മഴയിൽ അവസാനിക്കാത്ത ഒരു യാത്ര
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 2 ആരംഭിക്കുന്നത് അർജുന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥമായ ഒരു വൈകുന്നേരത്തോടെയായിരുന്നു. മഴ അപ്പോഴും നഗരത്തെ നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ അവന്റെ ചിന്തകളുടെ വേഗം കൂട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഏതാനും മണിക്കൂർ മുമ്പ് കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു പെൺകുട്ടി എങ്ങനെ ഇത്ര വേഗം മനസ്സിന്റെ ഭാഗമായെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. മഴയോടൊപ്പം തുടങ്ങിയ ആ പരിചയം, ഒരു പുസ്തകവും കുറച്ച് വാക്കുകളും മാത്രം ബാക്കിയാക്കി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
അർജുൻ കൈയിലിരുന്ന പഴയ പുസ്തകത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി. മഴ നനഞ്ഞ പുറംചട്ട പതുക്കെ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രഹസ്യം ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ ഭാരമായി തോന്നി. “ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒന്നിക്കുന്നതിനല്ല… ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാൻ ജനിക്കുന്നതാണ്.” ആ വരികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. സാധാരണ ഒരു കുറിപ്പല്ല അത്. ആരെയോ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതുപോലെ എഴുതിയ വാക്കുകൾ.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ തിരക്ക് കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. പുതിയ ബസുകൾ വരികയും യാത്രക്കാർ പോകുകയും ചെയ്തെങ്കിലും അർജുൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഓരോ ബസിലേക്കും പാഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷേ മാളവിക തിരിച്ചുവരുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ ഓരോ ബസും വന്നുപോയപ്പോൾ ആ പ്രതീക്ഷയും പതുക്കെ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പുസ്തകത്തിനുള്ളിലെ ആദ്യ സൂചന
ബസ് സ്റ്റാൻഡിനോട് ചേർന്നിരുന്ന ചെറിയ കോഫി ഷോപ്പിൽ കയറി അർജുൻ ഒരു കോണിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. പുറത്തേക്ക് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചൂടുള്ള കോഫി മേശപ്പുറത്ത് എത്തിയെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നു. പതുക്കെ ഓരോ പേജും തുറന്നുനോക്കാൻ തുടങ്ങി. പഴയ നോവലിന്റെ പേജുകൾക്ക് കാലത്തിന്റെ മണം ഉണ്ടായിരുന്നു. പല ഭാഗങ്ങളിലും പെൻസിൽ കൊണ്ട് വരകൾ വരച്ചിരുന്നു. ചില വാക്കുകൾ വട്ടമിട്ടിരുന്നു. ആരോ ഈ പുസ്തകം വെറുതെ വായിച്ചതല്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
പുസ്തകത്തിന്റെ നടുവിലത്തെ പേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത പേപ്പർ താഴേക്ക് വീണു. അർജുൻ അത് എടുത്തു. പഴകിയ ആ പേപ്പറിൽ ഒരു വിലാസം എഴുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ മഴ നനഞ്ഞതുകൊണ്ട് പകുതി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. വ്യക്തമായി വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് രണ്ട് വാക്കുകൾ മാത്രം.
“മീനങ്ങാടി…”
അതിന് താഴെ…
“വയനാട്.”
അർജുന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റിലും വയനാട്. ഇപ്പോൾ ഈ കുറിപ്പിലും വയനാട്. ഇതൊന്നും യാദൃശ്ചികമാകാൻ സാധ്യതയില്ലായിരുന്നു.
വയനാട്ടിലേക്കുള്ള തീരുമാനം
അർജുൻ മൊബൈൽ എടുത്ത് വയനാട്ടിലേക്കുള്ള അടുത്ത ട്രെയിനും ബസും പരിശോധിച്ചു. രാത്രിയിൽ പുറപ്പെട്ടാൽ രാവിലെ അവിടെ എത്താം. ക്യാമറ ബാഗ് ഇതിനകം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ജോലിക്കായി പോകാനിരുന്ന യാത്ര ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് മാറിയത്. പ്രകൃതിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാനല്ല, ഒരു അപരിചിതയെ കണ്ടെത്താനാണ് ഇനി യാത്ര.
അവൻ സ്വയം ചിരിച്ചു.
“ഭ്രാന്താണോ ഇത്?”
ഒരു ദിവസം മാത്രം പരിചയമുള്ള ഒരാളെ അന്വേഷിച്ച് ഇത്ര ദൂരം പോകുന്നത് ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ ഭ്രാന്തെന്ന് പറയും. പക്ഷേ മനസ്സ് ചിലപ്പോൾ യുക്തിയെക്കാൾ ശക്തമാണ്. മഴയിൽ കണ്ട ആ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും കാണാതെ ഈ കഥ അവസാനിക്കില്ലെന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിലൊരു ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചു.
കോഫി ഷോപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ അല്പം ശമിച്ചിരുന്നു. റോഡിലെ വെള്ളക്കെട്ടുകളിൽ നഗരത്തിലെ വിളക്കുകൾ പ്രതിഫലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ പ്രതിഫലനങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു. ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി… പെട്ടെന്ന് മാറിയ മുഖഭാവം… “ഫോട്ടോ ആരെയും കാണിക്കരുത്” എന്ന് പറഞ്ഞ ശബ്ദം… എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.
മറന്നുപോയ ഒരു ഓർമ്മ
വീട്ടിലെത്തി ബാഗ് തുറന്നപ്പോൾ അർജുൻ ക്യാമറ കമ്പ്യൂട്ടറുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. അന്നെടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി വലിയ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു. മഴ, ബസ് സ്റ്റാൻഡ്, ആളുകൾ… ഒടുവിൽ മാളവികയുടെ ചിത്രം.
സ്ക്രീനിൽ ചിത്രം വലുതാക്കി നോക്കിയപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കാര്യം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
മാളവികയുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ.
മഴക്കോട്ടും കറുത്ത ക്യാപ്പും ധരിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്കൻ.
അവൻ നേരെ ക്യാമറയിലേക്കാണ് നോക്കിയിരുന്നത്.
അർജുൻ അടുത്ത ചിത്രം തുറന്നു.
അതിലും അയാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മൂന്നാമത്തെ ചിത്രം.
വീണ്ടും അയാൾ.
അയാൾ യാദൃശ്ചികമായി ഫ്രെയിമിൽ വന്നതല്ല.
മാളവികയെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
അർജുന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് കടന്നുപോയി.
രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുകൾ
അവൻ ഉടൻ ചിത്രം കൂടുതൽ സൂം ചെയ്തു. മുഖം വ്യക്തമായില്ല. മഴയും ദൂരവും കാരണം ചിത്രം മങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ആ മനുഷ്യന്റെ ഇടത് കൈയിൽ പഴയ രീതിയിലുള്ള വെള്ളി നിറമുള്ള ഒരു വാച്ച്.
അതിന്റെ ഡയലിൽ കൊത്തിയിരുന്ന ചെറിയ അടയാളം.
“M-27.”
അത് എന്താണെന്ന് അർജുന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഈ കഥ വെറും പ്രണയകഥ മാത്രമല്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങി.
ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അർജുൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
നാളെ രാവിലെ തന്നെ വയനാട്ടിലേക്ക് പോകും.
മാളവികയെ കണ്ടെത്തണം.
ആ പുസ്തകത്തിന്റെ രഹസ്യം കണ്ടെത്തണം.
ആ മനുഷ്യൻ ആരാണെന്ന് അറിയണം.
പക്ഷേ…
അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് പ്രണയത്തേക്കാൾ അപകടകരമായ ഒരു സത്യമാണെന്ന് അപ്പോഴും അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
രാത്രിയെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിക്കാത്ത ചിത്രം
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 2-ലെ ആ രാത്രി അർജുന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന മാളവികയുടെ ചിത്രം അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സൂം ചെയ്ത് നോക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവളുടെ മുഖത്തേക്കാൾ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ അപരിചിതനിലേക്കാണ് പതിഞ്ഞത്. മഴയിൽ പകുതി മറഞ്ഞ ആ രൂപം, മനഃപൂർവം ക്യാമറയെ നോക്കിനിൽക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ യാത്രക്കാരന്റെ മുഖത്ത് ഉണ്ടാകേണ്ട സ്വാഭാവികത അയാളിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ആരെയോ നിരീക്ഷിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റേത്.
അർജുൻ ചിത്രത്തിന്റെ ബ്രൈറ്റ്നസ് കൂട്ടി. കോൺട്രാസ്റ്റ് മാറ്റി. മുഖം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. പക്ഷേ മഴത്തുള്ളികൾ ചിത്രത്തെ മങ്ങിയതാക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഒരു കാര്യം അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. ആ മനുഷ്യന്റെ ഇടത് കൈയിലെ പഴയ വെള്ളി വാച്ചിൽ കൊത്തിയിരുന്ന “M-27” എന്ന അടയാളം. അത് ഒരു ബ്രാൻഡ് ലോഗോ പോലെയായിരുന്നില്ല. ആരെങ്കിലും പ്രത്യേകമായി കൊത്തിവെച്ച അടയാളം പോലെ തോന്നി.
ആ അടയാളം കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി.
“മാളവികയെ ആരെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നോ?”
ഒരു രാത്രിയിലെ അപ്രതീക്ഷിത ഫോൺകോൾ
സമയം രാത്രി പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദം ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അർജുന്റെ മൊബൈൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി റിങ് ചെയ്തത്. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു നമ്പർ.
അവൻ മടിച്ചുകൊണ്ട് കോൾ എടുത്തു.
“ഹലോ…”
മറുവശത്ത് കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ സംസാരിച്ചു.
“ആ പുസ്തകം നിങ്ങളുടെ കൈയിലാണല്ലേ?”
അർജുന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.
“ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?”
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
“അവളെ അന്വേഷിക്കരുത്.”
അത് മാത്രമാണ് കേട്ടത്.
കോൾ കട്ട് ആയി.
അർജുൻ ഉടൻ തിരിച്ച് വിളിച്ചു.
“The number you are trying to call is currently switched off…”
ആ യന്ത്രശബ്ദം മാത്രമാണ് കേട്ടത്.
ആർക്കും അറിയാത്ത ആ പുസ്തകം തന്റെ കൈയിലുണ്ടെന്ന് ആ സ്ത്രീക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം? ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ മറ്റാരെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നോ? അതോ…
മാളവിക തന്നെയായിരുന്നോ വിളിച്ചത്?
യാത്ര ആരംഭിച്ച പ്രഭാതം
രാവിലെ നാല് മണിക്ക് അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ അർജുൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ക്യാമറ ബാഗ്, ലാപ്ടോപ്പ്, പുസ്തകം, ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ്… എല്ലാം പരിശോധിച്ച് വീണ്ടും ബാഗിലാക്കി. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നഗരം ഇപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. മഴ അല്പം കുറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും തണുത്ത കാറ്റ് നഗരത്തിലുടനീളം വീശിയടിച്ചു.
സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഓരോ സിഗ്നലിലും അവന്റെ മനസ്സ് ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം മുമ്പ് തന്റെ ജീവിതം എത്ര സാധാരണമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു അപരിചിതയുടെ പേരും ഒരു പഴയ പുസ്തകവും ഒരു രഹസ്യ ഫോൺകോളും മാത്രമാണ് അവന്റെ യാത്രയുടെ കാരണം.
ട്രെയിൻ പുറപ്പെടാൻ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. ബാഗിൽ നിന്ന് പുസ്തകം വീണ്ടും പുറത്തെടുത്തു. അറിയാതെ അവന്റെ വിരലുകൾ ആദ്യ പേജിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ്…
ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ഒരു കാര്യം അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
മറച്ചുവെച്ച സന്ദേശം
പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്ന വാചകത്തിന് താഴെ പെൻസിൽ കൊണ്ട് വളരെ നേർത്ത വരയിൽ മറ്റൊരു സന്ദേശവും എഴുതിയിരുന്നു. സാധാരണ കണ്ണുകൊണ്ട് നോക്കിയാൽ കാണാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര മങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ.
അർജുൻ മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
പതുക്കെ ഓരോ അക്ഷരവും വ്യക്തമായി.
“വയനാട്… മീനങ്ങാടി… പഴയ ലൈബ്രറി…”
അതിന് താഴെ മറ്റൊരു വരി.
“ആദ്യം അവിടേക്ക് വരിക.”
അവൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ മറന്നു.
ഈ സന്ദേശം ആരാണ് എഴുതിയത്?
മാളവികയാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരെങ്കിലും?
അപ്പോൾ ഈ പുസ്തകം മനഃപൂർവം തന്റെ കൈയിൽ എത്തിച്ചതാണോ?
മഴ വീണ്ടും സാക്ഷിയായി
ട്രെയിൻ പതുക്കെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്ന് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ജനലരികിൽ ഇരുന്ന അർജുൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പാളങ്ങൾ നനഞ്ഞ് തിളങ്ങിക്കിടന്നു. നഗരം പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവൻ പുസ്തകം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ഈ യാത്ര ഇനി വെറും മാളവികയെ അന്വേഷിക്കാനുള്ളതല്ല.
ഈ യാത്രയിൽ ഓരോ ഉത്തരത്തിനും പിന്നിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഓരോ വഴിക്കും പിന്നിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യമുണ്ട്.
പക്ഷേ…
അർജുൻ അറിയാത്ത ഒരു കാര്യം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കയറിയ അതേ ട്രെയിനിലെ അവസാന ബോഗിയിൽ…
കറുത്ത ക്യാപ്പ് ധരിച്ച അതേ മനുഷ്യനും യാത്ര ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ…
അർജുന്റെ സീറ്റിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു.
മഴയിലൂടെ വയനാട്ടിലേക്ക്
മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 2-ലെ യാത്ര പതുക്കെ മലനിരകളിലേക്ക് കടന്നുകയറുകയായിരുന്നു. ട്രെയിൻ ഓരോ സ്റ്റേഷനും പിന്നിലാക്കി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നഗരത്തിലെ കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് പകരം പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ വയലുകളും മൂടൽമഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞ മലകളും ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ തെളിഞ്ഞു. മഴത്തുള്ളികൾ ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോൾ, ഓരോ തുള്ളിയും അർജുന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ വരച്ചിടുകയായിരുന്നു. ഈ യാത്രയുടെ അവസാനം മാളവികയെ കാണുമോ, അതോ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു രഹസ്യമോ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും പുസ്തകം തുറന്നു. ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്ന സന്ദേശം മനസ്സിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി. “ആദ്യം അവിടേക്ക് വരിക.” ആ വരികൾ ഒരു ക്ഷണം പോലെയായിരുന്നില്ല. ആരോ കൃത്യമായി വഴികാട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ പതുക്കെ മറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അർജുൻ ഓരോ വരയിലും ഓരോ കുറിപ്പിലും എന്തെങ്കിലും സൂചന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. എന്നാൽ അതിനുശേഷം ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.
ട്രെയിൻ ഒരു വലിയ വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മൊബൈലിന് സിഗ്നൽ ലഭിച്ചു. അർജുൻ ഉടൻ ഇന്നലെ വന്ന അപരിചിത നമ്പർ വീണ്ടും ഡയൽ ചെയ്തു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ റിങ് ചെയ്തെങ്കിലും ആരും കോൾ എടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ ലൈൻ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. ഈ യാത്രയിൽ ഉത്തരങ്ങളേക്കാൾ ചോദ്യങ്ങളാണ് കൂടുതലെന്ന് അവൻ പതുക്കെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മീനങ്ങാടിയുടെ ആദ്യ കാഴ്ച
രാവിലെ ഒമ്പത് മണിയോടെ ട്രെയിൻ അവസാന സ്റ്റേഷനിലെത്തി. അവിടെ നിന്ന് ബസിൽ മീനങ്ങാടിയിലേക്ക് പോകാൻ അർജുൻ തീരുമാനിച്ചു. മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പഴയ ബസ് പതുക്കെ മലമ്പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഇരുവശത്തും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളും കുരുമുളക് വള്ളികളും മഴയിൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മൂടൽമഞ്ഞ് റോഡിനെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി. ഡ്രൈവർ പോലും വേഗം കുറച്ചായിരുന്നു ഓടിച്ചത്.
മീനങ്ങാടി ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ആദ്യമായി അനുഭവപ്പെട്ടത് മഴയുടെ തണുപ്പല്ല, ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ചെറിയൊരു പട്ടണം. ചായക്കടകൾ. പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ. മഴയിൽ നനഞ്ഞ റോഡുകൾ. എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആരോ തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അർജുനെ വിട്ടുമാറിയില്ല.
അവൻ ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി.
കറുത്ത കുടയുമായി ഒരു മനുഷ്യൻ ദൂരത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ നോക്കിയതും അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നുപോയി.
അത് യാദൃശ്ചികമാണോ, അതോ ഇന്നലെ ചിത്രത്തിൽ കണ്ട അതേ മനുഷ്യനാണോ എന്ന സംശയം വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
പഴയ ലൈബ്രറിയിലെ വൃദ്ധൻ
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ദൂരം നടന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ ബോർഡ് കണ്ടു.
“മീനങ്ങാടി ഗ്രാമ ലൈബ്രറി.”
പുസ്തകത്തിലെ സൂചന ശരിയായിരുന്നു.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മരവാതിൽ തുറന്ന് അർജുൻ അകത്തേക്ക് കയറി. പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണം മുഴുവൻ മുറിയിലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് കണ്ണട തുടച്ചിരുന്ന പ്രായമായ ലൈബ്രേറിയൻ അവനെ നോക്കി.
“ആരെങ്കിലും അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടോ?”
അർജുൻ ബാഗിൽ നിന്ന് പുസ്തകം പുറത്തെടുത്തു.
“ഈ പുസ്തകം ഇവിടെ നിന്നുള്ളതാണോ?”
വൃദ്ധൻ പുസ്തകം കൈയിൽ വാങ്ങി. കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറയാതെ അതിന്റെ പുറംചട്ടയിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഈ പുസ്തകം നിനക്ക് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?”
“കോഴിക്കോട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ.”
വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി.
അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരും ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഈ പുസ്തകം ഇവിടെ നിന്ന് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്.”
അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ആരുടേതായിരുന്നു?”
വൃദ്ധൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“മാളവിക എന്ന പെൺകുട്ടിയുടേത്.”
അർജുന്റെ ഹൃദയം ഒറ്റയടിക്ക് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
പറയാൻ മടിച്ച സത്യം
“അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
വൃദ്ധൻ മറുപടി പറയാതെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
“അവളെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ ആരും സംസാരിക്കാറില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
വൃദ്ധൻ പുസ്തകം പതുക്കെ അടച്ചു.
“കാരണം…”
അയാൾ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു ലൈബ്രറിയുടെ വാതിൽ ശക്തിയായി തുറന്നത്.
രണ്ടുപേർ അകത്തേക്ക് കയറി.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ കറുത്ത റെയിൻകോട്ട്.
അതിൽ ഒരാളുടെ കൈയിൽ…
വെള്ളി നിറമുള്ള പഴയ വാച്ച്.
അതേ…
“M-27.”
വൃദ്ധന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി.
അയാൾ അർജുനെ നോക്കി വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പുസ്തകം എടുത്ത് ഇപ്പോൾ തന്നെ ഓടിക്കോ…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അർജുന് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
വാതിൽ ഇതിനകം അടഞ്ഞിരുന്നു.
മഴ പുറത്തേക്ക് പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അകത്ത്…
അവന്റെ ജീവിതം മാറിമറിക്കുന്ന ഒരു രാത്രി ആരംഭിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.
Part 2 അവസാനിച്ചു…
➡️ അടുത്ത ഭാഗം: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ Part 3
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part 3
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ വഴികൾ – Part-3
വയനാടിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ് സന്ദർശിക്കാം.
വയനാട് ടൂറിസം (Kerala Tourism Official):
Wayanad Tourism – Kerala Tourism Official
