അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴ അജയിന് ഒരിക്കലും വെറുമൊരു മഴയായിരുന്നില്ല. ഓരോ തുള്ളിയിലും ദിയയുടെ ഓർമ്മ. ഒരു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം വാതിലിനടിയിലൂടെ വന്ന ഒരു കവർ എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുന്നു. പ്രണയവും നിഗൂഢതയും ഇഴചേർന്ന ഈ മലയാളം കഥ വായിക്കൂ.
ജനലരികിലെ ഒരു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്
അവൾ പോയതിന് ശേഷം മഴയ്ക്ക് ഒരു ശബ്ദം കൂടി ഉണ്ടായതായി തോന്നി. ഓടുകളിൽ വീഴുന്ന തുള്ളികൾക്കിടയിൽ ആരോ പതുക്കെ പേര് വിളിക്കുന്നതുപോലെ.
വീട്ടിന്റെ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് മഴ നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അജയ് അവളെ ഓർക്കും. ദിയ പോയിട്ട് ഒരു വർഷമായി. എവിടേക്കാണെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്തിനാണെന്നും.
അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. ഈ ചെറിയ വാടകവീട് തിരഞ്ഞെടുത്തത് പോലും ദിയയായിരുന്നു. “ഈ ജനലിലൂടെ മഴ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയാ,” അവൾ അന്ന് പറഞ്ഞു.
അവൾ പോയ ദിവസം മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ കത്ത് മാത്രം.
“എന്നെ കാത്തിരിക്കരുത്.”
അജയ് കാത്തിരുന്നു. ഓരോ മഴക്കാലത്തും അതേ ജനൽ തുറന്നു. അതേ കസേര. അതേ ചായ. മേശപ്പുറത്ത് എപ്പോഴും രണ്ട് കപ്പുകൾ. ഒന്ന് എന്നും തണുത്തുപോകും.
കൂട്ടുകാർ പലതവണ പറഞ്ഞു, അവളെ മറക്കണമെന്ന്. പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങണമെന്ന്. അജയ് ചിരിച്ചു തലയാട്ടും. പക്ഷേ എല്ലാ രാത്രിയും അവൻ വാതിൽ പൂട്ടാതെയാണ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്. അവൾ എപ്പോൾ വന്നാലും അകത്ത് കയറാൻ.
അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴയിൽ ഒരു കവർ
ഒരു വർഷം തികഞ്ഞ ഒരു രാത്രി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ. വാതിലിന് താഴെ എന്തോ നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അജയ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. നനഞ്ഞ ഒരു കവർ.
അവൻ വാതിൽ തുറന്നു. ഇരുട്ടും മഴയും മാത്രം. ആരുമില്ല.
കവറിന്റെ അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ. അജയും ദിയയും. കഴിഞ്ഞ ഓണത്തിന് കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച് എടുത്തത്. അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചുവന്ന കുട.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ അവളുടെ കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു: “നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
അജയിന്റെ ഹൃദയം ഉറക്കെ മിടിച്ചു. അവൾ ജീവനോടെയുണ്ട്. എവിടെയോ അടുത്തുണ്ട്. അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ ആ ഫോട്ടോ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ജനലരികിൽ ഇരുന്നു. അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴ ആദ്യമായി അവന് പ്രതീക്ഷയുടെ ശബ്ദമായി തോന്നി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വാതിൽക്കൽ മറ്റൊരു കത്ത്. ഒറ്റ വരി: “കടൽത്തീരത്തേക്ക് വരൂ.”
കടൽത്തീരത്തെ വയോധികൻ
അജയ് ബൈക്കെടുത്ത് കടൽത്തീരത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. ഫോട്ടോ എടുത്ത അതേ സ്ഥലം. പഴയ വിളക്കുമാടത്തിന് അരികിൽ.
അവിടെ ദിയയില്ലായിരുന്നു. പകരം ഒരു വയോധികൻ കാത്തുനിന്നിരുന്നു. വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും. കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി.
“അജയ് അല്ലേ? ദിയ നിന്നെ ഇവിടെ വരാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
“അവൾ എവിടെ?”
വയോധികൻ കടലിലേക്ക് നോക്കി. “അവൾക്ക് വരാൻ കഴിയാത്തിടത്ത്.”
അജയ് ഒന്നും മനസ്സിലാക്കിയില്ല. അവന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു. മണലിൽ അവൻ ഇരുന്നുപോയി.
വയോധികൻ ആ ചെറിയ പെട്ടി അവന് നൽകി. അതിനുള്ളിൽ ദിയയുടെ പഴയ ഫോൺ. സ്ക്രീനിൽ ഒരു ഓഡിയോ ഫയൽ മാത്രം. “അജയിന്.”
അവൻ ദിയയെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഒരു മഴക്കാലത്താണ്. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ ഇടുങ്ങിയ ഷെൽട്ടറിൽ ഒരുമിച്ച് കുടുങ്ങിപ്പോയ രണ്ടുപേർ. അവളുടെ കുട കാറ്റിൽ മറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ അവളും ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്.
അന്ന് മുതൽ മഴ അവരുടെ രഹസ്യഭാഷയായി. മഴ പെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ വിളിക്കും, “ചായ വെച്ചോ?” അവൻ രണ്ട് കപ്പുമായി ജനലരികിൽ കാത്തിരിക്കും. ഇപ്പോൾ ആ ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ച് കടൽത്തീരത്തിരിക്കുമ്പോൾ ആ ഓർമ്മകളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
പ്ലേ ബട്ടൺ അമർത്താൻ അവന് ധൈര്യം വന്നില്ല. ആ ശബ്ദം കേട്ടാൽ എന്തായിരിക്കും അറിയേണ്ടിവരികയെന്ന് അവൻ ഭയന്നു. ഒരു വിടപറച്ചിലാണെങ്കിലോ? ഒരു കുറ്റസമ്മതമാണെങ്കിലോ? തിരമാലകൾ അവന്റെ കാലുകളെ തൊട്ട് പിൻവാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഫോണിലെ ദിയയുടെ ശബ്ദം
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ അത് പ്ലേ ചെയ്തു.
“അജയ്, ഞാൻ പോയത് നിന്നെ വിട്ടുപോകാൻ വേണ്ടിയല്ല. നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം ആ ശബ്ദം.
“എന്റെ കുടുംബം നമ്മുടെ ബന്ധം അംഗീകരിച്ചില്ല. നിന്റെ ജോലിയും ജീവിതവും തകർക്കുമെന്ന് അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. എന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് നിന്നെ അകറ്റേണ്ടി വന്നു. ഞാൻ തിരികെ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നീ ജീവിതം മുഴുവൻ കാത്തിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് കാത്തിരിക്കരുത് എന്ന് എഴുതിയത്.”
റെക്കോർഡിംഗ് അവസാനിച്ചു. കടൽ ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വയോധികൻ അപ്പോഴേക്കും നടന്നകന്നിരുന്നു.
ചുവന്ന കുടയിലെ കുറിപ്പ്
അവൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി. നനഞ്ഞൊലിച്ച് അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ അവൻ നിന്നുപോയി.
ജനലരികിലെ കസേരയിൽ ഒരു ചുവന്ന കുട. അത് അവന്റേതല്ല. ഫോട്ടോയിൽ ദിയ പിടിച്ചിരുന്ന അതേ കുട.
കുടയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ ചുരുട്ടിവെച്ച ഒരു പേപ്പർ.
“ചിലർ പോകുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കാനല്ല. തിരികെ വരാനുള്ള വഴിയൊരുക്കാനാണ്.”
മഴയിൽ തിരിച്ചെത്തിയവൾ
അജയ് വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി. മഴയിൽ റോഡിന്റെ അറ്റത്ത്, വഴിവിളക്കിന് കീഴിൽ ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. ദിയ.
അവൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവൾ കൈ ഉയർത്തി. “നിൽക്ക്.”
അജയ് നിശ്ചലമായി. മഴ രണ്ടുപേരെയും നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ഇത്രയും കാലം നീ എന്നെ കാത്തിരുന്നോ?”
അവൻ ചിരിച്ചു. “മഴ പെയ്യുന്ന ഓരോ ദിവസവും.”
“ഞാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചാണ് വന്നത്. ഇനി എനിക്ക് പോകാൻ മറ്റൊരിടമില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് പോകാൻ ഒരിടം വേണ്ട. വരാൻ ഒരിടം ഉണ്ടല്ലോ,” അജയ് മറുപടി പറഞ്ഞു.
അവൾ കണ്ണുനിറച്ച് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു വർഷം നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ വീണ്ടും രണ്ട് കപ്പുകളിൽ ചായ ഒഴിച്ചു. ഇത്തവണ രണ്ടും തണുത്തുപോയില്ല.
പുറത്ത് മഴ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ തവണ അത് ഓർമ്മയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. തിരിച്ചെത്തിയ ഒരാളുടെ കാൽച്ചുവടുകളുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ഓരോ മഴക്കാലത്തും അവർ ആ ജനലരികിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നു. അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴ അജയിന് ഒരു കാലത്ത് വേദനയായിരുന്നു. ഇന്ന് അവൾ തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷമുള്ള ഓരോ മഴയും ഒരു ഉത്സവമാണ്. എങ്കിലും അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴയുടെ ഓർമ്മ അവൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല, കാരണം ആ മഴയാണ് കാത്തിരിപ്പിന്റെ വില അവനെ പഠിപ്പിച്ചത്.
അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴ – കഥയുടെ സന്ദേശം
അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴ ക്ഷമയോടെയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രണയകഥയാണ്. ചില വേർപാടുകൾ സ്നേഹം ഇല്ലാതായതുകൊണ്ടല്ല, കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ഏത് മഴയ്ക്ക് ശേഷവും വഴി കണ്ടെത്തി തിരികെ വരും.
അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള മഴ എന്ന ഈ മലയാളം കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയകഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: അവൾ വിട്ടുപോയ കുട, കടലിന് കത്ത് എഴുതുന്ന പെൺകുട്ടി.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
