വൈകുന്നേരത്തെ ചാറ്റൽമഴ വയനാടിന്റെ മണ്ണിനെ പതിയെ നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. റോഡരികിലെ പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് മുന്നിലുള്ള വലിയ മാവിന്റെ ഇലകളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ഒന്നൊന്നായി താഴേക്ക് വീണു. ആ മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കുടയുടെ അടിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആദവ്, ആരോ തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരുന്നത് കണ്ടു. ഇളം റോസ് നിറമുള്ള സൽവാറിൽ, മഴയിൽ പാതി നനഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ കവിളിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ, ചാറ്റൽമഴയിലെ ചുംബനം എന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ അധ്യായം നിശ്ശബ്ദമായി ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
“കുടയുടെ അടിയിൽ… കുറച്ച് സ്ഥലം കിട്ടുമോ…?”
ആദവ് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇങ്ങോട്ട് വന്നോളൂ…”
അവൾ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
കുട ചെറുതായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഇരുവരും അറിയാതെ തൊട്ടുരുമ്മി നിന്നു.
മഴയുടെ തണുപ്പിനേക്കാൾ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ചൂടായിരുന്നു ആ നിമിഷം കൂടുതൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്. കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ ആദവിന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം അവന്റെ ശ്വാസത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞിറങ്ങി. ഒരു നിമിഷം അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു. എന്തുകൊണ്ടോ, ആ മണം വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള ഒരാളുടേതുപോലെ തോന്നി.
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്…?”
മായ മെല്ലെ ചോദിച്ചു.
ആദവ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല…”
“കള്ളം…”
“എന്തേ…?”
“ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരാളെ ആരും ഇങ്ങനെ നോക്കില്ല.”
ആദവ് കുറച്ചുനേരം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
“ചിലരെ ആദ്യമായി കാണുമ്പോഴും…”
“…ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ ഉള്ളവരെപ്പോലെ തോന്നും.”
മഴ ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ബസ് സ്റ്റോപ്പിന്റെ ടിൻഷീറ്റിൽ പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു ആ നിമിഷം മുഴുവൻ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്. കുടയുടെ കീഴിൽ നിന്നിരുന്ന ആദവിനും മായയ്ക്കുമിടയിൽ ഇപ്പോൾ അപരിചിതത്വത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. പേരറിയാത്ത ഒരു അടുപ്പം. പറയാതെ മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദത. ചാറ്റൽമഴയിലെ ചുംബനം തുടങ്ങിയത് ആ മഴയിലായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രണയം ആരംഭിച്ചത് അവരുടെ കണ്ണുകളിലൂടെയായിരുന്നു.
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്…?”
മായ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
ആദവ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ…”
ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം മായയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു.
“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് സത്യം പറയുന്ന ആളാണോ…?”
“കള്ളം പറയാൻ അറിയില്ല.”
“എല്ലാ പെൺകുട്ടികളോടും ഇങ്ങനെയാണോ…?”
“ഇല്ല…”
“പിന്നെ…?”
“ആദ്യമായാണ്.”
മായ തലതാഴ്ത്തി ചിരിച്ചു.
കാറ്റ് വീണ്ടും ശക്തമായി വീശി. കുട ഒരു വശത്തേക്ക് മറിഞ്ഞപ്പോൾ മഴത്തുള്ളികൾ ഇരുവരുടെയും തോളിലേക്കും മുഖത്തേക്കും ചിതറിവീണു. മായ അറിയാതെ വിറച്ചപ്പോൾ ആദവ് കുടയുടെ പിടി അവളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ചായിച്ചു. ഇപ്പോൾ മഴ അവന്റെ തോളിലായിരുന്നു കൂടുതൽ പതിക്കുന്നത്. അത് കണ്ട മായയ്ക്ക് എന്തോ ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി. മഴയെക്കാൾ അവന്റെ കരുതലാണ് അവളെ കൂടുതൽ നനച്ചത്.
“നിങ്ങളല്ലേ മുഴുവൻ നനയുന്നത്…”
മായ പറഞ്ഞു.
“കുഴപ്പമില്ല.”
“പനി വരും.”
“നീ നനയാതിരുന്നാൽ മതി.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മായ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ… എന്താ കാരണം…?”
ആദവ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
“അറിയില്ല…”
“പക്ഷേ…”
“…നിന്നെ കണ്ട നിമിഷം മുതൽ നിന്റെ ചിരി മായാതിരിക്കണമെന്ന് മാത്രം തോന്നുന്നു.”
മായ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ പാടങ്ങൾ പച്ചപുതച്ച സ്വപ്നം പോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള മലകളെ മഞ്ഞ് വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ കാഴ്ചകളേക്കാൾ മനോഹരമായ മറ്റൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് തന്റെ തൊട്ടരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം അവൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി തോന്നുകയായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ചാറ്റൽമഴയിലെ ചുംബനം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ ആദ്യ വരി.
“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്…?”
ആദവ് ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“കള്ളം…”
“എന്തേ…?”
“നിന്റെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ട്.”
മായ ചിരിച്ചു.
“എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ അറിയാമോ…?”
“എന്നോട് മാത്രം.”
ഒരു നിമിഷം…
ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.
മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
കാറ്റ് അവരുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
മായയുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ ഒരു മുടിയിഴ അവളുടെ കാഴ്ച മറച്ചു.
ആദവ് കൈ ഉയർത്തി.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടേ…?”
“ഉം…”
“തൊടട്ടേ…?”
മായയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
നാണത്തോടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
അതായിരുന്നു അവളുടെ സമ്മതം.
ആദവ് അതീവ കരുതലോടെ അവളുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ മുടിയിഴ ചെവിക്കുപിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിവച്ചു.
ആ സ്പർശം…
മഴയേക്കാൾ മൃദുവായിരുന്നു.
മായ അറിയാതെ കണ്ണുകളടച്ചു.
ഒരു നിമിഷം…
സമയം പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ബസ് എത്തുന്ന ശബ്ദം ദൂരെയിൽ നിന്ന് കേട്ടു.
ആ നിമിഷം അവസാനിക്കരുതേയെന്ന് ഇരുവരും ഒരുപോലെ ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കാം.
പക്ഷേ…
ചില പ്രണയങ്ങൾ പോലെ…
ചില നിമിഷങ്ങളും വളരെ ചെറുതായിരിക്കും.
ബസ് അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ മായ മെല്ലെ പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഞാൻ പോവട്ടെ…”
അവൾ ചോദിച്ചു.
ആദവ് ചെറുചിരിയോടെ തലയാട്ടി.
“പക്ഷേ…”
“നാളെ…”
“…ഇതേ സമയത്ത് വരുമോ…?”
മായ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ…
മഴയേക്കാൾ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി അവൾ സമ്മാനിച്ചു.
“മഴ പെയ്താൽ…”
“…ഞാൻ ഉറപ്പായും വരും.”
ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് അവൾ ബസിലേക്ക് കയറി.
ബസ് പതിയെ മുന്നോട്ടുനീങ്ങി.
ജാലകത്തിലൂടെ കൈവീശുന്ന മായയെ നോക്കി ആദവ് നിന്നു.
അവന് അപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു…
ചാറ്റൽമഴയിലെ ചുംബനം ഒരുദിവസം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മയും…
ഏറ്റവും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദനയും ആകുമെന്ന്.
പ്രണയം മഴയെക്കാൾ മനോഹരമായപ്പോൾ
അടുത്ത ദിവസവും മഴ പെയ്തു.
ആദവ് ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും കണ്ണുകൾ ക്ലോക്കിലായിരുന്നു. അഞ്ച് മണിയാകാൻ ഇനി എത്ര നേരമുണ്ടെന്ന് അവൻ ഓരോ മിനിറ്റിലും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്നലെ മുതൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ഒരു മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ച മായ. ചാറ്റൽമഴയിലെ ചുംബനം എന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസം അവന്റെ ജീവിതത്തെ ഇത്രയും മാറ്റുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിയായതും അവൻ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.
മഴ വീണ്ടും ചാറ്റലായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ കാലുകൾ അറിയാതെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു.
അവിടെ…
അവൾ നേരത്തെ എത്തിയിരുന്നു.
മാവിൻമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു.
ആദവിനെ കണ്ടതും…
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”
മായ പറഞ്ഞു.
“എങ്ങനെ…?”
ആദവ് ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലെ…”
“…നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
ആദവ് ചിരിച്ചു.
“എന്റെ കണ്ണുകൾക്കും സംസാരിക്കാൻ അറിയാമല്ലേ.”
“ഉണ്ട്.”
“പക്ഷേ…”
“…കള്ളം പറയാൻ അറിയില്ല.”
മഴ മെല്ലെ ശക്തമായി.
ആദവ് വീണ്ടും കുട തുറന്നു.
ഇത്തവണ…
മായ ഒന്നും പറയാതെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു നിന്നു.
അവർക്കിടയിൽ ഇന്നലെയുണ്ടായിരുന്ന അപരിചിതത്വം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ…
അവർ പരസ്പരം വായിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ മായയുടെ മുടിയിഴകൾ വീണ്ടും ആദവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാറിവന്നു.
അവൾ വേഗം അത് ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വേണ്ട…”
ആദവ് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“ഞാൻ…”
“…ഒതുക്കട്ടേ…?”
മായ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
നാണത്തോടെ തലകുനിച്ചു.
ആദവിന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ ചെവിക്കുപിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിവച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ…
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അടഞ്ഞുപോയി.
മഴയുടെ തണുപ്പിലും…
അവളുടെ ശ്വാസം ചൂടായിരുന്നു.
“മായ…”
ആദവ് മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“ഉം…”
“എനിക്ക് നിന്നെ കണ്ടിട്ട്…”
“…രണ്ട് ദിവസം മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ.”
“അതെ…”
“പക്ഷേ…”
“…വർഷങ്ങളായി അറിയുന്ന ആളെപ്പോലെയാണ്.”
മായ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്കും.”
“അതെങ്ങനെ…?”
“അറിയില്ല.”
“…പക്ഷേ ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ…”
“…അവർ പുതിയ ആളുകളല്ല.”
“…വൈകി കണ്ടുമുട്ടിയ ആളുകളായിരിക്കും.”
ആ വാക്കുകൾ ആദവിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
ബസ് വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടായിരുന്നു.
ഇരുവരും ബസ് സ്റ്റോപ്പിന്റെ പിന്നിലുള്ള ചെറിയ ചായക്കടയിലേക്ക് നടന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ ടിൻമേൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിനിടയിൽ കടക്കാരൻ രണ്ട് ചൂട് ചായ അവരുടെ മുന്നിൽ വച്ചു.
മായ ഗ്ലാസ് എടുത്തപ്പോൾ…
ചൂടുകൊണ്ട് അറിയാതെ കൈ പിൻവലിച്ചു.
“അയ്യോ…”
അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
ആദവ് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“പൊള്ളിയോ…?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
ആ നിമിഷം…
അവൾക്ക് വേദനയൊന്നും തോന്നിയില്ല.
അവന്റെ കൈകളിലെ കരുതൽ മാത്രം.
“കുറച്ചേ ഉള്ളൂ.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദവ് അവളുടെ വിരലുകളിൽ മെല്ലെ ഊതിക്കൊടുത്തു.
മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ചായ തണുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ചായ കുടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും കനത്തു.
ഓടുന്നതിനിടെ മായയുടെ കാൽ വഴുതി.
ഒരു നിമിഷം…
അവൾ വീഴാൻ പോയി.
ആദവ് അവളെ അരയിൽ പിടിച്ച് ചേർത്തുനിർത്തി.
മായയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
അവരുടെ മുഖങ്ങൾ തമ്മിൽ…
ഒരു ശ്വാസത്തിന്റെ അകലം മാത്രം.
മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെ മുഖങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി.
ആദവ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മായയും…
അവനെ മാത്രം നോക്കി നിന്നു.
ആ നിമിഷം…
ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ്…
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“പേടിച്ചോ…?”
ആദവ് മെല്ലെ ചോദിച്ചു.
“വീഴാൻ അല്ല…”
മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ…?”
“…ഈ നിമിഷം തീർന്നുപോകുമോ എന്നാണ്.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ആദവ് അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ മഴത്തുള്ളികൾ മെല്ലെ തുടച്ചു.
“ഇനിയുള്ള എല്ലാ മഴയും…”
“…എന്റെ കൂടെയായിരിക്കുമോ…?”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“മഴയുള്ളിടത്തോളം…”
“…ഞാനും ഉണ്ടാകും.”
ആദവ് അവളെ മെല്ലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മാവിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ ചാറ്റൽമഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ മഴയിൽ…
രണ്ടുപേരുടെയും ജീവിതം ഒന്നാകുകയായിരുന്നുവെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ…
വിധി നിശ്ശബ്ദമായി മറ്റൊരു കഥ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവസാന ചാറ്റൽമഴ
ആ ദിവസത്തിനുശേഷം എല്ലാ വൈകുന്നേരവും അവർ കണ്ടുമുട്ടി. ബസ് സ്റ്റോപ്പ് അവരുടെ ലോകമായി മാറി. മഴയുണ്ടെങ്കിൽ അവർ ഒരേ കുടയ്ക്കടിയിൽ നടന്നു. മഴയില്ലെങ്കിൽ മാവിൻമരത്തിന്റെ തണലിൽ ഇരുന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും പ്രണയം അല്പംകൂടി ആഴത്തിലായി. ചാറ്റൽമഴയിലെ ചുംബനം എന്ന അവരുടെ കഥ ഗ്രാമത്തിലെ മഴപോലെ ശാന്തമായി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മാറിയാലും ഈ സായാഹ്നങ്ങൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ലെന്ന് ഇരുവരും വിശ്വസിച്ചു.
“മായ…”
ആദവ് മെല്ലെ വിളിച്ചു.
“ഉം…”
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടേ…?”
“ചോദിക്കൂ…”
“നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും…”
“…ഇതുപോലെ എല്ലാ മഴയിലും എന്റെ കൂടെ നടക്കുമോ…?”
മായ ചിരിച്ചു.
“നടക്കും…”
“കൈ വിടില്ലല്ലോ…?”
“ഒരിക്കലും വിടില്ല.”
മഴ മെല്ലെ പെയ്യുകയായിരുന്നു. മാവിന്റെ ഇലകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും അവരുടെ തോളിൽ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദവ് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെള്ളി മോതിരം എടുത്തു. വലിയ വിലയുള്ളതൊന്നുമായിരുന്നില്ല അത്. പക്ഷേ വർഷങ്ങളോളം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ വില അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ലോകം മുഴുവൻ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
“ഇടട്ടേ…?”
ആദവ് ചോദിച്ചു.
മായ മറുപടിയായി വലതുകൈ അവന്റെ നേരെ നീട്ടി.
ആദവ് പതുക്കെ മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ അണിയിച്ചു.
“ഇനി…”
“…നീ എന്റേതാണ്.”
മായ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ പണ്ടേ…”
“…നിങ്ങളുടേതായിരുന്നു.”
കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി.
മായ അറിയാതെ ആദവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ഒഴുകി.
മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം വീണ്ടും അവന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
“എന്താ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്…?”
മായ ചോദിച്ചു.
ആദവ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ തോന്നുന്നു.”
“എന്ത്…?”
“ചോദിച്ചാൽ സമ്മതിക്കുമോ…?”
“അറിയില്ല…”
“ആദ്യം പറയൂ.”
ആദവ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“തൊടട്ടേ…?”
മായയുടെ കവിളുകൾ വീണ്ടും ചുവന്നു.
അവൾ പതിയെ കണ്ണുകളടച്ചു.
ആദവ് മെല്ലെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
മഴ…
ആ നിമിഷത്തിന് സാക്ഷിയായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ഇതാണ്…”
അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“…എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ ചുംബനം.”
മായ കണ്ണുതുറന്ന് അവനെ നോക്കി.
“അവസാനത്തേതും…”
“…ഇതായിരിക്കണം.”
ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ്…
മഴ വീണ്ടും പെയ്യുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അന്ന് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ആദവ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ മുല്ലപ്പൂച്ചെണ്ട്.
കണ്ണുകൾ റോഡിലേക്കായിരുന്നു.
മായ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞ സമയം കഴിഞ്ഞ് മണിക്കൂറുകൾ ആയിരുന്നു.
ഫോൺ വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടിയില്ല.
അപ്പോഴാണ്…
ഗ്രാമത്തിലെ പോസ്റ്റ്മാൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.
“ആദവേ…”
“നിനക്കൊരു കത്തുണ്ട്.”
ആദവ് അത്ഭുതത്തോടെ കവർ വാങ്ങി.
അത് തുറന്നപ്പോൾ…
അകത്ത് മായയുടെ കൈയക്ഷരം.
വിറയുന്ന കൈകളോടെ അവൻ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ആദവ്…
ഈ കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിലുണ്ടാകില്ല.
എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.
എനിക്ക് ഹൃദയത്തിന് അസുഖമായിരുന്നു.
നിന്നെ കണ്ട ദിവസമാണ് ഞാൻ ചികിത്സ നിർത്തിയത്.
ബാക്കിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആശുപത്രിയിലല്ല…
നിന്റെ കൂടെ മഴയിൽ ജീവിക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം.
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്.
എനിക്ക് പോകേണ്ട സമയം എത്തിയെന്ന് ഡോക്ടർമാർ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നു.
നീ എന്നെ മറക്കരുത്…
പക്ഷേ എന്നെ ഓർത്ത് ജീവിക്കരുത്.
ഒരു കാര്യം മാത്രം ചെയ്യണം.
ഓരോ ചാറ്റൽമഴയും പെയ്യുമ്പോൾ…
ആദ്യ മഴത്തുള്ളി നിന്റെ കവിളിൽ വീഴുമ്പോൾ…
അത് ഞാനാണെന്ന് കരുതണം.
കാരണം…
ഈ ജന്മത്തിൽ എനിക്ക് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞ അവസാന ചുംബനം…
ആ മഴത്തുള്ളിയിലായിരിക്കും…”
ആദവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കത്ത് താഴേക്ക് വീണു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
അവന് ശ്വസിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൻ മുട്ടുകുത്തി മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് ഇരുന്നു.
“മായ…”
അവന്റെ ശബ്ദം പൊട്ടിപ്പോയി.
“ഒരിക്കൽ കൂടി…”
“…ഒരിക്കൽ മാത്രം…”
“…എന്റെ പേര് വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ…?”
മറുപടി പറഞ്ഞത് മഴ മാത്രം.
അപ്പോഴാണ്…
ഒരു മഴത്തുള്ളി അവന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചത്.
അവൻ അത് തുടച്ചില്ല.
കണ്ണുകളടച്ചു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് ആ തുള്ളിയെ മെല്ലെ തൊട്ടു.
പിന്നെ…
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു.
“നീ വാക്ക് പാലിച്ചു മായേ…”
“ഓരോ ചാറ്റൽമഴയായും…”
“…നീ ഇന്നും എന്നെ തേടി വരുന്നു.”
മഴ ശക്തമായി.
ബസ് സ്റ്റോപ്പ് ശൂന്യമായി.
മാവിന്റെ ഇലകളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആദവിന് ആ മഴത്തുള്ളികൾ വെറും മഴയായിരുന്നില്ല.
അത് മായയുടെ അവസാന ചുംബനമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാവാം…
ഇന്നും ചാറ്റൽമഴ പെയ്യുമ്പോൾ…
ചിലർ അറിയാതെ കവിളിൽ വീഴുന്ന ആദ്യ മഴത്തുള്ളി തുടയ്ക്കാറില്ല.
അത്… ആരുടെയോ അവസാന പ്രണയമായിരിക്കാം.
അവസാനം 💔
വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
കേരള ടൂറിസം – കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യം
