തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഷെൽട്ടർ

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 7 ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ഭൂഗർഭ ഷെൽട്ടറിലെ നിശ്ശബ്ദത അസ്വാഭാവികമായി മാറിയിരുന്നു. കല്ലുചുമരുകളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യന്ത്രശബ്ദം പതുക്കെ അവസാനിച്ചെങ്കിലും, ആ അവസാന വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.

“Welcome back… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 7“

അർജുൻ കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അത് തന്റെ പേരല്ല.

പക്ഷേ…

ആ ശബ്ദം തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ മുന്നിലുള്ള ഇരുമ്പ് ലോക്കറിലേക്ക് നീങ്ങി. വർഷങ്ങളായി തുറക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ ലോക്കറിന്റെ വാതിൽ യന്ത്രത്തിന്റെ മന്ദഗതിയിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ സ്വയം തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇരുമ്പ് ഉരസുന്ന ശബ്ദം ഷെൽട്ടറിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും മുഴങ്ങി.

മാളവിക അറിയാതെ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

അവളുടെ കൈ പതുക്കെ അവന്റെ കൈയിൽ ചേർന്നു.

ഈ യാത്രയുടെ തുടക്കം മുതൽ അവർ ഒരുപാട് സത്യങ്ങൾ കേട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തുറക്കാൻ പോകുന്നത് മറ്റെല്ലാ സത്യങ്ങളെയും മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ഇരുവർക്കും മനസ്സിലായിരുന്നു.

ഡോ. അബ്രഹാം ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“ഇത് തുറക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ…”

അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“…നിങ്ങൾക്ക് ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാമായിരുന്നു.”

അർജുൻ ശാന്തമായി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

“ഇനി തിരിച്ചു പോകാൻ വൈകിപ്പോയി.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഡോ. വിക്രം മേനോന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

---

തുറന്ന ലോക്കറിലെ രഹസ്യം

ലോക്കറിന്റെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായും തുറന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും അമ്പരന്നു.

അതിനുള്ളിൽ പണമോ സ്വർണമോ ആയുധങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു മരപ്പെട്ടി.

അതിനുമുകളിൽ പഴയ ഫോട്ടോ ആൽബം.

കുറച്ച് വീഡിയോ കാസറ്റുകൾ.

ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഹാർഡ് ഡ്രൈവ്.

മറ്റൊരറ്റത്ത് ചുവന്ന തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ചെറിയൊരു പൊതിയും.

ഡോ. വിക്രം പതുക്കെ മരപ്പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.

“ഇതൊന്നും…”

അദ്ദേഹം അർജുനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“…ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ സ്വത്തല്ല.”

“ഇത് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റേതാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ അമ്മ മുന്നോട്ട് വന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ പെട്ടിയിലായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഓർമ്മ തിരികെ കണ്ടതുപോലെ അവൾ പതുക്കെ അതിൽ കൈവെച്ചു.

അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

“ഞാൻ…”

അവൾ വാക്കുകൾ തേടി.

“…ഇത് വീണ്ടും കാണുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നില്ല.”

ഷെൽട്ടറിനുള്ളിലെ വായു കൂടുതൽ ഭാരമായി.

ആ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുകയാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി.

---

Subject Aയുടെ യഥാർത്ഥ ഫയൽ

അർജുൻ ഫയൽ പതുക്കെ തുറന്നു.

ആദ്യ പേജിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…

SUBJECT – A

അതിനുതാഴെ…

Original Name : Arun Dev Varma

അർജുൻ വീണ്ടും ആ പേര് വായിച്ചു.

അരുൺ ദേവ് വർമ്മ.

ഇത്രയും നാളായി മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞിരുന്ന “അരു” എന്ന വിളിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം അതായിരുന്നു.

പേജുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ബാല്യകാല ചിത്രങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആദ്യ ജന്മദിനം.

സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം.

മഴയിൽ നനഞ്ഞ് കളിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.

ഓരോ ചിത്രത്തിനും താഴെ ചെറിയ കുറിപ്പുകൾ.

“Memory response normal.”

“Attachment with Subject B increasing.”

“Separation not recommended.”

ആ അവസാന വരി വായിച്ചപ്പോൾ മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ഇരുവരുടെയും ബാല്യകാല സൗഹൃദം ആരോ രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നുവെന്ന സത്യം അവളെ തകർത്തുകളഞ്ഞു.

അവർ ജീവിച്ചത് സ്വന്തം ജീവിതമായിരുന്നില്ല.

ആരോ എഴുതി വച്ച തിരക്കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായി.

---

മാളവികയുടെ ഭയം

ഫയലിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് ചെറിയൊരു കവറുണ്ടായിരുന്നു.

അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.

Subject B – Confidential

മാളവികയുടെ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

അവൾ പതുക്കെ കവർ തുറന്നു.

ആദ്യ പേജിൽ സ്വന്തം ചിത്രം.

അതിനുതാഴെ ഒരു കുറിപ്പ്.

“If Subject A regains complete memory, Subject B will also become the target.”

അവൾ അത് വീണ്ടും വായിച്ചു.

വാക്കുകൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.

“ഇല്ല…”

അവൾ അറിയാതെ പിന്നിലേക്ക് ഒരു ചുവടുവെച്ചു.

അർജുൻ ഉടൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തി.

“എന്താണ്?”

മാളവിക വിറയുന്ന കൈകളോടെ ഫയൽ അവന് നൽകി.

അർജുൻ വായിച്ച നിമിഷം അവന്റെ മുഖവും മാറി.

അവന്റെ ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചുവന്നാൽ…

അപകടം തനിക്ക് മാത്രമല്ല.

മാളവികയ്ക്കും.

അവളെ വീണ്ടും ഇല്ലാതാക്കാൻ ആരോ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുകയാണ്.

അവൻ ഫയൽ അടച്ചു.

ശാന്തമായി മാളവികയുടെ കൈ പിടിച്ചു.

“ഇത്തവണ…”

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“…നിന്നെ ആരും എന്നിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തില്ല.”

മാളവിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വിശ്വാസം മാത്രം ആ മറുപടിക്ക് പകരമായി.

---

ഇരുട്ടിൽ ഉണർന്ന സുരക്ഷാ സംവിധാനം

അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഷെൽട്ടറിന്റെ ചുമരുകളിൽ ചുവന്ന ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞത്.

ബീപ്… ബീപ്… ബീപ്…

ആ ശബ്ദം മുഴുവൻ ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രത്തിലും മുഴങ്ങി.

ഡോ. അബ്രഹാം പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ഇത് നല്ല ലക്ഷണമല്ല.”

ഡോ. വിക്രത്തിന്റെ മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസം ആദ്യമായി മാഞ്ഞു.

അദ്ദേഹം അടുത്തുള്ള കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് ഓടി.

സ്ക്രീനിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.

SECURITY BREACH

SELF-LOCKDOWN INITIATED

അടുത്ത നിമിഷം…

ഭാരമുള്ള ഇരുമ്പ് വാതിലുകൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി അടയാൻ തുടങ്ങി.

ധം…!

ധം…!

ധം…!

ഷെൽട്ടറിലേക്കുള്ള എല്ലാ വഴികളും സ്വയം അടഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ കമ്പ്യൂട്ടർ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

“Unauthorized access detected.”

“Phoenix Archive will be destroyed in 15 minutes.”

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.

കൗണ്ട്‌ഡൗൺ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

14:59

14:58

14:57

അർജുൻ ശ്വാസം പിടിച്ചുനിന്നു.

ഇരുപത് വർഷമായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച എല്ലാ തെളിവുകളും…

അവരുടെ കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ നശിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു.

അതിലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാര്യം അപ്പോഴാണ് സംഭവിച്ചത്.

സ്ക്രീനിൽ പുതിയൊരു സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.

“Primary Target Located…”

അതിനുതാഴെ ചുവന്ന നിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞ പേര്…

ARUN DEV VARMA

ഷെൽട്ടറിന്റെ എല്ലാ ക്യാമറകളും ഒരേസമയം അർജുനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം…

അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

ഈ ഷെൽട്ടർ ഒരു രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ നിർമ്മിച്ചതല്ല.

Subject A ജീവനോടെ പുറത്തുപോകാതിരിക്കാൻ നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു.

ആരംഭിച്ച കൗണ്ട്‌ഡൗൺ

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 7 കൂടുതൽ ആവേശകരമായ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. ഷെൽട്ടറിനുള്ളിലെ എല്ലാ സ്ക്രീനുകളിലും ഒരേസമയം കൗണ്ട്‌ഡൗൺ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചുവന്ന അക്കങ്ങൾ ഓരോ സെക്കന്റിലും കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ ചെറിയ മാറ്റം പോലും എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പിനെ വേഗത്തിലാക്കി.

14:21…

14:20…

14:19…

ചുമരുകളിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന ചുവന്ന മുന്നറിയിപ്പ് ലൈറ്റുകൾ തുടർച്ചയായി മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഭൂഗർഭ ഷെൽട്ടറിലെ വായുവിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന യന്ത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വീണ്ടും പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ജനറേറ്ററുകളുടെ മുഴക്കം കല്ലുചുമരുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നു.

അർജുൻ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

ഇരുപത് വർഷം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച തെളിവുകൾ.

നൂറുകണക്കിന് ഫയലുകൾ.

വീഡിയോകൾ.

രേഖകൾ.

എല്ലാം ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ഇല്ലാതാകാൻ പോകുകയായിരുന്നു.

ഡോ. അബ്രഹാം വേഗത്തിൽ പ്രധാന കൺസോളിലേക്ക് ഓടി.

“കൗണ്ട്‌ഡൗൺ നിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ…”

അദ്ദേഹം കീബോർഡിൽ വേഗത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.

“…എല്ലാ വിവരങ്ങളും രക്ഷിക്കാം.”

ഡോ. വിക്രം മേനോൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

“അത് അത്ര എളുപ്പമല്ല.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവുപോലെ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

“ഈ സംവിധാനം ഞാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതാണ്.”

---

അടഞ്ഞുപോയ രക്ഷവഴികൾ

അജ്ഞാതൻ ഷെൽട്ടറിന്റെ വടക്കുഭാഗത്തുള്ള ഇരുമ്പ് വാതിലിലേക്ക് ഓടി. വലിയ ലിവർ വലിച്ചെങ്കിലും വാതിൽ അനങ്ങിയില്ല. വീണ്ടും കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ ശ്രമിച്ചു.

ധം…!

ഇരുമ്പിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് കേട്ടത്.

അവൻ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

“പുറത്തേക്കുള്ള എല്ലാ വഴികളും ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.”

ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആശങ്ക തെളിഞ്ഞു.

അവൾ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ…”

അവൾ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

അർജുൻ അവളുടെ കൈകൾ സ്വന്തം കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“നമ്മൾ പുറത്തുപോകും.”

അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഇത്തവണ ആരും നമ്മളെ വേർപെടുത്തില്ല.”

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവിക ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പ്രതീക്ഷയും ഭയവും ഒരുമിച്ച് കലർന്നിരുന്നു.

അതേസമയം, അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അർജുന്റെ അമ്മ ആ കാഴ്ച നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കുകയായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് സ്വന്തം കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ വേർപിരിഞ്ഞുപോയ രണ്ട് കുട്ടികൾ ഇന്ന് വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞത് കണ്ണുനീർ മാത്രമായിരുന്നു.

---

അവസാന സർവറിന്റെ രഹസ്യം

ഡോ. അബ്രഹാം പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ സർവർ റാക്കിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

മറ്റെല്ലാ ഉപകരണങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അത് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അതിന്റെ മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ലേബൽ ഒട്ടിച്ചിരുന്നു.

MASTER ARCHIVE

അദ്ദേഹം അതിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.

അകത്ത് ചെറിയൊരു മെമ്മറി മോഡ്യൂൾ മാത്രം.

“ഇതാണ്…”

അദ്ദേഹം അർജുനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“…ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ യഥാർത്ഥ ഹൃദയം.”

ഡോ. വിക്രത്തിന്റെ മുഖം ആദ്യമായി ഗൗരവമായി.

“അത് തൊടരുത്.”

അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

“അത് എടുത്താൽ…”

“ഈ കേന്ദ്രം സ്വയം നശിക്കും.”

ഡോ. അബ്രഹാം ശാന്തമായി ചിരിച്ചു.

“അത് നശിച്ചാലും പ്രശ്നമില്ല.”

“പക്ഷേ സത്യം ജീവിച്ചിരിക്കണം.”

അദ്ദേഹം മോഡ്യൂൾ പുറത്തെടുക്കാൻ കൈ നീട്ടിയ നിമിഷം…

മുറിയിലാകെ വലിയ അലാറം മുഴങ്ങി.

WARNING

MASTER CORE REMOVAL DETECTED

കൗണ്ട്‌ഡൗൺ വേഗത്തിലായി.

09:58

09:57

09:56

എല്ലാവരുടെയും മുഖം ഒരേസമയം സ്ക്രീനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

---

മാളവികയുടെ അപ്രതീക്ഷിത തീരുമാനം

സ്ഥിതി ഓരോ നിമിഷവും അപകടകരമായി മാറുകയായിരുന്നു.

മാളവിക ഷെൽട്ടറിന്റെ ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ബ്ലൂപ്രിന്റ് ശ്രദ്ധിച്ചു.

അതിൽ ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ രൂപരേഖ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ഭാഗത്ത് ചുവന്ന അടയാളം.

Emergency Water Tunnel

അവൾ വേഗത്തിൽ അടുത്തുചെന്നു.

“ഡോക്ടർ…”

അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

“ഇവിടെ മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ട്.”

ഡോ. അബ്രഹാം ബ്ലൂപ്രിന്റ് പരിശോധിച്ചു.

കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.

“ഞാൻ ഇത് എങ്ങനെ മറന്നു…”

അദ്ദേഹം സ്വയം പറഞ്ഞു.

“ഈ ടണൽ…”

“…പുറത്തുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടിയിലേക്ക് തുറക്കുന്നതാണ്.”

അജ്ഞാതൻ ഉടൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ഞാൻ പോയി പരിശോധിക്കാം.”

അർജുൻ അവനെ തടഞ്ഞു.

“ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട.”

“ഞാനും വരാം.”

മാളവിക ഉടൻ എതിർത്തു.

“ഇല്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.

“നിന്നെയാണ് ഈ ഷെൽട്ടർ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.”

“നീ ഇവിടെ നിന്നാൽ…”

“എല്ലാവർക്കും അപകടമാണ്.”

അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ പറയുന്നത് ശരിയാണെന്ന് അവനും മനസ്സിലായിരുന്നു.

---

വിശ്വാസത്തെ തകർത്ത വെളിപ്പെടുത്തൽ

അവർ ടണലിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോഴാണ് കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ പുതിയൊരു ഫയൽ സ്വയം തുറന്നത്.

ആർക്കും അതിൽ സ്പർശിച്ചിരുന്നില്ല.

സ്ക്രീനിൽ ഒരു വീഡിയോ ആരംഭിച്ചു.

ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ദൃശ്യം.

അതേ ബംഗ്ലാവ്.

അതേ മഴ.

അതേ രാത്രി.

ക്യാമറയുടെ മുന്നിൽ ഡോ. അബ്രഹാമും ഡോ. വിക്രമും നിൽക്കുന്നു.

അവർ എന്തോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം…

വീഡിയോയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മറ്റൊരാളെ കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.

അത്…

അവനെ വളർത്തിയ അച്ഛനായിരുന്നു.

ഇത്രയും കാലം ഒരു സാധാരണ സ്കൂൾ അധ്യാപകനാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ.

അദ്ദേഹം ഡോ. വിക്രമിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു ഫയൽ വാങ്ങി ഒപ്പിടുകയായിരുന്നു.

വീഡിയോയിൽ വ്യക്തമായി കേട്ട വാക്കുകൾ…

“കുട്ടിയെ ഞാൻ സുരക്ഷിതമായി വളർത്താം.”

“പക്ഷേ അവൻ ഒരിക്കലും തന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് അറിയാൻ പാടില്ല.”

വീഡിയോ അവിടെ അവസാനിച്ചു.

ഷെൽട്ടറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

അർജുൻ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

അവന്റെ ശ്വാസം ഭാരമായി.

ജീവിതം മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ച മനുഷ്യൻ…

ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നോ?

അപ്പോൾ…

അദ്ദേഹം തന്നെയാണോ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം മറച്ചുവെച്ചത്?

അതേ നിമിഷം ഷെൽട്ടറിലെ സ്പീക്കറിലൂടെ മറ്റൊരു യാന്ത്രിക ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

“External intrusion confirmed.”

“Multiple hostiles entering through Water Tunnel.”

അജ്ഞാതൻ ഞെട്ടി ബ്ലൂപ്രിന്റിലേക്ക് നോക്കി.

“അസാധ്യം…”

അവൻ മുറുമുറുത്തു.

“ആ രഹസ്യ ടണൽ…”

“…നമ്മളൊഴികെ മറ്റാർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.”

ഡോ. അബ്രഹാം പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ഒരാളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി.

ഡോ. വിക്രം മേനോൻ.

വിക്രം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ…”

അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിൽ ഒരിക്കലും ഒരു ചാരൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല…”

“നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇപ്പോഴും ഒരാൾ എനിക്കുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…

എല്ലാവരും പരസ്പരം സംശയത്തോടെ നോക്കി.

കാരണം…

വഞ്ചകൻ ഇപ്പോഴും അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

സംശയത്തിന്റെ തുടക്കം

മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 7-ലെ ഓരോ നിമിഷവും ഇപ്പോൾ ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പിലൂടെയായിരുന്നു സഞ്ചരിച്ചത്. ഭൂഗർഭ ഷെൽട്ടറിന്റെ ഉള്ളിൽ ചുവന്ന മുന്നറിയിപ്പ് ലൈറ്റുകൾ ഇപ്പോഴും തുടർച്ചയായി മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൗണ്ട്‌ഡൗൺ അവസാനിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.

06:48

06:47

06:46

ആ അക്കങ്ങൾ ഓരോ സെക്കന്റിലും കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചുമുമ്പുവരെ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടി ഒരുമിച്ച് നിന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സംശയമാണ് നിറഞ്ഞിരുന്നത്.

ഡോ. വിക്രം പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

“നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇപ്പോഴും ഒരാൾ എനിക്കുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”

ആ വാക്കുകൾക്ക് ശേഷം ഷെൽട്ടറിലെ നിശ്ശബ്ദത അസഹനീയമായി മാറി. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഓരോരുത്തരും മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് എന്തെങ്കിലും അടയാളങ്ങൾ തിരയുകയായിരുന്നു.

അർജുൻ മാളവികയുടെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ഇത്രയും ദൂരം പിന്നിട്ട യാത്രയിൽ വിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ ശക്തി.

ഇനി അതും തകർന്നാൽ…

മുന്നോട്ടുള്ള വഴി ഇരുട്ട് മാത്രമായിരിക്കും.

---

വിശ്വസിച്ച മുഖങ്ങൾ

അജ്ഞാതൻ പതുക്കെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

“നമ്മളിൽ ആരോ വിവരങ്ങൾ ചോർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“…ആ വ്യക്തിക്ക് ഷെൽട്ടറിന്റെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അറിയാം.”

ഡോ. അബ്രഹാം തലകുലുക്കി.

“അതെ.”

“വാട്ടർ ടണലിനെക്കുറിച്ച് അറിയാവുന്നത് വളരെ കുറച്ച് ആളുകൾക്കാണ്.”

അർജുൻ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

ഡോ. അബ്രഹാം.

അമ്മ.

മാളവിക.

അജ്ഞാതൻ.

ഡോ. വിക്രം.

ആരെയും സംശയിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വിശ്വാസത്തിനേക്കാൾ വലിയ വില സത്യത്തിനായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് മാളവിക പതുക്കെ സംസാരിച്ചത്.

“നമ്മളെ പിന്തുടരുന്നത് ഇന്നല്ല തുടങ്ങിയത്.”

അവൾ എല്ലാവരെയും നോക്കി.

“കോഴിക്കോട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ അർജുനെ കണ്ട ദിവസം മുതൽ…”

“…ഓരോ ചുവടും ആരോ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യ ദിവസം തെളിഞ്ഞു.

മഴ.

ബസ് സ്റ്റാൻഡ്.

മാളവിക മറന്നുവെച്ച പുസ്തകം.

വെള്ളി വാച്ച് ധരിച്ച മനുഷ്യൻ.

ആ നിമിഷം മുതൽ ആരോ അവരെ നിയന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു.

---

രഹസ്യ സന്ദേശം

അപ്പോഴാണ് ഷെൽട്ടറിലെ പ്രധാന കമ്പ്യൂട്ടർ വീണ്ടും സ്വയം പ്രവർത്തിച്ചത്.

സ്ക്രീൻ കറുത്തു.

പിന്നെ പതുക്കെ ഒരു സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.

Encrypted Message Received

ഡോ. അബ്രഹാം വേഗത്തിൽ കീബോർഡിന് മുന്നിലെത്തി.

സന്ദേശം ഡീക്രിപ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ ഒരു വാചകം മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

“Trust the one who never introduced himself.”

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അജ്ഞാതനെ നോക്കി.

കാരണം…

ഇത്രയും ദിവസങ്ങളായി അവൻ തന്റെ പേര് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അർജുൻ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“നിന്റെ പേര് എന്താണ്?”

കുറച്ചുനേരം അവൻ മിണ്ടിയില്ല.

അവസാനം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“എന്റെ യഥാർത്ഥ പേര്…”

“…ആദിത്യ വർമ്മ.”

ഷെൽട്ടറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

ഡോ. അബ്രഹാമിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ആദിത്യ…”

അദ്ദേഹം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“നീ ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നോ?”

ആദിത്യ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയിരുന്നു.”

---

യഥാർത്ഥ വഞ്ചകൻ ആരാണ്?

ആദിത്യ പതുക്കെ അർജുന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

അവന്റെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങളായി ചുമന്ന ക്ഷീണം വ്യക്തമായിരുന്നു.

“ഇനി എല്ലാം അറിയേണ്ട സമയമായി.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ഫീനിക്സ് പ്രോജക്റ്റിന്റെ സുരക്ഷാ വിഭാഗത്തിലായിരുന്നു.”

“ആ രാത്രിയിൽ…”

“…കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ഞാനായിരുന്നു.”

അർജുൻ അമ്പരന്ന് നിന്നു.

“അപ്പോൾ…”

“ഇത്രയും വർഷം എവിടെയായിരുന്നു?”

ആദിത്യ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…

ഡോ. വിക്രം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

“നല്ല കഥ.”

അദ്ദേഹം കൈയടിച്ചു.

“പക്ഷേ പൂർണ്ണമല്ല.”

വിക്രം പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ആദിത്യ ചാരനല്ല.”

“അവൻ എതിരാളിയായിരുന്നു.”

“പക്ഷേ…”

അദ്ദേഹം അർജുന്റെ അമ്മയെ നോക്കി.

“…യഥാർത്ഥ ചാരൻ മറ്റൊരാളാണ്.”

മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് അർജുന്റെ അമ്മയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

അവൾ ഞെട്ടി പിന്നിലേക്ക് മാറി.

“ഇല്ല…”

അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാനല്ല.”

വിക്രം ശാന്തമായി ചിരിച്ചു.

“നീ മനഃപൂർവമല്ല.”

“പക്ഷേ…”

“നിന്റെ ഫോണാണ് ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാ വിവരങ്ങളും അയച്ചിരുന്നത്.”

അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

അവൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ മൊബൈൽ പുറത്തെടുത്തു.

ഡോ. അബ്രഹാം അത് വാങ്ങി പരിശോധിച്ചു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം വിളറി.

“ഇതിൽ…”

അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“…ട്രാക്കിംഗ് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”

“ഓരോ ലൊക്കേഷനും…”

“ഓരോ കോളും…”

“ഓരോ സന്ദേശവും…”

“…നേരിട്ട് വിക്രമിന്റെ സർവറിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്.”

അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.”

“ഞാൻ…”

“ഞാൻ എന്റെ മക്കളെ രക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചത്.”

അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“നിങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങളെയും അവർ ഉപയോഗിച്ചതാണ്.”

ആ നിമിഷം മാളവികയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.

ഇരുപത് വർഷമായി ഈ കളിയിൽ കുറ്റവാളികളായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട പലരും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇരകൾ മാത്രമായിരുന്നു.

---

ഷെൽട്ടറിനെ വിഴുങ്ങിയ ഇരുട്ട്

കൗണ്ട്‌ഡൗൺ വീണ്ടും കുറഞ്ഞു.

02:11

02:10

02:09

ഡോ. അബ്രഹാം പെട്ടെന്ന് മാസ്റ്റർ കോർ മോഡ്യൂൾ എടുത്തു.

“ഇനി ഒരു വഴി മാത്രമേയുള്ളൂ.”

അദ്ദേഹം ആദിത്യയെ നോക്കി.

“ടണൽ തുറക്കൂ.”

ആദിത്യ ഓടിപ്പോയി അടിയന്തര നിയന്ത്രണ പാനലിൽ ലിവർ വലിച്ചു.

വലിയ യന്ത്രശബ്ദം ഉയർന്നു.

പക്ഷേ…

വാതിൽ തുറന്നില്ല.

അതിന് പകരം…

മുഴുവൻ ഷെൽട്ടറിലെയും വെളിച്ചം ഒരുമിച്ച് അണഞ്ഞു.

ടക്…

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലായിടത്തും കനത്ത ഇരുട്ട്.

മിന്നുന്ന ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ മാത്രം.

അപ്പോഴാണ് ആ ഇരുട്ടിനിടയിൽ ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങിയത്.

ധാം…!

ശബ്ദം കല്ലുചുമരുകളിൽ തട്ടി പലതവണ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

ആരോ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.

“ആഹ്…!”

ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

അടുത്ത നിമിഷം…

മാളവികയുടെ കൈ അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതിപ്പോയി.

“മാളവിക…!”

അർജുൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.

മറുപടി ഇല്ല.

വീണ്ടും വിളിച്ചു.

“മാളവിക…!”

അവന്റെ ശബ്ദം മുഴുവൻ ഷെൽട്ടറിലും പ്രതിധ്വനിച്ചു.

പക്ഷേ…

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞപ്പോൾ…

അർജുന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് ഒരാൾ മാത്രം.

ഡോ. വിക്രം.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തണുത്തൊരു പുഞ്ചിരി.

മാളവിക…

ഷെൽട്ടറിൽ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

Part 7 അവസാനിച്ചു…

➡️ തുടരും… മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 8 – കാണാതായ മാളവിക

❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.

ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com

📖 ഇതും വായിക്കൂ

🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ-Part 8

👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 8

വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.

വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official