നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ ഒരു സാധാരണ രാത്രിയെ അനുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാക്കി മാറ്റി. പഴയ പാലവും ഒരു കവറിലെ ഫോട്ടോയും മറന്നുപോയ ഒരു വാഗ്ദാനവും ചേർന്ന ഈ മലയാളം മിസ്റ്ററി പ്രണയകഥ അവസാന വരി വരെ നിങ്ങളെ പിടിച്ചിരുത്തും.
പാലത്തിനരികിലെ നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ തിരക്ക് പതുക്കെ പിന്മാറിയെങ്കിലും, പഴയ പാലത്തിനരികിലെ റോഡിൽ മഴയുടെ മണം ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിന്നു. നനഞ്ഞ ടാറിൽ വഴിവിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം നീണ്ട വരകളായി കിടന്നു.
ഓഫീസിലെ നീണ്ട ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അനു അവസാന ബസിൽ നിന്നിറങ്ങി. ബാഗ് തോളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. മേഘങ്ങൾ മാറിയ ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. പുഴയിലെ വെള്ളത്തിൽ നിലാവ് വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ ഇളകി.
അപ്പോഴാണ് പാലത്തിന്റെ കൈവരിയിൽ ചാരി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. വെള്ള ഷർട്ടും ഇരുണ്ട ജീൻസും ധരിച്ച ആൾ. മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല. പക്ഷേ അവൻ ആരെയോ കാത്തുനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ ആൾ താനാണോ എന്ന ചിന്ത അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടർത്തി.
അനു നടത്തം വേഗത്തിലാക്കി. അവന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അനു ചിരിച്ചില്ല. “എനിക്ക് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി അറിയാം.”
“വഴി അറിയാം. പക്ഷേ ഇന്നത്തെ രാത്രി നിങ്ങൾ പോകേണ്ട വഴി അതല്ല.”
ഒരു കവറിലെ പഴയ ഫോട്ടോ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ വാക്ക് കേൾക്കേണ്ട കാര്യമെന്താണെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. എന്നിട്ടും അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിചിത്രമായ പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുള്ള, എന്നാൽ ഓർത്തെടുക്കാനാകാത്ത ഒരു ശബ്ദം.
അവൻ കൈയിലെ പഴയ കവർ അവൾക്ക് നീട്ടി. “ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്.”
“എനിക്ക്?”
“അതെ.”
മഞ്ഞച്ചുപോയ കവറിന്റെ അരികുകൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. കവർ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ. പത്ത് വർഷം മുമ്പത്തെ ഒരു സ്കൂൾ ചിത്രമെന്ന് തോന്നി. ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ അവളുടെ ബാല്യകാല വീട്ടിന്റെ വിലാസം എഴുതിയിരുന്നു.
അതിന് താഴെ ഒരു വരി മാത്രം: “നീ മറന്നത് ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല.”
അനുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. ആ കൈയക്ഷരം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കൈയക്ഷരം.
അവൾ വീണ്ടും ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി. “നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
അവൻ മറുപടി പറയാതെ പാലത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി. “നാളെ രാവിലെ ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകണം.”
“എന്തിന്?”
“നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ നിങ്ങളോട് പറയാതെ പോയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് ഏഴ് വർഷമായിരുന്നു. അവൾ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കും മുമ്പ് അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോയി. നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ ബാക്കിവെച്ചത് ഒരു കവറും ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളും മാത്രം.
അടച്ചിട്ട വീട്ടിലെ ടിൻബോക്സ്
അന്ന് അനു ഉറങ്ങിയില്ല. ഫോട്ടോ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവൾ അതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ചിത്രത്തിലെ പത്ത് വയസ്സുകാരിയായ അനു ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ചിരിയുടെ കാരണം അവൾക്ക് ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒരു വർഷം തന്നെ അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഒരു അപകടത്തിന് ശേഷം സംഭവിച്ചതാണെന്ന് അമ്മ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് ആരും അതേക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
പുലർച്ചെ ആദ്യത്തെ ബസിൽ അവൾ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. മുറ്റത്ത് കാടുപിടിച്ചിരുന്നു. തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റ് തുറക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ശബ്ദം വർഷങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ മുറിച്ചു.
അച്ഛന്റെ അടച്ചിട്ട മുറിയിലെ മരഅലമാര തുറന്നപ്പോൾ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ടിൻബോക്സ് കിട്ടി. അതിനുള്ളിൽ കുറെ കത്തുകളും ഒരു പഴയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാന കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്: “അവൾ തിരികെ വന്നാൽ, അവളോട് എല്ലാം പറയണം.”
അനു കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു. പേരൊന്നുമില്ല. ആർക്കാണ് അച്ഛൻ ഇത് എഴുതിയത്? ആരോടാണ് എല്ലാം പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത്? ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റിലെ തീയതി അവളുടെ മറന്നുപോയ വർഷത്തിലേതായിരുന്നു.
വീണ്ടും പാലത്തിലേക്ക്
അന്ന് രാത്രി അവൾ പാലത്തിനരികിൽ വീണ്ടും പോയി. ആകാശത്ത് അതേ നിലാവ്. പുഴയിൽ അതേ വെള്ളിവെളിച്ചം. അതേ മനുഷ്യൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൾ വരുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുപോലെ.
അനു ടിൻബോക്സിലെ കത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി. “ഇത് നിങ്ങൾ തന്നതാണോ?”
അവൻ തലകുനിച്ചു.
“എന്റെ അച്ഛനെ നിങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നോ?”
അവൻ ആദ്യമായി നേരെ അവളെ നോക്കി. വഴിവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി. “അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ മുമ്പ് ഞാൻ നിന്നെ അറിയുമായിരുന്നു.”
അനുവിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഓർമ്മയില്ല.”
“അതാണ് ഈ കഥയുടെ പ്രശ്നം.”
നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ ആരായിരുന്നു?
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ചിത്രം എടുത്തു. അതിൽ ചെറിയ അനുവിനൊപ്പം നിൽക്കുന്ന ഒരു ബാലൻ. രണ്ടുപേരും ഒരു മാവിൻചുവട്ടിൽ കൈപിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു. ചിത്രത്തിന്റെ പുറകിൽ തീയതി: അവൾക്ക് പത്ത് വയസ്സായിരുന്ന ദിവസം.
അവൾ ചിത്രത്തിലെ ബാലന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ മുന്നിലുള്ള മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്ക്.
ഒരേ കണ്ണുകൾ.
“നീ…?”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “കിരൺ. അടുത്ത വീട്ടിലെ കിരൺ. നിന്നെ സ്കൂളിലേക്ക് സൈക്കിളിൽ കൊണ്ടുപോയിരുന്നവൻ.”
ഓർമ്മയുടെ ഇരുണ്ട മുറിയിൽ ആരോ ഒരു ജനൽ തുറന്നതുപോലെ അനുവിന് തോന്നി. സൈക്കിളിന്റെ മണിയൊച്ച. മാമ്പഴത്തിന്റെ മണം. ഒരു ബാലന്റെ ചിരി.
“അപകടത്തിന് ശേഷം നിന്റെ കുടുംബം നഗരത്തിലേക്ക് മാറി,” കിരൺ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലെന്ന് നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. നിന്നെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിക്കരുതെന്നും. പക്ഷേ മരിക്കും മുമ്പ് അദ്ദേഹം ആ കത്ത് എനിക്ക് എഴുതി.”
“പത്ത് വർഷം മുമ്പ് നീ എന്നോട് ഒരു വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു, അനു. നീ എന്നെ മറന്നാലും, ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരിക്കും എന്ന്.”
ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ
നിലാവ് പാലത്തിനുമുകളിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. അനു ഒന്നും പറയാനാകാതെ നിന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ കൈയിലെ ഫോട്ടോയിൽ തൊട്ടു. “എല്ലാം എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയില്ല, കിരൺ.”
“സാരമില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഓർമ്മകൾക്ക് തിരികെ വരാൻ സമയം വേണം. ഞാൻ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നു. കുറച്ചുകൂടി കാത്തിരിക്കാം.”
വർഷങ്ങളായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ ആ രാത്രിയിൽ തുറന്നുതുടങ്ങി. പാലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ അനു ആദ്യമായി തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരി ഫോട്ടോയിലെ പത്ത് വയസ്സുകാരിയുടേതു പോലെയായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ അനു ഡയറിയിൽ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതി: “നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ ഇനി അപരിചിതനല്ല.” പിന്നെ ജനൽ തുറന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അതേ നിലാവ്, പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ഭയമില്ല. നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ അവൾക്ക് തിരികെ നൽകിയത് അവളെത്തന്നെയായിരുന്നു.
നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ – കഥയുടെ സന്ദേശം
നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ ഓർമ്മയുടെയും കാത്തിരിപ്പിന്റെയും കഥയാണ്. നമ്മൾ മറന്നുപോയാലും നമ്മളെ മറക്കാത്ത ചിലർ ഈ ലോകത്തുണ്ടാകും. ചില ബന്ധങ്ങൾ കാലത്തിനും മറവിക്കും അപ്പുറം നിലനിൽക്കും.
പറയാതെ പോയ സത്യങ്ങൾ ഒരു ദിവസം വഴി കണ്ടെത്തി നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തും. നിലാവുള്ള രാത്രിയിലെ അപരിചിതൻ എന്ന ഈ മലയാളം കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മിസ്റ്ററി കഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: പന്ത്രണ്ടാമത്തെ മുറി, സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തിരുന്ന മനുഷ്യൻ.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
