ഒരു സസ്പെൻസ് നിറഞ്ഞ മലയാളം ഹൊറർ കഥയാണ് ആറാമത്തെ മുറി. നൂറുവർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു തറവാട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ആറാമത്തെ മുറിയുടെ രഹസ്യം തേടിയിറങ്ങുന്ന അർജുന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളാണ് ഈ കഥ പറയുന്നത്.
പൂട്ടിയ വാതിലിന് പിന്നിലെ നിശ്ശബ്ദത – Part 1
മഴ പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. തറവാടിന്റെ ഓടുകളിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും വെള്ളത്തുള്ളികൾ താളത്തിൽ താഴേക്ക് പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം കാറ്റിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചെമ്പൻകുന്ന് ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, വൻ ആൽമരങ്ങളുടെയും കാട്ടുചെടികളുടെയും നടുവിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ തറവാട് വർഷങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ നെഞ്ചിലേറ്റിയപോലെ തോന്നി. ഒരുകാലത്ത് കുട്ടികളുടെ ചിരിയും ഉത്സവങ്ങളുടെ ആഘോഷവും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ വീട് ഇന്ന് കാലത്തിന്റെ മറവിയിൽപ്പെട്ട ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമായി മാറിയിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തിയ അർജുൻ കുറച്ചുനേരം ഇറങ്ങാതെ ഇരുന്നു. ഗ്ലാസിലൂടെ തറവാടിനെ നോക്കുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഒരു അസ്വസ്ഥത പതുക്കെ ഉയർന്നുവരുന്നതായി അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു.
അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഈ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. ബാല്യത്തിൽ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ ഇവിടെ ചെലവഴിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അതിനുശേഷം ഒരിക്കലും ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ അച്ഛൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. “ആ വീട് മറന്നേക്കണം” എന്നൊരു വാചകം മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുള്ളത്. അതിന്റെ കാരണം ചോദിച്ചപ്പോൾ ഓരോ തവണയും വിഷയം മാറ്റുകയായിരുന്നു അച്ഛൻ. ഇപ്പോൾ, സ്വത്തിന്റെ രേഖകൾ ശരിയാക്കി വീട് വിൽക്കുക എന്നതായിരുന്നു അർജുന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ആ വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന നിമിഷം, ഇത് ഒരു സാധാരണ വിൽപ്പനയാകില്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
പഴക്കം ചെന്ന ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് തള്ളിയപ്പോൾ അത് ഒരു നീണ്ട ഞരക്കത്തോടെ തുറന്നു. ആ ശബ്ദം മുഴുവൻ മുറ്റത്തും പ്രതിധ്വനിച്ചു. അതിനൊപ്പം എവിടെയോ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന കാക്കകൾ കൂട്ടത്തോടെ പറന്നുയർന്നു. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ആരെയും കാണാനായില്ല. എന്നാൽ ആരോ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന തോന്നൽ മാത്രം മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.
“അർജുൻ മോനല്ലേ…?“
പിറകിൽ നിന്ന് കേട്ട ആ ശബ്ദം അവനെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. സായാഹ്നത്തിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, വെള്ള മുണ്ടും തോളിലിട്ട പഴയ തോർത്തുമായി എഴുപത് വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായമുള്ള ഒരാൾ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മുഖത്ത് ശാന്തമായൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരോടും തുറന്നുപറയാത്ത ഒരു രഹസ്യം ആ കണ്ണുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അത് ഭയമാണോ, കുറ്റബോധമാണോ, അതോ രണ്ടും ചേർന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലും വികാരമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അർജുൻ
“അതെ… ഞാൻ അർജുൻ. നിങ്ങൾ…?”
വയോധികൻ മന്ദഹസിച്ചു.
ദാമോദരൻ
“ഞാൻ ദാമോദരൻ. നിന്റെ അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലം മുതൽ ഈ വീട്ടിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്നത് ഞാനാണ്.”
അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് വലിയൊരു താക്കോൽക്കൂട്ടം പുറത്തെടുത്തു. വർഷങ്ങളുടെ തുരുമ്പ് പിടിച്ചിരുന്ന ആ താക്കോലുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിച്ചപ്പോൾ ഒരു ലോഹശബ്ദം ഉയർന്നു. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ വീടിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് എന്തോ മാറ്റം സംഭവിച്ചതുപോലെ അർജുന് തോന്നി.
ദാമോദരൻ
“ഇതാ… വീടിന്റെ എല്ലാ താക്കോലുകളും.”
അർജുൻ താക്കോൽ വാങ്ങി. കൈയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ ഭാരം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതലായിരുന്നു.
അർജുൻ
“വീട് ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി, രേഖകൾ ശരിയാക്കി… വിൽക്കാനാണ് തീരുമാനം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതുമാത്രം ദാമോദരന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. തറവാടിന്റെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടശേഷമാണ് വീണ്ടും സംസാരിച്ചത്.
ദാമോദരൻ
“വിൽക്കുന്നത് നിന്റെ തീരുമാനമാണ്. പക്ഷേ… അതിന് മുമ്പ് ഈ വീടിനെ ഒരിക്കൽ മുഴുവൻ കണ്ടറിയണം. ചില വീടുകൾ ഇഷ്ടികയും മരവും കൊണ്ടല്ല നിലനിൽക്കുന്നത്… ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടാണ്.”
അർജുൻ മറുപടി പറയാതെ തലകുലുക്കി.
ദാമോദരൻ കുറച്ചുദൂരം നടന്ന് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനിന്നു. ഈ പ്രാവശ്യം മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ദാമോദരൻ
“ഒരു കാര്യം മാത്രം… രാത്രി ആയാൽ പിന്നിലെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് പോകരുത്.”
അർജുൻ
“എന്താ… അവിടെ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
ദാമോദരൻ നേരിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ദാമോദരൻ
“എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഒരേ ദിവസം ഉത്തരം കിട്ടേണ്ടതില്ല.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ പതുക്കെ നടന്നു മറഞ്ഞു.
ആറാമത്തെ മുറി- തുറന്ന മരവാതിലിന് പിന്നിൽ
അർജുൻ തറവാടിന്റെ വലിയ മരവാതിൽ തുറന്നു. വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത വാതിലിന്റെ ഞരക്കം വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി. പൊടിയുടെ മണം വായുവിലാകെ പടർന്നു. ജനലുകളുടെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ മാത്രം വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടോർച്ച് തെളിച്ച് അവൻ ഓരോ മുറിയും പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പഴയ കട്ടിലുകൾ, പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ അലമാരകൾ, ചുമരിൽ നിറം മങ്ങിയ കുടുംബചിത്രങ്ങൾ, പൊടിപിടിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ… ഓരോ മുറിക്കും കാലത്തിന്റെ സ്പർശം വ്യക്തമായിരുന്നു.
വീടിന്റെ മുഴുവൻ ഭാഗവും പരിശോധിച്ചശേഷം അർജുൻ ഫോൺ എടുത്ത് വീടിന്റെ ഒരു വീഡിയോ പകർത്താൻ തുടങ്ങി. മനസ്സിൽ ഒരു കണക്ക് കൂട്ടി.
അർജുൻ
“അഞ്ച് മുറികൾ… രേഖകളിൽ പറഞ്ഞതും ഇതുതന്നെ.”
അപ്പോൾ, വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദത കീറിയിറങ്ങിയപോലെ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു.
“അല്ല… അഞ്ച് മുറികളല്ല.“
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വാതിലിനരികിൽ ഒരു യുവതി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞ മുടി തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്നു. കൈയിൽ പഴക്കം ചെന്ന കുറച്ച് ഫയലുകൾ. മുഖത്ത് ഭയമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു ഉറച്ച ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ
“ആരാണ് നിങ്ങൾ?”
യുവതി
“ഞാൻ നന്ദന. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ലൈബ്രറിയിലാണ് ജോലി. പഴയ രേഖകളും ചരിത്രവും ശേഖരിക്കുന്നതാണ് എന്റെ ഇഷ്ടം.”
അവൾ കൈയിലെ ഫയലിൽ നിന്ന് മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഒരു പഴയ പേപ്പർ പുറത്തെടുത്തു. സൂക്ഷിച്ചുതുറന്ന് അർജുന്റെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി.
“ഇത് ഈ തറവാടിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭൂപടമാണ്.”
അർജുൻ അതിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ഓരോ മുറിയും വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഒന്നാമത്തേത്… രണ്ടാമത്തേത്… മൂന്നാമത്തേത്… നാലാമത്തേത്… അഞ്ചാമത്തേത്…
അതിനുശേഷം, വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന മറ്റൊരു ചെറിയ മുറി.
അതിന്റെ മുകളിൽ മഷി മങ്ങിപ്പോയ അക്ഷരങ്ങളിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു.
മുറി നമ്പർ – 6
അർജുൻ വീണ്ടും വീടിനകത്തേക്ക് നോക്കി.
വീണ്ടും ഭൂപടത്തിലേക്ക്.
വീണ്ടും വീടിനകത്തേക്ക്.
അഞ്ച് മുറികൾ മാത്രമുള്ള വീട്ടിൽ… ആ ആറാമത്തെ മുറി എവിടെ?
അപ്പോഴായിരുന്നു തറവാടിന്റെ അകത്തെ ചുമരുകളിൽ എവിടെയോ നിന്ന് വളരെ മന്ദമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
ടക്… ടക്… ടക്…
ആരോ മരച്ചുമരിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് പതുക്കെ മുട്ടുന്നതുപോലെ.
അർജുനും നന്ദനയും ഒരുമിച്ച് ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വീടിനുള്ളിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നു.
എങ്കിൽ…
ആ ചുമരിന്റെ മറുവശത്ത് ആരായിരുന്നു?
ആറാമത്തെ മുറി- ചുമരിന് അപ്പുറത്ത്…
ആ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
ടക്… ടക്… ടക്…
പഴയ മരച്ചുമരിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് ആരോ ക്ഷമയോടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. വീടിനകത്തെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആ ചെറിയ ശബ്ദം പോലും അസ്വാഭാവികമായി മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അർജുൻ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ചുമരിലേക്ക് തിരിച്ചു. വർഷങ്ങളുടെ പൊടിയും ചിതലും പറ്റിയ മരപ്പാളികൾക്ക് പുറമെ മറ്റൊന്നും കാണാനായില്ല. എന്നാൽ ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം മുതൽ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പതുക്കെ പടരുകയായിരുന്നു. എന്തോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന തോന്നൽ ഓരോ നിമിഷവും ശക്തമായി.
നന്ദന പതുക്കെ ചുമരിനരികിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ മരപ്പാളികളിലൂടെ സാവധാനം സഞ്ചരിച്ചു. ഓരോ ഭാഗത്തും കൈ അമർത്തി നോക്കി. ചിലയിടങ്ങളിൽ മരം ഉറച്ചിരുന്നു. ചിലയിടങ്ങളിൽ ചിതൽ തിന്ന് പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ മുറിയുടെ വടക്കേയറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചുമരിൽ ഒന്ന് മുട്ടി.
ടക്…
വീണ്ടും മുട്ടി.
ടക്… ടക്…
ശബ്ദം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ചുമരിന്റെ മറുവശത്ത് ശൂന്യമായ ഒരു ഇടമുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ശബ്ദം.
നന്ദന
“ഇവിടെ എന്തോ ഉണ്ട്…”
അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. അയാളും അതേ സ്ഥലത്ത് വിരലുകൾ കൊണ്ട് മുട്ടിനോക്കി. ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവ് വീണു. പഴയ വീടുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ച അലമാരകളെക്കുറിച്ചും രഹസ്യ അറകളെക്കുറിച്ചും കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സ്വന്തം വീട്ടിൽ അങ്ങനെ ഒന്നുണ്ടാകുമെന്ന് ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. ഭൂപടത്തിൽ കണ്ട ആറാമത്തെ മുറിയുടെ ചിത്രം അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
അവർ ഇരുവരും ചുമരിലെ പൊടി കൈകൊണ്ട് തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. പൊടിയുടെ കനം കാരണം ശ്വാസംമുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. വർഷങ്ങളായി ആരും തൊടാത്ത മരം പതുക്കെ യഥാർത്ഥ നിറം കാണിച്ചുതുടങ്ങി. കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം നന്ദനയുടെ കൈ ഒരു ചെറിയ മരക്കഷണത്തിൽ തട്ടി. അത് സാധാരണ അലങ്കാരപ്പണിയാണെന്ന് ആദ്യം തോന്നിയെങ്കിലും, പൊടി മുഴുവൻ തുടച്ചുമാറ്റിയപ്പോൾ അതൊരു ചെറിയ കൈപ്പിടിയാണെന്ന് വ്യക്തമായി.
നന്ദന
“ഇത് നോക്കൂ…”
അർജുൻ ടോർച്ച് അടുത്തേക്ക് പിടിച്ചു. ചുമരിന്റെ നിറത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ ആ കൈപ്പിടി പുറത്തുനിന്ന് ഒരിക്കലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാത്ത രീതിയിലായിരുന്നു. ആരോ മനഃപൂർവം മറച്ചുവെച്ചതാണെന്ന് വ്യക്തം.
അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
പിന്നീട് പതുക്കെ ആ കൈപ്പിടിയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു.
ആദ്യമൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
ഒരിക്കൽ കൂടി ശക്തിയായി വലിച്ചതോടെ, വർഷങ്ങളായി ഇളകാത്ത മരത്തിന്റെ കരച്ചിൽപോലൊരു ശബ്ദം ഉയർന്നു. ചുമരിന്റെ ഒരു ഭാഗം പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പൊടിപടലങ്ങൾ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി.
അവരുടെ മുന്നിൽ ഇടുങ്ങിയ ഒരു രഹസ്യ ഇടനാഴി തുറന്നു.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് കടന്നെങ്കിലും, ഏതാനും അടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അത് കനത്ത ഇരുട്ടിൽ വിഴുങ്ങിപ്പോയി. താഴെ കൽപ്പടികൾ. ചുമരുകളിൽ ചിലന്തിവലകൾ. മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
അർജുൻ
“ഇത്… വീട്ടിന്റെ ഭൂപടത്തിൽ കണ്ട ഭാഗമായിരിക്കണം.”
നന്ദന മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിന്നു. എന്തോ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വളരെ പതുക്കെ സംസാരിച്ചു.
നന്ദന
“കേൾക്കുന്നുണ്ടോ…?”
അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ആദ്യമൊന്നും കേട്ടില്ല.
പിന്നീട്…
വളരെ ദൂരെയെവിടെയോ നിന്ന് ആരോ പതുക്കെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നതുപോലൊരു ശബ്ദം.
ഒരു നിമിഷം അത് കാറ്റിന്റെ ശബ്ദമാണെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ അതൊരു മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസമായിരുന്നു.
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി.
ഈ ഇടനാഴിയിലേക്ക് വർഷങ്ങളായി ആരും കടന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ…
അകത്ത് ശ്വാസമെടുക്കുന്നത് ആരാണ്?
ആറാമത്തെ മുറി – ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് കേട്ട ഭയാനക ശ്വാസം
അർജുൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ആദ്യ പടിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. പൊടി നിറഞ്ഞ കൽപ്പടിയിൽ അവന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു. അതിന്റെ പിന്നാലെ നന്ദനയും പതുക്കെ ഇറങ്ങി. ഓരോ ചുവടും താഴേക്ക് പോകുന്തോറും തണുപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന മഴയുടെ തണുപ്പല്ല അത്. എല്ലുകളിലേക്ക് വരെ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന അസ്വാഭാവികമായ ഒരു തണുപ്പ്.
പത്ത് പടികൾ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഇടനാഴി അവസാനിച്ചു.
അവരുടെ മുന്നിൽ പഴയ തേക്കുമരത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ഒരു വാതിൽ.
മറ്റെല്ലാ വാതിലുകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അത്.
വാതിലിന്റെ നടുവിൽ കൊത്തിവച്ചിരുന്ന ഒരു ചിഹ്നം അർജുന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
ഒരു വൃത്തം.
അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ആറ് ചെറിയ രേഖകൾ.
ഭൂപടത്തിൽ കണ്ട ആറാമത്തെ മുറിയുടെ അടയാളം തന്നെയായിരുന്നു അത്.
വാതിലിന്റെ താഴെ പൊടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ പൊടിയിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഇല്ലായിരുന്നു.
ചില നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് ആരോ നടന്നുപോയതുപോലെ വ്യക്തമായ കാൽപ്പാടുകൾ.
അവ വാതിലിന് അകത്തേക്ക് പോയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
തിരിച്ചുവന്ന കാൽപ്പാടുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അർജുന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.
അവൻ പതുക്കെ നന്ദനയെ നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്തെ നിറം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നു.
അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
നന്ദന
“അർജുൻ…”
“ആ കാൽപ്പാടുകൾ… ഇന്നലെയോ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയോ ഉണ്ടായതല്ല.”
“ഇത്… ഇപ്പോൾ ഉണ്ടായതാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചതും, അകത്തുനിന്ന് വാതിലിന്റെ മറുവശത്ത് ആരോ നഖം കൊണ്ട് മരം മാന്തുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ക്രീ… ക്രീ… ക്രീ…
അതിനൊപ്പം വളരെ വ്യക്തമായി ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ശബ്ദം.
“വാതിൽ… തുറക്കരുത്…”
ശബ്ദം അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ…
വാതിലിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് ആരോ ശക്തിയായി ഒറ്റത്തവണ അടിച്ചു.
ധം…!
വാതിൽ മുഴുവൻ കുലുങ്ങി.
അർജുന്റെയും നന്ദനയുടെയും കൈയിലെ ടോർച്ചുകൾ ഒരേസമയം വിറച്ചു.
വാതിലിന് അപ്പുറത്തുള്ള പേര്
വാതിൽ കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ വിറച്ചപ്പോൾ, ഇടുങ്ങിയ ആ രഹസ്യ ഇടനാഴി മുഴുവൻ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ചുമരുകളിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങളുടെ പൊടി താഴേക്ക് പൊഴിഞ്ഞു. അർജുൻ അറിയാതെ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ട് വച്ചു. ടോർച്ച് പിടിച്ചിരുന്ന കൈ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു. നെഞ്ചിടിപ്പ് അസാധാരണമായി ഉയർന്നത് അവന് വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. മനുഷ്യന്റെ ധൈര്യത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. മുന്നോട്ട് പോകണോ, തിരിഞ്ഞോടണോ എന്ന് മനസ്സ് തന്നെ രണ്ടായി പിളരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. അർജുൻ ഇപ്പോൾ അത്തരമൊരു നിമിഷത്തിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു.
നന്ദന വാതിലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നെങ്കിലും, ആ ഭയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു സംശയം കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിൽ കണ്ടിരുന്ന പഴയ രേഖകളും, ഗ്രാമത്തിലെ പ്രായമായ ആളുകൾ പറയാൻ മടിച്ച കഥകളും അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒന്നൊന്നായി കടന്നുപോയി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഈ തറവാടിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മവന്നു.
“ഈ വീട്ടിൽ മരിച്ചവർ എല്ലാവരും ശ്മശാനത്തിലേക്ക് പോയിട്ടില്ല… ഒരാൾ ഇന്നും വീട്ടിൽ തന്നെ ബാക്കിയുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ അന്ന് ഒരു അന്ധവിശ്വാസം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
ആ ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അതിന് വേറൊരു അർത്ഥമുണ്ടാകാമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
വാതിലിന് അകത്തുനിന്ന് വീണ്ടും ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ഈ പ്രാവശ്യം അത് അടിയല്ലായിരുന്നു.
ആരോ വളരെ പതുക്കെ വാതിലിന്റെ മറുവശത്ത് കൈവിരലുകൾ ഓടിക്കുന്നതുപോലെ.
മരത്തിന്റെ മേൽ നഖം ഉരയുന്ന ശബ്ദം ഇടനാഴിയിലാകെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി.
അർജുൻ
“ഇതിന്റെ അകത്ത് ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ… പുറത്തുവരാൻ പറയാം.”
നന്ദന ഉടനെ അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
നന്ദന
“വേണ്ട… ആദ്യം ഇത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.”
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
അർജുൻ
“നീ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ… ഇവിടെ ശരിക്കും ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെന്ന്?”
നന്ദന മറുപടി പറയാതെ വാതിലിന്റെ താഴെ കിടന്നിരുന്ന പൊടിയിലേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
ആ കാൽപ്പാടുകൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
വാതിലിലേക്ക് പോയ പാടുകൾ.
പക്ഷേ തിരികെ വന്നതിന്റെ ഒരു അടയാളം പോലും ഇല്ല.
അവൾ പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി പൊടിയിൽ വിരലോടിച്ചു.
പൊടി നനഞ്ഞിരുന്നു.
അൽപസമയം മുമ്പ് മാത്രമാണ് ആരോ അതിലൂടെ നടന്നുപോയതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
നന്ദന
“ഇത് പഴയ കാൽപ്പാടല്ല.”
“ഇപ്പോൾ… ഈ രാത്രിയിൽ ആരോ അകത്തേക്ക് പോയതാണ്.”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം വാതിലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് പതുക്കെ കൈ നീട്ടി.
വാതിലിന്റെ പഴക്കം ചെന്ന ഇരുമ്പ് കൈപ്പിടിയിൽ വിരലുകൾ സ്പർശിച്ച നിമിഷം, ശരീരമാകെ മഞ്ഞുപോലൊരു തണുപ്പ് പടർന്നു. ഇരുമ്പല്ല, മഞ്ഞുകട്ടയിലാണ് കൈവെച്ചതെന്ന തോന്നൽ.
അവൻ ശക്തിയായി വലിച്ചു.
വാതിൽ ഇളകിയില്ല.
വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.
ഇപ്പോഴും അതേ അവസ്ഥ.
അപ്പോഴാണ് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വാതിലിന്റെ വലതുവശത്തേക്ക് പതിഞ്ഞത്.
അവിടെ ചെറിയൊരു മരപ്പലക തൂക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളുടെ പൊടിയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ മിക്കവാറും മാഞ്ഞിരുന്നു.
അർജുൻ കൈകൊണ്ട് പൊടി തുടച്ചു.
അക്ഷരങ്ങൾ പതിയെ തെളിഞ്ഞുവന്നു.
“ദേവകി”
അവൻ ആ പേര് പതുക്കെ വായിച്ചു.
അർജുൻ
“ദേവകി…?”
നന്ദന ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി.
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തെ നിറം മാഞ്ഞുപോയി.
അർജുൻ
“ആരാണത്?”
നന്ദന ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
നന്ദന
“ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരിക്കൽ എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പേരാണ് അത്.”
അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ശബ്ദം സ്വയം പതിഞ്ഞു.
“അമ്പത് വർഷം മുമ്പ് ഈ വീട്ടിൽ ദേവകി എന്നൊരു പെൺകുട്ടി ജീവിച്ചിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ അവളെ കാണാതായി. പോലീസ് അന്വേഷിച്ചു. ബന്ധുക്കൾ അന്വേഷിച്ചു. കിണറുകളും കാടുകളും മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“പക്ഷേ… അവളെ ഒരിക്കലും കണ്ടെത്തിയില്ല.”
അർജുൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ
“അപ്പോൾ ഈ പേര് ഇവിടെ എന്തിന്?”
നന്ദന മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ്, ഇടനാഴിയുടെ മുകളിലേക്കുള്ള പടികളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ആരോ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു.
തപ്…
തപ്…
തപ്…
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ടോർച്ച് ആ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ചു.
വെളിച്ചം പടികൾ മുഴുവൻ തെളിച്ചു.
പക്ഷേ…
ആരും ഇല്ല.
ശബ്ദം മാത്രം അടുത്തേക്ക് വരുന്നു.
ഓരോ ചുവടും വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
പടികളിൽ കാൽപ്പാടുകൾ ഒന്നും കാണുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും…
ആരോ ഇറങ്ങിവരികയാണ്.
അർജുന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
ശബ്ദം അവസാന പടിയിലെത്തി.
പിന്നെ…
പെട്ടെന്ന് എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി.
ഒരു നിമിഷം.
രണ്ട് നിമിഷം.
ആരോ അവരുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ വായുവിന് പോലും ഭാരം തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് അർജുന്റെ കൈയിലിരുന്ന ടോർച്ച് സ്വയം ഓഫ് ആയത്.
ഇടനാഴി മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായി.
ആ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം വളരെ മന്ദമായി കേട്ടു.
“അർജുൻ…”
അവന്റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.
കാരണം…
ആ ശബ്ദം അവന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചുപോയ സ്വന്തം അമ്മയുടെ.
ചുമരുകളിൽ അടക്കം ചെയ്ത സത്യം
ഇടനാഴി മുഴുവൻ കനത്ത ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വരെ അവരുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം പോലും വിഴുങ്ങിയ ആ ഇരുട്ടിന് ജീവനുണ്ടെന്ന തോന്നലായിരുന്നു. അർജുൻ അറിയാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചുനിന്നു. തൊണ്ട വരണ്ടുപോയിരുന്നു. സ്വന്തം പേരെടുത്ത് വിളിച്ച ആ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും ചെവികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് തന്റെ കൺമുന്നിൽ മരിച്ച അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇത്രയും വ്യക്തമായി വീണ്ടും കേൾക്കുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. അത് ഓർമ്മയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ മനസ്സ് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ വിളിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ജീവൻ അവനെ ഭയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.
“അർജുൻ…”
ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
ഇത്തവണ അത് വാതിലിന്റെ അകത്തുനിന്നല്ല. ഇടനാഴിയുടെ മറുവശത്ത്, തൊട്ടടുത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നതുപോലെ. അർജുൻ മൊബൈൽ എടുത്ത് ടോർച്ച് ഓൺ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നതിനാൽ സ്ക്രീനിൽ ശരിയായി അമർത്താൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ആദ്യം നോക്കിയത് നന്ദനയുടെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു.
അവൾ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അർജുനെ നോക്കിയിരുന്നില്ല.
അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിലേക്ക് ഉറച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു.
മുഖത്തെ രക്തനിറം മുഴുവൻ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തുവരുന്നില്ല.
അർജുൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
ഇടനാഴി ശൂന്യമായിരുന്നു.
നനഞ്ഞ കൽച്ചുമരും ചിലന്തിവലകളും പഴയ മരവാതിലും മാത്രം.
മറ്റാരുമില്ല.
അർജുൻ
“നീ… എന്താണ് കണ്ടത്?”
നന്ദന മറുപടി പറയാൻ കുറച്ചുസമയം എടുത്തു. ആഴത്തിൽ ശ്വാസംവലിച്ച ശേഷം അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
നന്ദന
“നിന്റെ പിന്നിൽ… ഒരു സ്ത്രീ നിന്നിരുന്നു.”
അർജുൻ നിശ്ചലനായി.
നന്ദന
“വെള്ള സാരിയായിരുന്നു. മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ… അവൾ നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ടോർച്ച് തെളിഞ്ഞ നിമിഷം അവൾ അപ്രത്യക്ഷമായി.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടിയിരുന്നു. ഇതുവരെ കേട്ടതെല്ലാം മനസ്സിന്റെ തോന്നലാകാമെന്ന് അവൻ സ്വയം വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ നന്ദനയും അതേ അസ്വാഭാവികത അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് വെറും ഭ്രമമല്ല.
അവൻ വീണ്ടും വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
ഈ പ്രാവശ്യം ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വാതിലിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ചുമരുകളിൽ സൂക്ഷിച്ചോടിച്ചു. പൊടിയും ചിതലും പറ്റിയിരുന്ന കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ചില ഭാഗങ്ങൾ മാത്രം വ്യത്യസ്തമായി തോന്നി. ആരോ പിന്നീട് സിമന്റ് പൂശിയതുപോലെ നിറത്തിൽ ചെറിയ വ്യത്യാസം.
അവൻ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ ഭാഗം തട്ടിനോക്കി.
ടക്…
അടുത്ത ഭാഗം.
ടക്…
പിന്നീട് അല്പം വലതുവശത്തേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ…
ടക്… ടക്…
വീണ്ടും പൊള്ളയായ ശബ്ദം.
അർജുൻ നന്ദനയെ നോക്കി.
അർജുൻ
“ഈ ചുമരിന്റെ പിന്നിലും എന്തോ ഉണ്ട്.”
രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് പൊടിപിടിച്ച പഴയ മരമേശ വലിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. അതിന്റെ ഒരു കാൽ ഒടിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ ഓരോ നീക്കത്തിലും വലിയ ശബ്ദമുണ്ടായി. ഒടുവിൽ മേശ ചുമരിനോട് ചേർത്തുവെച്ച് അർജുൻ മുകളിലേക്ക് കയറി. കൈകൊണ്ട് സിമന്റ് പതുക്കെ ഇളക്കിയപ്പോൾ അത് എളുപ്പത്തിൽ പൊഴിഞ്ഞുവീണു.
ആ ഭാഗം ഒരിക്കലും നൂറുവർഷം പഴക്കമുള്ളതല്ലായിരുന്നു.
ആരെങ്കിലും പിന്നീട് അടച്ചുപൂട്ടിയ ചുമരായിരുന്നു അത്.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് പെട്ടി തെളിഞ്ഞു.
അത് ചുമരിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച നിലയിലായിരുന്നു.
പഴക്കം കാരണം പൂട്ടിന്റെ ഭാഗം തുരുമ്പ് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അധികം ബലം പ്രയോഗിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. അർജുൻ അതു തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ഒരു തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ചെറിയ ഡയറിയും, കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന പഴയൊരു ഫോട്ടോയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ആദ്യം ഫോട്ടോ എടുത്തു.
പൊടി തുടച്ചുമാറ്റിയ നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ അമ്പരന്നു.
ഫോട്ടോയിൽ ആ തറവാടിന്റെ മുൻവശത്ത് ഒരു വലിയ കുടുംബം നിൽക്കുന്നു.
മുന്നിലായി ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി.
അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു യുവതി.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു പേര്.
“ദേവകി – 1976”
പക്ഷേ…
അർജുന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.
ആ ഫോട്ടോയിലെ ആളുകൾക്കിടയിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു യുവാവിന്റെ മുഖം.
അത് തന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖമായിരുന്നു.
അർജുൻ ഫോട്ടോ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ പിടിച്ചുനിന്നു.
അർജുൻ
“ഇത്… അസാധ്യമാണ്.”
“എന്റെ അച്ഛൻ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരിക്കലും ജീവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്.”
നന്ദന മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ ഡയറി തുറക്കുകയായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് പേജുകൾ നശിച്ചിരുന്നു.
പിന്നീട് വ്യക്തമായി വായിക്കാനാകുന്ന ഒരു പേജ്.
മുകളിൽ തീയതി.
12 ജൂലൈ 1976
താഴെ മനോഹരമായ കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു.
“ഇന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, ആറാമത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽ ഇനി ഒരിക്കലും തുറക്കരുതെന്ന്. ആ മുറിക്കുള്ളിൽ അടച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനെയല്ല… ഒരു സത്യത്തെയാണ്. അത് പുറത്തുവന്നാൽ ഈ കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം അവസാനിക്കും…”
അർജുൻ അടുത്ത വരി വായിക്കാൻ പോകുമ്പോഴേക്കും…
ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ നിന്ന് മടക്കിവെച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു പേപ്പർ താഴേക്ക് വീണു.
അതിൽ ഒരേയൊരു വാചകം മാത്രം.
വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ.
“അർജുൻ ഇവിടെ വരുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു.”
അവന്റെ കൈകൾ തണുത്തുപോയി.
അവൻ പതുക്കെ ആ പേപ്പറിന്റെ താഴേക്ക് നോക്കി.
അവസാനത്തിൽ ഒരു തീയതി.
17 ജൂലൈ 2026
അത്…
ഇന്നത്തെ തീയതിയായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ…
17 ജൂലൈ 2026.
ആ തീയതി കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു. കൈയിലിരുന്ന പേപ്പർ പതുക്കെ താഴേക്ക് വഴുതി. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു കനത്ത ഭാരം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അമ്പത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു ഡയറിയിൽ ഇന്നത്തെ തീയതി എങ്ങനെ എഴുതപ്പെടും? അതും… തന്റെ പേര് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തി. യുക്തി തേടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഓരോ ഉത്തരവും പുതിയ ചോദ്യങ്ങളായി മാറുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ
“ഇത് ആരോ ഇപ്പോൾ എഴുതിയതാകണം.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പിനേക്കാൾ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു.
നന്ദന വീണ്ടും ആ കടലാസ് എടുത്തു. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പേപ്പറിന്റെ നിറവും മഷിയുടെ മങ്ങലും കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
നന്ദന
“അല്ല… ഇത് ഇപ്പോൾ എഴുതിയതല്ല.”
“ബാക്കി ഡയറിയുടെ അതേ കാലഘട്ടത്തിലെ പേപ്പറാണ്.”
അർജുൻ ഒന്നും പറയാനായില്ല.
ഇരുവരുടെയും നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചത് വീണ്ടും ആ വാതിലായിരുന്നു.
ടക്…
ഒരിക്കൽ.
ടക്… ടക്…
വീണ്ടും.
ഇത്തവണ അത് മുട്ടുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നില്ല.
അകത്തുനിന്ന് ആരോ വളരെ പതുക്കെ കൈപ്പിടി തിരിക്കുന്ന ശബ്ദം.
ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരേസമയം വാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ആരും തൊടാതിരുന്നിട്ടും പഴക്കം ചെന്ന ഇരുമ്പ് കൈപ്പിടി പതിയെ താഴേക്ക് നീങ്ങി.
ക്രീക്ക്…
വാതിൽ സ്വയം തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. ആ കാറ്റിൽ പഴകിയ മരത്തിന്റെ മണമോ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവെച്ച ഒരു മുറിയുടെ ശ്വാസം പോലെ ഭാരമുള്ള വായുവായിരുന്നു അത്.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് പതിഞ്ഞു.
മുറി ശൂന്യമായിരുന്നു.
ഒരു പഴയ മരക്കസേര.
അതിന് മുന്നിൽ ചെറിയൊരു മേശ.
ചുമരിൽ ഒരു വലിയ കണ്ണാടി.
അത്രമാത്രം.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് വരെ ജീവനുള്ള എന്തോ അകത്തുണ്ടെന്ന് തോന്നിച്ച മുറി, ഇപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി കിടന്നു.
അർജുൻ ആദ്യം അകത്തേക്ക് കയറി.
നന്ദന പിന്നിൽ തന്നെ നിന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ കയറിയ നിമിഷം തന്നെ അർജുന് ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭവം ഉണ്ടായി. പുറത്തുനിന്ന് കേട്ടിരുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം പൂർണമായി ഇല്ലാതായി. സ്വന്തം ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാനായില്ല. ലോകത്തിൽ അവൻ മാത്രം ബാക്കിയുള്ളതുപോലൊരു നിശ്ശബ്ദത.
ചുമരിലെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ സ്വാഭാവികമായി അതിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ശരീരം മരവിച്ചു.
കണ്ണാടിയിൽ…
അവന്റെ പ്രതിബിംബം ഇല്ലായിരുന്നു.
മുറി കാണാം.
പിന്നിലെ വാതിൽ കാണാം.
പഴയ കസേര കാണാം.
പക്ഷേ…
അർജുൻ മാത്രം ഇല്ല.
അവൻ ഞെട്ടി പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
നന്ദന വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
ഇത്തവണ നന്ദനയുടെ പ്രതിബിംബം വ്യക്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ പിന്നിൽ…
മറ്റൊരാളും.
വെള്ള സാരിയണിഞ്ഞ ഒരു യുവതി.
നീണ്ട മുടി.
മുഖത്ത് വിഷാദം.
അവൾ നന്ദനയുടെ പിന്നിലല്ല നിന്നിരുന്നത്.
അർജുന്റെ തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു.
അർജുൻ
“നന്ദന…”
ശബ്ദം പുറത്ത് വന്നില്ല.
തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കുടുങ്ങിയതുപോലെ.
നന്ദന അർജുന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
നന്ദന
“എന്താണ്?”
അർജുൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈയോടെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
നന്ദന പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കണ്ണാടിയിൽ…
ഇപ്പോൾ അർജുന്റെ പ്രതിബിംബവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ വെള്ള സാരിയണിഞ്ഞ യുവതി ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൾ വീണ്ടും അർജുനെ നോക്കി.
നന്ദന
“എന്താണ് കണ്ടത്?”
അർജുൻ മറുപടി പറയാതെ കണ്ണാടി സ്പർശിച്ചു.
തണുത്ത ഗ്ലാസ്.
എന്നാൽ വിരലുകൾ സ്പർശിച്ച നിമിഷം കണ്ണാടിയുടെ നടുവിൽ ചെറുതായി ഒരു വിള്ളൽ രൂപപ്പെട്ടു.
ആ വിള്ളൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം ചിലന്തിവല പോലെ മുഴുവൻ കണ്ണാടിയിലേക്കും പടർന്നു.
ടക്!
കണ്ണാടി നൂറുകണക്കിന് കഷണങ്ങളായി തകർന്നു.
കണ്ണാടിയുടെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു അറ പുറത്തുവന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കവർ.
പുറത്ത് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു.
“അർജുന് മാത്രം തുറക്കുക.”
അവൻ പതുക്കെ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു കത്ത്.
അവസാനത്തിൽ ഒപ്പിട്ട പേര് കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ — രാഘവൻ.”
അവൻ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അർജുൻ…
നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.
ഈ വീട്ടിൽ ഭൂതമില്ല. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും വർഷങ്ങളായി ‘ഭൂതം’ എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനെയായിരുന്നു.
ദേവകിയെ ആരും കൊന്നതല്ല. അവൾ തന്നെയാണ് ഈ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം മറച്ചുവെക്കാൻ സ്വന്തം ജീവിതം ത്യജിച്ചത്.
ആറാമത്തെ മുറി ഒരിക്കലും പ്രേതങ്ങളുടെ മുറിയായിരുന്നില്ല… നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ കുറ്റബോധം പൂട്ടിയിട്ട മുറിയായിരുന്നു അത്.
ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നിന്നോട് പറയാൻ ധൈര്യമുണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കത്ത്.
ഈ മുറി തുറക്കുന്ന നിമിഷം, ഞങ്ങളുടെ പാപത്തിന് അറുതി വരും.”
അർജുൻ പതുക്കെ കത്ത് മടക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഇത്രയും വർഷം ഭയന്ന് ജീവിച്ച കുടുംബം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ആത്മാവിൽ നിന്നല്ല…
സ്വന്തം തെറ്റിൽ നിന്നാണ് ഓടിയിരുന്നതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അപ്പോൾ…
മുറിക്കുള്ളിലൂടെ ഒരു മൃദുകാറ്റ് വീശി.
ചുമരിന്റെ മൂലയിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ നിലത്തേക്ക് വീണു.
അത് എടുത്തുനോക്കിയ അർജുൻ മന്ദഹസിച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ…
ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ദേവകി.
ആ ഫോട്ടോയുടെ താഴെ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ വരി തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
“നന്ദി…”
അതോടെ മുറിക്കുള്ളിലെ അസ്വാഭാവികമായ തണുപ്പ് പതുക്കെ ഇല്ലാതായി.
വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിക്കിടന്ന ആറാമത്തെ മുറി…
ഒടുവിൽ ഒരു രഹസ്യമുറിയല്ല,
മോചനം ലഭിച്ച ഒരു ഓർമ്മയായി മാറി.
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
അർധരാത്രിയിൽ പുറപ്പെടുന്ന അവസാന ട്രെയിനിൽ ഒരു ദുരൂഹ സംഭവം നടക്കുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഒരു പുതിയ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ മിസ്റ്ററി നോവൽ വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
ഹൊറർ സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ Britannica-യിലെ Gothic Novel ലേഖനം വായിക്കാം.
