ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ ഒരു മഴവൈകുന്നേരം അരുണിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു, പിന്നെ ഒരു രഹസ്യം ബാക്കിവെച്ച് അപ്രത്യക്ഷയായി. കോട്ടയം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ തുടങ്ങുന്ന ഈ മലയാളം റൊമാന്റിക് മിസ്റ്ററി കഥ അവസാന വരിയിൽ നിങ്ങളെ ഞെട്ടിക്കും.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ
കോട്ടയം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ ശക്തമായിരുന്നു. ഷെൽട്ടറിന്റെ തകരമേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ചെണ്ടമേളം പോലെ പതിച്ചു. യാത്രക്കാർ ബെഞ്ചുകളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ അറ്റത്ത് ചുവന്ന കുടയുമായി ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നത് അരുണിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ചാരനിറമുള്ള ആ സന്ധ്യയിൽ അവളുടെ കുട മാത്രം ഒരു തീജ്വാല പോലെ തിളങ്ങി. ട്രെയിൻ വരുന്നതുവരെ അവൾ ഒരിക്കൽ പോലും ഫോൺ നോക്കിയില്ല. ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ മാത്രം.
അരുണിന്റെ ട്രെയിൻ വൈകി. അനൗൺസ്മെന്റ് ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി എന്ന് പറഞ്ഞു. മഴ കൂടി. അവന്റെ കൈയിൽ കുടയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “ഈ കുട നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകട്ടെ.”
“എനിക്കോ? അപ്പോൾ നിങ്ങൾ?”
“അതെ. നിങ്ങൾക്ക് ഇത് ആവശ്യമാകും.”
അവൻ ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”
“എനിക്ക് പോകേണ്ടിടത്തേക്ക്.”
അത്ര പറഞ്ഞ് അവൾ തിരക്കിനിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷയായി. അവന്റെ കൈയിൽ കുട മാത്രം. അതിന്റെ പിടിയിൽ അപ്പോഴും അവളുടെ കൈയുടെ ചൂട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
നേഹ എന്ന പേര്
അടുത്ത ദിവസം അതേ സമയം സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തവണ അവളുടെ കൈയിൽ കുടയില്ല. അവൾ ചിരിച്ചു.
“കുട തിരികെ തരാനാണോ വന്നത്?”
“അല്ല. നിങ്ങളെ കാണാനാണ്.”
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു. അവളുടെ പേര് നേഹ. അവൾ നഗരത്തിൽ ആരുമില്ലാത്തവളാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അരുണിനൊപ്പം ചെറിയ ചായക്കടകളിലും ബസ് സ്റ്റോപ്പുകളിലും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പരിപ്പുവടയും കട്ടൻചായയും പങ്കിട്ട വൈകുന്നേരങ്ങൾ.
അവൾക്ക് മഴ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പഴയ ഹിന്ദി പാട്ടുകൾ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. റെയിൽപ്പാളങ്ങളിലൂടെ അകന്നുപോകുന്ന ട്രെയിനുകളെ നോക്കിനിൽക്കാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ഓരോ തവണയും ഒരു കാര്യം ഒഴിവാക്കി.
“നിന്റെ വീട് എവിടെയാണ്?”
“ഒരു ദിവസം കാണിക്കാം.”
“നിന്റെ കുടുംബം?”
“ഒരു ദിവസം പറയാം.”
ഒരു വൈകുന്നേരം ഇരുവരും പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ അറ്റത്തെ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് ഒരു ചരക്കുവണ്ടി ഇഴഞ്ഞുവന്നു. നേഹ അതിന്റെ ബോഗികൾ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എണ്ണുന്നത്?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“ഓരോ ബോഗിയും ഒരു ദിവസമാണെന്ന് കരുതി. എനിക്ക് എത്ര ദിവസം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു,” അവൾ ചിരിച്ചു. അരുൺ അത് ഒരു തമാശയായി മാത്രം കണ്ടു.
അന്ന് പിരിയുമ്പോൾ അവൾ പതിവില്ലാതെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവനെ നോക്കി. “അരുൺ, നീ എന്നെ ഒരിക്കലും മറക്കരുത്.” അവൻ മറുപടി പറയും മുമ്പ് അവൾ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ അന്ന് കുടയെടുത്തിരുന്നില്ല.
അന്ന് രാത്രി അരുൺ ഉറങ്ങിയില്ല. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ എന്തോ ഒരു വിടപറച്ചിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. നാളെ കാണുമ്പോൾ എല്ലാം ചോദിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ അപ്രത്യക്ഷയാകുന്നു
ഒരു രാത്രി നേഹ വന്നില്ല. അരുൺ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ അവസാന ട്രെയിൻ പോകുന്നതുവരെ കാത്തുനിന്നു.
അടുത്ത ദിവസം അരുണിന് ഒരു കത്ത് ലഭിച്ചു. അയച്ചയാളുടെ പേരില്ല. ഒറ്റ വരി മാത്രം: “എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്.”
അവൻ അന്വേഷിച്ചു. അവൾ ജോലി ചെയ്യുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ ഓഫീസിൽ പോയി. അവളുടെ പേരിൽ നഗരത്തിൽ രേഖകളൊന്നുമില്ല. ജോലി ചെയ്തതായി ആരും അറിയില്ല. അവൾ താമസിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞ ഹോസ്റ്റലും തെറ്റായിരുന്നു. ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു തുടങ്ങി.
പക്ഷേ അവന്റെ മുറിയുടെ മൂലയിൽ ആ ചുവന്ന കുട ചാരിവെച്ചിരുന്നു. അത് സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല.
മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം
മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും മഴ പെയ്തു. അന്ന് അരുൺ കുട വീട്ടിൽ മറന്നിരുന്നു. സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അതേ ചുവന്ന കുട കണ്ടു.
അരുൺ അതിന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. ആളുകളെ തള്ളിമാറ്റി, നനഞ്ഞ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ.
കുട പിടിച്ചിരുന്നത് നേഹയല്ല. ഒരു വയോധികയായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ.
“ഇത് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?”
അവർ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി. “ഇത് എന്റെ മകളുടേതാണ്. ഇതുപോലെ രണ്ടെണ്ണം അവൾ വാങ്ങിയിരുന്നു.”
“നേഹ?”
വയോധികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അവളുടെ പേര് നേഹയല്ല.”
ഫോട്ടോയിലെ സത്യം
അവർ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ നീട്ടി. അതിൽ അരുണിനൊപ്പം നിൽക്കുന്ന അതേ പെൺകുട്ടി. കോളേജ് യൂണിഫോമിൽ. പിന്നിൽ അരുണിന്റെ പഴയ കോളേജിന്റെ ഗേറ്റ്. അവന് ഒരിക്കലും ഓർമ്മയില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം.
“അവൾ നിങ്ങളുടെ ജൂനിയറായിരുന്നു. ഒരിക്കലും നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “എന്റെ മകൾ ഒരു വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചിരുന്നു.”
അരുണിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ വീണു.
വയോധിക പറഞ്ഞു, “മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ഒരു കാര്യം മാത്രം പറഞ്ഞു—‘അവനെ ഒരിക്കൽ കൂടി കാണണം’.”
മഴയിലെ അവസാന കൂടിക്കാഴ്ച
ആ രാത്രി അരുൺ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മൂലയിൽ ചാരിവെച്ചിരുന്ന ചുവന്ന കുട തുറന്നുനോക്കി. അതിന്റെ അകത്ത് ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ ഒട്ടിച്ചിരുന്നത് അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്.
“നീ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നാളെ വൈകുന്നേരം അഞ്ചിന് അതേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വരൂ.”
അവൻ പോയി. കൃത്യം അഞ്ചിന്.
അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മഴയ്ക്കിടയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിരി കേട്ടു.
ചുവന്ന കുട പതുക്കെ അവന്റെ മുന്നിലൂടെ നീങ്ങി. അതിനടിയിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ അവളുടെ അവസാന ആഗ്രഹം നിറവേറ്റി മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
ഇന്നും മഴ പെയ്യുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അരുൺ ആ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ പോകും. കൈയിൽ ആ ചുവന്ന കുട. ആരെയും കാത്തിരിക്കാനല്ല, ഒരു നന്ദി പറയാൻ. ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ അവന് പഠിപ്പിച്ചത് സ്നേഹം പറയാതെ വെക്കരുതെന്നാണ്.
ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ – കഥയുടെ സന്ദേശം
ചുവന്ന കുടയുമായി വന്നവൾ പറയാതെ പോയ പ്രണയത്തിന്റെ കഥയാണ്. ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഹൃദയത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും. പറയാനുള്ളത് ഇന്ന് തന്നെ പറയുക, കാരണം നാളെ എന്നത് എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കണമെന്നില്ല.
ഈ മലയാളം മിസ്റ്ററി പ്രണയകഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അഭിപ്രായം അറിയിക്കൂ, കൂട്ടുകാരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയകഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: അവൾ വിട്ടുപോയ കുട, കടലിന് കത്ത് എഴുതുന്ന പെൺകുട്ടി.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
