പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി ഒരു പുലർച്ചെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ബെഞ്ചിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോയുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം പേര് പോലും ഓർമ്മയില്ലാത്ത അവളെ തേടിയെത്തിയ ആദിത്യയും, അവൻ ഒളിപ്പിച്ച കുറ്റബോധവും ചേർന്ന ഈ മലയാളം മിസ്റ്ററി പ്രണയകഥ ഓർമ്മയുടെയും ക്ഷമയുടെയും കഥയാണ്.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി
പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണി. നഗരത്തിലെ കെഎസ്ആർടിസി ബസ് സ്റ്റാൻഡ് ഉണർന്നുവരുന്നതേയുള്ളൂ. ചായക്കടയിലെ സമോവറിൽ നിന്ന് ആവി ഉയർന്നു. ദൂരെ നിന്ന് ആദ്യ ബസിന്റെ ഹോൺ.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ ഒരറ്റത്തെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ പേര് ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. പൂക്കൾ പതിച്ച ഒരു വെള്ള ചുരിദാർ. മുടിയിൽ ഒരു പിങ്ക് റിബൺ. നെറ്റിയിൽ ഉണങ്ങിയ ഒരു ചെറിയ മുറിവ്.
ബാഗില്ല. ഫോണില്ല. പഴ്സില്ല. അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ മാത്രം.
ഫോട്ടോയിൽ അവളോടൊപ്പം ഒരു യുവാവ്. ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലെ ബെഞ്ചിൽ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചിരിക്കുന്നു. പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്: “നീ എന്നെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, നിന്റെ പേര് ഓർക്കും.”
ചായക്കടക്കാരൻ മണിയേട്ടൻ ഏറെ നേരം അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ചായയുമായി അടുത്തുചെന്നു. “മോളേ, എവിടെ പോകാനാ?” അവൾ ശൂന്യമായ കണ്ണുകളോടെ അയാളെ നോക്കി. “അറിയില്ല.”
ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ട ദിവസങ്ങൾ
അവളെ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ ഡോക്ടർമാർ വിശദമായി പരിശോധിച്ചു. തലയ്ക്കേറ്റ ഒരു ചെറിയ ക്ഷതം. ഓർമ്മയുടെ ഒരു ഭാഗം താൽക്കാലികമായി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കാം എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. സമയമെടുക്കും, ക്ഷമ വേണം.
അധികൃതർ പല സ്റ്റേഷനുകളിലും വിവരം അറിയിച്ചു. പത്രത്തിൽ ഫോട്ടോ കൊടുത്തു. കാണാതായവരുടെ പട്ടികകൾ പരിശോധിച്ചു. ആരും അവളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
ആശുപത്രി വാർഡിലെ ജനലരികിലെ കട്ടിലിൽ അവൾ ദിവസങ്ങളോളം ആ ഫോട്ടോ നോക്കിയിരുന്നു. ചിത്രത്തിലെ യുവാവിന്റെ മുഖം എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ളതുപോലെ. പക്ഷേ ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം തലയിൽ ഒരു വേദന മാത്രം.
നഴ്സുമാർ അവളെ “മോളേ” എന്ന് വിളിച്ചു. പേരില്ലാത്ത ഒരാളായി ജീവിക്കുന്നത് എത്ര ഏകാന്തമാണെന്ന് പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി ആ ദിവസങ്ങളിൽ അറിഞ്ഞു.
ആദിത്യ എത്തുന്നു
ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു വൈകുന്നേരം ഒരു യുവാവ് വാർഡിലേക്ക് കയറിവന്നു. ക്ഷീണിച്ച മുഖം. താടി വളർന്നിരുന്നു. കൈയിൽ പത്രത്തിന്റെ ഒരു കഷണം.
ആദിത്യ. ഫോട്ടോയിലെ അതേ ആൾ.
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വാതിൽക്കൽ തന്നെ അവൻ നിന്നുപോയി.
“നീ…”
“എന്നെ അറിയാമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
അവൻ തലകുനിച്ചു. ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
“എന്റെ പേര്? എന്റെ പേര് പറയൂ.”
ആദിത്യ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. “നിന്റെ പേര് അനാമിക.”
അവൾ ചിരിച്ചു. “അത് ശരിയായ പേരാണോ? അനാമിക എന്നാൽ പേരില്ലാത്തവൾ എന്നല്ലേ?”
“നീ തന്നെയാണ് ഒരിക്കൽ എന്നോട് അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞത്. നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
പതുക്കെ തിരികെ വരുന്ന ഓർമ്മകൾ
അവർ ദിവസങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. ആദിത്യ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും വന്നു. അവൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പഴംപൊരിയും കട്ടൻചായയും കൊണ്ടുവന്നു. കോളേജിലെ കഥകൾ പറഞ്ഞു. ഒരുമിച്ച് കണ്ട സിനിമകൾ. ഒരുമിച്ച് നനഞ്ഞ മഴകൾ.
അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പതുക്കെ തിരിച്ചുവന്നു. ആദ്യം ഒരു പാട്ട്. പിന്നെ ഒരു പൂന്തോട്ടം. പിന്നെ ഒരു പിങ്ക് റിബൺ അവൻ സമ്മാനമായി തന്ന ദിവസം.
ഒരു രാത്രി അവൾ ചോദിച്ചു, “നമ്മൾ പ്രണയത്തിലായിരുന്നോ?”
ആദിത്യ പറഞ്ഞു, “അതെ.”
“പിന്നെ എന്തിനാണ് എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടത്? ഇത്രയും ദിവസം നീ എവിടെയായിരുന്നു?”
ആദിത്യയുടെ കുറ്റബോധം
ആദിത്യ ഏറെ നേരം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ സത്യം പറഞ്ഞു.
അവൾ അപകടത്തിൽപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ അവനാണ് വാഹനം ഓടിച്ചിരുന്നത്. മഴയുള്ള ഒരു രാത്രി. ഒരു വളവിൽ ബൈക്ക് തെന്നി. അവന് കാര്യമായി ഒന്നും പറ്റിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ തല ഒരു കല്ലിൽ ഇടിച്ചു.
ബോധം വന്നപ്പോൾ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് നടന്നുപോയിരുന്നു. എവിടേക്കെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. അവൻ നാടുമുഴുവൻ തിരഞ്ഞു. കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് അവനെ ഓർമ്മയില്ലെന്നറിഞ്ഞ് ഭയന്നു. കുറ്റബോധം കൊണ്ട് അവൻ അവളെ കാണാൻ പോലും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
അവൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.”
“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ മറക്കാൻ അനുവദിച്ചു.”
അവൾ ഫോട്ടോ നോക്കി. “എനിക്ക് എന്റെ പേര് മറന്നാലും, നിന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മതി.”
പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ പേര് ഓർക്കുന്നു
അടുത്ത ദിവസം അവൾ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആയി. വീട്ടിലേക്ക് പോകും മുമ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി ആ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് പോകണമെന്ന് അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ അതേ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ചുറ്റും ബസുകളുടെ ഇരമ്പലും യാത്രക്കാരുടെ തിരക്കും. മണിയേട്ടൻ ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശി. അവൾ കണ്ണടച്ച് ഇരുന്നു. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു:
“എന്റെ പേര് അനാമികയല്ല.”
ആദിത്യ അവളെ നോക്കി.
“എന്റെ പേര് മാളവിക.”
ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ഓർമ്മകൾ എല്ലാം തിരികെ വന്നിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ കഥ വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ അത്രയും മതിയായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാളവിക ആദ്യം പോയത് മണിയേട്ടന്റെ ചായക്കടയിലേക്കാണ്. “അന്ന് എനിക്ക് ചായ തന്നത് ചേട്ടനല്ലേ? ആ ചായയുടെ ചൂട് ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. മണിയേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസിൽ ജനലരികിലെ സീറ്റിൽ അവൾ ആദിത്യയുടെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചിരുന്നു. പുറത്ത് പാടങ്ങളും കുന്നുകളും ഓടിമറഞ്ഞു. ഓരോ വളവും ഓരോ ഓർമ്മയുടെ കഷണം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
“ഇനി ഞാൻ എന്തെങ്കിലും മറന്നാൽ?” അവൾ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ വീണ്ടും ആദ്യം മുതൽ പറഞ്ഞുതരാം. എത്ര തവണ വേണമെങ്കിലും,” ആദിത്യ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഇന്ന് മാളവികയുടെ മേശപ്പുറത്ത് ആ പഴയ ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി എന്ന് ആശുപത്രിയിലെ നഴ്സുമാർ വിളിച്ചിരുന്ന ആ ദിവസങ്ങൾ അവൾ ഇപ്പോൾ ചിരിയോടെ ഓർക്കും.
പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി – കഥയുടെ സന്ദേശം
പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി ഓർമ്മയേക്കാൾ ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ കഥയാണ്. തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യവും ക്ഷമിക്കാനുള്ള മനസ്സുമാണ് ഒരു ബന്ധത്തെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കുന്നത്. പേരുകൾ മറന്നാലും ഹൃദയം ചിലരെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.
പേര് മറന്ന പെൺകുട്ടി എന്ന ഈ മലയാളം കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, കൂട്ടുകാരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മിസ്റ്ററി കഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: അവൾ വിട്ടുപോയ കുട, കടലിന് കത്ത് എഴുതുന്ന പെൺകുട്ടി.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
