സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ആ ശബ്ദം ഉയർന്നു
പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും തിമിർത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നു. സ്റ്റേഷന്റെ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയിലൂടെ വെള്ളം ചോർന്ന് നിലത്തേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. എന്നാൽ അതിനിടയിലൂടെ വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി എല്ലാവരുടെയും ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞത് ഭാരമുള്ള ഇരുമ്പ് വാതിൽ അടയുന്ന മുഴക്കമായിരുന്നു. അത് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. ശബ്ദം വന്നത് സ്റ്റേഷന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നാണെന്ന കാര്യത്തിൽ ഇനി ആർക്കും സംശയമില്ലായിരുന്നു. മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഓരോ പോലീസുകാരനും അറിയാതെ താഴേക്കുള്ള തറയിലേക്ക് നോക്കി. വർഷങ്ങളായി ഈ കെട്ടിടത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരിൽ പലർക്കും സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ മറ്റൊരു നിലയുണ്ടെന്ന കാര്യം പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ടോർച്ച് എടുത്തു. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ ബ്ലൂപ്രിന്റ് തുറന്ന് വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ ഒന്നും അസാധാരണമെന്നു തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ പൊടിപിടിച്ച പേപ്പറിന്റെ അരികിൽ മങ്ങിപ്പോയ ഒരു വര അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. പ്രധാന കെട്ടിടത്തിന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത് നിന്ന് താഴേക്ക് പോകുന്ന ഒരു ഇടുങ്ങിയ പടിക്കെട്ട് അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ആ ഭാഗം പിന്നീട് ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് വെട്ടിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. ആരോ മനഃപൂർവം ആ വഴി ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുപോലെ.
“സുനിൽ…”
ആദിത്യൻ തല ഉയർത്താതെ വിളിച്ചു.
“ഈ ബ്ലൂപ്രിന്റിന്റെ ഒറിജിനൽ കോപ്പി എവിടെയാണ്?”
സുനിൽ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“സാർ… പഴയ റെക്കോർഡ് റൂമിലായിരിക്കും.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ബ്ലൂപ്രിന്റ് മടക്കി.
“അപ്പോൾ നമ്മൾ അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ഫാക്ടിയിൽ അല്ല…”
“…ഇവിടെയാണ്.”
മറന്നുപോയ പടിക്കെട്ട്
സ്റ്റേഷന്റെ തെക്കൻ ഇടനാഴി വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത ഭാഗമായിരുന്നു. തകർന്ന അലമാരകളും പഴയ ഫർണിച്ചറുകളും ഉപയോഗശൂന്യമായ ഫയലുകളും അവിടെ കൂട്ടിയിട്ടിരുന്നു. പൊടിയുടെ കനം നോക്കിയാൽ മാസങ്ങളല്ല… വർഷങ്ങളായി ആരും അവിടേക്ക് വന്നിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ ചുമരുകളിൽ ചിലന്തിവലകൾ തിളങ്ങി. ഓരോ ചുവടും മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോൾ വായുവിൽ പൊടി ഉയർന്നു.
ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിന്നു.
ചുമരിനോട് ചേർത്ത് വലിയ ഇരുമ്പ് അലമാര വെച്ചിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ അലമാരയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
ആദിത്യൻ കൈ വെച്ച് നോക്കി.
അലമാരയുടെ പിന്നിൽ ശൂന്യമായ ഇടമുണ്ട്.
“ഇത് മാറ്റൂ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരവോടെ നാല് പോലീസുകാർ ചേർന്ന് അലമാര പതുക്കെ തള്ളി.
അത് മാറിയ നിമിഷം…
പൊടിപിടിച്ച കൽപ്പടികൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു.
ആരും ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞില്ല.
സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ ശരിക്കും ഒരു രഹസ്യ വഴി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇരുപത് വർഷമായി തുറക്കാത്ത വഴി
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ആദ്യ പടിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. മരവിച്ച വായു മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു. താഴെ നിന്ന് ഈർപ്പത്തിന്റെയും പഴകിയ ഇരുമ്പിന്റെയും മണം ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടികളിൽ കട്ടിപിടിച്ച പൊടി കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ പടിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
പൊടിയിൽ വ്യക്തമായ ഒരു കാലടിപ്പാട്.
അത് പഴയതല്ല.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ ചെരുപ്പിട്ട് ആരോ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ് ഇവിടെ ഇറങ്ങിയിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കുനിഞ്ഞ് ആ പാട് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു.
ചെരുപ്പിന്റെ അടിയിൽ ചെറിയ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള പ്രത്യേക രൂപം.
അതേ രൂപം…
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫാക്ടിക്ക് പുറത്തുള്ള ചെളിയിലും കണ്ടിരുന്നു.
ആരോ ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് നേരെ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞ ആദ്യ മുറി
പടിക്കെട്ട് അവസാനിച്ചത് ചെറിയൊരു ഇടനാഴിയിലായിരുന്നു. ചുമരുകളിലെ ചുണ്ണാമ്പ് മുഴുവൻ പൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. പഴയ വൈദ്യുതി വയറുകൾ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് തൂങ്ങിക്കിടന്നു. വർഷങ്ങളായി വെളിച്ചം കാണാത്ത സ്ഥലം പോലെ എല്ലായിടത്തും ഈർപ്പം പടർന്നിരുന്നു. ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് ഭാരമുള്ള ഇരുമ്പ് വാതിൽ.
വാതിലിൽ കട്ടിയുള്ള തുരുമ്പ്.
പക്ഷേ പൂട്ടിൽ തുരുമ്പില്ല.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
ആരും അടുത്തിടെ ഈ വാതിൽ തുറന്നിട്ടുണ്ട്.
അദ്ദേഹം കൈ പതുക്കെ പൂട്ടിൽ വച്ചു.
അത് തണുത്തിരുന്നു.
അകത്ത് ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ചിന്ത എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലൂടെ ഒരേസമയം കടന്നുപോയി.
ആദിത്യൻ സുനിലിനെ നോക്കി.
“തയ്യാറാണോ?”
സുനിൽ തോക്കിന്റെ സേഫ്റ്റി മാറ്റി.
“അതെ സാർ…”
ആദിത്യൻ വാതിൽ പതുക്കെ തള്ളി.
ഇരുമ്പ് ഉരസുന്ന കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ അത് അകത്തേക്ക് തുറന്നു…
അകത്ത് കണ്ട കാഴ്ച അവരുടെ അന്വേഷണത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
രഹസ്യ മുറിക്കുള്ളിൽ കണ്ടെത്തിയത് അന്വേഷണത്തെ തലകീഴാക്കി
ആദിത്യൻ വാതിൽ പൂർണമായി തുറന്ന നിമിഷം ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം പതുക്കെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പടർന്നു. വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന മുറിയായിരിക്കുമെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ അകത്ത് പൊടിപിടിച്ച അലമാരകളും തകർന്ന കസേരകളും മാത്രമായിരുന്നില്ല. ചുമരിനോട് ചേർന്ന് നിരത്തിവെച്ച പഴയ മോണിറ്ററുകൾ, വീഡിയോ റെക്കോർഡറുകൾ, ഫയൽ കാബിനറ്റുകൾ, ക്യാമറ സ്റ്റാൻഡുകൾ… എല്ലാം ക്രമമായി അടുക്കിവെച്ച നിലയിലായിരുന്നു. വൈദ്യുതി ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും മുറിയിൽ അടുത്തിടെ ആരോ വന്നുപോയതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ചായക്കപ്പ് ഇപ്പോഴും പൂർണമായി ഉണങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള കേസിന്റെ കേന്ദ്രം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫാക്ടിയല്ല… ഈ രഹസ്യ മുറിയാണെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ നിരീക്ഷണ കേന്ദ്രം
മുറിയുടെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയ മേശയ്ക്ക് മുകളിൽ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഭൂപടം വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ചുവന്ന നൂലുകൾ കൊണ്ട് പല സ്ഥലങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫാക്ടി, പഴയ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ, അന്വറിന്റെ വീട്, ശ്മശാനം, കോടതി… ഓരോ സ്ഥലവും ഒരേ രേഖയിലൂടെ ചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭൂപടത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലായി കറുത്ത മാർക്കർ കൊണ്ട് ഒരേയൊരു വാക്ക് മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി”
സുനിൽ പതുക്കെ ഭൂപടത്തിലേക്ക് ചായ്ന്നു.
“സാർ… ആരോ വർഷങ്ങളായി എല്ലാ നീക്കങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. മേശയുടെ കോണിൽ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ നോട്ട്ബുക്ക് അദ്ദേഹം കൈയിലെടുത്തു. ആദ്യ പേജ് തുറന്നപ്പോൾ തീയതികൾ മാത്രം. ഓരോ തീയതിക്കും നേരെ ചില പേരുകൾ. അവസാനമായി എഴുതിയ തീയതി… ഇന്നലെയുടേതായിരുന്നു.
പഴയ ഫോട്ടോകളിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന തെളിവ്
മുറിയുടെ വലതുവശത്തുള്ള അലമാര തുറന്നപ്പോൾ നൂറുകണക്കിന് ഫോട്ടോകൾ താഴേക്ക് വീണു. എല്ലാം ഒരേ വലിപ്പത്തിലുള്ള പ്രിന്റുകൾ. ചിലത് മങ്ങിയിരുന്നു. ചിലത് വ്യക്തമായിരുന്നു. ആദിത്യൻ ഓരോ ചിത്രവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം സാധാരണ തെരുവ് ചിത്രങ്ങളാണെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ നിശ്ചലമായി.
ഒരു ഫോട്ടോയിൽ…
ആദിത്യൻ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് ഫാക്ടിയിലേക്ക് പോകുന്നതിനുമുമ്പ് എടുത്ത ചിത്രം.
മറ്റൊന്നിൽ സുനിൽ.
അടുത്ത ചിത്രത്തിൽ ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ നന്ദകുമാർ.
അതിനു ശേഷമുള്ള ഓരോ ഫോട്ടോയിലും അന്വേഷണ സംഘത്തിലെ ഓരോ അംഗങ്ങളും വ്യത്യസ്ത ദിവസങ്ങളിൽ പകർത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ അറിയാതെ ആരോ അവരുടെ ഓരോ നീക്കവും പിന്തുടർന്നിരുന്നു. ഫോട്ടോകളുടെ പിന്നിൽ ഒരേ തീയതി മാത്രമാണ് എഴുതിയിരുന്നത്.
“നിരീക്ഷണം തുടരുന്നു.”
മറഞ്ഞ ക്യാമറയുടെ രഹസ്യം പുറത്ത് വന്നു
ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു. ഒരു കോണിൽ ചെറിയൊരു ലെൻസ് മിന്നുന്നത് കണ്ടു. പഴയ രീതിയിലുള്ള നിരീക്ഷണ ക്യാമറ. എന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് പുതിയ കേബിൾ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതായത് ഈ ക്യാമറ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് സ്ഥാപിച്ചതല്ല. അടുത്തിടെ വീണ്ടും പ്രവർത്തനക്ഷമമാക്കിയതാണ്.
സുനിൽ ഉടൻ മേലേക്ക് കയറി ക്യാമറ അഴിച്ചെടുത്തു.
മെമ്മറി കാർഡ് ഇപ്പോഴും അതിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ… ഇത് പരിശോധിച്ചാൽ…”
ആദിത്യൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കി.
“…ഇവിടെ അവസാനമായി വന്നത് ആരാണെന്ന് അറിയാം.”
മെമ്മറി കാർഡ് തെളിവ് കവറിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതിനിടെ മുറിക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി. അത് മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദമല്ലായിരുന്നു. പഴയ സ്പീക്കറിലൂടെ ആരോ പതുക്കെ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ശൂന്യമായ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിയ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ശബ്ദം
ചുമരിന്റെ കോണിൽ പൊടിപിടിച്ച ഒരു ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ സ്വയം പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചിരുന്നു. വൈദ്യുതി ഇല്ലാത്ത മുറിയിൽ അത് എങ്ങനെ ഓണായെന്ന് ആർക്കും മനസ്സിലായില്ല. കുറച്ച് നിമിഷം സ്റ്റാറ്റിക് ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. പിന്നീട് ഒരു പുരുഷശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ആദിത്യാ…”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും മുഖം ആദിത്യനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“നീ ഈ മുറി കണ്ടെത്തിയെങ്കിൽ…”
“…എന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ തെറ്റിയിട്ടില്ല.”
ആ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമോ ദേഷ്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മറിച്ച്…
ആദിത്യനെ വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള ഒരാളുടെ ആത്മവിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു.
റെക്കോർഡിംഗ് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദമായി.
പിന്നീട് വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“നീ അന്വേഷിക്കുന്നത് എന്നെയല്ല…”
“…നിന്നെത്തന്നെയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചതോടെ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി.
മുറിയിൽ വീണ്ടും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് എല്ലാവരുടെയും ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം.
രഹസ്യ മുറിയുടെ ചുമരിന് പിന്നിൽ മറ്റൊരു വാതിൽ
ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിന് പിന്നിലെ ചുമർ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നന്ദകുമാർ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചുമരിൽ മുട്ടിനോക്കി. ഒരു ഭാഗത്ത് മാത്രം പൊള്ളയായ ശബ്ദം കേട്ടു. അദ്ദേഹം ആദിത്യനെ വിളിച്ചു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിയപ്പോൾ ചുമരിന്റെ അരികിലൂടെ വളരെ നേർത്ത ഒരു വിടവ് കാണാമായിരുന്നു. അത് സാധാരണ ചുമരല്ല…
മറ്റൊരു രഹസ്യ വാതിലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ കൈ അതിന്റെ അരികിലേക്ക് നീട്ടി.
അത് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം…
അകത്ത് നിന്ന് ആരോ…
വാതിലിൽ മൂന്ന് തവണ മുട്ടി.
രഹസ്യ വാതിലിന് അപ്പുറത്ത് ജീവനുള്ള ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം
അകത്ത് നിന്ന് മൂന്ന് തവണ വാതിലിൽ മുട്ടിയ ശബ്ദം കേട്ടതോടെ എല്ലാവരും തോക്കുകൾ ഉയർത്തി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും അനങ്ങിയില്ല. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ആദിത്യൻ പതുക്കെ വാതിലിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അകത്ത് നിന്ന് ശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാനായില്ല. പക്ഷേ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്ക് മുമ്പ് ആ വാതിലിന് അപ്പുറത്ത് ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അടച്ചിട്ട രഹസ്യ മുറിയുടെ പിന്നിൽ മറ്റൊരു അറയുണ്ടെന്ന സത്യം അന്വേഷണത്തിന് പുതിയ വഴിത്തിരിവായി മാറുകയായിരുന്നു.
“സുനിൽ…”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“വാതിൽ തുറക്കുന്ന നിമിഷം ആരെങ്കിലും ഓടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ… ജീവനോടെ പിടിക്കണം.”
സുനിൽ തലകുലുക്കി. എല്ലാവരും സ്ഥാനമേറ്റു. പുറത്തേക്ക് ഇടിമിന്നൽ മുഴങ്ങിയ അതേ നിമിഷം ആദിത്യൻ വാതിലിന്റെ പിടിയിൽ കൈവെച്ചു.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’ ഒളിപ്പിച്ച ഭൂഗർഭ അറ
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നതും തണുത്ത വായു മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതത്തോടെ നിന്നു. അത് ചെറിയൊരു മുറിയല്ലായിരുന്നു. സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ നിർമ്മിച്ച വലിയ ഭൂഗർഭ അറയായിരുന്നു. ചുമരുകൾ മുഴുവൻ പഴയ ഫയൽ റാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. നടുവിൽ ഇരുമ്പ് മേശ. മേശപ്പുറത്ത് പൊടിപിടിച്ച ടൈപ്പ് റൈറ്റർ. അരികിൽ പഴയ ടേപ്പ് റെക്കോർഡറുകൾ. മുറിയുടെ അവസാനഭാഗത്ത് വലിയ സ്റ്റീൽ കാബിനറ്റ്.
കാബിനറ്റിന്റെ വാതിലിൽ വെളുത്ത പെയിന്റിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി”
ആ വാക്ക് കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഇതുവരെ ലഭിച്ച ഓരോ തെളിവും അവസാനമായി എത്തിനിൽക്കുന്നത് ഇതേ സ്ഥലത്താണെന്ന തോന്നൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായി. ഇരുപത് വർഷമായി ആരോ ഈ മുറിയെ രഹസ്യമായി സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
കാബിനറ്റിനുള്ളിലെ ഫയലുകൾ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു
ആദിത്യൻ കാബിനറ്റിന്റെ ലോക്ക് തുറന്നു. അകത്ത് ഡസൻ കണക്കിന് ഫയലുകൾ കൃത്യമായി അടുക്കിവെച്ചിരുന്നു. ഓരോ ഫയലിന്റെയും പുറത്ത് ഒരു പേരും തീയതിയും. അദ്ദേഹം ആദ്യ ഫയൽ തുറന്നു. അതിൽ പഴയ അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ടുകളല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. പകരം കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് വർഷത്തിനിടെ പലരുടെയും ജീവിതം രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിച്ച രേഖകളായിരുന്നു.
അൻവർ.
റഷീദ്.
സലീം.
കോൺസ്റ്റബിൾ മധു.
ഒടുവിൽ…
ആദിത്യൻ.
ആദിത്യന്റെ പേരുള്ള ഫയൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ബാല്യകാലം മുതൽ ഇന്നുവരെയുള്ള ചിത്രങ്ങളും സ്കൂൾ സർട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ പകർപ്പും പോലീസ് അക്കാദമിയിലെ പരിശീലന ചിത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഘട്ടവും ആരോ വർഷങ്ങളായി രേഖപ്പെടുത്തി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ മറ്റൊരാളുടെ ഫയലായി മുന്നിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
പഴയ ഡയറിയിലെ കുറിപ്പ് അന്വേഷണം മാറ്റിമറിച്ചു
ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ചെറിയ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ഒരു ഡയറി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ പേജിൽ തീയതി.
18 ജൂലൈ 2006
അതിനടിയിൽ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരേയൊരു വാചകം.
“ഞങ്ങളിൽ ആരും കൊലയാളികളല്ല… പക്ഷേ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കുറ്റക്കാരാണ്.”
ആദിത്യൻ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു. ഓരോ പേജിലും അന്നത്തെ സംഭവങ്ങൾ വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അഞ്ച് യുവാക്കൾ ഫാക്ടിയിലേക്ക് പോയ രാത്രിയെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടന്ന തർക്കത്തെക്കുറിച്ചും ആരോ എല്ലാം എഴുതിവെച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ എഴുത്തിന്റെ ശൈലി പെട്ടെന്ന് മാറി.
“നാലാമത്തെ സാക്ഷിയെ ആരും കണ്ടെത്തരുത്. അവൻ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നിടത്തോളം സത്യം പുറത്തുവരില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ വായിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഇതുവരെ അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചത് ഒരു കൊലപാതകക്കേസല്ല… സത്യം ജീവനോടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരാളെയാണെന്ന് പതുക്കെ വ്യക്തമായിത്തുടങ്ങി.
സിസിടിവി മോണിറ്റർ സ്വയം പ്രവർത്തിച്ചു
പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ വലതുവശത്തുണ്ടായിരുന്ന പഴയ മോണിറ്ററുകളിൽ ഒന്ന് സ്വയം തെളിഞ്ഞു. വൈദ്യുതി ബന്ധം ഇല്ലാത്ത മുറിയിൽ സ്ക്രീൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടി. കുറച്ച് നിമിഷം സ്റ്റാറ്റിക് മാത്രം. പിന്നീട് മങ്ങിയ ദൃശ്യം തെളിഞ്ഞു.
അതൊരു തത്സമയ ദൃശ്യമായിരുന്നു.
മുകളിലുള്ള സ്റ്റേഷന്റെ പ്രധാന ഹാൾ.
അവിടെ ഇപ്പോൾ ആരുമുണ്ടാകേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ സ്ക്രീനിൽ കറുത്ത മഴക്കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ പതുക്കെ നടക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അയാൾ നേരെ റെക്കോർഡ് റൂമിലേക്ക് കയറി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ഫയൽ കൈയിലെടുത്ത് പുറത്തുവന്നു. പിന്നീട് പെട്ടെന്ന് നിർത്തി.
പതുക്കെ ക്യാമറയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
മുഖം ഇപ്പോഴും നിഴലിലായിരുന്നു.
എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ വലത് കൈ ഉയർത്തി.
നാല് വിരലുകൾ മാത്രം കാണിച്ചുകൊണ്ട്…
പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
ആ ചിരി…
ഫാക്ടിയിലെ ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ കേട്ട അതേ ചിരിയായിരുന്നു.
ആദിത്യന് വേണ്ടി കാത്തിരുന്ന സന്ദേശം
മോണിറ്റർ വീണ്ടും കറുത്തു. പിന്നീട് വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.
“നീ ശരിയായ വഴിയിലാണ്, ആദിത്യാ…”
“പക്ഷേ നീ അന്വേഷിക്കുന്ന നാലാമത്തെ സാക്ഷി…”
“നിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്.”
ആ അവസാന വരി തെളിഞ്ഞതും ഭൂഗർഭ അറയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് കനത്ത കാലടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഒന്നല്ല…
രണ്ടല്ല…
ആരോ പതുക്കെ അവരുടെ നേരെ നടന്നുവരികയായിരുന്നു.
പഴയ ഫോട്ടോയിലെ കുട്ടി ആദിത്യൻ തന്നെയാണോ?
ആദിത്യന്റെ കൈയിലിരുന്ന ഫോട്ടോ പതുക്കെ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും ചിത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു. പത്ത് വയസ്സ് പോലും തികയാത്ത ഒരു കുട്ടി. സ്കൂൾ യൂണിഫോം ധരിച്ച് ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ആ കുട്ടിയുടെ തൊട്ടടുത്ത് കൈ തോളിൽ വച്ച് നിൽക്കുന്നത് അൻവർ. ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ മങ്ങിയ മഷിയിൽ എഴുതിയ തീയതി കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
“12-05-2001”
ആദിത്യൻ ആ തീയതി വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു. 2006-ലെ കേസിന് അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് എടുത്ത ചിത്രമാണത്. തന്റെ ബാല്യകാല ഓർമ്മകളിൽ അൻവർ എന്നൊരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടിലും ബന്ധുക്കളും ഒരിക്കലും ആ പേര് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഈ ചിത്രം മറ്റൊന്നാണ് തെളിയിക്കുന്നത്. തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ആരോ മനഃപൂർവം മറച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു.
“സാർ…”
സുനിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഈ ഫോട്ടോ ശരിക്കും നിങ്ങളുടേതാണോ?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് മാറിയിരുന്നില്ല.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ ഫയലിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന കുടുംബ രഹസ്യം
ഫോട്ടോയുടെ അടിയിൽ ചെറിയൊരു തവിട്ടുനിറമുള്ള കവറും കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അത് തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് പഴയ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ പകർപ്പും ആശുപത്രി ഡിസ്ചാർജ് രേഖയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയത് ഒരു കയ്യെഴുത്ത് കുറിപ്പായിരുന്നു.
“ഈ കുട്ടിയെ ജീവനോടെ സൂക്ഷിക്കണം.”
“അവൻ വളർന്നാൽ സത്യം അന്വേഷിക്കും.”
“ആ ദിവസം വന്നാൽ… നാലാമത്തെ സാക്ഷി സംസാരിക്കും.”
ആ മൂന്ന് വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി. ആദിത്യന്റെ ജനനവുമായി ഈ കേസിന് ബന്ധമുണ്ടോ എന്ന സംശയം ആദ്യമായി എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ചിരുന്ന രഹസ്യം ഒരു കൊലപാതകത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
പഴയ കാസറ്റിലെ റെക്കോർഡിംഗ് വീണ്ടും കേട്ടു
ആദിത്യൻ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന കാസറ്റ് വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്തു. ഇത്തവണ ആദ്യത്തെ സന്ദേശം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് നിമിഷം സ്റ്റാറ്റിക് ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. എല്ലാവരും അത് അവസാനിച്ചെന്ന് കരുതിയപ്പോൾ വളരെ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ മറ്റൊരാൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അൻവർ…”
“…കുഞ്ഞിനെ ഇവിടെ നിന്ന് കൊണ്ടുപോ.”
“അവർ വരുന്നതിന് മുമ്പ്.”
തുടർന്ന് വലിയൊരു സ്ഫോടനശബ്ദം.
ആളുകൾ ഓടുന്ന ശബ്ദം.
ആരോ ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുന്നത്.
പിന്നെ കാസറ്റ് വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
ആദിത്യൻ റെക്കോർഡർ ഓഫ് ചെയ്തില്ല. കുറച്ച് നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വളരെ മങ്ങിയ ഒരു ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
“ആദി…”
“…ഓടൂ…”
ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മാറി.
ചെറുപ്പത്തിൽ പലതവണ സ്വപ്നത്തിൽ കേട്ടിരുന്ന അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.
ഭൂഗർഭ അറയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കുള്ള രണ്ടാമത്തെ വഴി
അതേസമയം നന്ദകുമാർ ഭൂഗർഭ അറയുടെ വടക്കൻ ചുമർ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ഭാഗത്ത് ഈർപ്പം അസാധാരണമായി കൂടുതലാണെന്ന് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട അദ്ദേഹം ചുമരിൽ കൈകൊണ്ട് അമർത്തി. പഴയ ഇഷ്ടികകൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങി. എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ ചുമരിന്റെ ഒരു ഭാഗം തുറന്ന് ചെറിയൊരു തുരങ്കം തെളിഞ്ഞു.
അത് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയല്ലായിരുന്നു.
തുരങ്കത്തിനുള്ളിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് ശക്തമായി വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് അകത്തേക്ക് തെളിച്ചു.
ഏകദേശം അമ്പത് മീറ്റർ അകലെ വെളിച്ചത്തിന്റെ ചെറിയൊരു പ്രതിഫലനം.
ആരോ അടുത്തിടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെ തെളിവ്.
നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന സിഗരറ്റ് കുറ്റി ഇപ്പോഴും പൂർണമായി നനഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ആരോ അവരെക്കാൾ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ മാത്രം മുന്നിലായിരുന്നു.
അന്വേഷണ സംഘത്തിൽ വിശ്വാസം തകരാൻ തുടങ്ങി
“സാർ…”
കോൺസ്റ്റബിൾ രാജീവ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഈ തുരങ്കത്തിലൂടെ ഒരാൾ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുമോ?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് സുനിൽ ഇടയിൽ പറഞ്ഞു.
“അല്ലെങ്കിൽ…”
“…നമ്മളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാൻ മനഃപൂർവം കാത്തിരുന്നതാകാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ എല്ലാവരും വീണ്ടും പരസ്പരം സംശയത്തോടെ നോക്കി. ടേപ്പിലെ മുന്നറിയിപ്പ് ഇപ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“നിന്റെ ടീമിലുള്ള ഒരാളെ പോലും വിശ്വസിക്കരുത്…”
ആ വാക്കുകൾ വെറും ഭീഷണിയാണോ… അതോ സത്യമോ?
അതിന് ഉത്തരം കിട്ടാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’ വിട്ടുപോയ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ്
തുരങ്കത്തിന്റെ പ്രവേശനത്തിനരികിൽ ചെറിയൊരു കറുത്ത മൊബൈൽ ഫോൺ കിടക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ മോഡൽ. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്ന നിലയിൽ. ആദിത്യൻ അത് കൈയിലെടുത്തപ്പോൾ സ്ക്രീൻ സ്വയം തെളിഞ്ഞു. പാസ്വേഡ് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു വീഡിയോ മാത്രം.
അതിന്റെ പേര്…
“WATCH BEFORE THEY DIE”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
ആദിത്യൻ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്യാൻ വിരൽ നീട്ടിയ അതേ നിമിഷം…
മുകളിലെ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് തുടർച്ചയായി മൂന്ന് വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി.
ധാം…!
ധാം…!
ധാം…!
സുനിൽ ഞെട്ടി പടിക്കെട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞോടി.
ആദിത്യനും സംഘവും പിന്നാലെ ഓടി.
പക്ഷേ അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…
ആ മൂന്ന് വെടിയൊച്ചകൾ അവരുടെ അന്വേഷണത്തെ മാത്രമല്ല… ജീവിതത്തെയും രണ്ടായി വിഭജിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്.
സ്റ്റേഷനിൽ മുഴങ്ങിയ വെടിയൊച്ചകൾ
മൂന്ന് വെടിയൊച്ചകൾ തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങിയതോടെ ഭൂഗർഭ അറയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പടിക്കെട്ടിലേക്ക് ഓടി. ആദിത്യൻ മുന്നിലായിരുന്നു. സുനിൽ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരോട് ജാഗ്രത പാലിക്കാൻ നിർദേശം നൽകി. ഭൂഗർഭ അറയിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് കയറുന്തോറും സ്റ്റേഷനിലെ വെളിച്ചം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് ശാന്തമായിരുന്ന ആ കെട്ടിടം ഇപ്പോൾ അലമുറകളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആരോ ഉറക്കെ സഹായം വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം പുറത്തുനിന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടും അന്വേഷണത്തെ പുതിയൊരു ദുരന്തത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നതെന്ന തോന്നൽ ആദിത്യനെ വിട്ടുമാറിയില്ല.
പടിക്കെട്ട് കയറി പ്രധാന ഹാളിലെത്തിയപ്പോൾ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു പോലീസുകാരനെ കണ്ടു. നെഞ്ചിൽ വെടിയേറ്റിരുന്നു. രക്തം പതുക്കെ ടൈലുകളിലൂടെ ഒഴുകുകയായിരുന്നു. അയാൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ ഉടൻ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് മുട്ടുകുത്തി.
“ആരാണ് വെടിവെച്ചത്?”
പരിക്കേറ്റ പോലീസുകാരൻ വിറയുന്ന കൈ കൊണ്ട് റെക്കോർഡ് റൂമിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
“അ… അവൻ…”
“…ഫയൽ…”
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അയാളുടെ തല വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ ഫയൽ വീണ്ടും കാണാതായി
ആദിത്യനും സുനിലും റെക്കോർഡ് റൂമിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്ക് മുമ്പ് കൃത്യമായി അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന അലമാരകൾ ഇപ്പോൾ എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. ഫയലുകൾ നിലത്ത് ചിതറിക്കിടന്നു. ആരോ വളരെ തിടുക്കത്തിൽ എന്തോ തിരഞ്ഞതിന്റെ വ്യക്തമായ അടയാളങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറിയുടെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്ന മേശ ശൂന്യമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ചുറ്റും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി.
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അൽപസമയം മുമ്പ് ഭൂഗർഭ അറയിൽ നിന്ന് എടുത്ത് ഇവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” എന്ന ഫയൽ കാണാനില്ല.
ആരോ അവരുടെ മുന്നിൽവെച്ച് തന്നെ അത് എടുത്തുപോയിരുന്നു.
സുനിൽ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ കടലാസ് എടുത്തു.
അതിൽ ഒരേയൊരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“തെളിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല…”
“…നിങ്ങൾ വൈകി.”
സിസിടിവിയിൽ കുടുങ്ങിയ നിഴൽ
സ്റ്റേഷനിലെ എല്ലാ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളും ആദിത്യൻ ഉടൻ പരിശോധിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. ടെക്നിക്കൽ വിഭാഗം റെക്കോർഡിംഗ് തുറന്നപ്പോൾ രാത്രി മുഴുവൻ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. റെക്കോർഡ് റൂമിന് പുറത്തുള്ള ക്യാമറയിൽ ഒരു നിഴൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞിരുന്നു. കറുത്ത മഴക്കോട്ട് ധരിച്ച ആൾ ഫയൽ കൈയിലെടുത്ത് ഓടുകയാണ്.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ഒരു ചെറിയ പിഴവ് അയാളിൽ നിന്ന് സംഭവിച്ചു.
പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതിനിടെ മഴക്കോട്ട് തലയിൽ നിന്ന് വഴുതി.
മുഖം പൂർണമായി വ്യക്തമായില്ല.
എന്നാൽ ഇടത് കവിളിലൂടെ നീളുന്ന ആഴമുള്ള മുറിവ് ക്യാമറയിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു.
“സ്റ്റോപ്പ്…”
ആദിത്യൻ വീഡിയോ നിർത്തിച്ചു.
സ്ക്രീനിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് നോക്കി.
അദ്ദേഹം ആ മുറിവ് മുമ്പും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
എവിടെയാണെന്ന് മാത്രം ഓർമ്മ വരുന്നില്ല.
മറന്നുപോയ പഴയ കേസ് വീണ്ടും തുറന്നു
ആദിത്യൻ നേരെ പഴയ കേസ് രജിസ്റ്ററുകളിലേക്ക് നടന്നു. വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത ഫയലുകൾ ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. 2004-ലെ ഒരു അപകടക്കേസ് ഫയലിൽ പഴയ പത്രക്കട്ടിംഗ് ഒട്ടിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. അതിൽ അപകടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മങ്ങിയ ചിത്രം.
ഇടത് കവിളിലൂടെ അതേ നീണ്ട മുറിവ്.
സുനിൽ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“സാർ…”
“ഇത്…”
ആദിത്യൻ ചിത്രം കൈയിലെടുത്തു.
പേര് വായിച്ച നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
“അരവിന്ദ് രാഘവൻ.”
ആ പേര് അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
അത് 2006-ലെ കേസിലെ പ്രതികളുടെ പട്ടികയിലോ…
സാക്ഷികളുടെ പട്ടികയിലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ മറ്റെവിടെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരിടത്ത്.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വന്ന അപ്രതീക്ഷിത ഫോൺകോൾ
അതേസമയം ആദിത്യന്റെ ഫോൺ തുടർച്ചയായി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ.
അദ്ദേഹം കോൾ എടുത്തു.
അപ്പുറത്ത് ഭയന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നഴ്സ് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
“സാർ…”
“വെടിയേറ്റ കോൺസ്റ്റബിൾ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു.”
“അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നിങ്ങളോട് മാത്രം പറയാനുള്ള ഒരു കാര്യമുണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.”
ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് നഴ്സ് പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി.
“സാർ…”
“…അദ്ദേഹം തുടർച്ചയായി ഒരു പേര് മാത്രമാണ് പറയുന്നത്.”
“ആ പേര്…”
‘ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ.’
ആദിത്യൻ നിശ്ചലനായി.
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” കേസിൽ…
തന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് എങ്ങനെ വന്നു?
ആശുപത്രിയിലെ അവസാന മൊഴി അന്വേഷണത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു
ആദിത്യനും സുനിലും ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. പുറത്തുള്ള മഴ കുറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ആകാശം ഇപ്പോഴും കറുത്തിരുന്നു. ആംബുലൻസിന്റെ നീലവെളിച്ചം ആശുപത്രിയുടെ മതിലുകളിൽ മിന്നിമറയുകയായിരുന്നു. വെടിയേറ്റ കോൺസ്റ്റബിൾ ഐസിയുവിൽ ചികിത്സയിലായിരുന്നു. ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്ന് പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“കൂടുതൽ സമയം ഇല്ല…”
“പറയാനുള്ളത് ഇപ്പോൾ തന്നെ കേൾക്കണം.”
ആദിത്യൻ ഐസിയുവിലേക്ക് നടന്നു. ഓക്സിജൻ മാസ്കിലൂടെ ശ്വാസം വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കോൺസ്റ്റബിൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടതും അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈ നീട്ടി.
“സാർ…”
“ഞാൻ… കണ്ടു…”
ആദിത്യൻ അയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“ആരെയാണ് കണ്ടത്?”
കോൺസ്റ്റബിൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“…അവനെ…”
“…നാലാമത്തെ സാക്ഷിയെ…”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ യഥാർത്ഥ സന്ദേശം
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
കോൺസ്റ്റബിൾ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“റെക്കോർഡ് റൂമിൽ…”
“…അവൻ ഫയൽ എടുത്തില്ല…”
“അവൻ…”
“…ഫയൽ തിരികെ വെച്ചു.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
“അപ്പോൾ ഫയൽ എടുത്തത് ആരാണ്?”
കോൺസ്റ്റബിൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചുകൊണ്ട് ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
“അവൻ പറഞ്ഞു…”
“‘പോലീസിനെക്കാൾ അപകടകാരി… പോലീസിനുള്ളിലെ ആളാണ്.'”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ വീണ്ടും ചുമച്ചു.
രക്തം അധരങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.
ആദിത്യന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള ഞെട്ടിക്കുന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ
ആദിത്യൻ അയാളോട് അടുത്തുചെന്നു.
“എന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് എന്തിനാണ് പറഞ്ഞത്?”
കോൺസ്റ്റബിൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
“2006-ലെ കേസ്…”
“…അന്വേഷിക്കേണ്ടത്…”
“…നിങ്ങളുടെ അച്ഛനായിരുന്നു.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഞെട്ടി.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
“എന്ത്?”
“അച്ഛൻ…”
“…ഈ കേസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
കോൺസ്റ്റബിൾ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് തലകുലുക്കി.
“അദ്ദേഹം…”
“…അഞ്ചുപേരെയും…”
“…രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.”
ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചുപോയി.
അപ്പോൾ തന്റെ അച്ഛൻ കൊലയാളിയല്ല…
ഈ കേസിലെ ആദ്യ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു.
മരണത്തിന് മുമ്പ് പറഞ്ഞ അവസാന പേര്
ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യൻ കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
“ഒരു മിനിറ്റ്.”
കോൺസ്റ്റബിൾ വീണ്ടും എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“സാർ…”
“ആ പേര്…”
“എഴുതൂ…”
ആദിത്യൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പേനയും ചെറിയ നോട്ട് പുസ്തകവും എടുത്തു.
കോൺസ്റ്റബിൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈ കൊണ്ട് ഒരു പേര് മാത്രം എഴുതി.
“അരവിന്ദ്…”
രണ്ടാമത്തെ വാക്ക് എഴുതാൻ തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് കൈ നിശ്ചലമായി.
മോണിറ്ററിൽ തുടർച്ചയായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ഡോക്ടർമാർ ഓടിയെത്തി.
പക്ഷേ…
കോൺസ്റ്റബിൾ മരിച്ചിരുന്നു.
അയാൾ എഴുതിയ കടലാസിൽ അവസാന അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.
“അരവിന്ദ് റാ…”
പഴയ ഡയറിയിലെ ഒളിപ്പിച്ച കോഡ് പൊളിഞ്ഞു
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ആദിത്യൻ വീണ്ടും ഭൂഗർഭ അറയിലെ ഡയറി പരിശോധിച്ചു. ഇത്തവണ ഓരോ പേജും അൾട്രാവയലറ്റ് ലൈറ്റിൽ നോക്കി. സാധാരണ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാനാകാത്ത ചില അക്ഷരങ്ങൾ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ഓരോ പേജിലും ഒരേ അടയാളം.
△4
അവസാന പേജിൽ മാത്രം ഒരു മാപ്പ്.
മാപ്പിൽ ചുവന്ന വൃത്തം വരച്ചിരുന്നത്…
ചെമ്പാറ പഴയ മലമുകളിലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ബംഗ്ലാവ്.
താഴെ ഒരേയൊരു വാചകം.
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി അവിടെ അവസാനമായി കാത്തിരിക്കും.”
ആദിത്യൻ ഡയറി അടച്ചു.
സുനിലിനെ നോക്കി.
“നാളെ പുലർച്ചെ…”
“…നമ്മൾ ചെമ്പാറയിലേക്ക് പോകുന്നു.”
ഭാഗം 3-ന്റെ അവസാന നിമിഷം
ആ രാത്രി ആദിത്യന് ഉറങ്ങാനായില്ല.
അദ്ദേഹം ഒറ്റയ്ക്ക് ഓഫീസിൽ ഇരുന്ന് പഴയ ഫോട്ടോ വീണ്ടും കൈയിലെടുത്തു.
കുട്ടിക്കാലത്തെ തന്റെ ചിത്രം.
അരികിൽ അൻവർ.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഇത്തവണ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കിയപ്പോൾ മുമ്പ് കാണാതിരുന്ന മറ്റൊരു വരി തെളിഞ്ഞു.
“ആദി…”
“നീ സത്യം കണ്ടെത്തുന്ന ദിവസം…”
“എന്നെ കൊല്ലേണ്ടിവരും.”
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
അജ്ഞാത നമ്പർ.
കോൾ എടുത്തതും മറുവശത്ത് ശാന്തമായ ഒരു പുരുഷശബ്ദം.
“ആദിത്യാ…”
“നീ വളരെ അടുത്തെത്തി.”
“ഇനി മുതൽ…”
“നീ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല…”
“…ഞാനാണ് നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നത്.”
കോൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.
ആദിത്യൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
സ്റ്റേഷന്റെ എതിർവശത്തെ തെരുവിൽ…
കറുത്ത കുട പിടിച്ച ഒരാൾ നിശ്ചലനായി നിന്നിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
ദൂരെയായിരുന്നിട്ടും…
ഇടത് കവിളിലെ നീണ്ട മുറിവ് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിന്നൽ ആകാശം പിളർത്തി.
വെളിച്ചം മാഞ്ഞപ്പോൾ…
ആ മനുഷ്യൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
➡️ തുടരും… ഭാഗം 4
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 4
👉 നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 2 വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ.: നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 4
Official Crime Statistics: National Crime Records Bureau (NCRB) – https://www.ncrb.gov.in/
