മരിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ
മരിച്ചവന്റെ ഫോൺകോൾ
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 9 ആരംഭിച്ചത് ആ പഴയ ടെലിഫോണിന്റെ റിസീവറിൽ നിന്നുള്ള നിശ്ശബ്ദതയോടെയായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കേട്ട ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അർജുന്റെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല…”
“അവന്റെ അച്ഛനാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം മുതൽ സമയം പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ആദിത്യ പതുക്കെ റിസീവർ തിരികെ വെച്ചു. മുറിയിലാകെ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പഴയ മതിൽഘടികാരത്തിന്റെ ടിക്… ടിക്… എന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശ്ശബ്ദതയെ മുറിച്ചുകടന്നു.
അർജുൻ ജനലില്ലാത്ത ആ മുറിയുടെ ചുമരിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ജീവിതം മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന സത്യങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി തകർന്നുവീഴുകയായിരുന്നു. ആദ്യം സ്വന്തം പേര് മാറി. പിന്നെ തന്റെ ബാല്യം മുഴുവൻ കള്ളമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായി. ഇപ്പോൾ…
മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അച്ഛൻ ജീവനോടെ.
അത് സത്യമാണെങ്കിൽ…
ഇരുപത് വർഷമായി അദ്ദേഹം എവിടെയായിരുന്നു?
എന്തുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും തിരികെ വന്നില്ല?
ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോന്നും അർജുന്റെ മനസ്സിൽ കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും
ഡോ. അബ്രഹാം പഴയ ടെലിഫോൺ സെറ്റ് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വയർ നേരിട്ട് കോളനിയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
“ഈ കോൾ പുറത്തുനിന്നുള്ളതല്ല.”
അദ്ദേഹം ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“…ഇതേ ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്നാണ് വന്നത്.”
അർജുൻ ഞെട്ടി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ…”
“അദ്ദേഹം ഇവിടെ തന്നെയുണ്ടോ?”
ആദിത്യ പതുക്കെ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പഴയ കോളനി മാപ്പ് തുറന്നു.
പൊടിപിടിച്ച പേപ്പറിൽ മിക്ക ഭാഗങ്ങളും മങ്ങിപ്പോയിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് വട്ടമിട്ടിരുന്ന ഒരു കെട്ടിടം മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു.
Residence – X
അതിന് താഴെ കൈകൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ്.
“Unauthorized Entry Forbidden.”
ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ മുഖം വിളറി.
“ഇത്…”
അദ്ദേഹം ശ്വാസം വലിച്ചു.
“…ഡയറക്ടറുടെ താമസസ്ഥലമാണ്.”
“വിക്രം മാത്രമല്ല…”
“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ സ്ഥാപകനും അവിടെയായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്.”
അർജുൻ മാപ്പ് കൈയിൽ വാങ്ങി.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ ഉണർന്നു.
എന്തോ…
ആ വീട് തന്നെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ.
സമയത്തോടുള്ള മത്സരം
അതേസമയം ഷെൽട്ടറിന്റെ മറുവശത്ത്…
മാളവിക ഇപ്പോഴും ഡോ. വിക്രമിന്റെ മുന്നിലായിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം കാണാനില്ലായിരുന്നു.
പകരം ഓരോ നിമിഷവും അവൾ മുറിയുടെ ചുറ്റുപാടുകൾ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
ഡോ. വിക്രം ഒരു പഴയ പ്രൊജക്ടറിലേക്ക് പുതിയ വീഡിയോ കാസറ്റ് വെക്കുകയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധ അതിലായിരുന്നു.
ആ അവസരം ഉപയോഗിച്ചാണ് മാളവിക പതുക്കെ മേശയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയത്.
അവിടെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു മെറ്റൽ പേപ്പർ കട്ടർ അവൾ ആരും കാണാതെ കൈയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.
അവളുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ച തീരുമാനം മാത്രം.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി…
അവൾ രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നില്ല.
സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് വിക്രം തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്.
മാളവിക ഒരു നിമിഷം പോലും പരിഭ്രാന്തി പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.
അവൾ ശാന്തമായി നിന്നു.
അവളുടെ മുഖത്തെ സമാധാനം കണ്ടപ്പോൾ വിക്രത്തിനുപോലും സംശയം തോന്നിയില്ല.
ഫീനിക്സിന്റെ അവസാന വാതിൽ
അർജുനും ആദിത്യയും ഡോ. അബ്രഹാമും കോളനിയുടെ അവസാന ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
മറ്റെല്ലാ വീടുകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഒറ്റപ്പെട്ട് നിന്നിരുന്ന വലിയൊരു ബംഗ്ലാവ്.
ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ്.
ഉയർന്ന മതിൽ.
പഴയ കല്ലുകൊണ്ട് തീർത്ത പടികൾ.
വാതിലിന് മുകളിലായി തുരുമ്പെടുത്ത ഒരു വെങ്കല നെയിംപ്ലേറ്റ്.
Residence – X
മഴത്തുള്ളികളുടെ ആകൃതിയിൽ കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന ഫീനിക്സ് ചിഹ്നം ഇപ്പോഴും അതിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ പടികൾ കയറി.
ഓരോ ചുവടും അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വാതിലിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ…
അവൻ നിശ്ചലനായി.
വാതിലിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ പൊടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആരെങ്കിലും…
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ആദിത്യ തന്റെ പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുത്തു.
ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“ശ്രദ്ധിക്കണം.”
“ഇവിടെയാണ് എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും.”
അർജുൻ വാതിലിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ കൈവെച്ചു.
അതിശയകരമായി…
വാതിൽ പൂട്ടിയിരുന്നില്ല.
ക്രീ…
പതുക്കെ അകത്തേക്ക് തുറന്നു.
അകത്ത് കനത്ത ഇരുട്ട്.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുറിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം സാധാരണ വീട്ടുപകരണങ്ങൾ പോലെ തോന്നി.
സോഫ.
പുസ്തക അലമാര.
പിയാനോ.
മതിലിൽ കുടുംബ ചിത്രങ്ങൾ.
പക്ഷേ…
ഒരു ചിത്രം കണ്ട നിമിഷം അർജുൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അതിൽ നിന്നിരുന്നത്…
ചെറിയ അർജുൻ.
ചെറിയ മാളവിക.
അവരുടെ അമ്മമാർ.
ഡോ. അബ്രഹാം.
പിന്നിൽ ചിരിച്ചുനിന്ന ഒരു പുരുഷൻ.
അർജുൻ കൈ നീട്ടി ഫ്രെയിമിന്റെ പൊടി തുടച്ചു.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ എഴുതിയ പേര് വ്യക്തമായി.
Dr. Raghav Varma
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
അവന്റെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ അച്ഛന്റെ പേരായി എഴുതിയിരുന്നത്…
രാഘവ് വർമ്മ.
അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ കാൽപ്പാടുകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
ആരോ പടികൾ ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു.
അർജുൻ ശ്വാസം പോലും വിടാതെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
നിഴലിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യരൂപം പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു.
മുഖം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ…
ആ ശബ്ദം…
ആ ഫോൺവിളിയിലെ അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അയാളുടെ ആദ്യ വാക്കുകൾ…
“അരു…”
“ഇരുപത് വർഷമായി ഞാൻ ഈ നിമിഷത്തിനുവേണ്ടിയാണ് ജീവിച്ചത്.”
അർജുൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വച്ചു.
എന്നാൽ അതേ നിമിഷം…
ആ മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചുവന്ന ലേസർ ഡോട്ട് പതിഞ്ഞു.
വീടിന്റെ ജനലിന് പുറത്തുനിന്ന്…
ഒരു സ്നൈപ്പർ റൈഫിൾ അവനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നു.
മരണത്തെ തേടിയെത്തിയ വെടിയുണ്ട
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 9 കൂടുതൽ വൈകാരികമായ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. രാഘവ് വർമ്മ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു ചുവടുകൂടി മുന്നോട്ട് വന്ന നിമിഷം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന ചുവന്ന ലേസർ ഡോട്ട് നിശ്ചലമായി നിന്നു.
അർജുന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
“അച്ഛാ… താഴേക്ക് കുനിയൂ!”
അവൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചതും അതേ നിമിഷം പുറത്തുനിന്ന് വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി.
ധാം…!
രാഘവ് ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അർജുനെ തള്ളിമാറ്റി.
വെടിയുണ്ട പിന്നിലെ ഗ്ലാസ് ജനൽ തകർത്തുകൊണ്ട് അകത്തുകടന്ന് ചുമരിൽ തട്ടി ചിതറിപ്പോയി.
ചില്ലുകൾ മഴത്തുള്ളികളെപ്പോലെ നിലത്തേക്ക് വീണു.
ആദിത്യ ഉടൻ ജനലിനരികിലേക്ക് ഓടി. പുറത്തേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചെങ്കിലും ഇരുട്ടും പഴയ മരങ്ങളും മാത്രമാണ് കണ്ടത്.
സ്നൈപ്പർ വന്ന അതേ വേഗത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു.
രാഘവ് ശാന്തമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“അവർ എന്നെ ജീവനോടെ വിടില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“കാരണം ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം…”
“…ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥയും ജീവിച്ചിരിക്കും.”
അച്ഛന്റെ ഇരുപത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്
അർജുൻ രാഘവിന്റെ മുന്നിൽ വാക്കുകളില്ലാതെ നിന്നു.
അവനെ വളർത്തിയ അച്ഛന്റെ കത്ത് വായിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ വികാരങ്ങൾ ഇനിയും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം ജന്മപിതാവായിരുന്നു.
രാഘവ് പതുക്കെ അർജുന്റെ മുഖത്ത് കൈവെച്ചു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അവസാനം…”
അദ്ദേഹം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“…നീ എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്.”
അർജുന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“എന്തിനാണ്…”
അവൻ പ്രയാസപ്പെട്ട് ചോദിച്ചു.
“…ഇത്രയും വർഷം എന്നെ കാണാൻ വരാതിരുന്നത്?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ രാഘവിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഓരോ ജന്മദിനത്തിലും ഞാൻ നിന്നെ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
“നീ ആദ്യമായി സൈക്കിൾ ഓടിച്ചത് ഞാൻ കണ്ടു.”
“സ്കൂളിൽ സമ്മാനം വാങ്ങിയത് കണ്ടു.”
“മഴയിൽ നനഞ്ഞ് ക്യാമറ വാങ്ങാൻ നീ പണം കൂട്ടിവെച്ചത് വരെ എനിക്കറിയാം.”
അർജുൻ അതിശയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
രാഘവ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“നിന്നെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചതല്ല അരു…”
“നിന്നെ ജീവനോടെ നിലനിർത്താനാണ് ഞാൻ അകന്നുനിന്നത്.”
ആ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു.
അവൻ പതുക്കെ രാഘവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഇരുപത് വർഷത്തെ അകലം…
ഒരു നിമിഷത്തിൽ കണ്ണീരായി അലിഞ്ഞുപോയി.
മാളവികയുടെ ധീരമായ രക്ഷപ്പെടൽ
അതേസമയം…
Level-2-ലെ മുറിയിൽ ഡോ. വിക്രം പഴയ ഫയലുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മാളവിക ശാന്തമായി കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ചു.
അവളുടെ കൈയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയ മെറ്റൽ പേപ്പർ കട്ടർ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
ഡോ. വിക്രം ഒരു നിമിഷം കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, മാളവിക മിന്നൽ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു.
കൈയിലെ കയർ മുറിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ലൈറ്റ് നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.
ടക്…!
മുറിയാകെ ഇരുട്ടിലായി.
“സ്റ്റോപ്പ് ഹെർ!”
വിക്രത്തിന്റെ നിലവിളി ഇടനാഴികളിൽ മുഴങ്ങി.
പക്ഷേ മാളവിക ഇതിനോടകം വാതിൽ തുറന്ന് ഓടിയിരുന്നു.
ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികളിലൂടെ അവൾ ശ്വാസം മുട്ടി ഓടി.
ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ഭയത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ഒരേയൊരു ചിന്ത.
അർജുനെ വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്.
ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ചുമരിൽ പഴയൊരു മാപ്പ് കണ്ടു.
അതിൽ ഒരു അമ്പടയാളം.
Emergency Exit → Residence X
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.
“അർജുൻ…”
അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വരുന്നു.”
മഴയിൽ എഴുതപ്പെട്ട വാഗ്ദാനം
രാഘവ് അലമാരയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
അത് വളരെ സൂക്ഷിച്ചാണ് അദ്ദേഹം അർജുന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചത്.
“ഇത്…”
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“…നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയുംതാണ്.”
അർജുൻ പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞ് നിറം മങ്ങിയ ഒരു പോളറോയ്ഡ് ഫോട്ടോ.
ചെറിയ അർജുനും മാളവികയും.
ഇരുവരും മഴയിൽ ചിരിക്കുകയാണ്.
പിന്നിൽ നീല മഷികൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നു.
“മഴ പെയ്യുമ്പോൾ വേർപിരിഞ്ഞാലും…
മഴ അവസാനിക്കും മുമ്പ് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടണം.”
ആ വരി വായിച്ച നിമിഷം അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അതേ സമയം…
പുറത്ത് എവിടെയോ ഇടിമുഴക്കം മുഴങ്ങി.
വീടിന്റെ പഴയ മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവരെ വേർപെടുത്തിയ മഴ…
ഇന്ന് വീണ്ടും അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ എത്തിയതുപോലെ തോന്നി.
വീണ്ടും ഒന്നിച്ച രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ
വീടിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ ശക്തിയായി തുറന്നടഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ശ്വാസം മുട്ടി…
മുഖത്ത് പൊടിയും കണ്ണീരുമായി…
മാളവിക വാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായി.
അർജുൻ അവളെ മാത്രം നോക്കി.
മാളവികയും അർജുനെ മാത്രം.
ഇത്രയും ദിവസങ്ങളായി പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ എല്ലാ വികാരങ്ങളും ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നീ സുഖമാണോ?”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം അവളെ ശക്തമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മാളവികയും അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ആ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അർജുൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇനി എന്ത് സംഭവിച്ചാലും…
നിന്നെ വിട്ട് ഞാൻ ഒരിടത്തും പോകില്ല.”
മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ച് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഈ വട്ടം ഞാനും നിന്നെ വിടില്ല, അരു.”
ആ നിമിഷം ഇരുപത് വർഷമായി തകർന്നുകിടന്ന അവരുടെ പ്രണയം വീണ്ടും ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തു.
എന്നാൽ…
ആ വൈകാരിക നിമിഷം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
രാഘവ് പെട്ടെന്ന് ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം വീണ്ടും ഗൗരവമായി.
ദൂരെയുള്ള മലഞ്ചെരിവിന് മുകളിലൂടെ…
ഡസൻ കണക്കിന് വാഹനങ്ങളുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യ ബൈനോക്കുലർ എടുത്ത് നോക്കി.
അവന്റെ ശബ്ദം പതറി.
“അവർ…”
“…വിക്രത്തിന്റെ ആളുകൾ മാത്രമല്ല.”
രാഘവ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അല്ല…”
“ഇത് ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ സംഘടനയാണ്.”
“ഇരുപത് വർഷമായി നമ്മൾ പേടിച്ചിരുന്ന ആളുകൾ… ഒടുവിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.”
അർജുനും മാളവികയും കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു.
കാരണം…
ഇതുവരെ അവർ നേരിട്ടത് ഒരു മനുഷ്യനെയായിരുന്നു.
ഇനി നേരിടേണ്ടത് ഒരു മുഴുവൻ സംഘടനയെയായിരുന്നു.
തുടരും… (മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part- 10 – ഫീനിക്സിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമകൾ)
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 2
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 10
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
