അവന്റെ പെണ്ണ് Part 1
“എടീ അമൃതേ… എത്ര നേരമായി ഞാൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്! ഇതുവരെ ഭക്ഷണമൊന്നും തയ്യാറായില്ലേ?”
തീൻമേശയ്ക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ആഡംബര വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചു.
അവരാണ് **ഭദ്രകാളി**.
“നശൂലം പിടിച്ചവൾ… ഹും!” അവർ പിറുപിറുത്തു.
അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിൽനിന്ന് പ്രഭാതഭക്ഷണവുമായി ഒരു പെൺകുട്ടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. നിറം മങ്ങിയ വസ്ത്രം. ക്ഷീണം നിറഞ്ഞ മുഖം. എന്നാൽ ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ദേഷ്യമായിരുന്നു.
അവളാണ് **അമൃത**.
“എവിടെപ്പോയി കിടക്കുകയായിരുന്നു ഇത്രയും നേരം?” ഭദ്രകാളി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ എവിടെയും പോയി കിടന്നിട്ടില്ല. ഞാനെന്താ യന്ത്രമനുഷ്യനാണോ? നിമിഷനേരം കൊണ്ട് എല്ലാം ഉണ്ടാക്കാൻ? നിങ്ങൾക്ക് നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ തന്നെ വെട്ടിവിഴുങ്ങണമെന്നാണെങ്കിൽ അടുക്കളയിൽ കയറി ഉണ്ടാക്കി തിന്നുകൂടേ?”
കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണം മേശപ്പുറത്ത് ശബ്ദത്തോടെ വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
ഭദ്രകാളിക്ക് അത് സഹിച്ചില്ല.
അവർ ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അമൃതയുടെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചു.
“ആഹ്!”
അമൃത വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ആ സ്ത്രീയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പകയായിരുന്നു.
“അയ്യോ… മോളേ!”
വിളി കേട്ട് അടുക്കളയിൽനിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഓടിയെത്തി.
നിറം മങ്ങിയ പഴയ സാരി. കരുവാളിച്ച മുഖം. ജീവിതം നൽകിയ വേദനകളെല്ലാം കണ്ണുകളിൽ പേറുന്ന ഒരു പാവം സ്ത്രീ.
അവരാണ് **ദേവിക**.
അമൃതയുടെ അമ്മ.
“എന്താടീ നിനക്കിത്ര അഹങ്കാരം?” ഭദ്രകാളി അലറി. “നിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടാൽ തോന്നുമല്ലോ നീയാണിവിടുത്തെ വീട്ടുകാരിയെന്ന്! വേലക്കാരി വേലക്കാരിയുടെ സ്ഥാനത്ത് നിൽക്കണം.”
“എന്റെ മോളെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ… രാവിലെ എനിക്ക് തീരെ വയ്യായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൾക്ക് ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കാൻ വൈകിയത്.”
ദേവിക കൈകൂപ്പി അപേക്ഷിച്ചു.
“നീയും നിന്റെ മോളും ഇവിടെ കഴിയുന്നത് എന്റെ മകന്റെ ഔദാര്യം കൊണ്ടാണ്. അവന് ഇവളെ വേണമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് രണ്ടിനെയും ഇവിടെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്. കൂടുതൽ വിളച്ചിൽ എടുത്താൽ രണ്ടിനെയും കൊന്നുകളയും!”
അവർ അമൃതയെ തള്ളിമാറ്റി.
“ഓർത്തുവെച്ചോ, നിന്റെ മകളെ എന്റെ മകൻ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കും. അതിനുശേഷം നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും കഥ കഴിയും!”
അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ പടികൾ ഇറങ്ങിവരുന്ന യുവാവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“എന്താ അമ്മേ, രാവിലെ തന്നെ ഇത്ര ബഹളം?”
ജീൻസും ഷർട്ടും ധരിച്ച യുവാവ് പടികളിറങ്ങി വന്നു. അലസമായി പാറിക്കിടക്കുന്ന മുടി. കാപ്പിനിറമുള്ള കണ്ണുകൾ. നെറ്റിയിൽ നീണ്ടൊരു മുറിപ്പാട്.
അവനാണ് ഭദ്രകാളിയുടെ മകൻ **വിക്രം**.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും കടന്നുപോയി അമൃതയിൽ തങ്ങി.
“എന്തുപറ്റി, അമൃതേ? രാവിലെ തന്നെ ദേഷ്യത്തിലാണല്ലോ?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
” ഇവൾക്ക് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ മടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ഭദ്രകാളി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
വിക്രം ചിരിച്ചു.
“അതാണോ കാര്യം? ഇവളുടെ മടി ഞാൻ മാറ്റിക്കൊടുക്കാം.”
അവന്റെ വാക്കുകളിലെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയ അമൃതയുടെ മുഖം ദേഷ്യംകൊണ്ട് ചുവന്നു.
അവൾ തിരിഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും വിക്രം അലറി.
“നിൽക്കടീ അവിടെ!”
അമൃത നിന്നു.
“നിനക്കെന്താ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യാൻ ഇത്ര മടി?”
“എനിക്ക് ജോലിചെയ്യാൻ മടിയില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ അടിമയായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല.”
വിക്രമിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
“നിന്റെ ധൈര്യത്തിന്റെ രഹസ്യം എനിക്കറിയാം. ആദിത്യൻ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് ഇപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയല്ലേ?”
ആ പേര് കേട്ടതും അമൃതയുടെയും ദേവികയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
**ആദിത്യൻ.**
ദേവികയുടെ മകൻ. അമൃതയുടെ ഏട്ടൻ.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് സ്വന്തം നാട് വിട്ടുപോയവൻ.
“നാട് വിട്ടുപോയവനെക്കുറിച്ച് ഇനിയും ഓർത്തിരിക്കുന്നോ?” വിക്രം പരിഹസിച്ചു. “അവൻ ഇനി തിരിച്ചുവരില്ല. എവിടെയെങ്കിലും ചത്തുകാണും!”
“എന്റെ ഏട്ടനെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം മിണ്ടിപ്പോകരുത്!” അമൃത അലറി.
“ഓഹോ! നിനക്കിത്രയും തിളപ്പോ?”
വിക്രം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നിന്റെ ഏട്ടനെ നാട് കടത്തിയത് ഞാനാണ്. അതിന് നീ എന്ത് ചെയ്യുമെടീ?”
അമൃതയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരിനൊപ്പം പകയും ആളിക്കത്തി.
“നീ ചെയ്തതിന് ഒരുനാൾ കണക്കുപറയേണ്ടിവരും, വിക്രം. എന്റെ ഏട്ടൻ തിരിച്ചുവരും. നിങ്ങളുടെയൊക്കെ ഈ അഹങ്കാരം അവസാനിപ്പിച്ച് ഞങ്ങളെ ഇവിടെനിന്ന് രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും.”
“അവൻ വന്നാൽ അല്ലേ?”
വിക്രം അവളുടെ കൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
“നീ ഒരുനാൾ എന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കും. അതെന്റെ വാശിയാണ്.”
അമൃത അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി.
“നിന്റെ ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും നടക്കില്ല!”
അവൾ ദേവികയെയും കൂട്ടി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
***
“മോളേ, എന്തിനാണ് നീ അവരോട് ഇങ്ങനെ വഴക്കിടുന്നത്?” അടുക്കളയിലെത്തിയതും ദേവിക ചോദിച്ചു. “അവർക്ക് എന്തും ചെയ്യാനുള്ള അധികാരമുണ്ട്. നമ്മൾക്ക് ആരുമില്ല.”
“എന്നാൽ ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം, അമ്മേ? അയാൾ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് ജീവിക്കണോ? അയാളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വഴങ്ങണോ?”
അമൃതയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“അതിനല്ല മോളേ… നിന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്.”
“എന്റെ ജീവൻ പോയാലും വേണ്ടില്ല. പക്ഷേ, അയാളുടെ കൈകളിൽ എന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.
“നമ്മുടെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ അവർ തട്ടിയെടുത്തു. ഏട്ടനെ നമ്മളിൽനിന്ന് അകറ്റി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ ജീവിക്കേണ്ട നമ്മൾ ഇന്ന് അവരുടെ അടിമകളായി. ഇനി എന്താണ് അമ്മേ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടാനുള്ളത്?”
ദേവികയ്ക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“അന്ന് അമ്മ ഏട്ടനെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇതൊന്നും സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് തന്റെ സഹോദരന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ച് സ്വന്തം മകനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് അവർ ഓർത്തു.
അന്ന് ആദിത്യൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം കള്ളമാണെന്ന് അവർ കരുതി.
പക്ഷേ, സത്യം മനസ്സിലായപ്പോഴേക്കും അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ഭദ്രകാളിയും വിക്രമും തടസ്സം നിന്നു.
ഇന്ന് ദേവികയുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹമേയുള്ളൂ.
മകനെ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണണം.
അവനോട് മാപ്പുപറയണം.
തന്റെ മകളെയെങ്കിലും ഈ നരകത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കണം.
“മോളേ…” ദേവിക അമൃതയുടെ തലയിൽ തലോടി. “നമ്മളെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരുനാൾ നിന്റെ ഏട്ടൻ വരും.”
അമൃത കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“ഏട്ടൻ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാം, അമ്മേ. പക്ഷേ, അതുവരെ എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല.”
***
അന്ന് രാത്രി.
തറവാടിന്റെ എല്ലാ മുറികളിലും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അമൃത തന്റെ മുറിയിലെ ജനലിനരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നത്.
അപരിചിതമായ നമ്പർ.
അവൾ സന്ദേശം തുറന്നു.
**”അമൃതേ, നാളെ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് പഴയ അമ്പലക്കടവിൽ എത്തണം. നിന്നെ ഇവിടെനിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ വരും.”**
അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
താഴെ ഒരു പേര് കൂടി എഴുതിയിരുന്നു.
**— നിന്റെ ഏട്ടൻ, ആദിത്യൻ.**
അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഏട്ടാ… നീ വരുന്നുണ്ടോ?”
അവൾ ഉടൻ ആ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നത്.
വിക്രം അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു.
“എന്താ അമൃതേ… ഈ രാത്രിയിൽ ആരോടാണ് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത്?”
അമൃത ഫോൺ പിന്നിലേക്ക് മറച്ചുപിടിച്ചു.
“ആരോടുമില്ല.”
വിക്രം അവളുടെ കൈയിൽനിന്ന് ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങി.
സന്ദേശം വായിച്ചതും അവന്റെ മുഖം വിളറിവെളുത്തു.
അടുത്ത നിമിഷം അവൻ അമൃതയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ ഏട്ടൻ വരുമെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം?”
അമൃത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
വിക്രം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“എന്നാൽ ഒരു കാര്യം നീ അറിയണം. നാളെ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് അവൻ നിന്നെ കാണാൻ വരില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
വിക്രം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
**”കാരണം, നാളെ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് അവനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത് ഞാനാണ്!”**
അമൃതയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു.
അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക്… ഏട്ടൻ എവിടെയാണെന്ന് അറിയാമോ?”
വിക്രം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതിൽ അടച്ചു.
അമൃത ഫോൺ തിരിച്ചുവാങ്ങി സന്ദേശത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
സന്ദേശത്തിന്റെ താഴെ മറ്റൊരു വരി കൂടി വന്നിരിക്കുന്നു.
**”അമൃതേ, വിക്രമിനെ വിശ്വസിക്കരുത്. അവൻ പറയുന്നതൊന്നും സത്യമല്ല.”**
അവൾ ഞെട്ടി.
അടുത്ത സന്ദേശം വന്നത് മറ്റൊരു നമ്പറിൽനിന്നായിരുന്നു.
**”നിന്റെ ഏട്ടൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വരില്ല. കാരണം, അവൻ ഇപ്പോൾ നിന്റെ തൊട്ടടുത്തുണ്ട്.”**
അമൃത പതുക്കെ തല ഉയർത്തി മുറിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ആരാ…?”
ആ രൂപം പതുക്കെ മുന്നോട്ടുവന്നു.
അമൃതയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
കാരണം, ആ മുഖം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.
അഞ്ചുവർഷമായി മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ മുഖം!
**”ഏട്ടാ…?”**
അയാൾ അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
“ശ്ശ്… ശബ്ദിക്കരുത്, അമൃതേ.”
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നതല്ല.”
അമൃതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു.
അയാൾ അവളുടെ ചെവിക്കരികിൽ മന്ത്രിച്ചു.
**”ഈ വീട്ടിൽനിന്ന് ജീവനോടെ പുറത്തുകടക്കണമെങ്കിൽ… നാളെ രാത്രി നിന്റെ ഏട്ടനെ നീ തന്നെ കൊല്ലണം!”**
അടുത്ത ഭാഗം വായിക്കാനായി ഈ പേജ് ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഫോളോ ചെയ്തുവെക്കൂ
* തുടരും…* 
