ആറാമത്തെ നിഴൽ
കണ്ണാടിയിലെ ആറാമത്തെ പ്രതിബിംബം
അർധരാത്രി 2:13 Part 2 ആരംഭിക്കുന്നത് ആ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് അഞ്ചുപേരുടെ മാത്രം പ്രതിബിംബം കാണിച്ചിരുന്ന പഴയ കണ്ണാടി ഇപ്പോൾ ആറാമത്തെ നിഴലും കാണിച്ചിരുന്നു. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ ചെറിയ പെൺകുട്ടി അവരുടെ പിന്നിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നുകൊണ്ട് പതുക്കെ പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിൽ ധൈര്യം സമാഹരിച്ച് ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
മുറിയിൽ ആരുമില്ല.
വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ…
ആ പെൺകുട്ടി ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
പകരം…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ദ്രാവകം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
മീര ഭയന്ന് ആദിലിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് പോകാം.”
അവൾ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ വാതിൽ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും തുറന്നില്ല.
മുറി അവരെ ഉള്ളിലടച്ചതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ൽ ആര്യ ശ്രദ്ധിച്ച വിചിത്രമായ മാറ്റം
അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…
മുറിക്കുള്ളിലെ തണുപ്പ് പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായി.
അതിന് പകരം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഒരു ചൂട് പരന്നു.
ആര്യ പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തേക്ക് നോക്കി.
പഴയ മരത്തറയിൽ പൊടി നിറഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ പൊടിക്കിടയിൽ…
ചെറിയ നനഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു.
ഒരു കുട്ടിയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ.
അവ വാതിലിൽ നിന്നല്ല വന്നത്.
ഭിത്തിയിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്.
അഞ്ചുപേരും ശ്വാസം പിടിച്ചുകൊണ്ട് ആ കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്നു.
അവ മുറിയുടെ നടുവിലൂടെ നടന്ന്…
പഴയ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലെത്തി അവസാനിച്ചു.
അവിടെ നിന്ന്…
കാൽപ്പാടുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി.
ആര്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇവൾ നടന്നതല്ല…”
“ഇവൾ…”
“…കണ്ണാടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നതാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദത വീണ്ടും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തിൽ കനത്തു.
1948-ലെ ഡയറി
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ന്റെ ദുരൂഹത കൂടുതൽ ആഴത്തിലായത് റോഷൻ ഒരു പഴയ അലമാര തുറന്നപ്പോഴായിരുന്നു.
പൊടിപിടിച്ച പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ കറുത്ത തോൽകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ഒരു ഡയറി.
മുൻവശത്ത് സ്വർണ്ണ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
1948
ആദിൽ അത് പതുക്കെ തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രം.
അതേ ചിത്രം…
ഭിത്തിയിൽ കണ്ടത്.
താഴെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.
“ഇത് വായിക്കുന്നവർ ഉടൻ ഈ വീട് വിട്ടുപോകുക.”
അടുത്ത പേജ് തുറന്നപ്പോൾ കൈയെഴുത്ത് വിറച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.
“ഇന്ന് വീണ്ടും രാത്രി 2:13 ആയി…”
“അവൾ വീണ്ടും വന്നു.”
“ഇത്തവണ എന്റെ മകളുടെ പേരാണ് ആദ്യം വിളിച്ചത്.”
മീരയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
അവൾ അടുത്ത പേജിലേക്ക് മറിച്ചു.
അവിടെ…
ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് ഒരു വാചകം മാത്രം.
“അവൾ നിങ്ങളുടെ പേര് അറിഞ്ഞാൽ…”
“നിങ്ങളുടെ മുഖവും ഓർമ്മയും അവൾ സ്വന്തമാക്കും.”
നിഹാൽ പതുക്കെ ക്യാമറ താഴ്ത്തി.
ഇതുവരെ ഇതെല്ലാം ഒരു ഹൊറർ അനുഭവമാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന അവന്റെ മനസ്സിൽ…
ആദ്യമായി യഥാർത്ഥ ഭയം ജനിച്ചു.
വീടിനുള്ളിൽ ജീവനുള്ള നിശ്ശബ്ദത
അവർ വീണ്ടും മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
അത്ഭുതകരമായി…
ഇത്തവണ വാതിൽ തുറന്നു.
ഇടനാഴി പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
എന്തോ മാറിയിരുന്നു.
മരപ്പടികൾ കാണുന്നില്ല.
താഴേക്കിറങ്ങാനുള്ള വഴി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
അവർ വന്ന വഴിക്ക് പകരം…
അവിടെ ഇപ്പോൾ നീണ്ടൊരു ഇടനാഴി മാത്രം.
ജനലുകൾ എല്ലാം അടഞ്ഞു.
പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാനില്ല.
മുഴുവൻ വീടും ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
റോഷൻ റെക്കോർഡറിലെ ഓഡിയോ കേട്ടു.
അതിൽ അവരുടെ കാലടികളുടെ ശബ്ദമില്ല.
പകരം…
ആറാമത്തെ ഒരാളുടെ കാലടികൾ.
ഓരോ ചുവടിലും…
അവർ നടക്കുന്നതിന് തൊട്ടുപിന്നിൽ.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
റോഷൻ ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ…
വീണ്ടും ആരുമില്ല.
ആദ്യമായി കേട്ട കരച്ചിൽ
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
അഞ്ചുപേരും പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
വെളിച്ചം വന്നത് ഒരു പഴയ കുഞ്ഞിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നായിരുന്നു.
വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
അകത്ത്…
മരക്കുതിര.
ചെറിയ കട്ടിൽ.
പഴയ പാവകൾ.
ഒരു തൊട്ടിൽ പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കാറ്റില്ല.
ആരുമില്ല.
എന്നിട്ടും…
തൊട്ടിൽ സ്വയം ചലിക്കുകയായിരുന്നു.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ആരോ കരയുന്നു…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.
അതെ…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
വളരെ ദൂരെയല്ല.
ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്നെ.
ആര്യ ടോർച്ച് തെളിച്ച് തൊട്ടിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവൾ പതുക്കെ അതിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
അടുത്ത നിമിഷം…
അവളുടെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
ടോർച്ച് കൈയിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്ക് വീണു.
മുഖം മുഴുവൻ ഭയത്താൽ വെളുത്തുപോയി.
“ഇല്ല…”
അവൾ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“…ഒരു കുഞ്ഞല്ല.”
ആദിൽ ഓടിച്ചെന്ന് തൊട്ടിലിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം മിടിക്കാൻ മറന്നു.
കാരണം…
ആ തൊട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്നത്…
രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന ഒരു പഴയ പാവയല്ലായിരുന്നു.
അവിടെ കിടന്നിരുന്നത്… നിഹാലിന്റെ ക്യാമറയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ക്യാമറ ഇപ്പോഴും റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
സ്ക്രീനിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു…
അഞ്ചുപേരും തൊട്ടിലിന് ചുറ്റും നിൽക്കുന്നത്.
എന്നാൽ വീഡിയോയുടെ പിന്നിൽ…
ഇടനാഴിയിൽ…
വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ ചെറിയ പെൺകുട്ടി പതുക്കെ അവരിലേക്ക് നടന്ന് വരികയായിരുന്നു.
തൊട്ടിലിലെ ക്യാമറ
അർധരാത്രി 2:13 Part 2 കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വഴിയിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടെത്തിയ മുറിയിലെ തൊട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്നത് ഒരു കുഞ്ഞല്ല, നിഹാലിന്റെ ക്യാമറയായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന അതേ ക്യാമറ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് ആർക്കും മനസ്സിലായില്ല.
നിഹാൽ വിറയുന്ന കൈകളോടെ ക്യാമറ എടുത്തു.
അത് ഇപ്പോഴും റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
റെക്കോർഡിംഗ് ടൈമർ നിർത്താതെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.
പക്ഷേ…
നിഹാൽ അവസാനമായി റെക്കോർഡ് ബട്ടൺ അമർത്തിയത് രണ്ടാം നിലയിലെ ഇടനാഴിയിലായിരുന്നു.
ഈ മുറിയിലേക്ക് വരുന്നതുവരെ ക്യാമറ അവന്റെ കൈയിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്.
അപ്പോൾ…
ഈ ക്യാമറ ഇവിടെ എത്തിയത് എങ്ങനെ?
മുറിയാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ തൊട്ടിൽ സ്വയം പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആരോ ഇപ്പോഴും അദൃശ്യമായി അതിനെ ആട്ടുന്നതുപോലെ.
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ഭയാനക ദൃശ്യം
ആദിൽ ക്യാമറയുടെ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
ആദ്യ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ സാധാരണ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു.
അവർ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുന്നത്.
പഴയ ചിത്രങ്ങൾ.
അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ.
പിന്നീട്…
വീഡിയോയിൽ കാണാത്ത ഒരു ദൃശ്യം തെളിഞ്ഞു.
അഞ്ചുപേരും മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നു.
അവരുടെ പിന്നിൽ…
ഏകദേശം പത്ത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
വെള്ള ഫ്രോക്ക്.
നനഞ്ഞ മുടി.
അവൾ ഓരോ ചുവടിലും അവരുടെ പിന്നാലെ നടക്കുകയാണ്.
എന്നാൽ…
ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നില്ല.
കാരണം…
ആ വീഡിയോ പകർത്തിയ ക്യാമറ ഒഴികെ മറ്റാരും അവളെ കാണുന്നില്ല.
മീരയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
“നിർത്തൂ…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ആദിൽ വീഡിയോ നിർത്തിയില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം…
ആ പെൺകുട്ടി ക്യാമറയിലേക്ക് പതുക്കെ മുഖം ഉയർത്തി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ കറുത്തിരുന്നു.
അവൾ നേരെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.
ശേഷം…
വളരെ വ്യക്തമായി ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.
“വൈകിപ്പോയി…”
വീഡിയോ അതോടെ സ്വയം അവസാനിച്ചു.
കരയുന്ന പാവയുടെ രഹസ്യം
മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ പഴയ മര അലമാരയുണ്ടായിരുന്നു.
അതിന്റെ മുകളിൽ പൊടിപിടിച്ച ഒരു തുണിപ്പാവ.
പാവയുടെ ഒരു കണ്ണ് പൊട്ടിപ്പോയിരുന്നു.
മുഖം മുഴുവൻ പഴക്കം.
എന്നാൽ…
അതിന്റെയടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ…
മീര ഞെട്ടി പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“ഇത്…”
“…ഇപ്പോഴാണ് കരഞ്ഞത്.”
റോഷൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
അതെ…
വളരെ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ ആരോ കരയുന്നു.
ആ ശബ്ദം പാവയിൽ നിന്നുതന്നെയായിരുന്നു.
ആര്യ ധൈര്യത്തോടെ പാവ കൈയിലെടുത്തു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിച്ചു നോക്കി.
പാവയുടെ പിന്നിൽ കൈകൊണ്ട് തുന്നിച്ചേർത്ത ഒരു ചെറിയ തുണിക്കഷണം.
അത് തുറന്നപ്പോൾ…
അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
1948-ൽ എടുത്ത കുടുംബചിത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോപ്പി.
എന്നാൽ ഈ ചിത്രത്തിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കുടുംബത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആളിന്റെ മുഖം മായ്ച്ചിരുന്നില്ല.
എല്ലാവരും ആ ചിത്രം ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
നിഹാൽ ആദ്യം സംസാരിച്ചത്.
“ഇത്…”
“…ആദിലിനെപ്പോലെയല്ലേ?”
മുറിയിലെ എല്ലാവരും വീണ്ടും ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അതെ…
1948-ൽ എടുത്ത ചിത്രത്തിലെ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം…
ആദിലിന്റെ മുഖവുമായി അതിശയകരമായ സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
പടികളിലൂടെ ഇറങ്ങിയ നിഴൽ
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ലെ ഓരോ നിമിഷവും യാഥാർത്ഥ്യവും അമാനുഷികതയും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി ഇല്ലാതാക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ…
മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ കാലടികൾ കേട്ടു.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
ഇത്തവണ ആ ശബ്ദം ഓടിവരുന്നതല്ല.
വളരെ പതുക്കെ…
ഓരോ പടിയും ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു.
എല്ലാവരും മുറിയുടെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് ഇരുട്ട് മാത്രം.
പക്ഷേ…
മരപ്പടിയുടെ മുകളിലത്തെ ഭാഗത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നതുപോലെ ഒരു നിഴൽ.
ആദിൽ ടോർച്ച് അങ്ങോട്ട് തെളിച്ചു.
വെളിച്ചം പതിഞ്ഞ നിമിഷം…
ആ നിഴൽ ഇല്ലാതായി.
പക്ഷേ ടോർച്ച് ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ…
അത് വീണ്ടും അവിടെ.
ഇത്തവണ…
അത് ഒരു ചുവട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
റോഷന്റെ കൈയിലെ റെക്കോർഡർ പെട്ടെന്ന് കനത്ത ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു.
ഷ്ഷ്ഷ്ഷ്…
ആ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കരച്ചിൽ.
ശേഷം…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി.
അവസാനം…
ആരും വളരെ പതുക്കെ പാടുന്ന ഒരു താരാട്ട്.
പേരുവിളിച്ച ശബ്ദം
മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി മിന്നിത്തുടങ്ങി.
ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചവും ക്ഷയിച്ചു.
മുഴുവൻ വീടും ഇരുട്ടിലേക്ക് മുങ്ങി.
അപ്പോഴാണ്…
ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് നിന്ന് വ്യക്തമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“മീര…”
മീര ഞെട്ടി.
ആ ശബ്ദം…
തന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരിച്ച അമ്മയുടെ.
“മോളേ…”
“ഇങ്ങോട്ട് വാ…”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
അറിയാതെ അവൾ മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
“മീര… നിൽക്ക്!”
ആദിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ…
അവൾ കേട്ടില്ല.
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“മോളേ…”
“അമ്മ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണ്…”
മീരയുടെ കാലുകൾ ആരോ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ആര്യ അവളെ പിടിക്കാൻ ഓടി.
അതേ നിമിഷം…
ഇടനാഴിയുടെ അവസാനം നിന്നിരുന്ന ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന്…
രണ്ട് വെളുത്ത കൈകൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടുവന്നു.
അവ മീരയെ വിളിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിൽ ഓടിച്ചെന്ന് മീരയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
അപ്പോഴാണ്…
മീരയുടെ വായിൽ നിന്ന് അവളുടെ ശബ്ദമല്ലാത്ത മറ്റൊരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നത്.
“ഇവൾ ഇനി ഞങ്ങളുടേതാണ്…”
അത് കേട്ട നിമിഷം…
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ മുഴുവൻ കറുത്ത നിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങി.
മാറിത്തുടങ്ങിയ മീര
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ലെ സംഭവങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ ഭയാനകമായി മാറുകയായിരുന്നു. ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് നിന്ന് കേട്ട ശബ്ദം മീരയുടെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വെളുത്ത ഭാഗം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും കറുപ്പ് നിറം വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
“മീര… എന്നെ നോക്ക്.”
ആദിൽ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി.
മറുപടി ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.
അവൾ ഒരു ബൊമ്മയെപ്പോലെ നിശ്ചലയായി നിന്നു.
പെട്ടെന്ന്…
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
“അമ്മ…”
ആ വാക്ക് പറഞ്ഞ നിമിഷം…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കറുത്ത നിറമുള്ള കണ്ണുനീർ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
റോഷൻ അറിയാതെ രണ്ട് ചുവട് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
ആര്യ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് മീരയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
അത് മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ചൂടായിരുന്നില്ല.
മഞ്ഞുകട്ട തൊടുന്നതുപോലെ തണുപ്പ്.
“ഇവളെ ഈ വീട് സ്പർശിച്ചു.”
ആര്യയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല.”
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ൽ കണ്ണാടിയിലെ രണ്ടാമത്തെ മീര
അവർ പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഇടനാഴിയിലെ പഴയ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ മീര പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ണാടിയിൽ ഉറഞ്ഞു.
ആദിൽ അവിടേക്ക് നോക്കി.
ആദ്യം എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
അഞ്ചുപേരുടെയും പ്രതിബിംബങ്ങൾ.
പക്ഷേ…
ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…
കണ്ണാടിയിലെ മീര മാത്രം ചലിച്ചില്ല.
യഥാർത്ഥ മീര ശ്വാസം വലിക്കുമ്പോൾ…
പ്രതിബിംബം നിശ്ചലമായി നിന്നു.
ശേഷം…
കണ്ണാടിയിലെ മീര പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
യഥാർത്ഥ മീര അതൊന്നും ചെയ്തിരുന്നില്ല.
അവൾ നേരെ ആദിലിനെ നോക്കി.
പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശേഷം ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
“ഇവളെ കൊണ്ടുപോവൂ…”
“യഥാർത്ഥ മീര ഇവിടെ തന്നെ തുടരും.”
കണ്ണാടി ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിതറി.
ചില്ലുകൾ എല്ലായിടത്തേക്കും പറന്നു.
മീര ഭയന്ന് നിലവിളിച്ചു.
അതോടൊപ്പം…
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പഴയ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി.
അവൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് യാതൊരു ഓർമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്രത്യക്ഷമായ നിഹാൽ
അർധരാത്രി 2:13 Part 2-ന്റെ ദുരൂഹത കൂടുതൽ ആഴത്തിലായത് അവർ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുനിന്നപ്പോൾ ആയിരുന്നു.
“നിഹാൽ എവിടെ?”
റോഷൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
ആദിൽ ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും അത് മനസ്സിലാക്കിയത്.
നിഹാൽ അവർക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വരെ ക്യാമറയുമായി അവരുടെ തൊട്ടരികിൽ നടന്നിരുന്ന അവൻ…
ഇപ്പോൾ ഇല്ല.
“നിഹാൽ!”
ആദിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
ശബ്ദം വീടിനുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
മറുപടി ഇല്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
ഇത്തവണ…
വളരെ ദൂരെയിൽ നിന്ന് മറുപടി വന്നു.
“ആദിൽ…”
“ഞാൻ താഴെയുണ്ട്…”
അത് നിഹാലിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന്.
റോഷൻ ടോർച്ച് തെളിച്ച് പടികളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ആരുമില്ല.
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“വേഗം വാ…”
“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്…”
ആര്യ ഉടനെ ആദിലിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“പോകരുത്.”
“ഇത് നിഹാലല്ല.”
“ഈ വീട് ഇപ്പോൾ നമ്മളോട് സംസാരിക്കുകയാണ്.”
രക്തത്തിൽ എഴുതിയ മുന്നറിയിപ്പ്
ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകുന്നതുപോലെ എന്തോ താഴേക്ക് പതിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യം മഴവെള്ളമാണെന്ന് അവർ കരുതി.
പക്ഷേ…
അത് ചുവപ്പായിരുന്നു.
രക്തം.
ഭിത്തിയിലൂടെ പതുക്കെ ഒഴുകിയ ആ ചുവന്ന ദ്രാവകം കുറച്ചുനേരം കൊണ്ട് അക്ഷരങ്ങളായി മാറി.
ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞ വാക്കുകൾ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയം നിശ്ചലമാക്കി.
“DON’T ANSWER…”
അതിന്റെ താഴെ…
മലയാളത്തിൽ മറ്റൊരു വരി.
“വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം നിന്റേതല്ല.”
മീര വിറച്ചുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
അപ്പോൾ ഭിത്തിയുടെ നടുവിൽ ഒരു കൈപ്പാട് തെളിഞ്ഞു.
ചെറിയൊരു കുട്ടിയുടെ കൈ.
അതിന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആദിൽ കണ്ണടച്ചു വീണ്ടും തുറന്നു.
കൈപ്പാട് അവിടെ ഇല്ല.
പക്ഷേ…
ചുമരിലെ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മായാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ആദ്യ ഇര
മഴയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.
അതോടൊപ്പം…
മുകളിൽ നിന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം.
ധാം…!
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
രണ്ടാം നിലയുടെ ഇടനാഴിയിൽ…
നിഹാലിന്റെ ക്യാമറ നിലത്ത് കിടക്കുന്നു.
അതിന്റെ ചുവന്ന റെക്കോർഡിംഗ് ലൈറ്റ് ഇപ്പോഴും മിന്നുന്നു.
പക്ഷേ…
നിഹാൽ അവിടെ ഇല്ല.
ആദിൽ ഓടിച്ചെന്ന് ക്യാമറ എടുത്തു.
അത് ഇപ്പോഴും റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്ത നിമിഷം…
എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലൂടെ തണുപ്പ് പടർന്നു.
വീഡിയോയിൽ നിഹാൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
അവൻ ക്യാമറയുമായി ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുന്നു.
പെട്ടെന്ന്…
പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കൈ അവന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ സ്പർശിക്കുന്നു.
നിഹാൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു.
അവന്റെ മുഖം ഭയത്താൽ നിറയുന്നു.
ക്യാമറ താഴേക്ക് വീഴുന്നു.
ശേഷം…
സ്ക്രീനിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം.
അതിനിടയിൽ…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം.
“ഒരാൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വന്നു…”
“ഇനി നാല് പേർ മാത്രം ബാക്കിയുണ്ട്…”
ആ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ച നിമിഷം…
വീട്ടിലെ എല്ലാ വാതിലുകളും ഒരേസമയം ശക്തമായി അടഞ്ഞു.
ധാം…!
ധാം…!
ധാം…!
ആദിൽ, മീര, റോഷൻ, ആര്യ…
നാലുപേരും ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
അവരുടെ മുന്നിലെ നിലത്ത്…
നിഹാലിന്റെ ക്യാമറ മാത്രം.
പക്ഷേ നിഹാൽ…
ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
Part 2 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… അർധരാത്രി 2:13 Part 3 – അപ്രത്യക്ഷനായ ക്യാമറാമാൻ
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ… നിഹാലിന്റെ ക്യാമറയിൽ 1918-ലെ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു രഹസ്യ ഇടനാഴി തെളിയുന്നു.
പക്ഷേ ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നത് നിഹാൽ തന്നെയാണ്… എന്നാൽ അവൻ പഴയ നിഹാൽ അല്ല.
🖼️ അർധരാത്രി 2:13 – Part 3
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അർധരാത്രി 2:13 – Part 3
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളെയും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
Official History Reference:
https://www.nationalgeographic.com/history
