അവസാന ഫ്രെയിം-ക്യാമറയിൽ പകർത്താത്ത ചിത്രം
വയനാട്ടിലെ മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക മണമുണ്ട്. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും, കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റും, മൂടൽമഞ്ഞിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന മലനിരകളും ചേർന്ന് ഓരോ രാത്രിയെയും ഒരു സിനിമയുടെ ആദ്യ ഷോട്ടാക്കി മാറ്റും. അത്തരമൊരു മഴയുള്ള സായാഹ്നത്തിലാണ് ആദിൽ റഹ്മാന്റെ കാർ പനമരം തറവാടിന്റെ മുന്നിൽ പതുക്കെ നിന്നത്.
മുന്നിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള തറവാട്. ചുവന്ന ഓടിട്ട മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ താളം പിടിക്കുന്നു. മുറ്റത്ത് തെളിച്ചിരിക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് നിലവിളക്കുകൾ മഴയിൽ പ്രതിഫലിച്ച് സ്വർണ്ണനദിപോലെ തിളങ്ങുന്നു. മാവിൻകൊമ്പുകളിൽ തൂക്കിയ ലൈറ്റുകൾ കാറ്റിനൊപ്പം ആടുന്നു. ചെണ്ടമേളത്തിന്റെ താളം മഴയുടെ ശബ്ദവുമായി ചേർന്ന് വായുവിലാകെ മുഴങ്ങുന്നു.
ഇന്ന് ഇവിടെ ഒരു വിവാഹമാണ്.
ആദിൽ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഒരു നിമിഷം ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
എന്തുകൊണ്ടോ…
ആ തറവാടിനെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ അസ്വസ്ഥത പിറന്നു.
പല വർഷങ്ങളായി കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും വിവാഹങ്ങൾ ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പഴയ തറവാടുകൾ പുതുമയല്ല. പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ എന്തോ പറയാൻ പറ്റാത്ത ഒരു നിശ്ശബ്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു. ആഘോഷത്തിനിടയിലും ആരോ ശ്വാസം പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു തോന്നൽ.
“ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ലൊക്കേഷൻ.”
ഷിഹാബിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് ആദിൽ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നത്.
ഷിഹാബ് വാനിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്ന് ക്യാമറ ബാഗുകളും ലൈറ്റുകളും പുറത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു.
“വരൻ ഒരുപാട് തവണ വിളിച്ചു. മുഹൂർത്തത്തിന് മുമ്പ് Bride Entry capture ചെയ്യണമെന്ന്.”
ആദിൽ തലകുലുക്കി.
“പോവാം.”
തറവാടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുന്ന നിമിഷം തന്നെ ആഘോഷത്തിന്റെ ചൂട് അവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി.
കുട്ടികൾ മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുന്നു.
സ്ത്രീകൾ പൂക്കളാൽ മണ്ഡപം അലങ്കരിക്കുന്നു.
അടുക്കള ഭാഗത്ത് നിന്ന് നെയ്യിന്റെയും ബിരിയാണിയുടെയും മണം ഒഴുകിവരുന്നു.
വീട്ടിലെ ഏറ്റവും പഴയ മുറിയിൽ വധു വിവാഹത്തിനായി ഒരുങ്ങുകയാണ്.
ആദിൽ പതിവുപോലെ ജോലിയിൽ മുഴുകി.
ക്യാമറ ഉയർന്നു.
ടക്… ടക്… ടക്…
ഷട്ടറിന്റെ ശബ്ദം ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി മുഴങ്ങി.
ഓരോ ഫ്രെയിമും അവൻ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു.
വധുവിന്റെ പുഞ്ചിരി.
അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ.
അച്ഛന്റെ അഭിമാനം.
കുട്ടികളുടെ കളി.
മഴത്തുള്ളികളിൽ മിന്നുന്ന വിളക്കുകൾ.
ഇന്നത്തെ ആൽബം തന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച വർക്കുകളിൽ ഒന്നാകുമെന്ന് അവന് തോന്നി.
സന്ധ്യ ഇരുണ്ടപ്പോൾ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ ആരംഭിച്ചു.
വരൻ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടന്നു.
ചെണ്ടമേളം ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തി.
മൊബൈൽ ഫോണുകൾ ഒരുമിച്ച് ഉയർന്നു.
ആദിൽ തുടർച്ചയായി ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്…
ക്യാമറയുടെ വ്യൂഫൈൻഡറിന്റെ വലത് കോണിൽ ഒരു വെള്ള രൂപം ഒരു നിമിഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.
അവൻ പെട്ടെന്ന് ക്യാമറ താഴ്ത്തി.
ആരുമില്ല.
വീണ്ടും ക്യാമറ ഉയർത്തി.
വീണ്ടും അതേ രൂപം.
മുകളിലെ മരബാൽക്കണിയിൽ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു.
മുഖം വ്യക്തമായില്ല.
മഴത്തുള്ളികൾ മാത്രം.
ആദിൽ ഉടനെ സൂം ചെയ്തു.
അടുത്ത നിമിഷം…
ബാൽക്കണി ശൂന്യമായിരുന്നു.
അവൻ കുറച്ചുനേരം അവിടെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“എന്താ?”
ഷിഹാബ് അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അവിടെ ആരെങ്കിലും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ?”
ഷിഹാബ് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇല്ലല്ലോ.”
“നീ കണ്ടില്ലേ?”
“ആരെയും കണ്ടില്ല.”
ആദിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ക്യാമറയുടെ LCD Screen തുറന്ന് അവസാനമായി എടുത്ത ചിത്രം പരിശോധിച്ചു.
എല്ലാം സാധാരണ.
ബാൽക്കണിയിൽ ആരുമില്ല.
“കണ്ണിന്റെ തോന്നലായിരിക്കും…”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
വിവാഹം അവസാനിക്കാൻ രാത്രി പത്ത് മണിയായി.
അതിഥികൾ മടങ്ങിത്തുടങ്ങി.
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
ഉപകരണങ്ങൾ വാനിൽ കയറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ വരന്റെ അച്ഛൻ ആദിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“മോനെ… ഒരു മിനിറ്റ്.”
“പറയൂ.”
“ഈ വീട്ടിൽ ആദ്യമായിട്ടാണോ വരുന്നത്?”
“അതെ.”
അയാൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് മുമ്പ് ഇവിടെ നിന്ന് പോകുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ആദിൽ ചിരിച്ചു.
“അതെന്താ?”
“അങ്ങനെ… പഴയ ആളുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.”
“എന്താണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്?”
അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം.
പിന്നെ പതുക്കെ നടന്നു പോയി.
ആദിലിന്റെ മനസ്സിൽ ആ വാക്കുകൾ മാത്രം ബാക്കി.
‘രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് മുമ്പ് ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം…’
കോഴിക്കോട്ടെ സ്റ്റുഡിയോ.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
കോഫി മഗ്ഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ആദിൽ മെമ്മറി കാർഡ് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഇട്ടു.
നൂറുകണക്കിന് ചിത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു.
Bride Entry.
Wedding Rituals.
Family Portraits.
Candid Moments.
ഓരോ ചിത്രവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുന്നോട്ട് പോയി.
ഫയൽ നമ്പറുകൾ തുടർച്ചയായി നീങ്ങുന്നു.
IMG_4217
IMG_4218
IMG_4219
പിന്നെ…
സ്ക്രീൻ ഒരു നിമിഷം മിന്നി.
IMG_4220
ആദിൽ മൗസ് നിശ്ചലമാക്കി.
ആ ചിത്രം…
താൻ എടുത്തതല്ല.
സ്ക്രീനിലേക്ക് അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു.
അത് അതേ വിവാഹവേദിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവിടെ ആഘോഷമില്ല.
വിളക്കുകൾ കെടുത്തിക്കിടക്കുന്നു.
മണ്ഡപം ശൂന്യമാണ്.
മഴ പെയ്യുന്നു.
മുറ്റത്തിന്റെ നടുവിൽ…
ഒരാൾ അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നു.
മുഖം താഴേക്കാണ്.
വെള്ള ഷർട്ട്.
ഇടത് കൈയിൽ സ്വർണ്ണ വാച്ച്.
ചിത്രം Zoom ചെയ്ത നിമിഷം ആദിലിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
ആ വാച്ച്…
ഇന്നലെ വരൻ ധരിച്ച അതേ വാച്ചായിരുന്നു.
അപ്പോൾ സ്റ്റുഡിയോയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഷിഹാബ് അകത്ത് കയറി.
“എന്താ ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ Edit തുടങ്ങിയോ?”
ആദിൽ ഒന്നും പറയാതെ സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
ഷിഹാബ് ചിത്രം നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ അപ്രത്യക്ഷമായി.
“ഇത്…”
അവൻ വാക്കുകൾ തേടി.
“…നമ്മൾ എടുത്ത ഫോട്ടോ അല്ല.”
ആദിൽ ഉടനെ ഫയലിന്റെ വിവരങ്ങൾ തുറന്നു.
Camera: Canon EOS R6
Captured Time: 9:47 PM
Photographer: Adil Rahman
അവൻ കസേരയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
ആ സമയം…
ക്യാമറ അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ഷട്ടർ ഒരിക്കലും അമർത്തിയിട്ടില്ല.
അപ്പോഴേക്കും കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീൻ വീണ്ടും ഒന്ന് മിന്നി.
ആ ഫോട്ടോയുടെ താഴെ ഒരു പുതിയ ഫയൽ സ്വയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
IMG_4221
ആ ഫയൽ…
ആരും തുറന്നിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അത് പതുക്കെ…
സ്വയം തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
തുടരും… (Part 2)
📖 അവസാന ഫ്രെയിം അടുത്ത ഭാഗം…
ആദിലിന്റെ ക്യാമറ ഒരിക്കലും പകർത്താത്ത ആ ചിത്രം… പിന്നെ ആരാണ് പകർത്തിയത്?
ആ ഫോട്ടോ ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നോ… അതോ ഇനിയും സംഭവിക്കാത്ത ഒരു മരണത്തിന്റെ തുടക്കമോ?
ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ അടുത്ത അധ്യായം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു…
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
Part 2-ൽ: കണ്ണാടിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആറാമത്തെ നിഴൽ ആരുടേതാണ്? സമയം ശരിക്കും നിശ്ചലമായതാണോ… അതോ അവർ തന്നെയാണോ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിൽ കുടുങ്ങിയത്?
🖼️ മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: മഴ നനഞ്ഞ പ്രണയം
Official History Reference:
https://www.nationalgeographic.com/history
