ഫീനിക്സ് ഷെൽട്ടറിലേക്കുള്ള യാത്ര

---

പുലർച്ചയ്ക്ക് മുമ്പുള്ള തീരുമാനം

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 6 ആരംഭിക്കുമ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ നാലരയോടടുത്തിരുന്നു. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും വയനാട്ടിലെ കാട് മുഴുവൻ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞിരുന്നു. രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ആരുടെയും മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഷെഡിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന അർജുൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആ മാപ്പിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. ചുവന്ന വട്ടത്തിനുള്ളിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരേയൊരു പേര് അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

Phoenix Shelter.

മൊബൈലിൽ വന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദവും ഇപ്പോഴും ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.

“സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പ് എത്തണം…”

ആ ശബ്ദത്തിൽ കള്ളമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരാളുടെ വേദന മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്റെ അമ്മയാണോ എന്ന ചോദ്യം ഓരോ നിമിഷവും അർജുന്റെ മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സംശയത്തിന് മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മാപ്പ് കാണിച്ച സ്ഥലത്ത് എത്തുക.

ഷെഡിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തടിച്ചു. കിഴക്കൻ മലനിരകൾക്കപ്പുറം നേരിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു പുതിയ ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കം. പക്ഷേ അർജുന് അറിയാമായിരുന്നു—ഇത് ഒരു ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കമല്ല, തന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.

---

കാട്ടിലേക്കുള്ള അപകടകരമായ യാത്ര

ഡോ. അബ്രഹാം പഴയ ജീപ്പിന്റെ എൻജിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ വഴി മുഴുവൻ ചെളിയായിരുന്നതിനാൽ വാഹനം വളരെ പതുക്കെയായിരുന്നു മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയത്. റോഡിന്റെ ഇരുവശവും മഞ്ഞ് മൂടിയ റബർതോട്ടങ്ങളും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളും നീണ്ടുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് കേൾക്കുന്നത്.

മാളവിക ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ആ കാട് അവൾക്ക് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല. ബാല്യത്തിൽ പലവട്ടം സ്വപ്നങ്ങളിൽ കണ്ട അതേ വഴികളാണെന്നൊരു തോന്നൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണർന്നു. ഒരു നിമിഷം അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഓർമ്മയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു മങ്ങിയ ദൃശ്യം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.

ഒരു പഴയ ജീപ്പ്.

അതിന്റെ പിന്നിലിരുന്ന രണ്ട് കുട്ടികൾ.

ഒരാൾ അവൾ.

മറ്റെയാൾ…

മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.

അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.

“ഡോക്ടർ…”

അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.

“നമ്മൾ ഈ വഴിയിലൂടെ മുമ്പും യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?”

ഡോ. അബ്രഹാം സ്റ്റിയറിംഗിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചെറിയൊരു നിമിഷം മൗനമായി.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“അതെ.”

“പക്ഷേ അന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”

ആ മറുപടി ജീപ്പിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതാക്കി.

---

പഴയ വഴികാട്ടിയുടെ മുന്നറിയിപ്പ്

കുറച്ച് കിലോമീറ്ററുകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ റോഡ് അവസാനിച്ചു. അതിനപ്പുറം വാഹനത്തിന് പോകാൻ വഴിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഇറങ്ങി കാൽനടയായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ കാട്ടിലൂടെ പോകുന്ന ചെറിയ നടപ്പാത മാത്രമായിരുന്നു മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.

ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ നടന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ തേയിലക്കടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടു. അതിന്റെ മുന്നിൽ വെള്ളമുടിയും നീണ്ട താടിയുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ തീ കായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആരും അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

വൃദ്ധൻ തല ഉയർത്തി അർജുനെ നോക്കി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

പ്രതീക്ഷിച്ച ആളെ കണ്ട സന്തോഷം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

“ഒടുവിൽ നീ വന്നല്ലോ…”

അദ്ദേഹം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അർജുൻ അമ്പരന്നു.

“എന്നെ അറിയാമോ?”

വൃദ്ധൻ മറുപടി പറയാതെ തീയിൽ ഒരു മരക്കഷണം കൂടി ഇട്ടു.

പിന്നെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

“നിന്റെ കണ്ണുകൾ…”

അദ്ദേഹം അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.

“…അവളുടെ കണ്ണുകളാണ്.”

ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം മാളവികയും ഡോ. അബ്രഹാമും ഒരുമിച്ച് വൃദ്ധനെ നോക്കി.

“ആരുടെ?”

അർജുൻ ചോദിച്ചു.

വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു.

“ഫീനിക്സ് ഷെൽട്ടറിനുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ.”

അത് പറഞ്ഞ ശേഷം അദ്ദേഹം കാട്ടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.

“പക്ഷേ സൂക്ഷിക്കണം.”

“ഇന്ന് നിങ്ങൾ മാത്രമല്ല ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നത്.”

---

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട എസ്റ്റേറ്റിന്റെ രഹസ്യം

വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. കാട് കൂടുതൽ ഇരുണ്ടു. സൂര്യപ്രകാശം പോലും മരങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ നിലത്തേക്ക് എത്തുന്നില്ലായിരുന്നു. വായുവിൽ ഒരു വിചിത്രമായ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പഴയ ഒരു എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ജാലകങ്ങൾ തകർന്നിരുന്നു.

ചുമരുകളിൽ പച്ചപ്പായൽ കയറിയിരുന്നു.

വാതിൽ പകുതിയായി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

മാപ്പിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ സ്ഥലം അതുതന്നെയായിരുന്നു.

മാളവിക പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

വീട്ടിലേക്കുള്ള ഓരോ ചുവടും അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പഴയ ഓർമ്മകളെ ഉണർത്തുകയായിരുന്നു.

പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ വരാന്തയിലേക്ക് കയറിയ നിമിഷം അവൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.

തറയിൽ ഒരു ചെറിയ മരക്കുതിര കിടക്കുകയായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി ആരും തൊടാത്തതുപോലെ പൊടിപിടിച്ച്.

അവൾ അത് എടുത്തു.

കൈയിൽ പിടിച്ച നിമിഷം അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

“ഇത്…”

അവൾ ശ്വാസംമുട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“…ഇത് എന്റേതാണ്.”

ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം ആ കളിപ്പാട്ടം അവിടെ ഉണ്ടാകാൻ ഒരേയൊരു കാരണമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

മാളവിക ഈ വീട്ടിൽ മുമ്പ് വന്നിട്ടുണ്ട്.

വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ.

---

മണ്ണിനടിയിലേക്കുള്ള ആദ്യ സൂചന

അർജുൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.

പഴയ ഫർണിച്ചറുകൾ പൊടിപിടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.

ചുമരുകളിൽ ചില ചിത്രങ്ങളുടെ ഒഴിഞ്ഞ ഫ്രെയിമുകൾ മാത്രം.

വീട്ടിൽ വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യസാന്നിധ്യമില്ലെന്നത് വ്യക്തമായിരുന്നു.

എന്നാൽ…

ഒരു കാര്യം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

ഹാളിന്റെ നടുവിലെ പഴയ മരത്തറയിലെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം മറ്റിടങ്ങളേക്കാൾ പുതുതായി തോന്നി.

അവൻ മുട്ടുകുത്തി അടുത്തുനോക്കി.

മരപ്പാളികളിൽ ചെറുതായി കൊത്തിയ ഒരു അടയാളം.

“P-7”

ഡയറിയിൽ ഇതേ അടയാളം കണ്ടതായി അവന് ഓർമ്മവന്നു.

“ഡോക്ടർ…”

അവൻ വിളിച്ചു.

എല്ലാവരും അടുത്തെത്തി.

ഡോ. അബ്രഹാം നിലത്ത് കൈവെച്ച് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഇതിനടിയിലാണ് പ്രവേശന കവാടം.”

അജ്ഞാതൻ ഉടൻ ഇരുമ്പ് കമ്പി ഉപയോഗിച്ച് മരപ്പാളി ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

ആദ്യ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു.

രണ്ടാമത്തെ ശ്രമത്തിൽ…

ക്ര്ര്ര്…

എന്ന ശബ്ദത്തോടെ മരപ്പാളി നീങ്ങി.

താഴേക്ക് പോകുന്ന കല്ലുപടികൾ തെളിഞ്ഞു.

അവയിൽ നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റ് മുകളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി.

ആ കാറ്റിൽ പഴയ മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധവും ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണിന്റെ മണവും കലർന്നിരുന്നു.

അർജുൻ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ആദ്യ പടിയിലേക്ക് കാലുവെക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം…

താഴെയുള്ള ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു.

“അരു… ഒടുവിൽ നീ തിരിച്ചുവന്നല്ലോ…”

അത് കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.

ആ ശബ്ദം…

ഫോണിൽ കേട്ട അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു.

പക്ഷേ…

അത് മാത്രമല്ല.

ആ ശബ്ദം കേട്ടതുമാത്രം അവന്റെ ബാല്യത്തിലെ അവസാനത്തെ അടഞ്ഞ ഓർമ്മയുടെ വാതിലും പതുക്കെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇരുട്ടിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുകൾ

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 6 കൂടുതൽ ദുരൂഹമായ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. മരപ്പാളി മാറ്റിയതോടെ താഴേക്ക് നീളുന്ന കല്ലുപടികൾ വ്യക്തമായി കാണാനായി. വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത പടിക്കെട്ടിൽ പച്ചപ്പായൽ കയറിയിരുന്നു. ഓരോ പടിയിലും മഴവെള്ളം തുള്ളികളായി ചോർന്നുവീഴുന്ന ശബ്ദം ആ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാക്കി.

അർജുൻ ടോർച്ച് ഉറച്ചുപിടിച്ച് ആദ്യ പടി ഇറങ്ങി. അവന്റെ പിന്നാലെ മാളവികയും ഡോ. അബ്രഹാമും അജ്ഞാതനും പതുക്കെ താഴേക്കിറങ്ങി. മുകളിലെ വെളിച്ചം ഓരോ ചുവടിലും അകന്നുപോയി. തണുത്ത വായു നെഞ്ചിലേക്ക് കയറുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവിടെ വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരു രഹസ്യം പതുക്കെ ശ്വാസം വിടുന്നതുപോലെ തോന്നി.

പടിക്കെട്ടിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ആ സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“വൈകരുത്… സമയം വളരെ കുറവാണ്…”

ഇത്തവണ ആ ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ചുമരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ച ആ വിളി അർജുന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ് പതിച്ചത്. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു.

---

ഭൂമിക്കടിയിലെ മറന്നുപോയ ലോകം

പടികൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിൽ വിശാലമായ ഒരു ഭൂഗർഭ ഇടനാഴി തുറന്നുകിടന്നു. ചുമരുകൾ മുഴുവൻ കട്ടിയുള്ള കല്ലുകൊണ്ടായിരുന്നു നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. ഇടയ്ക്കിടെ പഴയ ഇരുമ്പ് വിളക്കുകൾ തൂങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും അവയിൽ ഒരെണ്ണം പോലും തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വിചിത്രമായി ആ ഇടം മുഴുവൻ മങ്ങിയ മഞ്ഞനിറമുള്ള വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു.

ഡോ. അബ്രഹാം ചുമരിൽ കൈവെച്ചു.

“ഇത് ഒരു സാധാരണ ഒളിത്താവളമല്ല.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെയായിരുന്നു.

“ഇത് യുദ്ധകാലത്ത് നിർമ്മിച്ച ഭൂഗർഭ ബങ്കറാണ്.”

“പിന്നീട്…”

അദ്ദേഹം ചുറ്റും നോക്കി.

“…ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിനായി മാറ്റിപ്പണിതു.”

അർജുൻ ചുമരുകളിൽ കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന നമ്പറുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.

P-1

P-2

P-3

അങ്ങനെ തുടർന്നുപോകുകയായിരുന്നു.

ഓരോ നമ്പറിനും താഴെ ഓരോ ചെറിയ ഇരുമ്പ് വാതിലുകൾ.

ചിലത് തുറന്നുകിടക്കുന്നു.

ചിലത് പൂട്ടിയ നിലയിൽ.

ഒരു വാതിലിന്റെ മുൻപിലെത്തിയപ്പോൾ മാളവിക പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.

അതിന്മേൽ മങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…

Room – M

അവൾ അറിയാതെ ആ വാതിലിൽ കൈവെച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു.

---

കാത്തിരുന്ന സ്ത്രീ

ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു വലിയ മരവാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.

അകത്ത് നിന്ന് മൃദുവായ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.

അർജുൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്ന നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി.

പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള സാരി.

നരച്ച മുടി.

മുഖത്ത് കാലം വരച്ച ക്ഷീണം.

പക്ഷേ…

കണ്ണുകൾ മാത്രം ജീവൻ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.

ആ സ്ത്രീ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

അർജുനെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

“അരു…”

അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.

ഇത്തവണ അർജുൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

ആ ശബ്ദം അവന്റെ ഹൃദയം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ അടുത്തുവന്നു.

വിരലുകൾ കൊണ്ട് അർജുന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു.

വർഷങ്ങളായി നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്പർശം.

ഒരു അമ്മയുടെ സ്പർശം.

ആ നിമിഷം അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

അവൻ അറിയാതെ മുട്ടുകുത്തി.

“അമ്മ…”

ആ വാക്ക് സ്വയം അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.

മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.

കാരണം ആ വിളിയിൽ സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അത് ഓർമ്മയുടെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്ന സത്യമായിരുന്നു.

---

രഹസ്യ മുറിയിലെ ചിത്രങ്ങൾ

സ്ത്രീ അർജുന്റെ കൈപിടിച്ച് മുറിയുടെ മറുവശത്തേക്ക് നടന്നു.

അവിടെ ഒരു വലിയ ചുമർ മുഴുവൻ പഴയ ഫോട്ടോകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ഓരോ ചിത്രവും വ്യത്യസ്ത വർഷങ്ങളിലേതായിരുന്നു.

ഒന്നിൽ രണ്ട് ചെറിയ കുട്ടികൾ മഴയിൽ കളിക്കുന്നു.

മറ്റൊന്നിൽ ഒരു കുടുംബം.

മറ്റൊരു ചിത്രത്തിൽ…

അർജുനും മാളവികയും ഒരുമിച്ച് ജന്മദിന കേക്ക് മുറിക്കുന്നു.

മാളവിക അത് കണ്ട നിമിഷം കരഞ്ഞുപോയി.

“ഇത്…”

അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“…എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.”

ചിത്രത്തിന് താഴെ തീയതി എഴുതിയിരുന്നു.

15 ജൂലൈ 2004

അതിനുതാഴെ ഒരു വരി.

“അവരെ ഒരിക്കലും വേർപെടുത്തരുത്.”

ഡോ. അബ്രഹാം കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“ഞങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടു…”

അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“അവരെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ…”

“…അവരെ തന്നെയാണ് വേർപെടുത്തിയത്.”

---

ആദ്യ ഓർമ്മ പൂർണ്ണമായി മടങ്ങിവരുന്നു

അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ കിടന്നിരുന്ന പഴയ സംഗീതപ്പെട്ടി അപ്രതീക്ഷിതമായി സ്വയം മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങിയത്.

മൃദുവായ താലോലിപ്പാട്ട്.

അത് കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ തലയിൽ ശക്തമായ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.

കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ തുടർച്ചയായി ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.

മഴയുള്ള രാത്രി.

അതേ ബംഗ്ലാവ്.

പുറത്ത് നിർത്തിയ കറുത്ത എസ്‌.യു.വി.

ആളുകൾ ഓടുന്നു.

ആരോ നിലവിളിക്കുന്നു.

ഒരു സ്ത്രീ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയുന്നു.

“അരു…”

“തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്…”

“ഓടിക്കോ…”

പിന്നെ…

ഒരു വെടിയൊച്ച.

ധാം…!

ചുവന്ന നിറത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട നിലം.

അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളവികയുടെ കൈ പിടിക്കുന്നു.

പക്ഷേ…

ആരോ അവരുടെ കൈകൾ ബലമായി വേർപെടുത്തുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം…

ഒരു സൂചി അവന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തുന്നു.

എല്ലാം ഇരുണ്ടുപോകുന്നു.

അർജുൻ ശക്തമായി ശ്വാസംവലിച്ച് ഇപ്പോഴത്തെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.

മുഖം മുഴുവൻ വിയർപ്പായിരുന്നു.

അവൻ അമ്മയെ നോക്കി.

“ആ രാത്രിയിൽ…”

അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“…ആരാണ് മരിച്ചത്?”

മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.

അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

അവൾ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം…

ഭൂഗർഭ ഷെൽട്ടർ മുഴുവൻ കുലുങ്ങി.

ഭൂം…!

മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് പൊടികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി.

അജ്ഞാതൻ ഓടിവന്ന് നിലവിളിച്ചു.

“അവർ ഷെൽട്ടർ കണ്ടെത്തി!”

അതേ സമയം ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് നിന്ന് കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ആയുധധാരികൾ ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചവുമായി അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവരുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു.

അവരുടെ മുന്നിൽ നടന്നുവന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ…

ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ മുഖം വിളറി.

അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കാനാകാതെ പിന്നിലേക്ക് ഒരു ചുവടുവെച്ചു.

കാരണം…

അയാൾ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് സംസ്കരിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു.

ഭൂഗർഭ ഷെൽട്ടറിലെ ആക്രമണം

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 6 അതിന്റെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. ഭൂഗർഭ ഷെൽട്ടറിന്റെ കല്ലുചുമരുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മുകളിലെ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് പൊടിയും ചെറിയ കല്ലുകളും താഴേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന രഹസ്യലോകം ഒടുവിൽ പുറത്തേക്ക് തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചം ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി തെളിഞ്ഞു. കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ആയുധധാരികൾ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവരുടെ ഓരോ ചുവടും കല്ലിട്ട നിലത്ത് പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദം ഷെൽട്ടറിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിയെറിഞ്ഞു.

അജ്ഞാതൻ ഉടൻ ലൈറ്റുകൾ ഓഫ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.

“എല്ലാവരും പിന്നിലേക്ക് മാറൂ.”

അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

“ഇവിടെ വെടിവെപ്പ് തുടങ്ങിയാൽ രക്ഷപ്പെടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”

മാളവിക അർജുന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ പിടിയിൽ ഭയം മാത്രമല്ല, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ അവളെ നോക്കി ചെറുതായി തലകുലുക്കി. എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ഇത്തവണ അവളുടെ കൈ വിട്ടുകളയില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

---

മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ തിരിച്ചുവരവ്

ആയുധധാരികൾ രണ്ടായി പിരിഞ്ഞ് വഴിയൊരുക്കി.

അവരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരാൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

കറുത്ത ഓവർകോട്ട്.

നരച്ച മുടി.

കയ്യിൽ പഴയ വെള്ളി കൈത്തടി.

അയാൾ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ മുഖം നിറംവിട്ടു.

“ഇല്ല…”

അദ്ദേഹം അറിയാതെ പിന്നിലേക്ക് ഒരു ചുവടുവെച്ചു.

“ഇത് അസാധ്യമാണ്.”

അയാൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ വിജയത്തിന്റെ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“അബ്രഹാം…”

അദ്ദേഹം പതുക്കെ വിളിച്ചു.

“…നീ ഇപ്പോഴും പഴയപോലെ തന്നെ വികാരങ്ങൾക്ക് അടിമയാണ്.”

അർജുൻ അയാളെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

മുഖം പരിചിതമല്ല.

പക്ഷേ ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ഭയം, ഈ മനുഷ്യൻ സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് പറഞ്ഞുതന്നു.

“ആരാണ് ഇയാൾ?”

അർജുൻ ചോദിച്ചു.

ഡോക്ടർ മറുപടി പറയാൻ കുറച്ചുനേരം എടുത്തു.

പിന്നെ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഡോക്ടർ… വിക്രം മേനോൻ.”

മാളവികയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.

“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ…”

അവൾ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല.

ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ തലകുലുക്കി.

“അതെ.”

“ആ പ്രോജക്റ്റിന്റെ യഥാർത്ഥ തലവൻ.”

---

ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള വഞ്ചന

ഡോ. വിക്രം മേനോൻ പതുക്കെ ഷെൽട്ടറിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ അർജുനിലായിരുന്നു.

“നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ ഇരുപത് വർഷമായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”

അർജുൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വച്ചു.

“നിങ്ങളാണോ എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചത്?”

ഡോ. വിക്രം ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നശിപ്പിച്ചോ?”

“അല്ല.”

“ഞാനാണ് നിനക്ക് രണ്ടാമത്തെ ജീവിതം നൽകിയത.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ അമ്മ മുന്നിലേക്ക് വന്നു.

“മതി.”

അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഇനി കള്ളം പറയരുത്.”

വിക്രം അവളെ നോക്കി.

ആ നോട്ടത്തിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള വിദ്വേഷം തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

“നീ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”

“അതുപോലെ…”

അമ്മ മറുപടി നൽകി.

“…നീ മരിച്ചെന്ന് ഞങ്ങളും വിശ്വസിച്ചു.”

ഷെൽട്ടറിനുള്ളിലെ വായു കൂടുതൽ ഭാരമായി.

അർജുൻ ഓരോ മുഖത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കി.

ഓരോരുത്തർക്കും അറിയാവുന്ന സത്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തനിക്കറിയില്ല.

അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അധ്യായം തുറക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.

---

അവസാന തെളിവ്

ഡോ. വിക്രം തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു.

അതിന് മുകളിൽ ചുവന്ന മുദ്രയുണ്ടായിരുന്നു.

PROJECT PHOENIX – ORIGINAL RECORD

ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.

“അത്…”

അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“…നശിപ്പിച്ചതല്ലേ?”

വിക്രം ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ഒരിക്കലും യഥാർത്ഥ രേഖകൾ നശിപ്പിക്കാറില്ല.”

അവൻ ഫയൽ തുറന്നു.

ആദ്യ പേജിൽ ഒരു കുടുംബചിത്രം.

അർജുൻ അത് കണ്ടതും ശ്വാസം നിലച്ചു.

ആ ചിത്രത്തിൽ…

അവൻ.

മാളവിക.

അമ്മ.

അച്ഛൻ.

പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ട് ഡോക്ടർമാർ.

ഒരാൾ അബ്രഹാം.

മറ്റെയാൾ വിക്രം.

ചിത്രത്തിന് താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്…

“Phoenix Family Observation – 15 July 2004”

അർജുൻ ചിത്രം കൈയിൽ വാങ്ങി.

അത് സാധാരണ കുടുംബചിത്രമല്ലായിരുന്നു.

ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്തിനടിയിൽ ചെറിയ നമ്പറുകൾ.

Subject A

Subject B

Observer 1

Observer 2

അവന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.

“ഞങ്ങൾ…”

അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

“…മനുഷ്യരായിരുന്നില്ലേ?”

ഡോ. വിക്രം മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.

പിന്നെ അദ്ദേഹം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ മനുഷ്യരായിരുന്നു.”

“പക്ഷേ…”

“നിങ്ങളുടെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവർ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം മാളവിക പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

---

തുറന്നുപോയ രഹസ്യവാതിൽ

അപ്രതീക്ഷിതമായി ഷെൽട്ടറിന്റെ പിന്നിലെ ചുമരിൽ നിന്ന് ശക്തമായ യന്ത്രശബ്ദം ഉയർന്നു.

ഗ്ര്ര്ര്ര്…

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന കല്ലുചുമർ പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി.

അതിന് പിന്നിൽ മറ്റൊരു വലിയ ഭൂഗർഭ മുറി തെളിഞ്ഞു.

അവിടെ…

നൂറുകണക്കിന് ഫയലുകൾ.

പഴയ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ.

വീഡിയോ കാസറ്റുകൾ.

ഭിത്തി മുഴുവൻ നിറച്ച നിരീക്ഷണ ചിത്രങ്ങൾ.

അർജുന്റെയും മാളവികയുടെയും ബാല്യകാല ചിത്രങ്ങൾ മാത്രം അല്ല…

മറ്റ് നിരവധി കുട്ടികളുടെ ചിത്രങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഓരോ ചിത്രത്തിനും താഴെ ഒരു തീയതി.

ഒരു കോഡ്.

ഒരു നിരീക്ഷണ റിപ്പോർട്ട്.

ഡോ. അബ്രഹാം അത് കണ്ട നിമിഷം തലകുനിച്ചു.

“ഇതെല്ലാം…”

അദ്ദേഹം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“…ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നോ?”

വിക്രം പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

“ഇല്ല അബ്രഹാം…”

“ഇതാണ് തുടക്കം മാത്രം.”

അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് നടന്ന് ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് ലോക്കറിന് മുന്നിൽ നിന്നു.

ലോക്കർ തുറക്കാൻ കൈ സ്കാനറിലേക്ക് വെച്ച നിമിഷം…

മുറി മുഴുവൻ ഒരു യാന്ത്രിക ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

“Identity Match Confirmed.”

“Welcome back… Subject A.”

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം…

എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അർജുനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.

കാരണം…

ആ സ്കാനർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് വിക്രമിന്റെ കൈയെയല്ല.

അർജുന്റെ തിരിച്ചറിയലായിരുന്നു.

➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part-7 തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഷെൽട്ടർ

❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.

ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com

📖 ഇതും വായിക്കൂ

🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 7

👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 7

വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.

വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official