ഷേ…”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നമ്മൾ മാത്രം മഴയിൽ കളിക്കാൻ ഇറങ്ങും.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
ഒരു ചെറിയ ഓർമ്മ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
മഴയിൽ കടലാസ് തോണി ഒഴുക്കുന്ന രണ്ട് കുട്ടികൾ.
അവരിൽ ഒരാൾ…
മാളവിക.
മറ്റേയാൾ…
താൻ.
“നീ എപ്പോഴും തോൽക്കും.”
മാളവിക കണ്ണുനീരിനിടയിലും ചിരിച്ചു.
“ഓരോ തവണയും ഞാൻ ജയിച്ചാൽ നീ പറയും…”
അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി.
അർജുന്റെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ അനങ്ങി.
“അടുത്ത മഴയിൽ ഞാൻ ജയിക്കും.”
അത് പറഞ്ഞ നിമിഷം അവൻ ഞെട്ടി.
ആ വാക്കുകൾ താൻ എങ്ങനെ ഓർത്തു?
അത് ആരും പറഞ്ഞുതന്നതല്ല.
അത് മനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടന്ന ഓർമ്മയായിരുന്നു.
കാണാതായ ആ രാത്രി
മാളവികയുടെ മുഖം വീണ്ടും ഗൗരവമായി.
“പക്ഷേ ഒരു മഴരാത്രി…”
“എല്ലാം മാറി.”
അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി.
“അന്ന് രാത്രി…”
“നീ പെട്ടെന്ന് കാണാതായി.”
അർജുൻ മിണ്ടാതെ കേട്ടുനിന്നു.
“പോലീസ് അന്വേഷിച്ചു.”
“ഗ്രാമം മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു.”
“നിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ മാസങ്ങളോളം നിന്നെ തേടി.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“പിന്നെ…”
“എല്ലാവരും നീ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.”
അർജുന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ തകർന്നുവീണു.
“അപ്പോൾ…”
“ഞാൻ ആരാണ്?”
അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
തനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ള ജീവിതം എട്ടാം വയസ്സിന് ശേഷമുള്ളതാണ്.
അതിന് മുമ്പുള്ളത്…
ശൂന്യം.
ആ ശൂന്യതയിലായിരുന്നു ഇപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഓരോ വാക്കും നിറഞ്ഞുവരുന്നത്.
വീണ്ടും തുടങ്ങുന്ന വിധി
അപ്പോൾ വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“മതി.”
അവന്റെ ശബ്ദം തണുത്തതായിരുന്നു.
“ഇനി സത്യം ഞാൻ പറയും.”
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു മെഡിക്കൽ ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു.
അത് അർജുന്റെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി.
ഫയലിന്റെ മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“Patient Name: Arjun Varma”
അർജുൻ വിറച്ചു.
“വർമ്മ…?”
മാളവികയും അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“അതെ…”
“അർജുൻ.”
“നിന്റെ മുഴുവൻ പേര്…”
“അർജുൻ വർമ്മ.”
“നീ ഇന്ന് കരുതുന്ന കുടുംബം…”
“നിന്റെ യഥാർത്ഥ കുടുംബമല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ വായുവിൽ തങ്ങി നിന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും ആ നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി.
അർജുൻ ഫയൽ തുറക്കാൻ പോകുമ്പോൾ…
പെട്ടെന്ന് ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി.
ധാം…!
പക്ഷികൾ ഒരുമിച്ച് പറന്നുയർന്നു.
മാളവിക ഭയന്ന് അർജുനെ തള്ളിമാറ്റി.
അടുത്ത നിമിഷം…
അവളുടെ തോളിലൂടെ ഒരു വെടിയുണ്ട തട്ടിപ്പോയി.
അവൾ നിലത്തേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി.
“മാളവിക…!”
അർജുന്റെ നിലവിളി മഴയിൽ ലയിച്ചു.
അതേസമയം…
കാട്ടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു അജ്ഞാതൻ തോക്ക് ചൂണ്ടി മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവൻ ആരെയാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്?
അർജുനെയോ…
അതോ വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച ആ മനുഷ്യനെയോ?
ആ ചോദ്യം മറുപടിയില്ലാതെ മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി…
തുടരും… (മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 4 – ഇരുട്ടിലെ വെടിയൊച്ച)
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 4
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 4
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
