കാണാതായ മാളവിക
ഇരുട്ടിൽ അപ്രത്യക്ഷമായ മാളവിക
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 8 ആരംഭിച്ചത് ഫീനിക്സ് ഷെൽട്ടറിലെ ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശ്ശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വരെ തന്റെ കൈകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മാളവിക ഇപ്പോൾ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“മാളവിക…!”
അർജുന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഭൂഗർഭ ഇടനാഴികളിലൂടെ മുഴങ്ങി.
മറുപടി ഇല്ല.
അവൻ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഓരോ കോണിലേക്കും തിരിച്ചു. കല്ലുചുമരുകളുടെ പിന്നിലും, തുറന്നുകിടന്ന മുറികളിലും, തകർന്ന ലബോറട്ടറിയുടെ ഭാഗങ്ങളിലും അവൻ അവളെ തിരഞ്ഞു. ഓരോ മുറിയിലും പൊടിപിടിച്ച കസേരകളും പഴയ ഫയലുകളും തകർന്ന ഉപകരണങ്ങളും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിലത്ത് വീണു.
മാളവികയുടെ കൈയിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ വെള്ളി വള അവിടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ അത് പതുക്കെ എടുത്തു.
മഴയിൽ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് അതുതന്നെയായിരുന്നു.
ആ വള കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച നിമിഷം അർജുന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭയം നിറഞ്ഞു.
ഇത്തവണ…
അവൾ സ്വയം പോയതല്ല.
ആരോ അവളെ കൊണ്ടുപോയതാണ്.
വീണ്ടും തുറന്ന ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ
വെള്ളി വള കൈയിൽ തിരിച്ചു നോക്കുന്നതിനിടെ അർജുന്റെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും പഴയ ദൃശ്യങ്ങൾ മിന്നിപ്പോയി.
അതേ വള.
അതേ കൈ.
ചെറിയ മാളവിക മഴയിൽ ഓടുന്നു.
അവൾ തിരിഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിളിക്കുന്നു.
“അരു… പിടിക്കാൻ പറ്റുമോ?”
രണ്ടുപേരും ചെളിവെള്ളം നിറഞ്ഞ മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുകയായിരുന്നു.
വീട്ടുവരാന്തയിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ഇരുവരെയും നോക്കി ചിരിക്കുകയാണ്.
ആ സ്ത്രീ…
അർജുന്റെ അമ്മയല്ല.
മാളവികയുടെ അമ്മ അനഘയുമല്ല.
മറ്റൊരാൾ.
അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം ഓർമ്മ വീണ്ടും മങ്ങി.
അർജുൻ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“എനിക്ക് അവളെ അറിയാം…”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ അവൾ ആരാണ്?”
ഡോ. അബ്രഹാം അർജുനെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
“ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണമായി തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇനി നീ കാണുന്ന ഓരോ ദൃശ്യവും വളരെ പ്രധാനമാണ്.”
ആദിത്യ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“പക്ഷേ ആദ്യം മാളവികയെ കണ്ടെത്തണം.”
ആ വാക്കുകൾ എല്ലാവരെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
രഹസ്യ ലിഫ്റ്റിന്റെ കണ്ടെത്തൽ
ഷെൽട്ടറിന്റെ സുരക്ഷാ മാപ്പ് വീണ്ടും പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആദിത്യ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.
“ഒരു മിനിറ്റ്…”
അവൻ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു.
“ഇവിടെ ഒരു ഭാഗം കാണുന്നില്ല.”
ഡോ. അബ്രഹാം അടുത്തെത്തി.
സ്ക്രീനിൽ മുഴുവൻ ഷെൽട്ടറിന്റെ രൂപരേഖ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഒരു ഭാഗം കറുത്ത നിറത്തിൽ മറച്ചുവെച്ചിരുന്നു.
അതിന്റെ താഴെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്.
Level – 2
Access Restricted
ആദിത്യ അതിശയത്തോടെ ഡോക്ടറെ നോക്കി.
“ഫീനിക്സ് ഷെൽട്ടറിന് രണ്ടാമത്തെ നിലയുണ്ടോ?”
ഡോ. അബ്രഹാം കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പതുക്കെ ഗൗരവമായി.
“ഞാൻ…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…ഇത് പൂർണ്ണമായും മറന്നുപോയിരുന്നു.”
“Level-2…”
“അവിടേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ അനുവാദം ഉണ്ടായിരുന്നത് വിക്രമിന് മാത്രമാണ്.”
അർജുന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
“അപ്പോൾ മാളവിക…”
ഡോക്ടർ തലകുലുക്കി.
“അവളെ അവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നത്.”
അവർ ഉടൻ കൺട്രോൾ റൂമിലേക്ക് ഓടി.
ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടറുകളുടെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്റ്റീൽ പാനൽ ആദിത്യ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ…
ചെറിയൊരു രഹസ്യ ലിഫ്റ്റ്.
പുറത്തുനിന്ന് നോക്കിയാൽ അത് ഒരു ചുമർ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നും.
മാളവികയുടെ തടങ്കൽ മുറി
അതേസമയം…
ഷെൽട്ടറിന്റെ രണ്ടാമത്തെ നിലയിൽ.
മാളവിക പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
തലയിൽ ചെറിയ വേദന.
ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു വൃത്താകൃതിയിലുള്ള മുറിയിലായിരുന്നു.
ചുമരുകൾ മുഴുവൻ വെള്ളനിറം.
ഒരു ജാലകം പോലും ഇല്ല.
മുറിയുടെ നടുവിൽ മാത്രം ഒരു പഴയ മരക്കസേര.
അതിനരികിൽ ഒരു ടേബിൾ.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം.
മാളവിക പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അതിനടുത്തെത്തി.
ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അതിൽ…
ചെറിയ അർജുൻ.
ചെറിയ മാളവിക.
ഇടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇരുവരുടെയും തോളിൽ കൈവെച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
അതേ സ്ത്രീ.
അർജുന്റെ ഓർമ്മയിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ അതേ മുഖം.
ഫ്രെയിമിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു വരി.
“രണ്ടുപേരെയും രക്ഷിക്കാൻ ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടിവന്നു.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്?”
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നത്.
ഡോ. വിക്രം പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ കയ്യിൽ പഴയ ഒരു വീഡിയോ ടേപ്പ്.
“ഉത്തരം കാണണോ?”
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
“എങ്കിൽ…”
“ഈ വീഡിയോ മുഴുവൻ കാണണം.”
മറ്റൊരു പരീക്ഷണത്തിന്റെ തുടക്കം
അതേസമയം താഴെ…
അർജുനും ആദിത്യയും ഡോ. അബ്രഹാമും രഹസ്യ ലിഫ്റ്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.
വാതിൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
പഴയ മോട്ടോറിന്റെ ശബ്ദത്തോടെ ലിഫ്റ്റ് താഴേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ആരോ വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത യന്ത്രം വീണ്ടും ജീവനെടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്പ്ലേയിൽ അക്കങ്ങൾ മാറി.
L-1
L-2
L-3
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“ഇത്…”
“രണ്ടാം നിലയല്ലേ?”
ഡോ. അബ്രഹാം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം വിളറി.
“അല്ല…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“Level-2 ഒരു മറയായിരുന്നു.”
“യഥാർത്ഥ കേന്ദ്രം…”
“Level-3-ലാണ്.”
ലിഫ്റ്റ് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്രതീക്ഷിതമായി അതിന്റെ ഉള്ളിലെ സ്പീക്കറിൽ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം മുഴങ്ങി.
“Phoenix Human Observation Program.”
“Final Phase Activated.”
അടുത്ത നിമിഷം ലിഫ്റ്റ് ശക്തമായി കുലുങ്ങി.
വെളിച്ചം അണഞ്ഞു.
ചില സെക്കൻഡുകൾക്കുശേഷം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അർജുൻ മുന്നോട്ട് നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
ലിഫ്റ്റിന് പുറത്തുണ്ടായിരുന്നത് മറ്റൊരു ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രമല്ലായിരുന്നു.
മുഴുവൻ ഒരു ചെറിയ നഗരം.
കൃത്രിമ വീടുകൾ.
സ്കൂൾ.
കളിസ്ഥലം.
ആശുപത്രി.
ഓരോ കെട്ടിടത്തിന്റെയും മുകളിൽ നമ്പറുകൾ.
എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ.
ഡോ. അബ്രഹാം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ദൈവമേ…”
“ഇത്രയും വർഷം ഇത് ഇപ്പോഴും നശിപ്പിച്ചിട്ടില്ലേ?”
അർജുൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
വീടുകളുടെ നടുവിൽ വലിയ ബോർഡ്.
അതിൽ ഒരേയൊരു പേര് മാത്രം.
PHOENIX CHILDREN’S COLONY
അവൻ ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ…
ദൂരെയുള്ള ഒരു വീട്ടിന്റെ ജനൽച്ചില്ലിനുള്ളിൽ നിന്ന്…
ഒരു ചെറിയ കുട്ടി അവനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
അടുത്ത നിമിഷം…
ആ കുട്ടി ഓടി അപ്രത്യക്ഷനായി.
എന്നാൽ ആ മുഖം…
അത് ചെറുപ്പത്തിലെ അർജുന്റെ മുഖം പോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കോളനിയുടെ നിശ്ശബ്ദത
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 8 കൂടുതൽ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായും തുറന്നപ്പോൾ അർജുനും ആദിത്യയും ഡോ. അബ്രഹാമും കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ വിരിഞ്ഞുകിടന്നത് ഒരു സാധാരണ ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രമല്ലായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ആളുകൾ ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ എല്ലാ അടയാളങ്ങളും ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പട്ടണം.
പഴയ വീടുകളുടെ മേൽക്കൂരകളിൽ പൊടിയും ചിതലുകളും കട്ടികൂടിയിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തും നിരന്നിരുന്ന തെരുവുവിളക്കുകൾ വർഷങ്ങളായി തെളിയാതിരുന്നതിനാൽ തുരുമ്പെടുത്ത് കിടന്നു. കാറ്റില്ലാത്ത ഭൂഗർഭ ലോകമായിരുന്നിട്ടും ഇടയ്ക്കിടെ എവിടെയോ നിന്ന് കുട്ടികളുടെ ചിരിപോലുള്ള മങ്ങിയ പ്രതിധ്വനി കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അർജുൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവന്റെ ഓരോ ചുവടിലും പൊടി ഉയർന്നു.
അവൻ അറിയാതെ ചുറ്റും നോക്കി.
ഈ സ്ഥലം അവന് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല.
എവിടെയോ…
വളരെ ആഴത്തിൽ…
ഈ വഴികളിലൂടെ ഒരിക്കൽ താൻ ഓടിനടന്നിട്ടുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ മനസ്സിൽ ഉണർന്നു.
ഡോ. അബ്രഹാം ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ തലകുനിച്ചു.
“ഇത് ഇല്ലാതായെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.”
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ വിക്രം…”
“…ഇത് മുഴുവൻ സംരക്ഷിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു.”
ജീവനുള്ള ഓർമ്മകളുടെ നഗരം
കോളനിയുടെ പ്രധാന റോഡിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ വലതുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ സ്കൂൾ കെട്ടിടം കണ്ടു.
അതിന്റെ ബോർഡിൽ ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു.
Phoenix Learning Centre
ജാലകങ്ങളിലൂടെ അകത്തേക്ക് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വീശിയപ്പോൾ ചെറുകസേരകളും മേശകളും പഴയ ബ്ലാക്ക്ബോർഡും കാണാനായി.
ബോർഡിൽ ചോക്ക് കൊണ്ട് എഴുതിയ അവസാന തീയതി.
18 July 2004
അതിന് താഴെ കുട്ടികളുടെ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഒരു വാചകം.
“നാളെ മഴ പെയ്താൽ നമുക്ക് വീണ്ടും പുറത്തുപോയി കളിക്കാം.”
ആ വരി വായിച്ച നിമിഷം അർജുന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി.
ഇത്ര ചെറിയൊരു ആഗ്രഹം എഴുതിയ കുട്ടികൾക്ക്…
അടുത്ത ദിവസം എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല.
മാളവികയുടെ ചിരി.
മഴയിൽ ഓടുന്ന കുട്ടികൾ.
ചെളിവെള്ളത്തിൽ ചാടുന്ന ചെറിയ കാലുകൾ.
അവയെല്ലാം അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം അവൻ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു.
ഓർമ്മകൾ ഇനി മിന്നിമറയുന്നില്ല.
അവ പതുക്കെ പൂർണ്ണരൂപം പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു.
കാണാതായ കുട്ടിയുടെ നിഴൽ
സ്കൂളിന് പിന്നിലുള്ള കളിസ്ഥലത്തേക്ക് അവർ നടന്നെത്തി.
അവിടെ പഴയ ഊഞ്ഞാലും സ്ലൈഡും തുരുമ്പെടുത്ത നിലയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആദിത്യ പെട്ടെന്ന് കൈ ഉയർത്തിയത്.
“നിൽക്കൂ.”
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
കളിസ്ഥലത്തിന്റെ മറുവശത്ത്…
ഒരു ചെറിയ ആൺകുട്ടി നിന്നിരുന്നു.
ഏകദേശം എട്ട് വയസ്സ് പ്രായം.
നീല ഷർട്ട്.
തവിട്ടുനിറമുള്ള ഷോർട്ട്.
അവൻ കുറച്ചുനേരം അർജുനെ മാത്രം നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.
പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹേ…”
അർജുൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ആരാണ് നീ?”
കുട്ടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം കൈ ഉയർത്തി മുന്നിലുള്ള ഒരു വീട്ടിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ഓടി.
“നിൽക്ക്!”
അർജുൻ അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി.
ആദിത്യയും ഡോ. അബ്രഹാമും പിന്നാലെയെത്തി.
പക്ഷേ…
വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
തകർന്ന കസേര.
പൊടിപിടിച്ച മേശ.
പഴയ മതിൽഘടികാരം.
അതുമാത്രം.
അർജുൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“ഇവിടെയായിരുന്നു അവൻ.”
അവന്റെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
ഡോ. അബ്രഹാം നിലത്തേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
പൊടിയിലൊരു ചെറിയ കാലടിപ്പാട്.
അതിന്റെ അരികിൽ…
മറ്റൊരു വലിയ കാലടിയും.
“ഇവിടെ അടുത്തകാലത്ത് ആരോ നടന്നിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അതായത്…
ഈ കോളനി പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതല്ല.
മാളവിക കണ്ട വീഡിയോ
അതേസമയം Level-2-ൽ…
ഡോ. വിക്രം പഴയ വീഡിയോ പ്ലെയറിലേക്ക് കാസറ്റ് ഇട്ടു.
മുറിയിലെ വെളിച്ചം മങ്ങി.
സ്ക്രീനിൽ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
മഴയുള്ള രാത്രി.
ചെറിയ അർജുനും മാളവികയും കളിക്കുകയാണ്.
പക്ഷേ കുറച്ചുസെക്കൻഡുകൾക്കുശേഷം ദൃശ്യം മാറി.
ക്യാമറ ഒരു ഗ്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ…
വെളുത്ത കോട്ടിട്ട ഡോക്ടർമാർ.
യന്ത്രങ്ങൾ.
പരിശോധന ഉപകരണങ്ങൾ.
മധ്യത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കിടക്ക.
അതിൽ കിടക്കുന്നത്…
അർജുൻ.
മാളവികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
ഡോ. വിക്രം വീഡിയോ നിർത്തിയില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം സ്ക്രീനിൽ അനഘ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്റെ മകനെ തൊടരുത്!”
രണ്ട് സുരക്ഷാജീവനക്കാർ അവളെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
അതേസമയം ഒരു ഡോക്ടർ ചെറിയ സിറിഞ്ച് എടുത്ത് അർജുന്റെ കൈയിൽ കുത്തി.
ചെറിയ അർജുൻ കരഞ്ഞു.
പിന്നെ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.
മാളവിക വിറച്ചുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“ഇല്ല…”
അവൾ കരഞ്ഞു.
“ഇത് സത്യമല്ല.”
ഡോ. വിക്രം ശാന്തമായി അവളെ നോക്കി.
“ഇത് വീഡിയോയാണ്.”
“സങ്കൽപ്പമല്ല.”
“നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നടന്നത്.”
തുറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത മുറി
അതേസമയം…
കോളനിയിലെ ആ പഴയ വീട്ടിനുള്ളിൽ അർജുൻ ഓരോ മുറിയും പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
അവസാന മുറിയുടെ വാതിൽ മാത്രം പൂട്ടിയിരുന്നു.
വാതിലിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.
ROOM – A
അതിന് താഴെ ചുവന്ന മുന്നറിയിപ്പ്.
“Do Not Open Without Authorization.”
അർജുൻ കൈ നീട്ടി.
ഡോ. അബ്രഹാം ഉടൻ തടഞ്ഞു.
“വേണ്ട.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഈ മുറി…”
“ഞാൻ ഒരിക്കലും വീണ്ടും തുറക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല.”
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ഡോക്ടർ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ആദിത്യ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അകത്ത്…”
അവൻ ശ്വാസം വിട്ടു.
“…Subject Aയുടെ അവസാന ഓർമ്മയുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുൻ വാതിലിന്റെ ഹാൻഡിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
കുറച്ച് നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
പിന്നെ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
ക്രീ…
വാതിൽ ശബ്ദത്തോടെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങി.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പതിച്ചു.
അവിടെ…
ഒരു ചെറിയ കിടക്ക.
അതിനരികിൽ ചുവന്ന കളിപ്പാട്ട കാർ.
ചുമരിൽ മഴയുടെ ചിത്രം വരച്ചിരുന്ന കുട്ടിയുടെ പെയിന്റിംഗ്.
പക്ഷേ…
കിടക്കയുടെ തലയിണയിൽ പൊടിപിടിക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കത്ത് മാത്രം പുതിയതായിരുന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“അരു… ഈ മുറിയിൽ അധികനേരം നിൽക്കരുത്.”
“അവർ ഇപ്പോഴും നിന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.”
അവൻ ഞെട്ടി മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അതേ നിമിഷം…
മുറിയുടെ ഒരു കോണിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ സി.സി.ടി.വി ക്യാമറയുടെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.
അത് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ജീവനുള്ള ക്യാമറ
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 8-ന്റെ അവസാന അധ്യായം ആരംഭിച്ചത് ആ ചെറിയ മുറിയിലെ അസ്വാഭാവിക നിശ്ശബ്ദതയിലായിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച ചുമരിന്റെ മുകളിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന പഴയ സി.സി.ടി.വി ക്യാമറയുടെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് പതുക്കെ മിന്നിത്തുടങ്ങി. വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നിയ ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും വൈദ്യുതി എത്തുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചു.
അർജുൻ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ക്യാമറയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ലെൻസിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന പൊടിക്കിടയിലും അത് പതുക്കെ ചലിച്ചു. ആരോ മറുവശത്ത് നിന്ന് ഇപ്പോഴും അത് നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആദിത്യ ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ ചുമരുകൾ പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പഴയ മര അലമാര മാറ്റിയപ്പോൾ അതിന് പിന്നിൽ ചെറിയൊരു സ്റ്റീൽ പാനൽ കണ്ടെത്തി. പാനലിന്റെ വാതിൽ തുറന്നതും അകത്ത് ഒരു പഴയ മോണിറ്ററും വീഡിയോ റെക്കോർഡിംഗ് യൂണിറ്റും തെളിഞ്ഞു.
അത്ഭുതകരമായ കാര്യം…
അത് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ അടുത്തുചെന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“ഈ സംവിധാനം…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…ഞാൻ ഓഫ് ചെയ്തതാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു.
ഇത്രയും വർഷം ഈ സ്ഥലം ആരാണ് പരിപാലിച്ചത്?
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള റെക്കോർഡിംഗ്
ആദിത്യ മോണിറ്ററിലെ പൊടി തുടച്ചു.
സ്ക്രീൻ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.
ആദ്യം കുറച്ച് വരകളും ശബ്ദവും മാത്രം.
പിന്നീട് ചിത്രം വ്യക്തമായി.
സ്ക്രീനിൽ തീയതി തെളിഞ്ഞു.
19 July 2004
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ശ്വാസം പിടിച്ചുനിന്നു.
ദൃശ്യം തുടങ്ങിയത് അതേ മുറിയിൽ നിന്നായിരുന്നു.
ചെറിയ അർജുൻ കിടക്കയുടെ അരികിൽ ഇരിക്കുന്നു.
മാളവിക അവന്റെ സമീപത്ത് നിന്ന് മഴ വരച്ച ഒരു ചിത്രം അവന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു.
“നമ്മൾ വലുതായാലും മഴ വന്നാൽ ഇങ്ങനെ കളിക്കുമല്ലേ?”
ചെറിയ മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ഉടനെ തലകുലുക്കി.
“ഞാൻ എവിടെയും പോകില്ല.”
“എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും.”
ആ നിർദോഷമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഇന്നത്തെ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഓർമ്മകളിലൊന്ന്…
ഒരു ക്യാമറയിൽ പൂട്ടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
Subject Aയുടെ അവസാന ദിവസം
വീഡിയോ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
പുറത്ത് ശക്തമായ മഴ.
ഷെൽട്ടറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നടയുന്ന ശബ്ദം.
അടുത്ത നിമിഷം ഡോ. വിക്രം മുറിയിലേക്ക് കയറി.
അവന്റെ പിന്നാലെ രണ്ട് സുരക്ഷാജീവനക്കാർ.
അനഘ അവരെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഡോ. അബ്രഹാം ഉച്ചത്തിൽ എന്തോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ വീഡിയോയിൽ ശബ്ദം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം…
വിക്രം ഒരു ഫയൽ ഡോ. അബ്രഹാമിന് കൈമാറി.
അദ്ദേഹം അത് നോക്കിയ നിമിഷം ഞെട്ടിപ്പോയി.
അവന്റെ മുഖം നിറംവിട്ടു.
അർജുൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു.
ഫയലിലെ തലക്കെട്ട് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
TERMINATION ORDER
അതിന് താഴെ…
Subject A
അർജുൻ ശ്വാസം നിലച്ചതുപോലെ നിന്നു.
“എന്നെ…”
അവൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“…കൊല്ലാനായിരുന്നോ ഉത്തരവ്?”
ഡോ. അബ്രഹാം കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
“അതെ.”
ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് മുറിയിലെ വായുവിനെ പോലും ഭാരമാക്കി.
അദ്ദേഹം തുടർന്നു.
“ആ ഉത്തരവിൽ ഞാൻ ഒപ്പുവെച്ചില്ല.”
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“നിന്നെ ജീവനോടെ പുറത്തേക്ക് കടത്താൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചത്.”
മാളവികയുടെ വലിയ തീരുമാനം
അതേസമയം…
Level-2-ൽ.
ഡോ. വിക്രം വീഡിയോ ഓഫ് ചെയ്തു.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
അവൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
പിന്നെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“നിങ്ങൾക്ക്…”
അവൾ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
“…അർജുനെയാണ് വേണ്ടത് അല്ലേ?”
വിക്രം അവളെ നോക്കി.
“അതെ.”
“അപ്പോൾ…”
അവൾ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“…അവനെ വിട്ടേക്കൂ.”
“ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം.”
ഡോ. വിക്രം കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.
ആ നിർദ്ദേശം തമാശയാണെന്ന് ആദ്യം തോന്നി.
പക്ഷേ മാളവികയുടെ മുഖത്ത് ഭയമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു.
“അവൻ പുറത്തുപോയാൽ…”
അവൾ തുടർന്നു.
“…ഈ പരീക്ഷണം അവസാനിക്കും.”
“അതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.”
വിക്രം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“പ്രണയം…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…എപ്പോഴും മനുഷ്യരെ ദുർബലരാക്കും.”
മാളവിക മറുപടി നൽകി.
“അല്ല.”
“പ്രണയമാണ് മനുഷ്യരെ അവസാന നിമിഷം വരെ പോരാടാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിക്രമിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ വലിയ സത്യം
അപ്പോഴാണ് അർജുനും ആദിത്യയും ആ മുറിയുടെ പിന്നിലെ മറ്റൊരു ഇരുമ്പ് വാതിൽ കണ്ടെത്തിയത്.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ചെറിയൊരു ഓഫീസ് മുറി തെളിഞ്ഞു.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ ഡയറി.
അതിനുമുകളിൽ പൊടിപിടിക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു കവറിന് മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.
“അരു വായിക്കാൻ മാത്രം.”
അർജുൻ പതുക്കെ കവർ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കൈയെഴുത്ത് കത്ത്.
അവസാനത്തിൽ ഒപ്പ്.
അച്ഛൻ.
അവനെ വളർത്തിയ അച്ഛന്റെ കൈയെഴുത്തായിരുന്നു അത്.
അവൻ വിറയുന്ന കൈകളോടെ വായിച്ചു.
“മോനെ…”
“നിന്നെ ഞാൻ പ്രസവിച്ചിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ നിന്നെ ആദ്യമായി കൈയിൽ എടുത്ത ദിവസം മുതൽ എന്റെ മകനായി മാത്രമാണ് കണ്ടത്.”
“ഒരു ദിവസം നീ സത്യം അറിയുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.”
“ആ ദിവസം വന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർക്കണം…”
“രക്തബന്ധമാണ് കുടുംബത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കരുത്.”
“സ്നേഹമാണ് കുടുംബത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.”
“നീ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്.”
കത്ത് വായിച്ചുതീർന്നപ്പോൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
അവൻ പതുക്കെ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവനെ വളർത്തിയ അച്ഛൻ…
ഒരിക്കലും കള്ളമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല.
സത്യം മറച്ചുവെച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ സ്നേഹം ഒരിക്കലും മറച്ചുവെച്ചിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് ഓഫീസ് മുറിയുടെ കോണിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ടെലിഫോൺ സ്വയം മണിയടിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
ട്രിങ്…
ട്രിങ്…
ട്രിങ്…
ആദിത്യ പതുക്കെ റിസീവർ എടുത്തു.
മറുവശത്ത് ആരോ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
പിന്നെ വളരെ ശാന്തമായ ഒരു പുരുഷശബ്ദം കേട്ടു.
“അരു കത്ത് വായിച്ചോ?”
ആദിത്യ ഞെട്ടി.
“ആരാണ്?”
മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി.
പിന്നെ…
ആ ശബ്ദം പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല…”
“അവന്റെ അച്ഛനാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.”
കോൾ ഉടൻ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.
ഓഫീസ് മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ റിസീവറിലേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും പ്രതീക്ഷയും ഒരുമിച്ച് നിറഞ്ഞു.
കാരണം…
ഇരുപത് വർഷമായി മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ മറ്റൊരാൾ കൂടി…
ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
Part 8 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 9 – മരിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 9
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 9
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
