അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഒരു മഴത്തുള്ളി പോലെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. കോളേജ് വരാന്തയിൽ തുടങ്ങി ആശുപത്രി ജനലരികിൽ അവസാനിച്ച മീരയുടെയും എന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെ കഥയാണിത്. കണ്ണ് നനയിക്കുന്ന ഈ മലയാളം പ്രണയകഥ അവസാനം വരെ വായിക്കൂ.
മഴയുള്ള വരാന്തയിൽ ഒരു ചിരി
ജൂലൈയിലെ ഒരു മഴവൈകുന്നേരം. കോളേജിന്റെ പഴയ വരാന്തയിൽ നിന്ന് മീര മഴയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഓടുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചാലുകളായി ഒഴുകി. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം വരാന്ത മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“മഴയെയല്ല. നിന്നെ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ ചിരിച്ചു. തല പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ച്, കണ്ണുകൾ അടച്ച്, മഴയുടെ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ഒഴുകുന്ന ഒരു ചിരി. ആ ചിരി അന്ന് സാധാരണമായിരുന്നു. ഇന്ന് അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ഓർമ്മയാണ്.
ലൈബ്രറിയിലെ ആദ്യ പരിചയം
മീരയെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടത് ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നു. ഒരേ പുസ്തകം എടുക്കാൻ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം കൈ നീട്ടിയതാണ് ആദ്യ പരിചയം. എം.ടി.യുടെ ഒരു പഴയ നോവൽ. ഒടുവിൽ അവൾ തന്നെ അത് എനിക്ക് വിട്ടുതന്നു.
“വായിച്ചിട്ട് എനിക്ക് കഥ പറഞ്ഞുതരണം,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം പതുക്കെ കാന്റീനിലെ ചായയിലേക്കും, ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ നീണ്ട സംസാരങ്ങളിലേക്കും, പിന്നെ പറയാതെ പറഞ്ഞ ഒരു പ്രണയത്തിലേക്കും വളർന്നു. മൂന്ന് വർഷം ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു.
മീര മാറിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ
പക്ഷേ അവസാന വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീര മാറിത്തുടങ്ങി. ഫോൺ വിളികൾ കുറഞ്ഞു. സന്ദേശങ്ങൾക്ക് മറുപടി വൈകി. “എന്താണ്?” എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോഴെല്ലാം “ഒന്നുമില്ല” എന്ന മറുപടി മാത്രം.
ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു, “നീ എന്നെ മറക്കണം.”
“എന്തിന്?”
“ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് നമ്മൾ കാരണം അന്വേഷിക്കരുത്.”
ഞാൻ കോപിച്ചു. ഉറക്കെ സംസാരിച്ചു. അവൾ ഒന്നും വിശദീകരിച്ചില്ല. തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അടുത്ത ദിവസം അവൾ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പോയി. ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ.
അവൾ പോയതിന് ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് അസഹ്യമായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലെ ഞങ്ങളുടെ മേശ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു. കാന്റീനിലെ ചായയ്ക്ക് രുചിയില്ലാതായി. ഓരോ മഴയും അവളുടെ ചിരിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
പലതവണ ഞാൻ അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഫോൺ എപ്പോഴും സ്വിച്ച് ഓഫ്. കൂട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം എന്തിനാണ് ഇത്രയും വേഗം ഒരു പഴയ ഓർമ്മയായി മാറിയതെന്ന് ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുവിൽ കോപം പതുക്കെ വേദനയായി. വേദന പതുക്കെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ കാത്തിരിപ്പായി. എവിടെയോ അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്നുള്ള ഫോൺ വിളി
മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. അവളെ മറക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ദിവസം അവളുടെ അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു. ആശുപത്രിയിലേക്ക് വരണമെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.
അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ എല്ലാം മനസ്സിലായി. മീര ഏറെക്കാലമായി ഒരു ഗുരുതര രോഗത്തോട് പോരാടുകയായിരുന്നു. എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം അവൾക്കായി നിർത്തിവെക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു.
“അവൾ നിന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ മീര ജനലരികിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുഖത്ത് പഴയ ചിരിയില്ല. പക്ഷേ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
“നീ വന്നല്ലോ.”
“എന്തിനാണ് എന്നോട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്?”
അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
“എനിക്ക് കോപമുണ്ട്.”
“കോപിക്കൂ.”
ഞാൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. ആ കൈ വളരെ തണുത്തിരുന്നു.
അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസത്തിന്റെ രഹസ്യം
“നിനക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“പറ.”
“ഞാൻ അവസാനമായി ചിരിച്ച ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“മഴയുള്ള ദിവസം?”
അവൾ തലകുനിച്ചു. “ആ ദിവസം ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്ര ദിവസം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിലും, അതിൽ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ നിറയ്ക്കണമെന്ന്. പക്ഷേ നിന്നെ എന്റെ വേദനയിലേക്ക് വലിച്ചിടരുതെന്നും.”
അന്നാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം തന്നെയായിരുന്നു രോഗവിവരം അവൾ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ ദിവസവും. ആ വേദനയ്ക്കിടയിലും അവൾ എനിക്കായി ചിരിച്ചു.
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ ഒരു ചെറിയ നോട്ട്‌ബുക്ക് എന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു. “ഇത് നീ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വായിക്കണം.”
നോട്ട്‌ബുക്കിലെ അവസാന വാക്ക്
അടുത്ത പുലർച്ചെ അവൾ പോയി. ജനലിനപ്പുറം അന്നും മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നോട്ട്‌ബുക്ക് തുറന്നപ്പോൾ ഓരോ പേജിലും ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ഓർമ്മകൾ. ആദ്യ കാപ്പി. ആദ്യ വഴക്ക്. ആദ്യ മഴ. ലൈബ്രറിയിലെ ആ പുസ്തകം. ഓരോ ഓർമ്മയ്ക്കും താഴെ അവളുടെ ചെറിയ കുറിപ്പുകൾ.
അവസാന പേജിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
“ചിരിക്കുക.”
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ ആ വാക്ക് മറന്നിട്ടില്ല. മീരയെ ഓർക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനിറയും. പക്ഷേ അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ, ഞാൻ ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചു. കാരണം അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം, അവൾ എന്നോട് ഒരു ജീവിതം തന്നിരുന്നു.
ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ ആ പഴയ കോളേജ് വരാന്തയിലേക്ക് പോകാറുണ്ട്. മഴയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി കുറച്ചുനേരം നിൽക്കും. ഓടുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവളുടെ ചിരി ഇപ്പോഴും കേൾക്കാമെന്ന് തോന്നും.
ആ നോട്ട്‌ബുക്ക് ഇന്നും എന്റെ മേശപ്പുറത്തുണ്ട്. സങ്കടം വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ അതിന്റെ അവസാന പേജ് തുറക്കും. ഒറ്റ വാക്ക്. അത് മതി എനിക്ക് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ.
ഇന്ന് ആരെങ്കിലും എന്നോട് ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മ ഏതാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ പറയും: അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം. വേദനയുടെ ദിവസമായിട്ടും അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസമാണ്. കാരണം അന്ന് അവൾ ചിരിച്ചത് എനിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു.
മീരയുടെ അമ്മ ഇപ്പോഴും എല്ലാ ഓണത്തിനും എന്നെ വിളിക്കും. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് അവളുടെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ നോക്കും. കരയാതെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം അവൾ ഞങ്ങൾക്ക് പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് അതായിരുന്നു.
അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം – കഥയുടെ സന്ദേശം
അവസാനമായി അവൾ ചിരിച്ച ദിവസം സ്നേഹത്തിന്റെ ത്യാഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയാണ്. ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ അവരുടെ വേദന മറച്ചുവെക്കുന്നത് നമ്മളെ സംരക്ഷിക്കാനാണ്. അവർ ബാക്കിവെക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ശക്തിയാകും.
ഈ കഥ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തൊട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയകഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: അമ്മയുടെ അലമാരയിലെ നീല ഷർട്ട്, അവസാനത്തെ കത്ത്.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
