മഴ നിർത്തിയ രാത്രിയിലെ അവസാന ബസ് – മലയാളം ചെറുകഥ
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമോ ഇല്ലയോ എന്നറിയാത്ത ഒരു കനത്ത മണം റോഡിലൊട്ടാകെ നിന്നിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ പഴയ ടിൻ ഷെഡിൽ അനൂപ് ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു. മൊബൈലിന്റെ സ്ക്രീനിൽ സമയം നോക്കി അവൻ വീണ്ടും റോഡിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. അവസാന ബസ് പോയാൽ പിന്നെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് വാഹനമൊന്നും കിട്ടാറില്ലെന്ന് ചായക്കടക്കാരൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അകലെ നിന്ന് ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ അനൂപ് കൈ ഉയർത്തി. പഴയ KSRTC ബസ് അവന്റെ മുന്നിൽ പതുക്കെ നിർത്തി. ഉള്ളിൽ ഡ്രൈവറും കണ്ടക്ടറും പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഒരാളുമായിരുന്നു. അനൂപ് കയറി ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ജനലിനരികിൽ ഇരുന്നു. ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ പുറത്തുള്ള പട്ടണം പതുക്കെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
“എവിടേക്കാ?” കണ്ടക്ടർ ചോദിച്ചു.
“കല്ലുപാലം വരെ.”
ടിക്കറ്റ് കീറി കൊടുക്കുന്നതിനിടെ കണ്ടക്ടർ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ഇത്ര രാത്രിയിൽ അവിടെ ഇറങ്ങണ്ട. പാലം കഴിഞ്ഞാൽ റോഡ് പണി നടക്കുന്നു.”
അനൂപ് ചിരിച്ചില്ല. “വീട്ടിലെത്തണം ചേട്ടാ.”
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബസ് പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ചെയ്തു. മുന്നിൽ റോഡിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി നിന്നിരുന്നു. വെള്ള ഷാൾ തലയിൽ മൂടിയിരുന്നു. മഴയില്ലെങ്കിലും അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ നനഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഡ്രൈവർ ഹോൺ അടിച്ചു. അവൾ മാറിയില്ല.
“ആരാ ഇത്?” കണ്ടക്ടർ എഴുന്നേറ്റു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പെൺകുട്ടി ഒന്നും പറയാതെ ബസിൽ കയറി. നേരെ അനൂപിന്റെ എതിർവശത്തെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
“കല്ലുപാലം,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അനൂപിന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ തട്ടി. അതേ പേര്. അതേ സമയം. പക്ഷേ അവൾക്ക് ടിക്കറ്റ് വേണ്ടെന്ന പോലെ കണ്ടക്ടർ അവളെ നോക്കിയില്ല.
ബസ് വീണ്ടും നീങ്ങി.
അനൂപ് ധൈര്യം കൂട്ടി ചോദിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് എവിടെയാണ് ഇറങ്ങേണ്ടത്?”
അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. “എനിക്ക് വീട്ടിലെത്തണം.”
“എവിടെയാണ് വീട്?”
അവൾ തല തിരിച്ചു നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ഇന്നലെ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു.”
അനൂപിന്റെ ശരീരം തണുത്തുപോയി. “ഇന്നലെ?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കല്ലുപാലത്തിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ബസ് നിർത്തി. അനൂപ് എഴുന്നേറ്റു. പെൺകുട്ടിയും എഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ വാതിലിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ കൊടുത്തു.
“ഇത് വീട്ടിൽ എത്തിച്ചുകൊടുക്കണം.”
ബസ് നീങ്ങി. പേപ്പർ തുറന്നപ്പോൾ ഒരു വിലാസവും ഒരു പേരും മാത്രം.
**“ദേവിക, കല്ലുപാലം.”**
അനൂപ് ആ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. പഴയ ചുവന്ന വാതിൽ. മുറ്റത്ത് ഉണങ്ങിയ തുളസിത്തറ. വാതിൽ തുറന്നത് അറുപതിലധികം വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീ.
പേര് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ദേവിക എന്റെ മകളായിരുന്നു.”
അനൂപിന്റെ കൈ വിറച്ചു.
“അവൾ മരിച്ചിട്ട്… ഇന്നേക്ക് കൃത്യം ഒരു വർഷം.”
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങി.
അന്നത്തെ രാത്രി അവസാന ബസിൽ അനൂപ് കണ്ടത് ഒരു യാത്രക്കാരിയെയല്ലെന്ന് അവന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി. പക്ഷേ അവൾ എന്തിനാണ് അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന ചോദ്യം അവന്റെ കൈയിലെ ആ ചെറിയ പേപ്പറിന്റെ മറുവശം കണ്ടപ്പോഴാണ് തുടങ്ങിയത്.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്—
**“അമ്മയോട് പറയണം… ഞാൻ ബസിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.”**
മഴ നിർത്തിയ രാത്രിയിലെ അവസാന ബസ് – കഥയെക്കുറിച്ച്
“മഴ നിർത്തിയ രാത്രിയിലെ അവസാന ബസ്” ഒരു ത്രില്ലർ / മിസ്റ്ററി മലയാളം ചെറുകഥ ആണ്. മഴ നിർത്തിയ ഒരു രാത്രിയിൽ അവസാന ബസിൽ കയറിയ അനൂപിന് മുന്നിൽ തുറക്കുന്നത് വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു രഹസ്യമാണ്.
മഴ നിർത്തിയ രാത്രിയിലെ അവസാന ബസ് എന്ന കഥ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ, നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം താഴെ കമന്റിൽ എഴുതൂ. ചെറുകഥ എന്ന സാഹിത്യരൂപത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
ഇതും വായിക്കൂ – കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ
കൂടുതൽ കഥകൾക്കായി ഞങ്ങളുടെ മലയാളം ചെറുകഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ.
