മഴയോട് പറഞ്ഞ ആദ്യ പ്രണയം
കോഴിക്കോട് നഗരം ആ പ്രഭാതത്തിൽ മഴയെ നെഞ്ചിലേറ്റിയിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ റോഡുകളെ കണ്ണാടിപോലെ തിളക്കമാർന്നതാക്കിയിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ തങ്ങി നിന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇളം കാറ്റിൽ പതുക്കെ നിലത്തേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിന് മുന്നിൽ ആളുകൾ കുടകൾക്കടിയിൽ തിരക്കിട്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ, മഴയെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ക്യാമറയിലൂടെ ഓരോ നിമിഷവും പകർത്തുകയായിരുന്നു അർജുൻ. മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 1-ന്റെ തുടക്കം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത ഒരു ദിവസമായിരുന്നു.
അർജുൻ ഒരു ട്രാവൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫറായിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമങ്ങളും മലകളും പുഴകളും മഴക്കാടുകളും അവന്റെ ക്യാമറയിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തുമായിരുന്നു. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അവൻ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചിത്രത്തിനും ആയിരക്കണക്കിന് ലൈക്കുകളും കമന്റുകളും ലഭിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ചിത്രങ്ങൾക്കപ്പുറം അവന്റെ ജീവിതം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. യാത്രകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, പ്രശസ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു, പണം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ അവനെ കാത്തിരുന്നത് ആരുമില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റും മതിലുകളിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ചിത്രങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.
മഴ അവന് വെറും കാലാവസ്ഥയല്ലായിരുന്നു. മഴ അവന്റെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവൻ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച ഒരാൾ മഴയുള്ള ഒരു ദിവസത്തിലാണ് ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയത്. അതിന് ശേഷം ഓരോ മഴയും അവനെ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മഴ തുടങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം അവൻ ക്യാമറയുമായി യാത്ര തിരിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയെ പകർത്താൻ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം മനസ്സിൽ കിടക്കുന്ന ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനും.
ആ ദിവസം കോഴിക്കോട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയത് ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു. വയനാട്ടിലേക്ക് പോകാനായിരുന്നു അവന്റെ പദ്ധതി. മഴക്കാടുകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി പുതിയ ഫോട്ടോ സീരീസ് തയ്യാറാക്കണം എന്നായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ തയ്യാറാക്കുന്ന പദ്ധതികളെയല്ല പിന്തുടരുന്നത്. നമ്മൾ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മനുഷ്യരെയാണ് വഴിമധ്യേ സമ്മാനിക്കുന്നത്.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്. വെള്ള നിറത്തിലുള്ള സൽവാറും ഇളം നീല ഷാളും ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി. കൈയിൽ പഴകിയ ഒരു പുസ്തകം. മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ ആ പുസ്തകം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് അവൾ ഓടിയെത്തിയത്. മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ ഒഴുകി കവിളിലേക്ക് വീഴുന്ന കാഴ്ച ഒരു സിനിമയിലെ രംഗം പോലെ തോന്നി.
അർജുന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ ക്യാമറയുടെ ഷട്ടറിലേക്ക് നീങ്ങി.
ക്ലിക്ക്…
ഒരു നിമിഷം.
ഒരു ചിത്രം.
ഒരു ജീവിതം മാറാനുള്ള തുടക്കം.
ക്യാമറയുടെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ചിത്രം നോക്കിയ അർജുൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു. മഴയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ആ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ സൗന്ദര്യമല്ല. ഒരാളെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കാൻ തോന്നുന്ന ശാന്തത.
ഫ്ലാഷിന്റെ വെളിച്ചം ശ്രദ്ധിച്ച പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ അർജുന്റെ കണ്ണുകളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി. ആ നിമിഷം ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ആളുകളും വാഹനങ്ങളും മഴയുടെ ശബ്ദവും എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ അവന് തോന്നി. ലോകത്ത് അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നൊരു വിചിത്രമായ അനുഭവം.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു. ചെറിയൊരു പരിഭവവും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കൗതുകവും മാത്രമായിരുന്നു.
അർജുൻ ഉടൻ ക്യാമറ താഴ്ത്തി.
“ക്ഷമിക്കണം… ഈ നിമിഷം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ തോന്നിയില്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി.
“ഫോട്ടോ കാണാമോ?”
അർജുൻ ക്യാമറ അവൾക്കുനേരെ തിരിച്ചു.
ചിത്രം കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം വിരിഞ്ഞു.
“ഇത്… ശരിക്കും ഞാനാണോ?”
അർജുൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ക്യാമറ ഒരിക്കലും കള്ളം പറയില്ല.”
അവൾ വീണ്ടും ആ ചിത്രം നോക്കി. മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുന്ന സ്വന്തം മുഖം അവൾ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഇങ്ങനെ കാണുന്നത്.
അൽപനേരം നിശ്ശബ്ദത.
പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
അപ്പോഴാണ് അവൾ ആദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചത്.
ആ പുഞ്ചിരി അർജുന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൻ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
മഴയുടെ ശബ്ദം ടിൻഷീറ്റിൽ പതിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവരുടെ ഇടയിലെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സംഗീതമായി മാറുകയായിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ തിരക്ക് പതുക്കെ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അർജുന്റെ ലോകം ആ നിമിഷം മാളവികയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. ക്യാമറയുടെ സ്ക്രീനിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ ഫോട്ടോ മാത്രമായിരുന്നില്ല അത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കാൻ തോന്നുന്ന ഒരു വികാരം ആ ചിത്രത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആയിരക്കണക്കിന് മുഖങ്ങൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയിട്ടും, ഇതുപോലെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു മുഖം അവന് ഓർമയില്ലായിരുന്നു.
മാളവികയും ഇടയ്ക്കിടെ അർജുനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ശാന്തതയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ അവന്റെ നോട്ടമാണ് പറയുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരാളോട് ഇത്ര സ്വാഭാവികമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവൾക്കും മനസ്സിലായില്ല. മഴ ചില മനുഷ്യരെ യാദൃശ്ചികമായി ഒന്നിപ്പിക്കാറുണ്ടെന്ന് അവൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
“നിങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ക്യാമറയുമായി തന്നെയാണോ നടക്കുന്നത്?”
മാളവിക ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ക്യാമറ ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് എന്തോ നഷ്ടമായതുപോലെയാണ് തോന്നുക. ലോകം ഓരോ നിമിഷവും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ നിമിഷങ്ങൾ ഒളിച്ചോടുന്നതിന് മുമ്പ് പിടിച്ചുവയ്ക്കാനാണ് എന്റെ ശ്രമം.”
“എല്ലാ നിമിഷങ്ങളും പിടിച്ചുവയ്ക്കാൻ കഴിയുമോ?”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഇല്ല… ചില നിമിഷങ്ങൾ ക്യാമറയിൽ അല്ല, മനസ്സിലാണ് പതിയുന്നത്.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. റോഡിലൂടെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ വെള്ളം ചിതറിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു. ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കും ഓരോ കഥ പറയാനുണ്ടെന്നപോലെ തോന്നി. ആ കഥകളിൽ ഒന്നിലേക്ക് തങ്ങളും പതുക്കെ നടന്നുകയറുകയാണെന്നൊരു തോന്നൽ ഇരുവർക്കുമുണ്ടായി.
അരികിലെ ചെറിയ ചായക്കടയിൽ നിന്ന് ഇഞ്ചിച്ചായയുടെ മണം കാറ്റിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി. തണുത്ത കാറ്റിനിടയിൽ ആ സുഗന്ധം ഇരുവരെയും ഒരേസമയം ആ കടയിലേക്ക് നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അർജുൻ ചെറുചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഒരു ചായ കുടിക്കാമോ?”
മാളവിക കൺപൊട്ടിച്ചു.
“അപരിചിതരോട് ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ചായയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ ഇന്ന് മാത്രം?”
“ചില മനുഷ്യരെ കണ്ടാൽ അവർ അപരിചിതരാണെന്ന് തോന്നില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തോ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് പകരം ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമാണ് അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞത്.
“ശരി… ഒരു ചായ മാത്രം.”
രണ്ടുപേരും മഴയിലൂടെ ചായക്കടയിലേക്ക് നടന്നു. കടക്കാരൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചൂട് ചായ അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു. ഗ്ലാസിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന നീരാവി മഴയുടെ തണുപ്പുമായി കലർന്നപ്പോൾ ആ ചെറിയ കടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം നിറഞ്ഞു. പുറത്തുള്ള ലോകം മുഴുവൻ മഴയിൽ തിരക്കിലായിരുന്നെങ്കിലും, ആ നിമിഷം സമയം അവർക്കുവേണ്ടി മാത്രം പതുക്കെ നീങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“ഞാൻ അർജുൻ.”
അവൻ കൈ നീട്ടി.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈകൊടുത്തു.
“മാളവിക.”
അവളുടെ കൈകളിൽ മഴയുടെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സ്പർശം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ചൂട് നിറച്ചു. എത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഒരാളുടെ കൈ പിടിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം ഇങ്ങനെ വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നതെന്ന് അവന് ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു.
“നിങ്ങളുടെ പേര് മനോഹരമാണ്.”
അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“പേരിനെക്കാൾ സാധാരണക്കാരിയാണ് ഞാൻ.”
“അല്ല…”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ചില ആളുകൾ കൂടുതൽ മനോഹരമാകാറുണ്ട്.”
മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചായഗ്ലാസ് ചുണ്ടോട് ചേർത്തു. പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ചെറിയ സങ്കടം അർജുന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. സന്തോഷമുള്ള മുഖം… എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ പറഞ്ഞുതീരാത്ത എന്തോ ഒരു കഥ. അത് എന്താണെന്ന് ചോദിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടലിൽ അത്രയും അടുത്ത് പോകാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് മാളവികയുടെ ഫോൺ അപ്രതീക്ഷിതമായി മുഴങ്ങിയത്.
സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
“ഹലോ…”
അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ വരാം…”
കോൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
“എനിക്ക് പോകണം…”
അവൾ പറഞ്ഞ ആ നാല് വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു.
മാളവിക ഫോൺ പതുക്കെ ബാഗിലേക്ക് വെച്ചെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്തെ മാറ്റം അർജുനിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ പറയാനാവാത്ത ഒരു ഭാരം. എന്തോ ഒരു തീരുമാനവുമായി പോരാടുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖമായിരുന്നു അത്. മഴ പുറത്തേക്ക് വീണ്ടും ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ മഴ അവളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന സങ്കടം മറച്ചുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“എല്ലാം ശരിയാണോ?”
അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
മാളവിക ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ നിർബന്ധിച്ച് ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി.
“അതെ… ഒന്നുമില്ല.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അർജുൻ കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സമയമാകുമ്പോൾ മാത്രമേ മറുപടി കിട്ടുകയുള്ളൂ എന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടലിൽ തന്നെ ഒരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
ചായക്കടയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ മഴ അല്പം കുറഞ്ഞിരുന്നു. റോഡിലൂടെ ഒരു ബസ് പതുക്കെ സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് കയറി വന്നു. ആളുകൾ ഓരോരുത്തരായി ഓടിക്കയറി. കണ്ടക്ടറുടെ വിസിൽ മുഴങ്ങി. ബസിന്റെ എൻജിൻ ശബ്ദം മഴയുടെ സംഗീതത്തിൽ ലയിച്ചു.
“ഇതാണ് എന്റെ ബസ്.”
മാളവിക പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അർജുനും അറിയാതെ കൂടെ നടന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ ഈ യാത്ര ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവസാനിക്കരുതെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് പറയുകയായിരുന്നു.
ബസിന്റെ വാതിലിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ മാളവിക പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്കൂ.”
“നിങ്ങൾ എടുത്ത ആ ഫോട്ടോ…”
അവൾ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“…ആരും കാണരുത്.”
അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിഴൽ കടന്നുപോയി.
“ഇപ്പോൾ കാരണം പറയാൻ കഴിയില്ല.”
“അപ്പോൾ എപ്പോഴാണ് പറയുക?”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയാൽ.”
ആ മറുപടി അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ ഉണർത്തി.
“അപ്പോൾ വീണ്ടും കാണുമല്ലോ?”
മാളവിക നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ചില കൂടിക്കാഴ്ചകൾ വിധി തീരുമാനിക്കും…”
അവൾ പതുക്കെ ബസിലേക്ക് കയറി.
ജനലിനരികിലെ സീറ്റ് കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അർജുൻ ഇപ്പോഴും അതേ സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ ഷർട്ട് നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
മാളവിക ജനൽ ഗ്ലാസിൽ വിരലുകൊണ്ട് എന്തോ എഴുതി.
മഴത്തുള്ളികൾ കാരണം അത് വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല.
ബസ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അർജുൻ കുറച്ചുദൂരം ബസിന് പിന്നാലെ നടന്നു.
പിന്നെ ബസ് മഴയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഒരു നിമിഷം അവൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് ചായക്കടക്കാരൻ ഓടിവന്നത്.
“സാർ…”
അയാൾ കൈയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം പിടിച്ചിരുന്നു.
“ആ കുട്ടി ഇരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഇത് മറന്നുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.”
അർജുൻ പുസ്തകം കൈയിൽ വാങ്ങി.
അതേ…
മഴയിൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ നോവൽ.
അവൻ പതുക്കെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.
അകത്ത് മനോഹരമായ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒന്നിക്കുന്നതിനല്ല… ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാൻ ജനിക്കുന്നതാണ്.”
അതിന് താഴെ ഒരു തീയതി.
15 ജൂലൈ 2026
അതിനടിയിൽ…
ഒരു ചെറിയ കവറിനുള്ളിൽ മടക്കി വെച്ചിരുന്ന പഴയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ്.
ടിക്കറ്റിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
“വയനാട്.”
ആ നിമിഷം അവൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
ഈ പുസ്തകം തിരികെ കൊടുക്കാതെ തന്റെ യാത്ര അവസാനിക്കില്ല.
പക്ഷേ…
ആ പുസ്തകം അവനെ ഒരു പ്രണയത്തിലേക്കല്ല…
ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യത്തിലേക്കാണ് നയിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് അർജുൻ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
Part 1 അവസാനിച്ചു…
➡️ അടുത്ത ഭാഗം: “മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 2 – നഷ്ടപ്പെട്ട വിലാസത്തിന്റെ രഹസ്യം”
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 2
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 2
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
