വയനാട്ടിലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ബംഗ്ലാവ്
അർധരാത്രി 2:13 Part 1 ആരംഭിക്കുന്നത് വയനാട്ടിലെ കനത്ത മഴക്കാടുകൾക്കിടയിൽ വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് ബംഗ്ലാവിലായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് നിർമ്മിച്ച ആ വീടിന് ചുറ്റും ഇന്നും മനുഷ്യരുടെ സാന്നിധ്യത്തേക്കാൾ കാട്ടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയാണ് കൂടുതലുണ്ടായിരുന്നത്. മഴപെയ്താൽ ആ വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ പതിക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും ആരോ പതുക്കെ നടക്കുന്നതുപോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമെന്നായിരുന്നു നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്.
അമ്പത് വർഷമായി ആ വീട്ടിൽ ആരും താമസിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും എല്ലാ രാത്രിയും ജനലുകളിൽ വെളിച്ചം കാണാറുണ്ടെന്ന് പലരും സത്യം ചെയ്ത് പറഞ്ഞിരുന്നു. ചിലർ വെറും കെട്ടുകഥയെന്ന് ചിരിച്ചുതള്ളിയെങ്കിലും, അവിടെ രാത്രി ചിലവഴിച്ചവരിൽ പലരും പിന്നെ ഒരിക്കലും ആ വീടിന്റെ പേര് പോലും പറയാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
പഴയ കല്ലുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ആ ബംഗ്ലാവിന് മുന്നിൽ ഇന്നും തകർന്ന ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഗേറ്റിൽ പച്ചപ്പു പിടിച്ചിരുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വായിക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
“WOODCROFT ESTATE – 1918”
മഴത്തുള്ളികൾ ആ ബോർഡിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോൾ, സമയം പോലും ആ വീടിനെ മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
അഞ്ച് പേരുടെ സാഹസിക തീരുമാനം
കൊച്ചിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന “Dark Lens” എന്ന YouTube ചാനലിന് ലക്ഷക്കണക്കിന് സബ്സ്ക്രൈബർമാരുണ്ടായിരുന്നു. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളും നിഗൂഢ സംഭവങ്ങളും അന്വേഷിച്ച് വീഡിയോ ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രത്യേകത.
ആ ചാനലിന്റെ സ്ഥാപകനായിരുന്നു ആദിൽ.
അവനൊപ്പം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുള്ളത് നാലുപേരായിരുന്നു.
മീര — അന്വേഷണമനോഭാവമുള്ള ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തക.
നിഹാൽ — ക്യാമറയുടെ പിന്നിലെ മിടുക്കൻ.
റോഷൻ — ഓരോ ശബ്ദവും കൃത്യമായി പകർത്തുന്ന സൗണ്ട് എൻജിനീയർ.
ആര്യ — അമാനുഷിക സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് വർഷങ്ങളായി പഠിക്കുന്ന Paranormal Researcher.
ഒരു വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ആദിലിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു ഇമെയിൽ എത്തിയത്.
Subject: “If you want a real horror story… come to Wayanad before the next full moon.”
ഇമെയിലിനൊപ്പം ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ ചിത്രം.
അതിന്റെ പിന്നിൽ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“രാത്രി 2:13 കഴിഞ്ഞാൽ ആ വീട്ടിൽ സമയം നിൽക്കും.”
ആദിൽ ആ ചിത്രം കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു.
“ഇതാണ് നമ്മുടെ അടുത്ത ഡോക്യുമെന്ററി.”
അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മറ്റുള്ളവർ ആദ്യം ചിരിച്ചെങ്കിലും, ആ ചിത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്ന വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം അവരുടെ മനസ്സിലും ഒരു അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.
നാട്ടുകാരുടെ അവസാന മുന്നറിയിപ്പ്
മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ വയനാട്ടിലെ ചെറിയൊരു ഗ്രാമത്തിലെത്തി.
സന്ധ്യയോടെ മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ ചായക്കടയിൽ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആദിൽ ആ ബംഗ്ലാവിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
ചായക്കടയിലെ സംസാരമൊന്നാകെ ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു.
വൃദ്ധനായ കടയുടമ പതുക്കെ ആദിലിനെ നോക്കി.
“ഏത് വീടാ മോനേ?”
ആദിൽ ഫോണിലെ ചിത്രം കാണിച്ചു.
ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തെ നിറം മാറി.
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം പോലും ആ ചിത്രം നോക്കിയില്ല.
ഫോൺ പതുക്കെ തിരിച്ചുകൊടുത്തു.
“രാത്രിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഇവിടെ നിന്ന് പോവൂ.”
ആര്യ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അവിടെ പ്രേതമുണ്ടോ?”
വൃദ്ധൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു.
“പ്രേതമായിരുന്നെങ്കിൽ…”
“…ഓടിയാൽ രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു.”
അദ്ദേഹം കടയുടെ വാതിലിലൂടെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി.
“അവിടെ…”
“…സമയം തന്നെയാണ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്.”
അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് കടന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
രാത്രി 2:13-ന്റെ ശാപം
വൃദ്ധൻ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് അഞ്ചുപേർ അവിടെ കയറി.”
“രാവിലെ നാലുപേർ മാത്രം പുറത്തുവന്നു.”
ആദിൽ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അഞ്ചാമൻ?”
വൃദ്ധൻ മിണ്ടിയില്ല.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“അവന്റെ ശബ്ദം ഇന്നും ആ വീട്ടിൽ കേൾക്കാം.”
റോഷൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇതെല്ലാം നാട്ടുകഥകളല്ലേ?”
വൃദ്ധൻ അവനെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
“നീ ഇന്ന് രാത്രി അവിടെ പോകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
“ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർക്കുക.”
“രാത്രി 2:13 കഴിഞ്ഞ്…”
“ആരെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ പേര് വിളിച്ചാൽ…”
തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്.
ചായക്കടയിലെ അന്തരീക്ഷം വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
തുറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത വാതിൽ
രാത്രി പത്ത് മണിയോടെ അഞ്ച് പേരും ബംഗ്ലാവിന് മുന്നിലെത്തി.
കാടിനുള്ളിലെ കാറ്റ് പോലും അസ്വാഭാവികമായി തണുത്തിരുന്നു.
നിഹാൽ ക്യാമറ ഓണാക്കി.
ചുവന്ന റെക്കോർഡിംഗ് ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു.
ആദിൽ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിച്ചു.
“ഇന്ന് രാത്രി…”
“വയനാട്ടിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഈ ബംഗ്ലാവിൽ നമ്മൾ ചിലവഴിക്കും.”
“ഇവിടെയുള്ള കഥകൾ സത്യമാണോ…”
“അല്ലെങ്കിൽ വെറും അന്ധവിശ്വാസമാണോ…”
“ഇന്ന് നമുക്ക് കണ്ടെത്താം.”
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന മണം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
അകത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഫർണിച്ചറുകൾ.
ചുമരിൽ പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് ചിത്രങ്ങൾ.
മുകളിലേക്കുള്ള മരപ്പടികൾ.
ആര്യ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ചുറ്റും നോക്കി.
പെട്ടെന്ന്…
അവളുടെ വെളിച്ചം രണ്ടാം നിലയിലെ ഇടനാഴിയിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന ഒരു വലിയ ഘടികാരത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അതിന്റെ സൂചികൾ ചലിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.
അതിൽ കാണിച്ച സമയം…
2:13
അടുത്ത നിമിഷം…
വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന്…
ആരോ വളരെ പതുക്കെ നടക്കുന്നതുപോലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
അഞ്ചുപേരും ഒരേസമയം മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
എന്നാൽ…
ആ വീട്ടിലേക്ക് അവർ മാത്രമാണ് കയറിയിരുന്നത്.
നിശ്ചലമായ ഘടികാരം
അർധരാത്രി 2:13 Part 1-ന്റെ ഭയം പതുക്കെ യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. രണ്ടാം നിലയിലെ ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ പെൻഡുലം ഘടികാരം 2:13 എന്ന സമയത്തിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്നു. പൊടിപിടിച്ച ഗ്ലാസിനുള്ളിലൂടെ അതിന്റെ സൂചികൾ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആര്യയുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“ഇത് സാധാരണ കാര്യമല്ല.”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇത്രയും വർഷം പ്രവർത്തിക്കാത്ത ഘടികാരം ഇത്ര കൃത്യമായി ഒരു സമയത്ത് നിൽക്കുന്നത് യാദൃശ്ചികമാകില്ല.”
നിഹാൽ ക്യാമറ അതിലേക്ക് സൂം ചെയ്തു.
വീഡിയോയിൽ ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചികൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
റോഷൻ ഹെഡ്‌ഫോൺ ചെവിയിൽ നിന്ന് അല്പം മാറ്റി.
“ഒരു മിനിറ്റ്…”
അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“എന്റെ റെക്കോർഡറിൽ എന്തോ കേൾക്കുന്നു.”
എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി.
ഹെഡ്‌ഫോൺ ആദിലിന് കൈമാറി.
അതിനുള്ളിൽ വളരെ മങ്ങിയ ഒരു ശബ്ദം.
ആരോ ദൂരെയിരുന്ന് മുറുമുറുക്കുന്നതുപോലെ.
ആദിൽ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവന്റെ മുഖം പതുക്കെ വിളറി.
“ഇത്…”
“…ആരോ എണ്ണുകയാണ്.”
മുകളിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുകൾ
മരപ്പടികൾ ഓരോ ചുവടിലും കരഞ്ഞു.
ക്രീക്ക്…
ക്രീക്ക്…
ഓരോ ശബ്ദവും വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാക്കി.
മീര ടോർച്ച് മുന്നിലേക്ക് തെളിച്ചു.
ചുമരുകളിൽ പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിയിരുന്നു.
പൊടിപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും…
ഒരു ചിത്രത്തിൽ മാത്രം പൊടി ഇല്ലായിരുന്നു.
അതിലെ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ മുന്നോട്ടായിരുന്നു.
അവർ നടക്കുമ്പോഴും…
ആ കണ്ണുകൾ അവരുടെ പിന്നാലെ വരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“ആദിൽ…”
മീര പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഈ ചിത്രം…”
“ആരോ ഇപ്പോൾ വൃത്തിയാക്കിയതുപോലെ അല്ലേ?”
ആദിൽ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ്…
മുകളിലെ ഇടനാഴിയിൽ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം കേട്ടു.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
ഇത്തവണ…
ആ ശബ്ദം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
ഭിത്തിയിൽ മറഞ്ഞ സന്ദേശം
രണ്ടാം നിലയുടെ അറ്റത്തുള്ള ഇടനാഴിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആര്യ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അവളുടെ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഒരു ഭിത്തിയിൽ പതിഞ്ഞു.
ആദ്യം അത് വെറും പഴയ ചായംപോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ…
ചുവപ്പുനിറത്തിൽ എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
“DON’T LET IT KNOW YOUR NAME.”
മീര പതുക്കെ വായിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ പേര്…”
“…അതിനെ അറിയാൻ അനുവദിക്കരുത്.”
റോഷൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ആരൊക്കെയോ ഭയപ്പെടുത്താൻ എഴുതിയതായിരിക്കും.”
ആര്യ ഉടൻ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“ഇത് പുതിയതാണ്.”
“ചുവപ്പ് നിറം ഇനിയും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലൂടെ തണുപ്പ് പടർന്നു.
കാരണം…
ഈ വീട്ടിൽ വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിച്ചിരുന്നില്ല.
അപ്പോൾ…
ഇത് എഴുതിയത് ആര്?
ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞ നിഴൽ
നിഹാൽ ക്യാമറ റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അവൻ ഇടനാഴിയുടെ മുഴുവൻ ഭാഗവും പതുക്കെ പാൻ ചെയ്തു.
ഒന്നും അസാധാരണമില്ല.
പഴയ വാതിലുകൾ.
പൊടിപിടിച്ച ജനലുകൾ.
ചിലന്തിവലകൾ.
അവൻ ക്യാമറ തിരികെ താഴ്ത്താൻ പോകുമ്പോഴാണ് സ്ക്രീനിൽ എന്തോ കണ്ടത്.
“സ്റ്റോപ്പ്!”
അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
എല്ലാവരും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
ക്യാമറയുടെ LCD സ്ക്രീനിൽ വീഡിയോ റീപ്ലേ ചെയ്തു.
ആദ്യ കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ ഒന്നുമില്ല.
പിന്നീട്…
ഇടനാഴിയുടെ അവസാന മുറിയുടെ വാതിലിന് മുന്നിൽ…
വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി.
മുഖം താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നു.
മാത്രം രണ്ട് സെക്കൻഡ്.
അതിനുശേഷം…
അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായി.
എല്ലാവരും ഒരേസമയം ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ…
ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അടച്ചിട്ട മുറിയുടെ മുന്നിൽ
വീട്ടിലെ അവസാന മുറിയുടെ മുന്നിൽ അവർ എത്തി.
മറ്റെല്ലാ വാതിലുകളിലും പൊടിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഈ വാതിലിന്റെ കൈപ്പിടി മാത്രം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആരോ ദിവസവും അത് തൊടുന്നതുപോലെ.
വാതിലിന്റെ മുകളിൽ പഴയ ഇരുമ്പ് പ്ലേറ്റ്.
അതിൽ ഒരു നമ്പർ മാത്രം.
13
ആര്യ പതുക്കെ കൈ നീട്ടി.
വാതിലിന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം…
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു.
“തണുപ്പല്ല…”
അവൾ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“…ഇത്…”
“…ആരോയുടെ കൈപോലെയാണ്.”
അതേ നിമിഷം…
വീടിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്നിരുന്ന വലിയ പെൻഡുലം ഘടികാരം…
വർഷങ്ങളായി നിശ്ചലമായിരുന്ന ആ ഘടികാരം…
പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ടങ്…
ടങ്…
ടങ്…
ഓരോ മുഴക്കവും വീടിനെ നടുക്കി.
റോഷൻ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“ആദിൽ…”
അവൻ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ അകത്തുകടന്നപ്പോൾ സമയം 10:07 ആയിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ഇപ്പോൾ…”
“…എന്റെ വാച്ചിലും ഫോണിലും ഒരേ സമയം.”
2:13 AM
ആരും സമയം മാറുന്നത് കണ്ടിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ…
അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നാല് മണിക്കൂർ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്…
അവരുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന Room 13-ന്റെ വാതിൽ…
ആരും തൊടാതെ…
പതുക്കെ അകത്തേക്ക് തുറക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
ക്രീ….
അകത്ത്…
കറുത്ത ഇരുട്ട് മാത്രം.
അതിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന്…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“ആദിൽ…”
“അകത്തേക്ക് വാ…”
ആദിലിന്റെ മുഖം വിളറി.
കാരണം…
ഈ വീട്ടിൽ വന്നതുമുതൽ തന്റെ പേര് ഒരാളോടും അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
തുറന്ന വാതിലിന് പിന്നിലെ ഇരുട്ട്
അർധരാത്രി 2:13 Part 1-ന്റെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ നിമിഷം അവരുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. Room 13-ന്റെ പഴകിയ മരവാതിൽ ആരും തൊടാതെ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് തുറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വാതിലിന്റെ കയ്യിൽ തുരുമ്പ് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, തുറക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരോ അകത്തുനിന്ന് അതീവ സൂക്ഷ്മമായി വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.
ഇടനാഴിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഒഴുകി.
അതോടൊപ്പം…
മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പഴകിയ മരത്തിന്റെ മണവും, ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും, വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ ശ്വാസവും പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ആദിൽ ടോർച്ച് മുന്നിലേക്ക് ഉയർത്തി.
വെളിച്ചം ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചെങ്കിലും…
മുറിയുടെ നടുവിൽ എത്തിയപ്പോൾ അതും വിഴുങ്ങപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
“ആരും അകത്തുണ്ടോ?”
അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
മറുപടി ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.
പക്ഷേ…
ആ നിശ്ശബ്ദത പോലും മറുപടിയേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.
പേരറിയുന്ന കുട്ടി
അഞ്ചുപേരും സൂക്ഷിച്ച് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്നു.
നിഹാലിന്റെ ക്യാമറ തുടർച്ചയായി റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ക്യാമറയിലെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് മാത്രം ആ ഇരുട്ടിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന്…
റോഷന്റെ ഹെഡ്‌ഫോണിൽ വീണ്ടും ആ മങ്ങിയ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഇത്തവണ അത് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ശബ്ദം.
“ആദിൽ…”
“നീ വന്നല്ലോ…”
റോഷൻ ഞെട്ടി ഹെഡ്‌ഫോൺ അഴിച്ചുമാറ്റി.
“നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും സംസാരിച്ചോ?”
എല്ലാവരും ഇല്ലെന്ന് തലകുലുക്കി.
ആദിലിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തെളിഞ്ഞു.
ഈ ഗ്രാമത്തിലെത്തിയതുമുതൽ തന്റെ പേര് ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
YouTube ചാനലിന്റെ പേര് മാത്രമാണ് എല്ലാവരും അറിഞ്ഞിരുന്നത്.
പിന്നെ…
ഈ ശബ്ദം തന്റെ പേര് എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
ആ ചോദ്യം മനസ്സിൽ കറങ്ങുന്നതിനിടയിൽ…
മുറിയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ നിഴൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.
ഒരു കുഞ്ഞ് ഓടിമറഞ്ഞതുപോലെ.
നിഹാൽ ഉടൻ ക്യാമറ അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു.
പക്ഷേ…
സ്ക്രീനിൽ പതിഞ്ഞത് ശൂന്യമായ ഭിത്തി മാത്രം.
മുറിക്കുള്ളിലെ ഘടികാരം
അർധരാത്രി 2:13 Part 1-ലെ ദുരൂഹത ഓരോ നിമിഷവും വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു പഴയ മരമേശ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിന് മുകളിൽ പൊടിപിടിച്ച ഒരു പെൻഡുലം ഘടികാരം.
അതിശയകരമായി…
ആ ഘടികാരം മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു.
ടിക്…
ടിക്…
ടിക്…
മുറിയിലെ മറ്റെല്ലാ ഘടികാരങ്ങളും നിശ്ചലമായിരിക്കെ…
ഇത് മാത്രം സമയം എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആര്യ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
ഘടികാരത്തിന്റെ ഡയലിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അവിടെ സമയം കാണിച്ചിരുന്നത്…
2:12
അവൾ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
“എല്ലാവരും…”
“ഇവിടെ നിന്ന് മാറൂ.”
ആദിൽ കാരണമന്വേഷിച്ചു.
ആര്യ വിരൽ വിറച്ച് ഘടികാരത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
“ഇത്…”
“…ഇപ്പോൾ 2:13 ആകും.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ച നിമിഷം…
ഘടികാരത്തിന്റെ വലിയ സൂചി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ടിക്ക്…
2:13
അതേ നിമിഷം…
മുറിയുടെ വാതിൽ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അടഞ്ഞു.
ധാം…!
എല്ലാവരും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.
വാതിൽ തുറക്കാൻ ആദിൽ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
അത് പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയതുപോലെ അനങ്ങിയില്ല.
ഭിത്തിയിലെ പഴയ ചിത്രം
മുറിയിലാകെ പെട്ടെന്ന് അസഹ്യമായ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു.
മീര ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഭിത്തിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
അവിടെ ഒരു വലിയ കറുപ്പ്-വെളുപ്പ് ഫോട്ടോ തൂങ്ങിയിരുന്നു.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രം.
അച്ഛൻ.
അമ്മ.
ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി.
അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന മറ്റൊരാൾ…
മുഖം മുഴുവൻ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് മായ്ച്ചിരുന്നു.
“ഈ ചിത്രം മുമ്പ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
നിഹാൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ക്യാമറയിൽ മുഴുവൻ മുറിയും എടുത്തിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ ഈ ഫോട്ടോ ഇല്ലായിരുന്നു.”
ആദിൽ ക്യാമറയുടെ റെക്കോർഡിംഗ് പരിശോധിച്ചു.
സ്ക്രീനിൽ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് മുമ്പ്…
ആ ഭിത്തി ശൂന്യമായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ…
അതിൽ ആ കുടുംബചിത്രം തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അതിലും ഭയപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
മീര പതുക്കെ ചിത്രത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
“ആദിൽ…”
അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
“ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം നോക്ക്.”
ആദിൽ അടുത്തെത്തി.
ചിത്രത്തിലെ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം…
അവർ വീഡിയോയിൽ കണ്ട വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ച അതേ കുട്ടിയുടേതായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ചിത്രത്തിന്റെ താഴെ എഴുതിയ വർഷം…
1948
ആദ്യ രാത്രി അവസാനിക്കുമ്പോൾ
മുറിക്കുള്ളിൽ വായു പോലും ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി.
റോഷന്റെ റെക്കോർഡർ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആരും തൊടാതെ…
അതിൽ പുതിയൊരു ശബ്ദം റെക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടു.
“നിങ്ങൾ അഞ്ചുപേരും വന്നത് നല്ലത്…”
“കാരണം…”
“ഇനി ഇവിടെ നിന്ന്…”
“തിരികെ പോകുന്നത് നാല് പേർ മാത്രം.”
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം…
മുറിയുടെ കോണിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ കണ്ണാടി പതുക്കെ മൂടൽമഞ്ഞ് പിടിച്ചു.
അതിൽ വിരലുകൊണ്ട് ആരോ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ അക്ഷരവും പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.
A D I L
M E E R A
N I H A L
R O S H A N
അവസാന പേര് എഴുതാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ…
എല്ലാവരും ശ്വാസം പിടിച്ചു നോക്കി.
പക്ഷേ…
ആര്യ എന്ന പേര് എഴുതേണ്ടിടത്ത്…
മറ്റൊരു വാക്കാണ് തെളിഞ്ഞത്.
“NEXT…”
അതോടൊപ്പം…
കണ്ണാടിയിൽ അഞ്ചുപേരുടെയും പ്രതിബിംബം തെളിഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…
അവരുടെ പിന്നിൽ…
വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ ചെറിയ പെൺകുട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ…
ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ…
അഞ്ച് പ്രതിബിംബങ്ങൾക്ക് പകരം ആറ് പ്രതിബിംബങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അർധരാത്രി 2:13 Part 1 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… അർധരാത്രി 2:13 Part 2 – ആറാമത്തെ നിഴൽ
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
Part 2-ൽ: കണ്ണാടിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആറാമത്തെ നിഴൽ ആരുടേതാണ്? സമയം ശരിക്കും നിശ്ചലമായതാണോ… അതോ അവർ തന്നെയാണോ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിൽ കുടുങ്ങിയത്?
🖼️ അർധരാത്രി 2:13 – Part 2
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അർധരാത്രി 2:13 – Part 2
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളെയും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
Official History Reference:
https://www.nationalgeographic.com/history
