പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്

---

മരണത്തിലേക്ക് ഓടുന്ന സമയം

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 11 ആരംഭിച്ചത് മഴവീട്ടിലെ പഴയ റേഡിയോയിൽ നിന്ന് കേട്ട ആ മുന്നറിയിപ്പിന് ശേഷമായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പഴയ റേഡിയോയിൽ കേട്ട വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“Phoenix Colony Self Destruct Sequence Activated.”

“Time Remaining: Fifteen Minutes.”

ജനലിന് പുറത്തേക്ക് മഴ ശക്തിയായി പെയ്യുകയായിരുന്നു. ആകാശം ഇടിമിന്നലിൽ വിറച്ചു. മലമുകളിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന മഴവെള്ളം ചെറിയ അരുവികളായി മാറി.

അർജുൻ ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഫീനിക്സ് കോളനിയുള്ള ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.

അവിടെയായിരുന്നു…

അവന്റെ ബാല്യം.

അവന്റെ ഓർമ്മകൾ.

അവനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം.

മാളവികയുടെ അമ്മയുടെ ഡയറിയും രാഘവിന്റെ തെളിവുകളും.

അവയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ…

ഇരുപത് വർഷത്തെ പോരാട്ടത്തിന് തെളിവൊന്നും അവശേഷിക്കില്ല.

അമൃത പതുക്കെ റേഡിയോ ഓഫ് ചെയ്തു.

“നമുക്ക് ഇനി സമയം കളയാൻ പറ്റില്ല.”

അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്…”

“…ഇപ്പോൾ പതിനാലായി.”

---

മഴയിൽ എടുത്ത തീരുമാനം

മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ആ തുള്ളികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

ഒടുവിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

“നീ തിരികെ പോകാനാണോ ആലോചിക്കുന്നത്?”

അർജുൻ മറുപടി പറയാൻ കുറച്ച് നിമിഷമെടുത്തു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ മഴയിലായിരുന്നു.

“അതെ.”

“നമുക്ക് പോകണം.”

മാളവിക ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.

അവൾക്ക് ആ മറുപടി മുൻകൂട്ടി അറിയാമായിരുന്നു.

കാരണം…

കോഴിക്കോട്ടെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞുനിന്ന ആ യുവാവിനെ അവൾ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം തന്നെ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

സ്വന്തം ജീവനെക്കാൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവന് വില കൊടുക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് അർജുൻ.

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“അപ്പോൾ…”

അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“…ഈ വട്ടവും ഞാനും കൂടെയുണ്ട്.”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

“ഇത് അപകടമാണ്.”

“നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”

മാളവിക അവന്റെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“അരു…”

“ഇത്രയും ദൂരം നിന്റെ കൂടെ നടന്നിട്ട്…”

“…അവസാന വഴിയിൽ ഞാൻ പിന്നോട്ട് പോകുമെന്ന് നിനക്കു തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ…

ആ ഭയത്തേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു പ്രണയം.

അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.

“അപ്പോൾ…”

“ഈ മഴ അവസാനിക്കുന്നതുവരെ…”

“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും.”

---

അമൃത പറഞ്ഞ അവസാന സത്യം

അമൃത പഴയ അലമാരയിൽ നിന്ന് ഒരു തുകൽ സഞ്ചി പുറത്തെടുത്തു.

അതിൽ ഒരു പഴയ താക്കോൽ.

ഒരു ചെറിയ ദിശാസൂചി.

ഒരു മടക്കിവെച്ച മാപ്പ്.

അവൾ അവ മൂന്നും അർജുന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.

“ഇവ നിന്റെ അച്ഛൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചതാണ്.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഒരിക്കൽ അരു തിരികെ വന്നാൽ മാത്രം കൊടുക്കണമെന്ന്.”

അർജുൻ മാപ്പ് തുറന്നു.

ഫീനിക്സ് കോളനിയുടെ സാധാരണ മാപ്പായിരുന്നില്ല അത്.

ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങളുടെ രഹസ്യ പാതകൾ അതിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു വട്ടം വരച്ചിരുന്നു.

Rain Chamber

അർജുൻ അതിശയത്തോടെ അമൃതയെ നോക്കി.

“ഇത് എന്താണ്?”

അമൃത ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ കണ്ണുനീരുമായി കലർന്നുപോയി.

“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റ് തുടങ്ങിയത് അവിടെയാണ്.”

“നിങ്ങളുടെ ജീവിതവും…”

“അവിടെയാണ് മാറിയത്.”

ഡോ. അബ്രഹാം അമ്പരന്ന് അവളെ നോക്കി.

“റെയിൻ ചേംബർ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ?”

അമൃത പതുക്കെ തലകുലുക്കി.

“അതെ.”

“അവിടെ…”

“നിങ്ങൾ ഇതുവരെ അറിയാത്ത അവസാന സത്യം കാത്തിരിക്കുന്നു.”

---

വീണ്ടും ഫീനിക്സ് കോളനിയിലേക്ക്

മഴവീട്ടിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ ജീപ്പ് വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്തതുപോലെ തോന്നി.

ആദിത്യ എൻജിൻ തുറന്ന് പരിശോധിച്ചു.

രണ്ടുമൂന്നു ശ്രമങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഴയ എൻജിൻ ജീവൻ വച്ചു.

റ്ര്ര്ര്…

പുക ഉയർന്നു.

പിന്നെ പതുക്കെ എൻജിൻ സ്ഥിരമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

എല്ലാവരും ജീപ്പിൽ കയറി.

അർജുൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ.

മാളവിക അവന്റെ അരികിൽ.

പിന്നിൽ അമൃതയും ഡോ. അബ്രഹാമും ആദിത്യയും.

ജീപ്പ് മഴ നനഞ്ഞ കാട്ടുവഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

വിൻഡ്‌ഷീൽഡിൽ മഴത്തുള്ളികൾ തുടർച്ചയായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

മാളവിക നിശ്ശബ്ദമായി അർജുനെ നോക്കി.

സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ തന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ അവന്റെ കൈയുടെ മുകളിൽ വെച്ചു.

അർജുൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

ആ സ്പർശം മാത്രം മതിയായിരുന്നു.

അവന്റെ മനസ്സിലെ ഭയത്തിന്റെ പകുതി അപ്രത്യക്ഷമായി.

പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വലിയ വാക്കുകളല്ല.

ആരും കാണാതെ ഒരു കൈ മറ്റൊരു കൈയെ മുറുകെ പിടിക്കുന്ന ധൈര്യമാണ്.

---

ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള പ്രതിജ്ഞ

ജീപ്പ് ഫീനിക്സ് കോളനിക്ക് സമീപമെത്തിയപ്പോൾ…

ആകാശത്തേക്ക് കറുത്ത പുക ഉയരുന്നത് അവർ കണ്ടു.

ദൂരെയുള്ള കെട്ടിടങ്ങളിൽ ചെറിയ സ്ഫോടനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

സമയം വേഗത്തിൽ തീരുകയായിരുന്നു.

കോളനിയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിലെ ഡിജിറ്റൽ ബോർഡിൽ ചുവന്ന അക്കങ്ങൾ മിന്നി.

09 : 41

09 : 40

09 : 39

മാളവിക പതുക്കെ ശ്വാസമെടുത്തു.

“അരു…”

അവൾ വിളിച്ചു.

അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“നമ്മൾ ഇതിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ പുറത്തുവന്നാൽ…”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“…കോഴിക്കോട്ടെ ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി പോകണം.”

അർജുൻ ചിരിച്ചു.

“എന്തിന്?”

“അവിടെ…”

“നീ വീണ്ടും ഒരു പുസ്തകം മറന്നുവെക്കണം.”

“ഞാൻ വീണ്ടും എടുത്തുതരാം.”

രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ…

അവരുടെ ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടലും…

ആദ്യ മഴയും…

ആദ്യ പ്രണയവും…

എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ്…

ജീപ്പിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു വലിയ ട്രക്ക് വന്ന് കുറുകെ നിന്നത്.

ടയറുകൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിർത്തി.

കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച നിരവധി ആയുധധാരികൾ ട്രക്കിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി.

അവരുടെ നടുവിലൂടെ…

കറുത്ത കുട പിടിച്ച് ഒരാൾ പതുക്കെ നടന്നു വന്നു.

മുഖം മുഴുവൻ മഴയിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.

അയാൾ അർജുനെ മാത്രം നോക്കി.

പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“Subject A…”

“നിന്നെ കൊല്ലാനല്ല ഞങ്ങൾ വന്നത്.”

“നിന്നെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…

അമൃതയുടെ മുഖം പൂർണ്ണമായും വിളറി.

അവൾ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മുറുമുറുത്തു.

“അസാധ്യം…”

“അവൻ… ഇവിടെ എത്താൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”

അർജുൻ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

മിന്നൽ ആകാശം കീറിയപ്പോൾ…

അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി.

രാഘവ് വർമ്മയുടെ മുഖവുമായി…

അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന സാമ്യം.

മഴയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അപരിചിതൻ

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 11 കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. മഴ ഇപ്പോൾ കുത്തിയൊഴുകുകയായിരുന്നു. കാട്ടുവഴിയുടെ നടുവിൽ കുറുകെ നിർത്തിയ ട്രക്കിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ ജീപ്പിന്റെ ചില്ലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് പതിച്ചു. മഴത്തുള്ളികൾ ആ വെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.

ജീപ്പിന്റെ എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തു.

ചുറ്റും ആയുധധാരികൾ വളയം തീർത്തു.

ആ വളയത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ കറുത്ത കുടയുമായി നടന്ന് വന്ന മനുഷ്യൻ അർജുന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി.

മിന്നൽ ഒരിക്കൽക്കൂടി ആകാശം കീറി.

ആ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി.

അർജുന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

അമൃതയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.

ഡോ. അബ്രഹാം വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ആ മനുഷ്യൻ…

രാഘവ് വർമ്മയുടെ മുഖം തന്നെയായിരുന്നു.

വ്യത്യാസം ഒന്നു മാത്രം.

ഇയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമല്ല…

തണുത്ത കണക്കുകൂട്ടലായിരുന്നു.

---

ഒരേ മുഖം… രണ്ട് മനുഷ്യർ

“നീ…”

അർജുന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“…ആരാണ്?”

അയാൾ കുട പതുക്കെ മടക്കി.

മഴ നേരിട്ട് മുഖത്തേക്ക് വീണു.

പിന്നെ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“എന്റെ പേര്…”

അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“റോഹൻ വർമ്മ.”

അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഇല്ല…”

അവൾ തലകുലുക്കി.

“നീ മരിച്ചതാണ്.”

റോഹൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിൽ…”

“…മരിക്കുന്നവർ വളരെ കുറവാണ്.”

“അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നവരാണ് കൂടുതൽ.”

ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“അരു…”

അദ്ദേഹം താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“രാഘവിന് ഒരു ഇരട്ട സഹോദരനുണ്ടായിരുന്നു.”

“റോഹൻ.”

“പക്ഷേ…”

“അവൻ വിദേശത്ത് അപകടത്തിൽ മരിച്ചു എന്നായിരുന്നു രേഖ.”

റോഹൻ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ആ രേഖ…”

“…ഞാൻ തന്നെയാണ് തയ്യാറാക്കിയത്.”

മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.

ഓരോ സത്യവും ഓരോ മിന്നലിനൊപ്പം പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ തോന്നി.

---

പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ ഭയം തോറ്റ നിമിഷം

റോഹന്റെ പിന്നിലുള്ള ആയുധധാരികൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

മാളവിക സ്വാഭാവികമായി അർജുന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ…

അവൾ പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല.

റോഹൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“നീ…”

അവൻ മാളവികയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“…ഇവനെ രക്ഷിക്കാൻ നിന്റെ ജീവൻ പോലും കൊടുക്കുമോ?”

മാളവിക ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.

“അതെ.”

അവളുടെ മറുപടി മഴയുടെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

റോഹൻ ചോദിച്ചു.

മാളവിക അർജുന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“കാരണം…”

“ഇവൻ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമാണ്.”

“എന്റെ ആദ്യ മഴ.”

“എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം.”

“എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയപ്പോൾ…

ഇത്രയും നാളായി നടന്ന എല്ലാ പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ഒരു അർത്ഥം ഉണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.

അവൻ പതുക്കെ മാളവികയുടെ കൈയിൽ ചുംബിച്ചു.

“ഞാനും…”

“നിന്നെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് നിർത്തില്ല.”

---

രാഘവിന്റെ ഇരട്ട രഹസ്യം

റോഹൻ തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.

അത് മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ സൂക്ഷിച്ചാണ് പിടിച്ചിരുന്നത്.

അവൻ അത് അർജുന് നൽകി.

ഫോട്ടോയിൽ…

ചെറിയ രാഘവും റോഹനും.

ഒരേ മുഖം.

ഒരേ പുഞ്ചിരി.

ഇടയിൽ അവരുടെ അച്ഛൻ.

ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ കൈയെഴുത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…

“ഒരാൾ ജീവൻ രക്ഷിക്കും.”

“മറ്റൊരാൾ അധികാരം തേടും.”

റോഹൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“ഞങ്ങൾ ഇരട്ടകളായിരുന്നു.”

“പക്ഷേ…”

“ജീവിതം ഞങ്ങളെ രണ്ട് വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.”

“രാഘവ് മനുഷ്യരെ വിശ്വസിച്ചു.”

“ഞാൻ…”

“മനുഷ്യരുടെ ഭയത്തെ വിശ്വസിച്ചു.”

അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പശ്ചാത്താപമോ അഭിമാനമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു ശീതളമായ സത്യം മാത്രം.

---

മരണത്തെക്കാൾ വലിയ തീരുമാനം

അപ്പോഴാണ്…

ഫീനിക്സ് കോളനിയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് വലിയ സ്ഫോടനശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്.

ഭൂം…!

ആകാശത്തേക്ക് തീപ്പൊരി ഉയർന്നു.

ഡിജിറ്റൽ കൗണ്ട്‌ഡൗൺ ദൂരെയിരുന്ന് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

05 : 12

05 : 11

05 : 10

റോഹൻ പതുക്കെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.

“നിങ്ങൾക്ക് അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ താഴെ സമയമേ ഉള്ളൂ.”

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“ഫീനിക്സ് കോളനി രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ…”

“ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണം.”

അർജുൻ അമ്പരന്നു.

“നിങ്ങൾ…”

“ഞങ്ങളെ തടയില്ലേ?”

റോഹൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ നിങ്ങളെ കൊല്ലാൻ വന്നതല്ല.”

“ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നൽകാനാണ് വന്നത്.”

അവൻ രണ്ട് വിരലുകൾ ഉയർത്തി.

“ഒന്നാമത്…”

“ഫീനിക്സ് കോളനിയിലേക്ക് പോയി തെളിവുകൾ രക്ഷിക്കുക.”

“രണ്ടാമത്…”

“ഇവിടെ നിൽക്കുക.”

“നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ രാഘവിനെ ജീവനോടെ അവസാനമായി കാണുക.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായി.

“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”

റോഹൻ നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“രാഘവ് ഇപ്പോഴും Residence–X-ൽ പോരാടുകയാണ്.”

“അവന് അധികം സമയം ബാക്കിയില്ല.”

മാളവിക അർജുന്റെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ഒരു വശത്ത്…

ഇരുപത് വർഷത്തെ സത്യങ്ങൾ.

മറ്റൊരു വശത്ത്…

ഇരുപത് വർഷത്തിന് ശേഷം തിരിച്ചുകിട്ടിയ അച്ഛൻ.

മഴ കനത്തൊഴുകി.

സമയം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് റോഹൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞത്.

“അരു…”

“ജീവിതത്തിൽ ചില തീരുമാനങ്ങൾക്ക് ശരിയോ തെറ്റോ ഇല്ല.”

“നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ.”

അർജുൻ നിശ്ചലനായി നിന്നു.

കാരണം…

ആദ്യം രക്ഷിക്കേണ്ടത് സത്യത്തെയാണോ… അതോ അച്ഛനെയാണോ എന്ന തീരുമാനമെടുക്കേണ്ട സമയം എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ വിധി

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 11-ന്റെ അവസാന ഭാഗം ആരംഭിച്ചത്, സമയം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അവരുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വഴുതിപ്പോകുന്ന നിമിഷത്തിലായിരുന്നു.

കാട്ടിലെ കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി.

മഴത്തുള്ളികൾ കറുത്ത റോഡിൽ പതിച്ച് ചെറു തിരമാലകൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

അകലെയുള്ള ഫീനിക്സ് കോളനിയിൽ നിന്ന് തീയുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചം ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഡിജിറ്റൽ കൗണ്ട്‌ഡൗൺ ഓരോ സെക്കൻഡും ജീവനെ കവർന്നെടുക്കുന്നതുപോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

04:58

04:57

04:56

അർജുന്റെ മനസ്സ് രണ്ടായി പിളർന്നുപോയിരുന്നു.

ഒരു വശത്ത്…

ഇരുപത് വർഷം അന്വേഷിച്ച സത്യങ്ങൾ.

മറ്റൊരു വശത്ത്…

ഇരുപത് വർഷത്തിന് ശേഷം തിരികെ ലഭിച്ച അച്ഛൻ.

അവന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.

അത് മനസ്സിലാക്കിയ മാളവിക പതുക്കെ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

അവളുടെ കൈകൾ അർജുന്റെ മുഖം മൃദുവായി ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“അരു…”

അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.

“നിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ എന്താണ് പറയുന്നത്?”

അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

കണ്ണുകൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു.

---

പ്രണയം തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി

മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ മാത്രം നോക്കി നിന്നു.

ആദ്യമായി കണ്ട മഴയും…

കോഴിക്കോട്ടെ ബസ് സ്റ്റാൻഡും…

മറന്നുവെച്ച ആ പഴയ പുസ്തകവും…

വയനാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയും…

ഇത്രയും നാൾ ഒരുമിച്ച് നടന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

അവൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അരു…”

“നീ എന്നെ ആദ്യമായി രക്ഷിച്ചത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

അവൻ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.

“അന്ന്…”

“നീ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല.”

“എന്നെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത്.”

അവൾ അവന്റെ കൈകൾ സ്വന്തമാക്കി.

“ഇന്നും അതുപോലെ ചെയ്യൂ.”

“ഹൃദയം പറയുന്നത് കേൾക്കൂ.”

“ഞാൻ…”

“…നീ ഏത് തീരുമാനമെടുത്താലും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.”

ആ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിലെ മൂടൽമഞ്ഞ് പതുക്കെ മാറ്റി.

അവൻ റോഹനെ നോക്കി.

“ഞാൻ…”

“…എന്റെ അച്ഛനെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.”

“തെളിവുകൾ വീണ്ടും കണ്ടെത്താം.”

“പക്ഷേ…”

“ഒരു അച്ഛനെ രണ്ടാമതൊരിക്കലും തിരികെ കിട്ടണമെന്നില്ല.”

റോഹന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ബഹുമാനത്തിന്റെ ഒരു രേഖ തെളിഞ്ഞു.

അവൻ ശാന്തമായി തലകുലുക്കി.

“രാഘവ് ശരിയായിരുന്നു.”

“നീ അവനെപ്പോലെയാണ്.”

---

അച്ഛന്റെ അവസാന സന്ദേശം

അപ്പോഴാണ്…

റോഹന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന എൻക്രിപ്റ്റഡ് റേഡിയോ മുഴങ്ങിയത്.

അവൻ അത് സ്പീക്കറിൽ ഇട്ടു.

കടുത്ത ശബ്ദത്തിനിടയിൽ ഒരു പരിചിത ശബ്ദം കേട്ടു.

“അരു…”

രാഘവ്.

അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“അച്ഛാ!”

സ്റ്റാറ്റിക് ശബ്ദത്തിനിടയിൽ രാഘവിന്റെ ശ്വാസം വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“എന്നെ കേൾക്ക്…”

“സമയം കുറവാണ്.”

പിന്നിൽ വെടിയൊച്ചകൾ.

സ്ഫോടനങ്ങൾ.

എന്തോ തകരുന്ന ശബ്ദം.

“നീ…”

“…എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത്.”

അർജുൻ വിറച്ചുപോയി.

“ഇല്ല!”

“ഞാൻ വരും.”

രാഘവ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ…

ഒരു അച്ഛന്റെ സ്നേഹം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അരു…”

“നീ എന്നെ തേടിയല്ല…”

“…നിന്റെ ജീവിതം തേടിയാണ് ഇത്രയും ദൂരം വന്നത്.”

“തിരിഞ്ഞു പോകരുത്.”

“റെയിൻ ചേംബറിലേക്ക് പോ.”

“അവിടെയാണ്…”

“എല്ലാത്തിന്റെയും അവസാനം.”

അർജുൻ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

“അച്ഛാ…!”

അതേസമയം ഒരു വലിയ സ്ഫോടനം.

റേഡിയോയിൽ തീയുടെ ശബ്ദം.

പിന്നെ…

നിശ്ശബ്ദത.

---

മഴയെക്കാൾ ശക്തമായ സ്നേഹം

റേഡിയോ നിലച്ചു.

ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി.

അർജുൻ തലകുനിച്ച് നിന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

മാളവിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

അർജുന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളെ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു.

“കരയൂ…”

അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

“എന്റെ മുന്നിൽ…”

“നിനക്ക് ശക്തനായി അഭിനയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…

അർജുൻ ആദ്യമായി തകർന്നു.

അവൻ മാളവികയുടെ തോളിൽ മുഖം ചേർത്തു.

വർഷങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച വേദന മുഴുവൻ കണ്ണുനീരായി പുറത്തുവന്നു.

മാളവിക അവന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു.

“ഈ മഴ…”

“ഒരുദിവസം അവസാനിക്കും.”

“പക്ഷേ…”

“ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.”

“മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളിലും…”

“വെയിലുള്ള ദിവസങ്ങളിലും…”

“ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ദിവസം വരെയും.”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മൃദു ചുംബനം നൽകി.

“നീയാണ്…”

“…എന്റെ വീട്.”

---

യഥാർത്ഥ ശത്രുവിന്റെ മുഖം

അപ്പോഴാണ്…

ഫീനിക്സ് കോളനിയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഭൂമി ശക്തമായി കുലുങ്ങിയത്.

മലയിടിഞ്ഞുവീഴുന്നതുപോലുള്ള ശബ്ദം.

ആകാശത്തേക്ക് തീ ഉയർന്നു.

റോഹൻ പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തി.

അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഭയം.

“അത്…”

“…അവർ തുടങ്ങി.”

അർജുൻ ചോദിച്ചു.

“ആരാണ് അവർ?”

റോഹൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

മഴയിലൂടെ കറുത്ത ഹെലികോപ്റ്റർ ഒന്ന് താഴ്ന്ന് പറന്നുവരികയായിരുന്നു.

അതിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.

അകത്തുനിന്ന് കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച ഒരു വയോധികൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

കയ്യിൽ ഒരു പഴയ കറുത്ത കുട.

മുഖത്ത് യാതൊരു വികാരവുമില്ല.

അമൃത ആ മനുഷ്യനെ കണ്ട നിമിഷം മുട്ടുകുത്തി.

ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

റോഹൻ പോലും തലകുനിച്ചു.

അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഇയാൾ ആരാണ്?”

റോഹൻ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റ്…”

“ആരംഭിച്ച മനുഷ്യൻ.”

വയോധികൻ പതുക്കെ കുട അടച്ചു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കെത്തി.

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“സ്വാഗതം, അരു.”

“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി…”

“ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”

മിന്നൽ ആകാശം പിളർത്തി.

ആ വെളിച്ചത്തിൽ…

ആ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ലോക്കറ്റ് വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു.

അത് കണ്ട നിമിഷം…

അർജുന്റെ ഓർമ്മയിൽ വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു ദൃശ്യം മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു.

അഞ്ച് വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞ് അരു…

ആ മനുഷ്യന്റെ കൈ പിടിച്ച് മഴയിൽ നടക്കുന്നു.

അവൻ…

ഒരു അപരിചിതനല്ലായിരുന്നു.

---

Part 11 അവസാനിച്ചു

➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ -Part 12 – മഴയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യം

❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.

ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com

📖 ഇതും വായിക്കൂ

🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 12

👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 12

വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.

വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official