പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്ര ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ശരിയായ തീരുമാനമാകും. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നഗരം വിടാൻ ട്രെയിനിൽ കയറിയ രാഹുലിനെ ഒരു ചെറിയ കവർ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടത്തിയ കഥയാണിത്. കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ വില ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഈ മലയാളം കഥ വായിക്കൂ.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ അവസാന അഞ്ച് മിനിറ്റ്
ട്രെയിൻ പുറപ്പെടാൻ അഞ്ചു മിനിറ്റ് മാത്രം. സന്ധ്യയുടെ ഓറഞ്ച് വെളിച്ചം റെയിൽപ്പാളങ്ങളിൽ തിളങ്ങി. രാഹുൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ പഴയ ബെഞ്ചിൽ ബാഗുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കാൽക്കീഴിൽ ഒരു പഴയ സ്യൂട്ട്കേസ്. അതിൽ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം ഒതുക്കിവെച്ചിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് പോകാനായിരുന്നു തീരുമാനം. ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു സുഹൃത്ത് ഒരു ജോലി ശരിയാക്കിയിരുന്നു. ആരോടും യാത്ര പറഞ്ഞില്ല. ഒരു കുറിപ്പ് മാത്രം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ഫോൺ വിറച്ചത്. അമ്മ.
“പോകുന്നുണ്ടോ?”
രാഹുൽ മിണ്ടിയില്ല.
“തിരികെ വരുമോ?”
“അറിയില്ല, അമ്മേ.” അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ഭാരമുള്ള വർഷങ്ങൾ
വർഷങ്ങളായി വീട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടാനായിരുന്നു അവന്റെ ശ്രമം. അച്ഛൻ മരിക്കുമ്പോൾ ബാക്കിവെച്ച വലിയ കടം. ബാങ്കിൽ നിന്ന് എല്ലാ മാസവും വരുന്ന നോട്ടീസുകൾ. സഹോദരി മീനുവിന്റെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം. അമ്മയുടെ നീണ്ട നിശ്ശബ്ദത.
എല്ലാം അവനെ തളർത്തിയിരുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ തന്നെ അവന് അൻപത് വയസ്സായതുപോലെ തോന്നി. സ്വന്തമായി ഒരു സ്വപ്നം കാണാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല.
“ഞാൻ പോയാൽ ഒരാളുടെ ഭക്ഷണച്ചെലവ് കുറയും,” അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നു. ദൂരെ പോയി സമ്പാദിച്ച് പണം അയച്ചാൽ മതിയല്ലോ.
പക്ഷേ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവന് അറിയാമായിരുന്നു. ഇത് ഒരു ഒളിച്ചോട്ടമാണെന്ന്.
അവൻ ഓർത്തു, അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ വീട് എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന്. ഞായറാഴ്ചകളിൽ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് റേഡിയോയിൽ പഴയ പാട്ടുകൾ കേൾക്കുന്ന അച്ഛൻ. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന സാമ്പാറിന്റെ മണം. മീനുവിന്റെയും അവന്റെയും ചെറിയ വഴക്കുകൾ. അന്ന് വീട് നിറയെ ശബ്ദങ്ങളായിരുന്നു.
അച്ഛൻ പോയ ശേഷം ആ ശബ്ദങ്ങൾ ഓരോന്നായി നിലച്ചു. അമ്മ ചിരിക്കാതായി. മീനു മുറിയിൽ ഒതുങ്ങി. രാഹുൽ രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ ജോലിക്ക് ഓടി. ഒരേ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ടും അവർ മൂന്നുപേരും മൂന്ന് ദ്വീപുകളായി മാറി.
ആ നിശ്ശബ്ദതയാണ് അവനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്. കടത്തേക്കാൾ, പ്രാരാബ്ധങ്ങളേക്കാൾ, ആ വീട്ടിലെ മൗനം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. അതിൽ നിന്നാണ് അവൻ ഓടിരക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചത്.
അമ്മ കൊടുത്തയച്ച കവർ
ഹോൺ മുഴങ്ങി. രാഹുൽ സ്യൂട്ട്കേസുമായി ട്രെയിനിൽ കയറി. ട്രെയിൻ പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി ഓടിവന്നത്. അയൽവീട്ടിലെ അമ്മുക്കുട്ടി. കിതച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വാതിലിലൂടെ ഒരു കവർ അവന്റെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി.
“അമ്മ തന്നതാണ്.”
രാഹുൽ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കും മുമ്പ് ട്രെയിൻ വേഗമെടുത്തു. കവറിൽ സഹോദരി മീനുവിന്റെ വടിവൊത്ത കൈയെഴുത്ത്.
“ചേട്ടാ, നീ പോകണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ പോ. ഞങ്ങൾ തടയില്ല. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും തിരിഞ്ഞുനോക്കണം. നീ ഇല്ലാത്ത വീട് ഒരു വീടല്ല.”
കവറിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും മീനുവും അവനും ഒരുമിച്ച് ഗുരുവായൂരിൽ വെച്ച് എടുത്തത്. എല്ലാവരും ചിരിക്കുന്ന അവസാനത്തെ ഫോട്ടോ.
അവൻ കണ്ണടച്ചു. ട്രെയിൻ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.
പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്രയുടെ തീരുമാനം
ജനലിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്ന വയലുകളും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും അവൻ നോക്കിയിരുന്നു. ഓരോ കിലോമീറ്ററും അവനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അകറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഓരോ നിമിഷവും അവന്റെ മനസ്സ് പിന്നോട്ട് ഓടി.
അമ്മയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം. മീനുവിന്റെ കത്ത്. ഫോട്ടോയിലെ അച്ഛന്റെ ചിരി.
അടുത്ത സ്റ്റേഷൻ എത്തിയപ്പോൾ രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് ബാഗ് എടുത്ത് വാതിലിനരികിലേക്ക് ഓടി. സഹയാത്രികർ അമ്പരന്ന് നോക്കി. അവൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി.
പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്ര. പക്ഷേ ആദ്യമായി അവന് ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. തിരികെ പോകാനുള്ള ബസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
വീട്ടുവാതിൽക്കൽ കാത്തുനിന്ന അമ്മ
രാത്രി പത്ത് മണിക്ക് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്നിരുന്നു. വിളക്ക് അണച്ചിരുന്നില്ല.
“നീ പോയില്ലേ?”
“പോയി.”
“പിന്നെ?”
“യാത്ര പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി.”
അമ്മ ഒന്നും പറയാതെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. അകത്തുനിന്ന് മീനു ഓടിവന്നു. മൂന്നുപേരും കുറെ നേരം ഉമ്മറത്ത് അങ്ങനെ നിന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവർ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കഞ്ഞിയും ചുട്ട പപ്പടവും ചമ്മന്തിയും. ഇത്രയും രുചിയുള്ള ഭക്ഷണം അവൻ ഒരിക്കലും കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
പ്രശ്നങ്ങൾ ഒറ്റരാത്രി കൊണ്ട് തീർന്നില്ല. കടം അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ രാഹുൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. അമ്മയും മീനുവും ഒപ്പം നിന്നു.
പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്ര അവനെ പഠിപ്പിച്ചത് ഒരു കാര്യമാണ്. ചില യാത്രകൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ വേണ്ടിയല്ല, നമ്മൾ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ നാട്ടിൽ സ്വന്തം ചെറിയ ബിസിനസ് തുടങ്ങി. ഒരു മൊബൈൽ റിപ്പയർ ഷോപ്പ്. കടം പതുക്കെ വീട്ടിത്തുടങ്ങി. മീനു പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ജോലിയിൽ കയറി.
ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു, “ചേട്ടാ, അന്ന് നീ പോയിരുന്നെങ്കിൽ?”
രാഹുൽ ചിരിച്ചു. “അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഊണുമേശയിൽ ഒരു കസേര എപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നേനെ.”
അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ദൂരെ ഒരു ട്രെയിൻ ചൂളംവിളിച്ച് കടന്നുപോയി. പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ ആ യാത്രയാണ് അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നീണ്ട യാത്രയായത്.
ഇന്നും രാഹുൽ ആ പഴയ സ്റ്റേഷനിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആ ബെഞ്ചിൽ കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കും. പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്ര തുടങ്ങിയ സ്ഥലം. അന്ന് ഭയവും നിരാശയും നിറഞ്ഞ ഒരു യുവാവായിരുന്നു അവിടെ ഇരുന്നത്. ഇന്ന് അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ താങ്ങാണ്.
മീനുവിന്റെ ആ കത്ത് ഇപ്പോഴും അവന്റെ പഴ്സിലുണ്ട്. മടക്കുകൾ പൊട്ടിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവൻ അത് കളഞ്ഞിട്ടില്ല. പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്രയുടെ ടിക്കറ്റും അതിനൊപ്പം സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലയേറിയ ടിക്കറ്റ്.
പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്ര – കഥയുടെ സന്ദേശം
പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയ യാത്ര ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും കുടുംബസ്നേഹത്തിന്റെയും കഥയാണ്. പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ധൈര്യം വേണ്ടത് അവയെ ഒരുമിച്ച് നേരിടാനാണ്. തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ ഒരു വീടുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു യാത്രയും വ്യർത്ഥമല്ല.
ഈ മലയാളം കഥ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ തൊട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, കുടുംബവുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മലയാളം ചെറുകഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: അമ്മയുടെ അലമാരയിലെ നീല ഷർട്ട്, അവസാനത്തെ കത്ത്.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
