ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ ആ പഴയ വീടിന്റെ മൂന്നാം നിലയിൽ എല്ലാ രാത്രിയും പന്ത്രണ്ടിന് ശേഷം പ്രകാശിക്കും. അയൽക്കാർ ഭയന്ന് വാതിലടയ്ക്കുമ്പോൾ, ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ രഹസ്യം തേടിയിറങ്ങിയ സജിത്ത് കണ്ടെത്തിയത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ വേരുകളായിരുന്നു. ഈ മലയാളം മിസ്റ്ററി കുടുംബകഥ വായിക്കൂ.
പാതിരാത്രിയിലെ ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ
രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് ശേഷം ആ വീട്ടിലെ മൂന്നാം നിലയിലെ ജനൽ മാത്രം തെളിയും. മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം. ചുറ്റുമുള്ള വീടുകളെല്ലാം ഇരുട്ടിൽ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ആ ജനൽ മാത്രം ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ ഉണർന്നിരിക്കും.
അത് കണ്ടാൽ മതി, അയൽക്കാർ വാതിലുകൾ അടയ്ക്കും. കുട്ടികളോട് അമ്മമാർ പറയും, “ആ ജനലിലേക്ക് നോക്കരുത്.” വർഷങ്ങളായി ആ വീട്ടിൽ താഴത്തെ നിലയിൽ ഒരു മുത്തശ്ശി മാത്രമാണ് താമസം. മുകളിലേക്ക് ആരും കയറുന്നത് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.
പക്ഷേ സജിത്തിന് ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ രഹസ്യം അറിയണമെന്നുണ്ടായി. നഗരത്തിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ആ വീടിന്റെ എതിർവശത്ത് ഒരു മുറി വാടകയ്ക്കെടുത്ത് താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മാസമായിരുന്നു. എല്ലാ രാത്രിയും അവൻ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് ആ വെളിച്ചം നോക്കി.
മുത്തശ്ശിയുടെ മൗനം
ഒരു ദിവസം അവൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നു. പൂമുഖത്ത് ചാരുകസേരയിൽ അവർ രാമായണം വായിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അവിടെ ആരാണ് താമസിക്കുന്നത്?” അവൻ മുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
“ആരുമില്ല.”
“പിന്നെ ലൈറ്റ്?”
മുത്തശ്ശി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പുസ്തകം അടച്ച് അകത്തേക്ക് പോയി. പക്ഷേ പോകുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നത് സജിത്ത് കണ്ടു.
ആ കണ്ണുനീർ അവനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഭയമല്ല, ഒരു വലിയ ദുഃഖമാണ് ആ ജനലിന് പിന്നിലെന്ന് അവന് തോന്നിത്തുടങ്ങി.
മൂന്നാം നിലയിലെ മുറി
ഒരു രാത്രി മുത്തശ്ശി ഉറങ്ങിയ ശേഷം സജിത്ത് പിൻവാതിലിലൂടെ വീട്ടിനകത്ത് കയറി. മരപ്പടികൾ ഓരോന്നും അവന്റെ കാൽക്കീഴിൽ ഞരങ്ങി. പടികൾ കയറുമ്പോൾ ചുവരിൽ നിരനിരയായി പഴയ ഫോട്ടോകൾ.
ഒരു കുടുംബം. അച്ഛൻ, അമ്മ, നടുവിൽ മുടി രണ്ടായി പിന്നിയിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി. ഓരോ ഫോട്ടോയിലും അവൾ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഏകദേശം പതിനെട്ട് വയസ്സിന് ശേഷമുള്ള ഒരു ചിത്രവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മൂന്നാം നിലയിലെ മുറി തുറന്നപ്പോൾ ജനലിനരികിൽ ഒരു കസേര മാത്രം. കസേരയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ മേശവിളക്ക്, അതിൽ ടൈമർ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് തനിയെ തെളിയാൻ.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു സ്കൂൾ ബാഗ്. അതിൽ വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു പേര്: “അമൃത.”
ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനലിന്റെ കാരണം
അടുത്ത ദിവസം സജിത്ത് ബാഗുമായി മുത്തശ്ശിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു. ഇത്തവണ അവർ ഒളിച്ചില്ല. മുത്തശ്ശി ഒടുവിൽ സത്യം പറഞ്ഞു.
അമൃത അവരുടെ മകളായിരുന്നു. വീട്ടുകാർ സമ്മതിക്കാത്ത ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ പേരിൽ വലിയ വഴക്കുണ്ടായി. അന്ന് രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് അവൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയി. തിരികെ വന്നില്ല.
“അവൾ പോയ സമയത്ത് എല്ലാ രാത്രിയും ഞാൻ ആ വിളക്ക് കത്തിക്കും. വഴി തെറ്റിയാലും വീട് കണ്ടുപിടിക്കാൻ,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ ഒരു അമ്മയുടെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു.
“അവൾ മരിച്ചോ?”
“അറിയില്ല.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം മുത്തശ്ശി സജിത്തിനെ അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ച് ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ നീട്ടി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായാണ് ആ വീട്ടിൽ ഒരു അതിഥി ചായ കുടിക്കുന്നതെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.
“അമൃതയ്ക്ക് പാട്ട് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ആ ജനലരികിലിരുന്നാണ് അവൾ പാടി പഠിച്ചത്. അവൾ പോയ ശേഷം ഈ വീട്ടിൽ ആരും പാടിയിട്ടില്ല,” മുത്തശ്ശി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
സജിത്ത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യം വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ വീടും ഈ ജനലും തനിക്ക് ഇത്ര പരിചിതമായി തോന്നുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അമൃത എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം ഇങ്ങനെ മിടിക്കുന്നത്?
ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ ഇനി ഒരു ഭയത്തിന്റെ അടയാളമല്ല, ഒരു അമ്മയുടെ പ്രാർത്ഥനയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ആ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
റോഡിൽ നിന്ന സ്ത്രീ
ആ രാത്രി ജനൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. സജിത്ത് മൂന്നാം നിലയിലെ ജനലരികിൽ നിന്നു. മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
താഴെ റോഡിലെ വഴിവിളക്കിന് കീഴിൽ ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. സാരിത്തുമ്പ് തലയിലൂടെ ഇട്ടിരുന്നു. അവൾ മുകളിലേക്ക്, ആ ജനലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“അമൃത!” സജിത്ത് വിളിച്ചു.
അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞ് ഇരുട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. സജിത്ത് പടികൾ ചാടിയിറങ്ങി താഴേക്ക് ഓടി. റോഡ് ശൂന്യമായിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ഒരു മുല്ലപ്പൂമാല മാത്രം വഴിവിളക്കിന് കീഴിൽ കിടന്നു.
കത്തിലെ വിലാസം
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു കത്ത്.
“എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്. ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ട്. അമ്മയെ മാത്രം നോക്കണം.”
കത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ആരോ പിന്നീട് ചേർത്തതുപോലെ ഒരു വിലാസം. അടുത്ത ജില്ലയിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമം.
സജിത്ത് അവിടെ പോയി. പാടത്തിന് നടുവിലെ ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ ഒരു വയോധിക സ്ത്രീ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ സജിത്തിനെ കണ്ടപ്പോൾ ഏറെ നേരം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ചോദിച്ചു:
“നീ അമൃതയുടെ മകനാണോ?”
സജിത്ത് ഞെട്ടി. അവനെ വളർത്തിയത് ഒരു അനാഥാലയമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ പേര് മാത്രമേ അവന് അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ. ആ പേര് തേടിയാണ് അവൻ ആ പട്ടണത്തിലെത്തിയതും.
“അവൾ എന്റെ അമ്മയാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?”
വയോധിക ചിരിച്ചു. “അവൾ പോയ ദിവസം അവൾ ഗർഭിണിയായിരുന്നു. നിന്റെ മുഖത്ത് അവളുടെ കണ്ണുകളുണ്ട്.”
വീട്ടിലെ ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനലിന് പിന്നിൽ വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചത് ഒരു കുടുംബചരിത്രമായിരുന്നു. ആ ജനൽ കാത്തിരുന്നത് അമൃതയെ മാത്രമല്ല, അവനെയും കൂടിയായിരുന്നു.
ഇന്നും രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് ആ ജനൽ തെളിയും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിനരികിൽ മുത്തശ്ശി ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ ഇപ്പോൾ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ വെളിച്ചമാണ്.
ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ – കഥയുടെ സന്ദേശം
ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ ഒരു അമ്മയുടെ അവസാനിക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പിന്റെയും ഒരു മകന്റെ വേരുകൾ തേടിയുള്ള യാത്രയുടെയും കഥയാണ്. കോപത്തിൽ അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ തുറക്കാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു തലമുറ തന്നെ വേണ്ടിവരും.
ഒറ്റയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞ ജനൽ എന്ന ഈ മലയാളം കഥ നിങ്ങളെ സ്പർശിച്ചെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, കൂട്ടുകാരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മിസ്റ്ററി കഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: പന്ത്രണ്ടാമത്തെ മുറി, സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തിരുന്ന മനുഷ്യൻ.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
