എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളുടെയും അവസാനം
നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5 ഈ കഥയുടെ അവസാന ഭാഗമാണ്. ആദിത്യന്റെ അന്വേഷണം അവസാന ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഇരുപത് വർഷമായി മറഞ്ഞിരുന്ന എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ഒന്നൊന്നായി പുറത്തുവരുന്നു. അരവിന്ദിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥ ആരംഭിക്കുന്നു “ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരനാണ്…”
അരവിന്ദ് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ വായുവിനെപ്പോലും നിശ്ചലമാക്കി. ആദിത്യന് തന്റെ കാലുകൾക്ക് താഴെയുള്ള നിലം വഴുതിപ്പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. വർഷങ്ങളായി പിന്തുടർന്നിരുന്ന നിഴൽ ഇപ്പോൾ സ്വന്തം രക്തബന്ധമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾക്കിടയിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും അതിലെ മുഖങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു. യുവാവായ ഇൻസ്പെക്ടർ അജയൻ, അൻവർ, സുരേഷ്, അരവിന്ദ്… നാല് മുഖങ്ങളിലും ഒരു ഭയവും കാണാനില്ല. പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ വർഷങ്ങളോളം അടച്ചുവെച്ച ഒരു വേദനയുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോൾ മാത്രമാണ് ആദിത്യന് മനസ്സിലായത്.
സുനിലും നന്ദകുമാറും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ ഒരുപാട് ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ കണ്ടവരായിരുന്നു അവർ. എന്നാൽ സ്വന്തം അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ജീവിതം തന്നെ കേസിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണെന്ന് അവർ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ പഴയ ലൈറ്റുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അരവിന്ദിന്റെ മുഖം കൂടുതൽ ക്ഷീണിച്ചതായി തോന്നി. വർഷങ്ങളായി ഓടിയും ഒളിച്ചും ജീവിച്ച ഒരാളുടെ അടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഇൻസ്പെക്ടർ അജയന്റെ ജീവിതം രണ്ടായി പിളർന്ന രാത്രി
അരവിന്ദ് പതുക്കെ ഒരു പഴയ തുകൽ ഫയൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അതിന്റെ പുറത്ത് മങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“Operation Shadow – Confidential”
ആദിത്യൻ ഫയൽ തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യ പേജിൽ അച്ഛന്റെ കൈയെഴുത്ത് തെളിഞ്ഞു.
“ഈ ഫയൽ എന്റെ മക്കളിൽ ആരെങ്കിലും വായിക്കുന്ന ദിവസം വന്നാൽ…”
“ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം അവർ മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.”
ആ വരികൾ വായിച്ച നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർ മാത്രമല്ലായിരുന്നു. തന്റെ കുടുംബത്തെയും നിയമത്തെയും ഒരുപോലെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആ രാത്രിയിൽ എടുത്ത ഒരു തീരുമാനം പിന്നീട് പലരുടെയും ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അജയന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, ഹിൽ വ്യൂ ഓർഫനേജിന്റെ രഹസ്യം
ഫയലിലെ അടുത്ത രേഖ ഹിൽ വ്യൂ ഓർഫനേജിനെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. പുറമേ അനാഥാലയമെന്ന പേരിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ആ സ്ഥാപനം, മനുഷ്യക്കടത്ത് സംഘത്തിന്റെ രഹസ്യ നിരീക്ഷണ പട്ടികയിലുണ്ടെന്ന് അജയൻ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. അവിടെ താമസിക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ ചിലരെ വിദേശ ദത്തെടുപ്പ് എന്ന പേരിൽ കാണാതാക്കുന്ന സംഘത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ഓരോ പേജിലും രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
അരവിന്ദ് ആ രേഖകൾ നോക്കിക്കൊണ്ട് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങളെ അവിടേക്ക് അയച്ചത് സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“ശത്രുക്കൾക്കും ആ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് വിവരം ലഭിച്ചു.”
ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി.
“അതുകൊണ്ടാണോ എന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓരോ സ്ഥലത്തേക്കും മാറ്റിയിരുന്നത്?”
അരവിന്ദ് പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
“നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു അത്.”
അൻവർ ഒരു കുറ്റവാളിയല്ല, ഒരു രഹസ്യസാക്ഷിയായിരുന്നു
മുറിയുടെ മൂലയിലിരുന്ന പഴയ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ അരവിന്ദ് ഓണാക്കി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്റ്റാറ്റിക് ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. പിന്നീട് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം പതുക്കെ ഉയർന്നു.
അത് അൻവറിന്റേതായിരുന്നു.
“അജയൻ സാർ…”
“എന്നെ എല്ലാവരും കുറ്റവാളിയെന്ന് വിളിച്ചാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല.”
“പക്ഷേ ആ കുട്ടികൾ ജീവിച്ചിരിക്കണം.”
“അവർക്കുവേണ്ടി ഞാൻ മരിച്ചാലും എനിക്ക് വിഷമമില്ല.”
ടേപ്പ് അവസാനിക്കുന്നതുവരെ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആരും ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞില്ല. വർഷങ്ങളായി കൊലക്കേസിലെ പ്രധാന പ്രതിയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ട അൻവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് കുട്ടികളെ രക്ഷിച്ച മനുഷ്യനാണെന്ന് ആ ശബ്ദം തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ ഓഫ് ചെയ്തു.
“അൻവറിനോട്…”
“നമ്മൾ വലിയ അനീതിയാണ് ചെയ്തത്.”
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് ആദ്യമായി എല്ലാം സമ്മതിച്ചു
സുരേഷ് മതിലിനോട് ചാരി നിന്നു. ഇത്രയും വർഷം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച കുറ്റബോധം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“അതെ…”
“ഞാനും തെറ്റ് ചെയ്തു.”
“സത്യം പുറത്തുവിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ സംഘത്തിലെ ശേഷിച്ചവർ വീണ്ടും കുട്ടികളെ ലക്ഷ്യമാക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടു.”
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“അൻവറിനെ കുറ്റവാളിയാക്കിയത്.”
ആദിത്യൻ രോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“ഒരു നിരപരാധിയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചോ?”
സുരേഷ് തല താഴ്ത്തി.
“അത് ഇന്നുവരെ ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ക്ഷമിച്ചിട്ടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതാക്കി. ചിലപ്പോൾ സത്യം മറയ്ക്കുന്നത് നിയമത്തെ രക്ഷിക്കാനല്ല… സ്വന്തം ഭയത്തെ മറയ്ക്കാനാണെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ്
അരവിന്ദ് വീണ്ടും ആ തുകൽ ഫയലിന്റെ അവസാന പോക്കറ്റ് തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ചെറിയൊരു മെമ്മറി കാർഡ് സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.
“ഇതാണ്…”
“ഇരുപത് വർഷം ഞങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച യഥാർത്ഥ തെളിവ്.”
ആദിത്യൻ അത് കൈയിലെടുത്തു.
“ഇതിൽ എന്താണ്?”
അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം ആദ്യമായി വിറച്ചു.
“2006 ജൂലൈ 18-ാം തീയതി രാത്രി നടന്നതിന്റെ മുഴുവൻ വീഡിയോ.”
സുനിൽ ഞെട്ടി.
“മുഴുവൻ വീഡിയോ?”
“അതെ.”
“ഒരു സെക്കൻഡുപോലും മുറിക്കാത്ത യഥാർത്ഥ ദൃശ്യങ്ങൾ.”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത്രയും വർഷം ഫയലുകളും മൊഴികളും ഫോട്ടോകളും മാത്രം ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു അന്വേഷണം. ഇപ്പോൾ, സത്യത്തെ സ്വന്തം കണ്ണുകളാൽ കാണാൻ പോകുകയാണ്.
ക്ലൈമാക്സിലേക്ക് നയിക്കുന്ന വീഡിയോ
മെമ്മറി കാർഡ് ലാപ്ടോപ്പിൽ ഇട്ടതുമാത്രം സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞു. പഴയ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മഴയുള്ള രാത്രി. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫാക്ടി. ഭയന്നോടുന്ന അഞ്ച് യുവാക്കൾ. അവരുടെ പിന്നാലെ ആയുധങ്ങളുമായി ഓടുന്ന ചില ആളുകൾ.
അടുത്ത നിമിഷം ക്യാമറ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.
സ്ക്രീനിൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞ മുഖം കണ്ടതോടെ ആദിത്യൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“ഇത്…”
“അസാധ്യം…”
സ്ക്രീനിൽ നിന്നിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ…
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഇൻസ്പെക്ടർ അജയൻ ആയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അദ്ദേഹം ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആളുടെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം സുരേഷിന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ടോർച്ച് താഴെ വീണു.
“ഇല്ല…”
“അത് അവനാകാൻ പാടില്ല…”
സ്ക്രീനിലെ വീഡിയോ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
ആ മനുഷ്യൻ ക്യാമറയിലേക്ക് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി…
പിന്നെ ഒരു പേര് വിളിച്ചു.
“വിക്രം…”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, സത്യം ജീവനോടെ തിരികെയെത്തുന്നു
ലാപ്ടോപ്പിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന വീഡിയോയിലെ ഓരോ ഫ്രെയിമും ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് വർധിപ്പിച്ചു. മഴയാൽ മങ്ങിപ്പോയ ദൃശ്യങ്ങൾക്കിടയിലും ഒരു കാര്യം മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു. ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത് ഒരു സാധാരണ കുറ്റകൃത്യമല്ല. വർഷങ്ങളായി അധികാരവും പണവും സ്വാധീനവും ചേർന്ന് മൂടിവെച്ച ഒരു സംഘടിത കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ ജീവനുള്ള തെളിവായിരുന്നു അത്. ആദിത്യൻ അറിയാതെ സ്ക്രീനിലേക്ക് ഒരടി കൂടി അടുത്തു. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ പോലും അദ്ദേഹത്തിന് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത്രയും കാലം ഫയലുകളിലൂടെ മാത്രം അന്വേഷിച്ച സത്യം ഇപ്പോൾ സ്വന്തം കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ജീവൻ പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു.
സ്ക്രീനിൽ ഇൻസ്പെക്ടർ അജയൻ മഴയിൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫാക്ടിയുടെ പിൻവശത്തേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ തോക്കുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ആവേശമല്ല, ആരെയോ ജീവനോടെ രക്ഷിക്കാനുള്ള അത്യാവശ്യമാണ് മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നത്. അൻവർ കുറച്ച് അകലെ നിന്ന് അഞ്ചു യുവാക്കളെ ഒരു തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഓടിച്ചുകയറ്റുന്നത് വീഡിയോയിൽ വ്യക്തമായി കാണാം. അതേസമയം ക്യാമറയുടെ വലതുവശത്ത് കറുത്ത എസ്.യു.വി.യിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന ചിലരുടെ മുഖങ്ങളും പതിഞ്ഞു. വീഡിയോ നിർത്താതെ മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രം നിറഞ്ഞു.
“ഇതുവരെ നാം അന്വേഷിച്ചത് ഒരു കൊലപാതകമല്ല… ഒരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു.”
ഇൻസ്പെക്ടർ അജയന്റെ അവസാന രഹസ്യ സന്ദേശം
വീഡിയോയുടെ ശബ്ദം ഇടയ്ക്കിടെ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അജയന്റെ ശബ്ദം വളരെ വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“അൻവർ…”
“കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കണം…”
“ഞാൻ ഇവരെ തടഞ്ഞുനിർത്താം…”
അടുത്ത നിമിഷം ശക്തമായ വെടിയൊച്ച കേട്ടു. ക്യാമറ കുലുങ്ങി. മഴത്തുള്ളികൾ ലെൻസിൽ പതിഞ്ഞു. ഓടുന്ന ആളുകളുടെ നിഴലുകൾ മാത്രം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കുശേഷം അജയൻ വീണ്ടും ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ വെടിയേറ്റിരുന്നു. രക്തം മഴവെള്ളത്തിൽ കലർന്ന് ഒഴുകുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് അതിനെ നേരെ നോക്കി.
“ഈ വീഡിയോ കാണുന്ന ആൾ…”
“സത്യം മറക്കരുത്…”
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഒരു മനുഷ്യനല്ല…”
“സത്യം സൂക്ഷിക്കുന്ന ഓരോ തെളിവും…”
“അതാണ് നാലാമത്തെ സാക്ഷി…”
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും മങ്ങിയപ്പോൾ മുറിയിൽ നിന്നിരുന്ന എല്ലാവരും ശ്വാസം പോലും എടുക്കാതെ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, വിക്രം മേനോന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം തെളിഞ്ഞു
വീഡിയോ വീണ്ടും വ്യക്തമായപ്പോൾ ഒരു കറുത്ത വാഹനം ഫാക്ടിയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിന് മുന്നിൽ നിർത്തുന്നത് കണ്ടു. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ആളെ കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“വിക്രം…”
അദ്ദേഹം അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനും വിദ്യാഭ്യാസ ട്രസ്റ്റുകളുടെ ചെയർമാനുമായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വിക്രം മേനോൻ, വീഡിയോയിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായ മനുഷ്യനായിരുന്നു. മഴയിൽ നിൽക്കുന്ന ആളുകളോട് അദ്ദേഹം ഉത്തരവുകൾ നൽകുകയായിരുന്നു. മുഖത്ത് യാതൊരു ഭയവുമില്ല. നിയമം ഒരിക്കലും തന്നെ സ്പർശിക്കില്ലെന്ന ആത്മവിശ്വാസം മാത്രം.
അരവിന്ദ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങൾ ഇത്രയും വർഷം ഈ വീഡിയോ പുറത്തുവിടാതിരുന്നതിന് കാരണം ഇതാണ്.”
“വിക്രം ഒരു വ്യക്തി മാത്രമല്ലായിരുന്നു.”
“അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയവും പണവും അധികാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.”
ആദിത്യന്റെ മുഷ്ടി മുറുകി.
“അതുകൊണ്ടാണോ…”
“എന്റെ അച്ഛൻ അപ്രത്യക്ഷനായത്?”
അരവിന്ദ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൗനം തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരമായിരുന്നു.
സുരേഷിന്റെ കുറ്റബോധം പൊട്ടിത്തെറിച്ച നിമിഷം
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് പതുക്കെ ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചു. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ഒരു മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനായി മാത്രം കണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി തകർന്നുവീഴുകയായിരുന്നു.
“ആ രാത്രി…”
“ഞാൻ അജയനെ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“പക്ഷേ…”
“അഞ്ച് കുട്ടികളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്.”
“ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്ക് കേട്ടു.”
“അതിന് ശേഷം…”
“…അദ്ദേഹത്തെ പിന്നെ ഒരിക്കലും ജീവനോടെ കണ്ടിട്ടില്ല.”
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇതുവരെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ദേഷ്യത്തിനും നടുവിൽ ഒരു പുതിയ ചോദ്യം ഉയർന്നു.
“അപ്പോൾ…”
“അച്ഛൻ ശരിക്കും മരിച്ചോ?”
സുരേഷ് പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“ഞാൻ…”
“അത് എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടിട്ടില്ല.”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ രഹസ്യ മുറി വീണ്ടും തുറന്നു
അരവിന്ദ് ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ പിന്നിലെ ചുമരിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. പഴയ ഇഷ്ടികകളിൽ ഒന്ന് ശക്തിയായി അമർത്തിയപ്പോൾ ചുമരിന്റെ ഒരു ഭാഗം പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങി. അതിന് പിന്നിൽ ഇതുവരെ ആരും കാണാത്ത ചെറിയൊരു മുറിയായിരുന്നു.
അകത്ത് ഒരു പഴയ സ്റ്റീൽ അലമാര.
ഒരു പൊടിപിടിച്ച പോലീസ് യൂണിഫോം.
ഒരു സർവീസ് റിവോൾവർ.
പിന്നെ…
രക്തക്കറ പുരണ്ട ഒരു കൈഘടികാരം.
ആദിത്യൻ ആ കൈഘടികാരം എടുത്തതുമാത്രം നിശ്ചലനായി.
അത്…
അദ്ദേഹം ബാല്യത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൈയിൽ കണ്ട അതേ വാച്ചായിരുന്നു.
അതിനടിയിൽ ചെറിയൊരു കവറും കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ആദിത്യന് മാത്രം…”
ഭാഗം 5, ക്ലിഫ്ഹാംഗർ – അവസാന സത്യം തുറക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നു
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആദിത്യൻ ആ കവർ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കത്ത്.
ഒരു ഫോട്ടോ.
പിന്നെ…
ഒരു പഴയ താക്കോൽ.
കത്തിലെ ആദ്യ വരി വായിച്ച നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരമാകെ വിറച്ചു.
“ആദിത്യാ… നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും ശബ്ദമുണ്ടായില്ല.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
അരവിന്ദും സുരേഷും അദ്ദേഹത്തെ മാത്രം നോക്കിനിന്നു.
കത്തിന്റെ അവസാന വരി വായിക്കാൻ പോകുന്ന നിമിഷം…
ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും ഒരുമിച്ച് അണഞ്ഞു.
കടുത്ത ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ഒരാളുടെ ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങി.
“ആ കത്ത് മുഴുവൻ വായിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല…”
ധാം…!
ഒരു വെടിയൊച്ച ഭൂഗർഭ മുറിയാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, ഇരുട്ട് വീണ്ടും ജീവിച്ചു
വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങിയ നിമിഷം ഭൂഗർഭ മുറി വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി. തകർന്ന ബൾബുകളുടെ ഗ്ലാസ് കഷണങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ഇരുട്ടിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആദിത്യൻ മിന്നൽവേഗത്തിൽ നിലത്തേക്ക് വീണു മറഞ്ഞു. ഒരു കൈയിൽ റിവോൾവറും മറ്റേ കൈയിൽ അച്ഛന്റെ കത്തും മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കുറച്ചുനിമിഷം മുമ്പ് വെളിച്ചം നിറഞ്ഞിരുന്ന മുറി ഇപ്പോൾ കനത്ത ഇരുട്ടിന്റെ തടവറയായി മാറിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഇരുട്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പുതുമയുള്ളതല്ലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് വർഷമായി തന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഇതുപോലൊരു ഇരുട്ടിലൂടെയായിരുന്നു കടന്നുപോയത്.
സുനിൽ മതിലിന് പിന്നിൽ നിന്ന് ടോർച്ച് തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വെടിയേറ്റ് അത് തകർന്നിരുന്നു. സുരേഷ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അരവിന്ദിനെ സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്തേക്ക് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. ആരും സംസാരിച്ചില്ല. ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ഓരോ ശ്വാസവും ഓരോ ചലനവും ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള അകലമായി മാറിയിരുന്നു. അതേസമയം തുരങ്കത്തിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന് ഒരാളുടെ ചെരിപ്പിന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ അടുത്തുവരാൻ തുടങ്ങി.
വിക്രം മേനോൻ ആദ്യമായി മുഖംമൂടി മാറ്റി
“അവസാനം…”
“എല്ലാവരും ഒരിടത്ത് എത്തിയല്ലോ.”
ഇരുട്ടിലൂടെ കേട്ട ആ ശബ്ദം എല്ലാവർക്കും പരിചിതമായിരുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം അടിയന്തര ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു.
മുറിയുടെ നടുവിൽ വിക്രം മേനോൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഇനി സാമൂഹിക പ്രവർത്തകന്റെ മുഖമല്ല.
വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം കളിപ്പാവകളെപ്പോലെ നിയന്ത്രിച്ച മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നിൽ ആയുധധാരികളായ നാലുപേർ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിക്രം പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഇരുപത് വർഷം…”
“ഒരൊറ്റ വീഡിയോ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾ കളഞ്ഞു.”
“പക്ഷേ…”
“ഇന്ന് അത് അവസാനിക്കും.”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, ഇൻസ്പെക്ടർ അജയന്റെ അവസാന കത്ത് വായിക്കപ്പെട്ടു
ആദിത്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോഴും അച്ഛന്റെ കത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ വൈകിപ്പോയി വിക്രം…”
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഈ കത്ത് ഞാൻ വായിക്കും.”
വിക്രം ചിരിച്ചു.
“വായിച്ചോളൂ.”
“മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സത്യം അറിയുന്നത് നല്ലതാണ്.”
ആദിത്യൻ കത്ത് തുറന്നു.
മുറിയിൽ മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
“ആദിത്യാ…”
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന സമയം വന്നാൽ…”
“എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തീരുമാനത്തിന്റെ കാരണവും നീ അറിയണം.”
“ഞാൻ ഒളിച്ചോടിയതല്ല.”
“ഞാൻ മരിച്ചതുമല്ല.”
“ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാക്കി.”
“കാരണം…”
“ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…”
“നിന്നെയും അരവിന്ദിനെയും അവർ ഒരിക്കലും ജീവനോടെ വിടില്ലായിരുന്നു.”
ഓരോ വരിയും വായിക്കുമ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ഇരുപത് വർഷം നീണ്ട രഹസ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം
കത്ത് തുടർന്നു.
“വിക്രം ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമല്ല.”
“അവൻ ഒരു ശൃംഖലയാണ്.”
“അവനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്താൽ മറ്റൊരാൾ വരും.”
“പക്ഷേ തെളിവുകൾ ജീവനോടെ സൂക്ഷിച്ചാൽ…”
“ഒരു ദിവസം നിയമം ജയിക്കും.”
“അതുകൊണ്ടാണ്…”
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി എന്ന പേരിൽ ഞാൻ ഓരോ തെളിവും വേർതിരിച്ച് ഒളിപ്പിച്ചത്.”
“സത്യം ഒരു മനുഷ്യനിൽ അല്ല…”
“തെളിവുകളിലാണ് ജീവിക്കേണ്ടത്.”
ആദിത്യൻ കത്ത് അടച്ചു.
ഇത്രയും വർഷം അന്വേഷിച്ച പേരിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് പൂർണമായി മനസ്സിലായിരുന്നു.
അവസാന ഏറ്റുമുട്ടൽ ആരംഭിച്ചു
“മതി…”
വിക്രം ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“അവനെ കൊല്ലൂ.”
നാലുപേരും ഒരുമിച്ച് തോക്കുയർത്തി.
അതേ നിമിഷം ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ വൈദ്യുതി പൂർണമായും നിലച്ചു.
ഒരു ശക്തമായ സ്ഫോടനശബ്ദം മുഴങ്ങി.
മുറിയാകെ പുക നിറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ…!”
അരവിന്ദ് വിളിച്ചു.
ആദിത്യനും സുനിലും ഒരേസമയം തിരിച്ചുവെടിവെച്ചു.
പുകക്കിടയിൽ ഓടുന്ന നിഴലുകൾ മാത്രം കാണാനായി.
ഒരാൾ വീണു.
മറ്റൊരാൾ ആയുധം ഉപേക്ഷിച്ചു.
സുരേഷ് വിക്രത്തെ പിടിക്കാൻ മുന്നോട്ട് ചാടിയെങ്കിലും വിക്രം അദ്ദേഹത്തെ തള്ളിമാറ്റി തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഓടി.
“ആദിത്യാ…”
അരവിന്ദ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“അവനെ വിടരുത്.”
ചെമ്പാറ തുരങ്കത്തിലെ അവസാന പോരാട്ടം
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
തുരങ്കത്തിന്റെ മറുവശത്ത് പഴയ ഫാക്ടിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വിക്രം ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നാലെ ആദിത്യനും.
ഒടുവിൽ പഴയ ഇരുമ്പുപാലത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുവരും നേർക്കുനേർ നിന്നു.
താഴെ മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞ ആഴമുള്ള കുഴി.
വിക്രം തോക്ക് ആദിത്യന് നേരെ ചൂണ്ടി.
“നിന്റെ അച്ഛന് കഴിഞ്ഞില്ല…”
“നിനക്കും കഴിയില്ല.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ റിവോൾവർ താഴ്ത്തി.
“അതാണ് നിനക്ക് തെറ്റിയത്.”
“ഞാൻ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ വന്നതല്ല.”
“നിയമം നടപ്പാക്കാനാണ് വന്നത്.”
വിക്രം വെടിവെക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം ഇരുമ്പുപാലത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തകർന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
വീഴാൻ പോകുമ്പോൾ ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി കൈ നീട്ടി.
വിക്രം അതിശയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“എന്നെ…”
“രക്ഷിക്കുകയാണോ?”
“അതെ.”
“നീതി കോടതിയിലാണ് നടക്കേണ്ടത്.”
അൽപനിമിഷങ്ങൾക്കകം സുനിലും സംഘവും എത്തി.
വിക്രം മേനോൻ അറസ്റ്റിലായി.
അൻവറിന് ലഭിച്ച നീതി
മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം.
കേരള ഹൈക്കോടതിയുടെ പ്രത്യേക ബെഞ്ച് ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള കേസ് വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.
അൻവറിനെതിരായ എല്ലാ കുറ്റാരോപണങ്ങളും പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു.
അദ്ദേഹത്തെ കേസിലെ രഹസ്യസാക്ഷിയും ധീരനായ പൗരനുമായി ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇൻസ്പെക്ടർ അജയന്റെ രഹസ്യ അന്വേഷണവും രാജ്യസേവനവും മരണാനന്തര ബഹുമതിക്ക് ശുപാർശ ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് തന്റെ മൊഴിയിൽ ഒരു വാചകം മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.
“ഞാൻ സത്യം വൈകിപ്പിച്ചു.”
“പക്ഷേ ഒടുവിൽ സത്യമാണ് ജയിച്ചത്.”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 5, വൈകാരിക സമാപനം
സന്ധ്യാസമയം.
ചെമ്പാറ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുന്നിൽ ആദിത്യനും അരവിന്ദും ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
വർഷങ്ങളായി തമ്മിൽ അറിയാതെ ജീവിച്ച രണ്ട് സഹോദരങ്ങൾ.
അവരുടെ ഇടയിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ പറഞ്ഞത് നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അച്ഛന്റെ പഴയ കൈഘടികാരം അരവിന്ദിന്റെ കൈയിൽ കെട്ടിക്കൊടുത്തു.
“ഇത്…”
“നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കുമുള്ളതാണ്.”
അരവിന്ദ് കണ്ണുനിറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.
“അച്ഛൻ ഇല്ല…”
“പക്ഷേ…”
“അദ്ദേഹം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച കുടുംബം ഇപ്പോൾ ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നു.”
അകലെ സൂര്യൻ മലകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ആദ്യമായി വെളിച്ചം പൂർണമായി കടന്നെത്തി.
ആദിത്യൻ അവസാനമായി ആ തുരങ്കത്തിലേക്ക് നോക്കി.
ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“സാക്ഷികളെ ഇല്ലാതാക്കാം…”
“പക്ഷേ സത്യത്തെ ഒരിക്കലും കൊല്ലാനാവില്ല.”
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി” വായിച്ച എല്ലാ വായനക്കാർക്കും നന്ദി. കഥ അവസാനിച്ചെങ്കിലും, സത്യത്തിനായുള്ള അന്വേഷണം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല. THE END.
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
അർധരാത്രിയിൽ പുറപ്പെടുന്ന അവസാന ട്രെയിനിൽ ഒരു ദുരൂഹ സംഭവം നടക്കുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഒരു പുതിയ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ മിസ്റ്ററി നോവൽ വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
ഹൊറർ സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ Britannica-യിലെ Gothic Novel ലേഖനം വായിക്കാം.
