നഷ്ടപ്പെട്ട തിരിച്ചറിയൽ
യഥാർത്ഥ പേര് ആരുടേത്?
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 5 ആരംഭിച്ചത് അർജുന്റെ ജീവിതം വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തിലായിരുന്നു. മഴ ഷെഡിന്റെ പഴകിയ ടിൻമേൽക്കൂരയിൽ ശക്തിയായി പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തുള്ള ഇരുട്ട് ഓരോ നിമിഷവും കനക്കുകയായിരുന്നു. ഡോ. അബ്രഹാം മാത്യു ചോദിച്ച ആ ഒറ്റ ചോദ്യം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അർജുൻ ആണെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
കൈയിൽ നിന്ന് താഴെ വീണ ഡയറി മഴയിൽ നനയാൻ തുടങ്ങി. അർജുൻ പതുക്കെ അത് എടുത്തു. അവന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഇതുവരെ വിശ്വസിച്ച ഓരോ ഓർമ്മയും ഓരോ ബന്ധവും ഓരോ പേരും പോലും സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലായി. സ്വന്തം പേര് പോലും ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരാളായി മാറിയെന്ന ബോധ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു.
ഡോ. അബ്രഹാം മാത്യു മുന്നോട്ട് നടന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വിജയത്തിന്റെ ഭാവമോ ഭീഷണിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച ഒരു സത്യം പറയാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഒരാളുടെ ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു. മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് ഷെഡിനുള്ളിലേക്ക് വീശിയെത്തുമ്പോൾ, അവിടെ നിന്നിരുന്ന എല്ലാവരും അറിയാതെ മൗനത്തിലായി.
ഡോ. അബ്രഹാം മാത്യുവിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
“ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ്…”
ഡോക്ടർ പതുക്കെ തുടങ്ങി.
“…നീ ഒരു അപകടത്തിന്റെ ഇരയല്ലായിരുന്നു.”
അർജുൻ ഒന്നും പറയാതെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“നിന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചവരിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനാണ് നിന്നെ ഒളിപ്പിച്ചത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അജ്ഞാതൻ തലതാഴ്ത്തി.
അദ്ദേഹത്തിന് ആ സത്യം നേരത്തെ അറിയാമെന്നത് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ തുടർന്നു.
“നിന്റെ ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ടത് സ്വാഭാവികമായിരുന്നില്ല.”
“അത് ഞങ്ങൾ എടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു.”
“നിന്റെ പേര് മാറ്റി.”
“രേഖകൾ മാറ്റി.”
“നിന്നെ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന് കൈമാറി.”
ഓരോ വാക്കും അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ മിന്നലായി പതിച്ചു.
താൻ ജീവിച്ചുവന്ന ജീവിതം യഥാർത്ഥത്തിൽ മറ്റൊരാളുടേതായിരുന്നോ?
അവനെ വളർത്തിയ മാതാപിതാക്കൾ ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നോ?
അല്ലെങ്കിൽ അവരും ആരുടെയോ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നോ?
മറന്നുപോയ ബാല്യത്തിന്റെ അവസാന ഓർമ്മ
ഡോ. അബ്രഹാം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു മരപ്പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
അത് മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ തുണികൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.
അദ്ദേഹം അത് അർജുന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.
“ഇത് തുറക്കൂ.”
അർജുൻ പതുക്കെ പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന നിറമുള്ള കളിപ്പാട്ട കാർ.
വളരെ പഴക്കം ചെന്നിരുന്നു.
അതിന്റെ അടിയിൽ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“അരു”
ആ വാക്ക് കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് ദൃശ്യങ്ങൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുറ്റം.
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
ഒരു സ്ത്രീ ജനൽ തുറന്ന് വിളിക്കുന്നു.
“അരു… അകത്തേക്ക് വാ… മഴ കൂടുന്നു…”
ആ ശബ്ദം അത്രയും യഥാർത്ഥമായിരുന്നു, അർജുൻ അറിയാതെ പിന്നിലേക്ക് ഒരു ചുവട് വച്ചു.
ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
അവന്റെ ഓർമ്മയുടെ ആദ്യ വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു.
മഴയിൽ തെളിഞ്ഞ സത്യം
അപ്പോഴാണ് ഷെഡിന്റെ പുറത്തുനിന്ന് വേഗത്തിൽ ഓടിവരുന്ന കാലടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
അജ്ഞാതൻ ഉടൻ തോക്ക് ഉയർത്തി.
എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അകത്തേക്ക് കയറിയത് മാളവികയായിരുന്നു.
തോളിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തുണി മുഴുവൻ മഴയിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു.
മുഖം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ ജീവനോടെ കണ്ട നിമിഷം അർജുൻ ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.
അവൾ നേരെ ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇനി മതിയായി.”
അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഇനി മുഴുവൻ സത്യവും പറയണം.”
ഡോക്ടർ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ മാളവികയെയും അർജുനെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും…”
അദ്ദേഹം വാക്കുകൾ പതുക്കെ ഉച്ചരിച്ചു.
“…ഈ കഥയിലെ ഇരകളല്ല.”
“സാക്ഷികളുമല്ല.”
അർജുനും മാളവികയും ഒരുമിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
ഡോക്ടർ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ഈ കഥ തുടങ്ങാൻ കാരണമായ രണ്ട് കുട്ടികളാണ് നിങ്ങൾ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഷെഡിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ ഭാരമായി.
ആരംഭിക്കാനിരിക്കുന്ന വലിയ കളി
പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
ദൂരെയുള്ള മലമുകളിലൂടെ ഇടിമിന്നൽ ആകാശം കീറിമുറിച്ചു.
ഡോ. അബ്രഹാം ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജ് പതുക്കെ തുറന്നു.
“ഇനി വായിക്കാൻ സമയമായി.”
അദ്ദേഹം ഡയറി അർജുന് കൈമാറി.
ആദ്യ പേജിന്റെ മുകളിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“Project Phoenix – Confidential”
അതിന് താഴെ…
“ഈ പരീക്ഷണത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട കുട്ടികൾ – 2”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് നീങ്ങി.
Child – A : ______
Child – B : Malavika
“മറ്റേ പേര് മായ്ച്ചത് ആരാണ്?”
അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ഡോ. അബ്രഹാം മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…
ഷെഡിന്റെ പുറകുവശത്തുനിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടനശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ധൂം…!
ഭൂമി മുഴുവൻ കുലുങ്ങി.
ഷെഡിന്റെ ചുമരുകൾ വിറച്ചു.
ഡയറി അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും താഴെ വീണു.
പുക നിറഞ്ഞതിനിടയിൽ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“ഡയറി എടുക്കൂ… അവർ എത്തി…”
ആ ശബ്ദം…
ഡോ. അബ്രഹാമിന്റേതല്ല.
മാളവികയുടേതുമല്ല.
ഇതുവരെ ഒരിക്കലും കേൾക്കാത്ത മറ്റൊരാളുടേതായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിചിത്രമായ പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു…
അർജുന് തോന്നി…
ആ ശബ്ദം തന്റെ സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നാണ് തിരിച്ചുവന്നതെന്ന്.
സ്ഫോടനത്തിന് ശേഷമുള്ള നിശ്ശബ്ദത
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 5-ലെ ആ രാത്രി വീണ്ടും മരണത്തിന്റെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഷെഡിന്റെ പിന്നിൽ ഉണ്ടായ സ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ പഴയ മരച്ചുമരുകൾ ശക്തമായി വിറച്ചു. ടിൻമേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിനിടയിലും ആ സ്ഫോടനത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി കുറച്ചുനേരം കാട്ടിലുടനീളം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുകയും പൊടിയും ഷെഡിനുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും കാഴ്ച മങ്ങിയുപോയി.
അർജുൻ അറിയാതെ നിലത്തുവീണ ഡയറിയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. ഡയറി വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് ഉറക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ പഴയ താളുകൾ പതുക്കെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തപ്പോൾ അനഘ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും ഓർമ്മയായി.
“ഈ ഡയറി ഇനി നിന്റെ ജീവനെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ്.”
ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചരിത്രം മാത്രമല്ല. നിരവധി ജീവിതങ്ങൾ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു.
അതേസമയം ഷെഡിന്റെ പുറത്തേക്ക് അജ്ഞാതൻ തോക്ക് ചൂണ്ടി ജാഗ്രതയോടെ നിന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ കാട്ടിലേക്ക് അവൻ കണ്ണോടിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം പതുക്കെ അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുവന്നു.
“അവർ അടുത്തെത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഫീനിക്സ് ഫയലിന്റെ ആദ്യ രഹസ്യം
ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജ് വീണ്ടും തുറന്നു. അതിന്റെ അടിയിൽ ഒട്ടിച്ചിരുന്ന പഴയ കവറിനുള്ളിൽ നിന്ന് മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഒരു ഔദ്യോഗിക രേഖ പുറത്തെടുത്തു. മുകളിൽ ചുവന്ന മുദ്ര.
CLASSIFIED
അതിന് താഴെ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ.
PROJECT PHOENIX
അർജുൻ ശ്രദ്ധയോടെ ഓരോ വരിയും വായിച്ചു.
ആദ്യ ഭാഗം മുഴുവൻ മെഡിക്കൽ നിരീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ മാനസികാവസ്ഥ, ഓർമ്മശേഷി, സുരക്ഷാ രേഖകൾ…
പിന്നീട് ഒരു പട്ടിക.
Child – A : പേര് രഹസ്യം
Child – B : Malavika
Guardian : Confidential
അർജുൻ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരാൾ പിന്നീട് എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ്.
“Child – A should never remember.”
ആ വാക്കുകൾ വായിച്ച നിമിഷം അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് കടന്നുപോയി.
ആരെങ്കിലും മനഃപൂർവം തന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചുവരാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
അതിന് പിന്നിൽ ഒരു അപകടത്തേക്കാൾ വലിയ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു.
നഷ്ടപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെ പട്ടിക
ഡയറിയുടെ അടുത്ത താളിൽ മറ്റൊരു പട്ടിക ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്തവണ രണ്ട് പേരല്ല.
ആകെ എട്ട് കുട്ടികളുടെ വിവരങ്ങൾ.
ഓരോ പേരിനും നേരെ ഓരോ അടയാളങ്ങൾ.
ചിലരുടെ പേരിന് മുന്നിൽ പച്ച ടിക്ക്.
ചിലരുടെ പേരിന് മുന്നിൽ ചുവന്ന വട്ടം.
ചിലരുടെ പേരിന് മുന്നിൽ…
“Missing.”
മാളവിക പതുക്കെ അടുത്തുവന്നു.
“ഈ പട്ടിക ഞാൻ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്.”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
ഡോ. അബ്രഹാം തല താഴ്ത്തി.
“നിന്നെ പോലും ഞാൻ ഇതിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്തുകയായിരുന്നു.”
അജ്ഞാതൻ പട്ടിക ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
പെട്ടെന്ന് അവൻ വിരൽ ഒരു പേരിൽ നിർത്തി.
“ഇത്…”
അവൻ അമ്പരന്ന് ഡോക്ടറെ നോക്കി.
“ഇയാൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയാണോ?”
ഡോ. അബ്രഹാം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ആ മൗനം തന്നെ എല്ലാത്തിനും മറുപടിയായിരുന്നു.
മാളവിക ഒളിപ്പിച്ച സത്യം
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ ആകാശം കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മാളവിക പതുക്കെ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കാര്യം മറച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ അർജുനിലായിരുന്നു.
അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“കോഴിക്കോട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ…”
അവൾ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“…ഞാൻ നിന്നെ ആദ്യമായല്ല കണ്ടത്.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
“ആറ് മാസം മുമ്പ്…”
അവൾ തുടർന്നു.
“…നീ കൊച്ചിയിൽ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫി എക്സിബിഷൻ നടത്തിയിരുന്നു.”
“ഞാൻ അവിടെ വന്നിരുന്നു.”
അർജുന്റെ ഓർമ്മയിൽ മങ്ങിയൊരു ദൃശ്യം തെളിഞ്ഞു.
പ്രദർശന ഹാൾ.
ചിത്രങ്ങൾ.
ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
പക്ഷേ മുഖം ഓർമ്മയില്ല.
മാളവിക ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീ എന്നോട് സംസാരിച്ചു.”
“പക്ഷേ…”
“നിനക്ക് എന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിരാശയും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
“അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചത്…”
“നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും തിരികെ വന്നിട്ടില്ലെന്ന്.”
രാത്രിയിൽ എത്തിയ അപ്രതീക്ഷിത അതിഥി
അപ്പോഴാണ് ഷെഡിന്റെ വാതിലിൽ പതുക്കെ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
ടക്… ടക്… ടക്…
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് വാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അജ്ഞാതൻ ഉടൻ തോക്ക് ഉയർത്തി.
“ആരാണ്?”
പുറത്ത് നിന്ന് മറുപടി ഇല്ല.
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
ടക്… ടക്…
ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് അഴിച്ച് പതുക്കെ തുറന്നു.
പുറത്ത് മഴയിൽ നനഞ്ഞുനിന്നത് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള ഒരു ബാലനായിരുന്നു.
കീറിയ ഷർട്ട്.
ചെളിപിടിച്ച കാലുകൾ.
കഴുത്തിൽ പഴയ വെള്ളി ലോക്കറ്റ്.
അവൻ അകത്തുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും നോക്കി.
പിന്നെ നേരെ അർജുന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
കൈയിൽ മടക്കിവെച്ച ഒരു പഴയ കത്ത്.
“ഇത്…”
അവൻ ശ്വാസംമുട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“…നിങ്ങൾക്ക് കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു.”
“ആരാണ്?”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
ബാലൻ പിന്നിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴയ്ക്കിടയിൽ…
കാട്ടുവഴിയുടെ അറ്റത്ത്…
വെള്ള സാരിയണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
മിന്നൽ ആകാശം തെളിച്ച നിമിഷം…
ആ സ്ത്രീ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
അർജുൻ കത്ത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“നിന്റെ അമ്മ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
കത്തിന് താഴെ ഒപ്പ്.
“A.”
അർജുന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാരണം…
അവനെ വളർത്തിയ അമ്മ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോൾ…
ഈ കത്തിൽ പറഞ്ഞ “അമ്മ” ആരായിരുന്നു?
മഴയിൽ വന്ന കത്ത്
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 5 കൂടുതൽ ദുരൂഹമായ വഴികളിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. മഴ ഇപ്പോഴും ഷെഡിന്റെ ടിൻമേൽക്കൂരയിൽ ശക്തമായി പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അർജുന്റെ കൈകളിലിരുന്ന പഴയ കത്ത് മഴയിൽ നനഞ്ഞ വിരലുകൾക്കിടയിൽ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അതിനുള്ളിലെ ഒറ്റവരി അവന്റെ മനസ്സിനെ മുഴുവൻ കീഴടക്കിയിരുന്നു.
“നിന്റെ അമ്മ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചിട്ടും അതിന്റെ അർത്ഥം ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. തന്നെ വളർത്തിയ അമ്മ വർഷങ്ങളായി വീട്ടിലുണ്ട്. അവളാണ് തന്റെ അമ്മയെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചത്. പിന്നെ ഈ കത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ആരെയാണ്? എന്തിനാണ് ആരോ ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഈ സത്യം തന്റെ മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്?
ഷെഡിനുള്ളിൽ ആരും സംസാരിച്ചില്ല. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നൽ തെളിയുമ്പോൾ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്തെ ആശങ്ക വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ഡോ. അബ്രഹാം കത്ത് വാങ്ങി ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചു. മഷിയുടെ നിറം, കടലാസിന്റെ പഴക്കം, ഒപ്പിന്റെ രൂപം… എല്ലാം അദ്ദേഹം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു.
പിന്നെ അദ്ദേഹം പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“ഈ കത്ത് എഴുതിയത്…”
അദ്ദേഹം വാക്കുകൾ പാതിയിൽ നിർത്തി.
“…ഞാൻ കരുതുന്ന ആൾ തന്നെയാണെങ്കിൽ…”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഭയം നിറഞ്ഞു.
ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അമ്മ
അർജുൻ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“ദയവായി ഇനി ഒന്നും മറച്ചുവെക്കരുത്.”
അവന്റെ ശബ്ദം തകർന്നിരുന്നു.
“ഞാൻ ആരാണ് എന്ന് എനിക്കറിയണം.”
ഡോ. അബ്രഹാം ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
പുറത്ത് മഴ കനത്തൊഴുക്കായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
“നിന്നെ വളർത്തിയ സ്ത്രീ…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…നിനക്ക് അമ്മ തന്നെയാണ്.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ…”
ഡോക്ടർ തുടർന്നു.
“അവർ നിന്നെ പ്രസവിച്ച അമ്മയല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുൻ മിണ്ടാതെയായി.
മാളവിക പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഡോക്ടർ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“നിന്നെ പ്രസവിച്ച അമ്മ…”
അദ്ദേഹം ജനലിലൂടെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി.
“…അവൾ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
ഷെഡിനുള്ളിലെ വായു പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഇരുപത് വർഷമായി മരിച്ചെന്ന് കരുതിയവർ ഒരൊന്നായി ജീവനോടെ തിരിച്ചുവരികയായിരുന്നു.
ഇനി ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടതെന്ന് പോലും അർജുന് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
സത്യങ്ങൾ തുറന്നുതുടങ്ങിയ രാത്രി
ഡോ. അബ്രഹാം മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയ ഫയൽ തുറന്നു.
അതിൽ മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഒരു ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ അത് കൈയിൽ വാങ്ങി.
മഴത്തുള്ളികൾ കാരണം മഷി അല്പം മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും പേര് വ്യക്തമായിരുന്നു.
കുഞ്ഞിന്റെ പേര് : അരുൺദേവ്
അർജുൻ വീണ്ടും വായിച്ചു.
അരുൺദേവ്.
അത് തന്റെ പേരല്ല.
പക്ഷേ…
ആ പേര് വായിച്ച നിമിഷം തലച്ചോറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും മിന്നൽപോലെ ചില ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞു.
ഒരു സ്ത്രീ തന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നു.
“അരു…”
എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ചുവന്ന കളിപ്പാട്ട കാർ.
മഴയിൽ ഓടുന്ന ഒരു കുട്ടി.
വീട്ടുമുറ്റത്ത് ചിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി.
ആ പെൺകുട്ടി…
മാളവിക.
അവൻ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു.
ഓർമ്മകൾ പതുക്കെ മടങ്ങിവരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
രഹസ്യ മാപ്പിന്റെ കണ്ടെത്തൽ
ഡയറിയുടെ നടുവിലെ താളുകൾ മറിക്കുന്നതിനിടെ അർജുന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ ഒരു കട്ടിയുള്ള ഭാഗംപ്പെട്ടു.
രണ്ട് പേജുകൾ തമ്മിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
അവൻ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വേർപെടുത്തി.
അതിനുള്ളിൽ കൈകൊണ്ട് വരച്ച ഒരു പഴയ മാപ്പ്.
വയനാട്ടിലെ കാടുകളുടെ രൂപരേഖ.
ഒരു ഭാഗത്ത് ചുവന്ന വട്ടം.
അതിന് താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്.
“Phoenix Shelter – 1998”
ഡോ. അബ്രഹാം അത് കണ്ടതും ഞെട്ടി.
“ഇത് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ?”
അദ്ദേഹം സ്വയം ചോദിച്ചു.
അജ്ഞാതൻ മാപ്പ് കൈയിൽ വാങ്ങി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഉറച്ചുനിന്നു.
“ഇവിടെ…”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…ഞാൻ വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് പോയിട്ടുണ്ട്.”
“പക്ഷേ അവിടെ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
ഡോക്ടർ തലകുലുക്കി.
“കാരണം യഥാർത്ഥ പ്രവേശന കവാടം ഭൂമിക്കടിയിലാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം മാറി.
“അപ്പോൾ…”
“എന്റെ അമ്മ ഇത്രയും വർഷം ഒളിച്ചിരുന്നത്…”
“അവിടെയാണോ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് ഡോക്ടർ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാത്തിരുന്ന ഫോൺകോൾ
രാത്രി കൂടുതൽ ഇരുണ്ടു.
മഴയ്ക്ക് ശമനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഷെഡിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന അർജുൻ മാപ്പും ഡയറിയും വീണ്ടും പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ മൊബൈൽ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത്…
Unknown Number
അവൻ കോൾ എടുത്തു.
“ഹലോ…”
മറുവശത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ…
വളരെ ശാന്തമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം.
“അരു…”
ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു.
ആ ശബ്ദം…
എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ.
ഓർമ്മയുടെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ.
“ആരാണ്?”
അവൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
സ്ത്രീ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ എന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്…”
“പക്ഷേ ഞാൻ ഇരുപത് വർഷമായി നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”
കോൾ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു.
“നാളെ സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പ് ഫീനിക്സ് ഷെൽട്ടറിൽ എത്തണം…”
“വൈകിയാൽ… സത്യം എന്നെന്നേക്കുമായി മണ്ണിനടിയിലാകും.”
കോൾ അവസാനിച്ചു.
ഷെഡിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അർജുൻ പതുക്കെ മൊബൈൽ താഴെ വെച്ചു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാപ്പിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ആ ചുവന്ന വട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
Phoenix Shelter.
ഇനി ആ സ്ഥലമാണ് എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തരം.
അല്ലെങ്കിൽ…
എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളുടെയും അവസാനവും.
Part 5 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 6 – ഫീനിക്സ് ഷെൽട്ടറിലേക്കുള്ള യാത്ര
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 2
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 6
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
