അപ്രത്യക്ഷനായ ക്യാമറാമാൻ
നാല് പേരായി ചുരുങ്ങിയ സംഘം
അർധരാത്രി 2:13 Part 3 തുടങ്ങുമ്പോൾ വുഡ്ക്രോഫ്റ്റ് ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ആദിൽ, മീര, റോഷൻ, ആര്യ എന്നിവർ മാത്രമായിരുന്നു. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുമുമ്പ് വരെ അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നിഹാൽ ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകളിലും ക്യാമറ റെക്കോർഡിംഗുകളിലും മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചത്. അവന്റെ പേര് ആരെങ്കിലും ഉച്ചരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ വീടിനുള്ളിലെ വായു പോലും തണുത്തുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
നാലുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരേ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയായിരുന്നു.
നിഹാൽ എവിടെയാണ്?
മീര ഭിത്തിയിൽ ചാരിനിന്നു. കുറച്ചുനേരം മുമ്പ് അവൾ അനുഭവിച്ച വിചിത്ര സംഭവങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അവളെ വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ശബ്ദത്തിൽ അല്ലാതെ മറ്റാരോ സംസാരിച്ചതിന്റെ ഓർമ്മ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. ആദിൽ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലും അതേ ഭയം വളരുകയായിരുന്നു.
റോഷൻ നിഹാലിന്റെ ക്യാമറ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“ഇനി നമുക്ക് അറിയാനുള്ളത് ഇതിലായിരിക്കും.”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ൽ നിഹാലിന്റെ ക്യാമറയിലെ പുതിയ വീഡിയോ
നിഹാലിന്റെ ക്യാമറ വീണ്ടും ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ ആരും റെക്കോർഡ് ചെയ്യാത്ത ഒരു പുതിയ വീഡിയോ അതിൽ തെളിഞ്ഞു. ഫയലിന്റെ സമയം നോക്കിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
2:13 AM
പക്ഷേ ആ സമയത്ത് ക്യാമറ നിലത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം.
വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു ഇടുങ്ങിയ കല്ല് ഇടനാഴിയായിരുന്നു. അത് ബംഗ്ലാവിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഈർപ്പം പിടിച്ച ചുമരുകൾ, പഴയ ഇരുമ്പ് വിളക്കുകൾ, താഴേക്ക് മാത്രം നീളുന്ന പടികൾ—ഒരിക്കൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ നിർമ്മിച്ച രഹസ്യ തുരങ്കം പോലെ തോന്നി.
വീഡിയോയിൽ നിഹാലിന്റെ ശ്വാസം വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“ഇത് വീടിന്റെ അടിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്…”
അവൻ മൃദുവായി പറയുന്നത് കേട്ടു.
പെട്ടെന്ന് വീഡിയോയിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചിരി മുഴങ്ങി.
ക്യാമറ വലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ…
വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ ചെറിയ പെൺകുട്ടി.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ രൂപം മങ്ങിയതായി കാണാമായിരുന്നു.
മുഖം മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
1918-ലെ രഹസ്യ ഇടനാഴി
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ലെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടെത്തൽ അവർ വീഡിയോയുടെ അവസാന ഭാഗം സൂം ചെയ്ത് നോക്കിയപ്പോഴായിരുന്നു.
കല്ല് ചുമരിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ കൊത്തിയ ഒരു വാചകം.
WOODCROFT ESTATE
1918
അതിന്റെ താഴെ ഒരു അമ്പടയാളം.
“UNDER CHAPEL.”
ആദിൽ ചുറ്റും നോക്കി.
“ഈ വീട്ടിൽ ഒരു ചാപ്പൽ ഉണ്ടോ?”
റോഷൻ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവർ വീടിനകത്ത് ഇതുവരെ കണ്ട മുറികളിൽ പ്രാർത്ഥനാമുറി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആര്യയുടെ മനസ്സിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം തെളിഞ്ഞു.
വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ മുന്നിലെ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ വലതുവശത്ത് തകർന്ന കൽക്കെട്ടുകൾ അവൾ കണ്ടിരുന്നു.
അത് ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.
“അതൊരു ചാപ്പൽ ആയിരിക്കുമോ?”
ആര്യയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.
നിഹാൽ എത്തിയ സ്ഥലം…
ഇപ്പോഴും വീടിനടിയിൽ തന്നെയുണ്ടാകാം.
ബംഗ്ലാവിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം
ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രധാന ഹാളിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ ചിത്രം പെട്ടെന്ന് നിലത്തുവീണു.
ഫ്രെയിം പൊട്ടി.
അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന മഞ്ഞനിറമുള്ള ഒരു പഴയ രേഖ പുറത്തേക്ക് വഴുതി വീണു.
ആദിൽ അത് എടുത്ത് പതുക്കെ തുറന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് കാലത്ത് എഴുതിയ റിപ്പോർട്ടിന്റെ പകർപ്പായിരുന്നു അത്.
വായിച്ച ഓരോ വരിയും അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ വിറയൽ പടർത്തി.
1918-ൽ ഈ ബംഗ്ലാവിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് കുടുംബത്തിലെ എട്ടുവയസ്സുകാരി ദുരൂഹമായി അപ്രത്യക്ഷയായി.
ആ കുട്ടിയെ ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താനായില്ല.
പക്ഷേ…
അവൾ അപ്രത്യക്ഷമായ രാത്രിയിലും സമയം 2:13 തന്നെയായിരുന്നു.
അതിന് ശേഷം ഈ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരേ കാര്യം പറഞ്ഞു.
“രാത്രി 2:13 കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു പെൺകുട്ടി സ്വന്തം പേര് വിളിക്കും.”
റോഷൻ ആ രേഖയുടെ അവസാന പേജ് മറിച്ചു.
അവിടെ ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് പിന്നീട് ആരോ എഴുതിയ ഒരു വാചകം.
“അവൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ഇരുട്ടിൽ വീണ്ടും കേട്ട നിഹാലിന്റെ ശബ്ദം
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ തുടർച്ചയായി ആകാശം കീറിമുറിച്ചു.
അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞു.
ആ വെളിച്ചം മങ്ങിയതോടെ…
പുറത്ത് നിന്ന് ആരോ വാതിലിൽ മുട്ടി.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
നാലുപേരും നിശ്ചലമായി.
ഈ സമയത്ത് ആരാണ് വരാൻ?
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
അതിന് പിന്നാലെ…
വളരെ പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം.
“ആദിൽ…”
“വാതിൽ തുറക്ക്…”
“ഞാൻ നിഹാലാണ്…”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
റോഷൻ ക്യാമറ താഴെയിട്ടു.
ആര്യ ആദിലിന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
കാരണം…
അൽപസമയം മുമ്പ് തന്നെ ഭിത്തിയിൽ തെളിഞ്ഞ മുന്നറിയിപ്പ് അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നു.
“വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം നിന്റേതല്ല.”
പക്ഷേ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“ദയവായി വാതിൽ തുറക്കൂ…”
“അവൾ എന്റെ പിന്നാലെയുണ്ട്…”
ആദിൽ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ കൈ വാതിലിന്റെ പൂട്ടിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം…
പുറത്തുനിന്ന് കേട്ട നിഹാലിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി.
അത് ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടെ ചിരിയായി മാറി.
അടുത്ത നിമിഷം…
വാതിലിന്റെ താഴെയുള്ള ചെറിയ വിടവിലൂടെ…
രക്തം പുരണ്ട ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞുകയറി.
വാതിലിനടിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുവന്ന വിരലുകൾ
അർധരാത്രി 2:13 Part 3 കൂടുതൽ ഭീകരമായ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്കാണ് കടന്നത്. പ്രധാന വാതിലിന്റെ താഴെയുള്ള ചെറിയ വിടവിലൂടെ രക്തം പുരണ്ട കുഞ്ഞിന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞുവന്നപ്പോൾ നാലുപേരും ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ മറന്നു. ഓരോ വിരലും മരത്തറയിൽ ചുരണ്ടി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.
ആദിൽ ഉടൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
മീര വിറച്ചുകൊണ്ട് റോഷന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു.
ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ വാതിലിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു.
വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
ശേഷം…
അവ പതുക്കെ വാതിലിൽ മൂന്ന് പ്രാവശ്യം മുട്ടി.
ടക്…
ടക്…
ടക്…
അതിന് പിന്നാലെ വീണ്ടും നിഹാലിന്റെ ശബ്ദം.
“ആദിൽ… ഞാൻ തന്നെയാണ്…”
“എന്നെ വിശ്വസിക്കൂ…”
ആ ശബ്ദത്തിൽ ഭയവും വേദനയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അത് യഥാർത്ഥ നിഹാലാണെന്ന് ആദിലിനുപോലും തോന്നി.
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ൽ തുറക്കണോ വേണ്ടയോ?
വാതിലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന നാലുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേ സംശയമായിരുന്നു.
പുറത്തുള്ളത് നിഹാലാണോ…
അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ ശബ്ദം അനുകരിക്കുന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ?
റോഷൻ പതുക്കെ ക്യാമറയുടെ മൈക്ക് വാതിലിനോട് ചേർത്തു.
ഹെഡ്ഫോണിലൂടെ കേട്ട ശബ്ദം അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മാറ്റി.
പുറത്ത് ഒരാളല്ല…
പലരും സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവർ എല്ലാവരും ഒരേ ശബ്ദത്തിലാണ് സംസാരിച്ചത്.
“വാതിൽ തുറക്കൂ…”
“ഞങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്…”
“ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് വിടൂ…”
ആദിൽ ഹെഡ്ഫോൺ ധരിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരമാകെ വിറച്ചു.
ഓരോ ശബ്ദവും…
നിഹാലിന്റേതായിരുന്നു.
ഒരു നിഹാൽ അല്ല.
പത്തോളം നിഹാലുകൾ ഒരേസമയം സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ.
പുറത്തുനിന്ന് കേട്ട നിഹാലിന്റെ നിലവിളി
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ നിമിഷം അടുത്ത നിമിഷമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്…
വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി.
“ആദിൽ… ഓടി രക്ഷപ്പെട്!”
ഇത്തവണ ശബ്ദം തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ഭയവും വേദനയും നിറഞ്ഞ യഥാർത്ഥ നിഹാലിന്റെ ശബ്ദം.
അതിന് പിന്നാലെ…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരി.
പിന്നെ…
ആരോ ശക്തിയായി വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം.
മരത്തറയിൽ നഖം ചുരണ്ടുന്നതുപോലുള്ള ഭീകരമായ ശബ്ദം.
അതിനുശേഷം…
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
മീര കരച്ചിൽ അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നമുക്ക് അവനെ രക്ഷിക്കണം.”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആര്യ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അത് അവൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ…”
“അവൻ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെ ഇരിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയം തകർന്നു.
ചാപ്പലിലേക്കുള്ള രഹസ്യ വഴി
അപ്പോഴാണ് പ്രധാന ഹാളിലെ നിലം നേരിയ ശബ്ദത്തോടെ വിറച്ചത്.
പഴയ കാർപെറ്റിന്റെ ഒരു ഭാഗം പതുക്കെ ഉയർന്നു.
അതിന് താഴെ ഇരുമ്പ് വളയം ഘടിപ്പിച്ച ഒരു മരപ്പലക.
റോഷനും ആദിലും ചേർന്ന് അത് വലിച്ചുയർത്തി.
താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന കല്ല് പടികൾ.
ഈർപ്പമുള്ള വായു മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ചുമരിൽ കൊത്തിയിരുന്ന അതേ വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
UNDER CHAPEL
ആര്യ പതുക്കെ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
പടികൾ താഴേക്ക് മാത്രമാണ് പോകുന്നത്.
അവയുടെ അവസാനം ഇരുട്ട് മാത്രം.
മീര താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ…
അവളുടെ ചെവിയിൽ വീണ്ടും അതേ താരാട്ട്.
ഇത്തവണ വളരെ വ്യക്തമായി.
ആരോ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കുന്നതുപോലെ പാടുകയാണ്.
ആ പാട്ട് കേൾക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ആദിൽ ഉടൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“ശബ്ദം കേൾക്കരുത്.”
“അത് നിന്നെ വിളിക്കുകയാണ്.”
അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ശബ്ദം
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ നാലുപേരും ധൈര്യം സമാഹരിച്ച് പടികൾ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ഓരോ ചുവടും താഴേക്ക് പോകുമ്പോൾ വായു കൂടുതൽ തണുത്തു.
ചുമരുകളിൽ പഴയ ക്രൂശുകളുടെ അടയാളങ്ങൾ.
മെഴുകുതിരികൾ ഉരുകിയ പാടുകൾ.
പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു ഭൂഗർഭ ചാപ്പൽ അവരുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
നടുവിൽ വലിയ കൽബലിപീഠം.
അതിന്റെ മുകളിൽ കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മൂടിയ ഒരു മരപ്പെട്ടി.
പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ കൊത്തിയിരുന്നത് ഒരേയൊരു സമയം.
2:13
ആദിൽ പതുക്കെ ആ തുണി മാറ്റാൻ കൈ നീട്ടി.
അതേ നിമിഷം…
പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ശക്തമായി ആരോ മുട്ടി.
ധാം..!
വീണ്ടും…
ധാം..!
റോഷൻ ടോർച്ച് നേരെ പെട്ടിയിലേക്ക് തെളിച്ചു.
അകത്ത് നിന്ന് വ്യക്തമായി ഒരു ശബ്ദം.
“ആദിൽ…”
“ഞാൻ… നിഹാലാണ്…”
എല്ലാവരും നിശ്ചലമായി.
കാരണം…
ആ ശബ്ദം പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ…
അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അതേ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
“അവൻ കള്ളം പറയുകയാണ്…”
നാലുപേരും ഒരുമിച്ച് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ…
രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന നിഹാൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
രണ്ട് നിഹാലുകൾ
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ലെ ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്ന നിമിഷം ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിൽ ആരംഭിച്ചു. കറുത്ത മരപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് സഹായത്തിനായി നിലവിളിക്കുന്ന നിഹാലിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അവരുടെ പിന്നിൽ രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന മറ്റൊരു നിഹാൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
നാലുപേരുടെയും ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് മരവിച്ചു.
ആദിൽ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ നിൽക്കുന്ന നിഹാലിന്റെ മുഖം അതേപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
വസ്ത്രവും അതേ.
ക്യാമറയുടെ സ്ട്രാപ്പ് ഇപ്പോഴും അവന്റെ തോളിലുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം മനുഷ്യന്റേതായിരുന്നില്ല.
മുഴുവൻ കറുപ്പ്.
ഒരു വെളുത്ത ഭാഗം പോലും ഇല്ല.
“ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു…”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അവനെ പുറത്തെടുക്കരുത്.”
അതേ നിമിഷം മരപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ശക്തമായ ശബ്ദം.
“ആദിൽ… വിശ്വസിക്കരുത്…”
“അത് ഞാനല്ല…”
ആദിലിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
രണ്ട് നിഹാലുകൾ.
ഒരാൾ മുന്നിൽ.
മറ്റൊരാൾ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ.
ആരാണ് യഥാർത്ഥം?
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ൽ പെട്ടിക്കുള്ളിലെ സത്യം
റോഷൻ ധൈര്യം സമാഹരിച്ച് മരപ്പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇരുമ്പ് പൂട്ടുകൾ വർഷങ്ങളുടെ തുരുമ്പ് പിടിച്ച് മുറുകിയിരുന്നു.
ആര്യയും ആദിലും ചേർന്ന് വലിച്ചപ്പോൾ…
ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ പൂട്ടുകൾ പൊട്ടി.
മൂടി പതുക്കെ ഉയർന്നു.
അതിനുള്ളിൽ…
കൈകാലുകൾ കെട്ടിയ നിലയിൽ നിഹാൽ.
അവൻ ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു.
മുഖം മുഴുവൻ മുറിവുകൾ.
ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട്.
“വേഗം…”
“ഇവിടെ നിന്ന് പോവൂ…”
അവൻ അത്രയേ പറയാനായുള്ളൂ.
പക്ഷേ…
പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന നിഹാലിനെ നോക്കിയ നിമിഷം എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
കാരണം…
പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന നിഹാൽ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നില്ല.
അവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
1918-ലെ ശാപം
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ന്റെ യഥാർത്ഥ രഹസ്യം അപ്പോഴാണ് വെളിപ്പെട്ടത്.
ചാപ്പലിന്റെ ചുമരിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന പഴയ ശിലാഫലകത്തിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ കൊത്തിയ ഒരു കുറിപ്പ് ആര്യ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വായിച്ചു.
“THE CHILD NEVER DIED.”
“SHE ONLY NEEDED A NEW FACE.”
അതിന് താഴെ മറ്റൊരു വരി.
“EVERY HUNDRED YEARS…”
“SHE CHOOSES ONE.”
ആദിൽ പതുക്കെ വർഷം കണക്കുകൂട്ടി.
1918…
അതിനുശേഷം…
2018…
ഇപ്പോൾ…
അവർ ഈ വീട്ടിൽ എത്തിയത് 2026.
“ഇത് നൂറ് വർഷത്തെ ശാപമല്ല.”
ആര്യ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“ഒരാളെ കിട്ടുന്നതുവരെ അവസാനിക്കാത്ത ശാപമാണ്.”
അതേ സമയം ചാപ്പലിലെ പഴയ മണി സ്വയം മുഴങ്ങി.
അതിന്റെ ശബ്ദം ഭൂഗർഭ മുറിയാകെ വിറപ്പിച്ചു.
ബലിപീഠത്തിലെ രഹസ്യ ചിഹ്നം
ചാപ്പലിന്റെ നടുവിലെ കൽബലിപീഠത്തിൽ ചുവന്ന നിറത്തിൽ വരച്ചിരുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു ചിഹ്നം ആദിലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
അത് ഒരു സാധാരണ അടയാളമായിരുന്നില്ല.
അഞ്ച് വൃത്തങ്ങൾ.
അവയിൽ ഒന്ന് പൂർണ്ണമായും കറുത്ത നിറത്തിൽ.
മറ്റുള്ള നാല് വൃത്തങ്ങൾ ശൂന്യമായി.
നിഹാൽ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഉണർന്നപ്പോൾ…”
“ആദ്യ വൃത്തം ചുവപ്പായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ അത് കറുത്തിരിക്കുന്നു.”
റോഷൻ അതിലേക്ക് അടുത്തു.
പെട്ടെന്ന്…
രണ്ടാമത്തെ വൃത്തത്തിലേക്ക് ചുവന്ന നിറം പതുക്കെ പടരാൻ തുടങ്ങി.
അത് സ്വയം നിറയുകയായിരുന്നു.
അതോടൊപ്പം…
മീരയുടെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ഒരു രക്തത്തുള്ളി നിലത്തേക്ക് വീണു.
അവൾ അറിയാതെ പിന്നിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി.
ആദിൽ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ താങ്ങി.
മീരയുടെ ശരീരം വീണ്ടും മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തിരുന്നു.
സമയം വീണ്ടും 2:13
അർധരാത്രി 2:13 Part 3-ന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ചാപ്പലിലെ എല്ലാ മെഴുകുതിരികളും ഒരേസമയം കത്തി.
ആരും തീ കൊളുത്തിയിരുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും അവ സ്വയം ജ്വലിച്ചു.
ചാപ്പലിന്റെ മുകളിലെ പഴയ ഘടികാരം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ടിക്…
ടിക്…
ടിക്…
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഘടികാരത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
സമയം…
2:12
ഒരു സെക്കൻഡ്…
രണ്ട് സെക്കൻഡ്…
വലിയ സൂചി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
2:13
അതേ നിമിഷം…
ഭൂഗർഭ ചാപ്പലിന്റെ വാതിലുകൾ എല്ലാം ശക്തമായി അടഞ്ഞു.
നിലം വിറച്ചു.
ബലിപീഠത്തിന് പിന്നിലെ കൽചുമർ പതുക്കെ രണ്ടായി പിളർന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന്…
വെള്ള ഫ്രോക്ക് ധരിച്ച ആ ചെറിയ പെൺകുട്ടി ആദ്യമായി പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ കൈയിൽ പഴയ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അത് ആദിലിന് നേരെ നീട്ടി.
ആദിൽ വിറയുന്ന കൈകളോടെ ചിത്രം വാങ്ങി.
ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം…
അവന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.
1918-ൽ എടുത്ത ആ കുടുംബചിത്രത്തിൽ…
ബ്രിട്ടീഷ് കുടുംബത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്നത്… ആദിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
Part 3 അവസാനിച്ചു…
➡️ തുടരും… അർധരാത്രി 2:13 Part 4– നൂറ് വർഷം പഴക്കമുള്ള മുഖം
അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ… ആദിലിന്റെ കൈയിലെ 1918-ലെ ഫോട്ടോയിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം പുറത്തുവരുന്നു.
എന്നാൽ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കും മുമ്പ്, നാലുപേരിൽ ഒരാൾ കൂടി ശാപത്തിന്റെ അടുത്ത ഇരയാകുന്നു.
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ… നിഹാലിന്റെ ക്യാമറയിൽ 1918-ലെ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു രഹസ്യ ഇടനാഴി തെളിയുന്നു.
പക്ഷേ ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നത് നിഹാൽ തന്നെയാണ്… എന്നാൽ അവൻ പഴയ നിഹാൽ അല്ല.
🖼️ അർധരാത്രി 2:13 – Part 4
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അർധരാത്രി 2:13 – Part 4
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളെയും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
Official History Reference:
https://www.nationalgeographic.com/history
