ചെമ്പാറയിലേക്കുള്ള യാത്രയും ‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ പുതിയ അധ്യായവും
നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഭാഗം 4 ആരംഭിക്കുന്നത് ആദിത്യന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന കണ്ടെത്തലിലൂടെയാണ്. വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞിരുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി പുറത്തുവരുമ്പോൾ അന്വേഷണം കൂടുതൽ അപകടകരമാകുന്നു.
രാവിലെ അഞ്ചുമണിയോടെയാണ് ആദിത്യന്റെ ജീപ്പ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടത്. രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴയുടെ അടയാളങ്ങൾ ഇപ്പോഴും റോഡിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. മലമ്പാതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതോടെ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് വാഹനത്തെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മുന്നിൽ പത്ത് മീറ്റർ പോലും വ്യക്തമായി കാണാനാകാത്ത അവസ്ഥ. ഡയറിയിൽ കണ്ടെത്തിയ പഴയ മാപ്പ് വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആദിത്യന് ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമാണ് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” കേസിന്റെ അവസാന കണ്ണി ഇനി ഈ മലമുകളിലായിരിക്കും തുറക്കുക. ഇതുവരെ ലഭിച്ച ഓരോ തെളിവും കൃത്യമായി ഇവിടേക്കാണ് നയിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സുനിൽ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് റോഡിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി മുതൽ ഒരു കറുത്ത എസ്യുവി തങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടുതവണ വാഹനം നിർത്തി പരിശോധിച്ചെങ്കിലും ആരെയും കണ്ടെത്താനായില്ല. എന്നാൽ മലമുകളിലേക്ക് കയറുംതോറും ആ അസ്വസ്ഥത വീണ്ടും ശക്തമായി. ആരോ വളരെ അകലെ നിന്ന് അവരുടെ ഓരോ നീക്കവും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ ആദിത്യനെയും വിട്ടുമാറിയില്ല.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നയിച്ച കാലടികൾ
ചെമ്പാറ ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രധാന ഗേറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. തുരുമ്പെടുത്ത ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ്, പടർന്നു കയറിയ വള്ളിച്ചെടികൾ, തകർന്ന കൽത്തൂണുകൾ… എല്ലാം വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കെട്ടിടത്തിന്റെ പ്രതീതി നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മഴയിൽ നനഞ്ഞ ചെളിയിലേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചതോടെ ആ ധാരണ മാറി. അവിടെ വ്യക്തമായി രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാലടികൾ പതിഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്ന് വലിയ ചെരുപ്പിന്റേത്. മറ്റൊന്ന് അല്പം ചെറുത്. രണ്ടും മഴ പെയ്തശേഷം രൂപപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ നന്ദകുമാർ ഉറപ്പിച്ചു.
ആദിത്യൻ മുട്ടുകുത്തി ആ പാടുകൾ പരിശോധിച്ചു. ചെരുപ്പിന്റെ അടിയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന ചെറിയ ത്രികോണ ചിഹ്നം കണ്ട നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ കടന്നുപോയി. ഭൂഗർഭ അറയിലെ ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിലും ഇതേ അടയാളം കണ്ടിരുന്നു. △4. അത് ഒരു ചിഹ്നം മാത്രമല്ലായിരുന്നു. ആരോ വളരെ കാലമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന രഹസ്യ അടയാളമായിരുന്നു. അതായത് “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” ഇപ്പോഴും ഈ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വരികയോ… അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെയാണോ താമസിക്കുന്നത് എന്ന സംശയം ശക്തമായി.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച ആദിത്യനെ നിശ്ചലനാക്കി
പ്രധാന വാതിൽ തുറന്നതും പൊടിപടലങ്ങൾ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. പഴകിയ മരത്തിന്റെ മണം മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു. തകർന്ന ജനലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. മുറിയുടെ നടുവിൽ പഴയ സോഫയും ചുറ്റും വെള്ളത്തുണികൊണ്ട് മൂടിയ ഫർണിച്ചറുകളും. എന്നാൽ ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പിടിച്ചെടുത്തത് ചുമരുകളായിരുന്നു. ഓരോ ചുമരിലും ഫ്രെയിം ചെയ്ത നൂറുകണക്കിന് ചിത്രങ്ങൾ.
ആ ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം അറിയാതെ മുന്നോട്ടുനടന്നു.
ആദ്യ ചിത്രം…
സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ നിൽക്കുന്ന ചെറിയ ആദിത്യൻ.
രണ്ടാമത്തെ ചിത്രം…
ഹയർ സെക്കൻഡറി പഠിക്കുന്ന കാലം.
മൂന്നാമത്തെ ചിത്രം…
പോലീസ് അക്കാദമിയിലെ പരിശീലനം.
നാലാമത്തെ ചിത്രം…
ആദ്യ യൂണിഫോം.
ഓരോ വർഷത്തെയും ഓരോ പ്രധാന നിമിഷവും ആരോ രഹസ്യമായി പകർത്തിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് പോലും അറിയാതെ ജീവിതം മുഴുവൻ മറ്റൊരാളുടെ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിലായിരുന്നുവെന്ന സത്യം ആ നിമിഷം അദ്ദേഹത്തെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തകർത്തു.
അൻവറിന്റെ കൈയെഴുത്ത് വീണ്ടും ആദിത്യന്റെ മുന്നിലെത്തി
മുറിയുടെ നടുവിലുള്ള പഴയ മേശപ്പുറത്ത് ഗ്ലാസിനടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കത്ത് ആദിത്യൻ പതുക്കെ എടുത്തു. മഞ്ഞനിറമായ പേപ്പറിലെ മഷി മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ഓരോ അക്ഷരവും വ്യക്തമായി വായിക്കാനായി.
“ആദി…”
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
“പക്ഷേ ഞാൻ നൽകിയ വാക്ക് അവസാന നിമിഷം വരെ പാലിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ വിശ്വസിച്ചു.”
“ആ വിശ്വാസമാണ് നിന്നെ ഇന്നുവരെ ജീവനോടെ എത്തിച്ചത്.”
ഓരോ വരിയും വായിക്കുന്തോറും ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം ഭാരമായി. അൻവർ തന്റെ അച്ഛനെ പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നതു മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടി എന്തോ വലിയ ത്യാഗം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന സൂചന ആ കത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അവസാന വരി വായിച്ച നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
“ഇനി സത്യം അറിയേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു…”
“പക്ഷേ ആദ്യം…”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ ഡയറി കണ്ടെത്തൂ.”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന രഹസ്യ നിലവറ
അൻവറിന്റെ കത്ത് വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ പെട്ടെന്ന് മേശയുടെ താഴെയുള്ള മരത്തറയിലേക്ക് പോയി. മേശയുടെ ഒരു കാൽ നിലത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ മറ്റേ ഭാഗം നേരിയ തോതിൽ താഴ്ന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കുനിഞ്ഞ് മരപ്പാളി സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. പഴയതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും ഒരു ഭാഗം മാത്രം പുതുതായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. വിരലുകൾ കൊണ്ട് അമർത്തിയപ്പോൾ മരപ്പാളി അകത്തേക്ക് നീങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം ചെറിയൊരു ഇരുമ്പ് വളയം പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു.
“സുനിൽ…”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഇത് ഉയർത്തി നോക്കൂ.”
സുനിലും രാജീവും ചേർന്ന് മരപ്പാളി ഉയർത്തിയതും തണുത്ത കാറ്റ് മുകളിലേക്ക് അടിച്ചു. താഴേക്ക് പോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ ഇരുമ്പ് ഗോവണിയായിരുന്നു അത്. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം താഴേക്ക് പതിച്ചെങ്കിലും അതിന്റെ അവസാനം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വർഷങ്ങളായി സൂര്യപ്രകാശം പോലും കടക്കാത്ത രഹസ്യ നിലവറ… അൻവർ ഒളിപ്പിച്ച സത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ താക്കോൽ അവിടെയാണെന്ന് ആദിത്യന് ഉറപ്പായി.
ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ കണ്ടത് ഒരു രഹസ്യ ലൈബ്രറി
ഗോവണിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. അത് സാധാരണ നിലവറയല്ലായിരുന്നു. വലിയൊരു ഭൂഗർഭ മുറി. നാലുഭാഗത്തും മേൽക്കൂര വരെ ഉയരമുള്ള മരറാക്കുകൾ. ഓരോ റാക്കിലും ഫയലുകൾ, ഡയറികൾ, പത്രക്കട്ടിംഗുകൾ, വീഡിയോ കാസറ്റുകൾ, ഫോട്ടോ ആൽബങ്ങൾ. എല്ലാം വർഷം തിരിച്ച് ക്രമമായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
1999…
2000…
2001…
അങ്ങനെ 2026 വരെ.
ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ ഓരോ സംഭവവും ആരോ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഇത്രയും വർഷം അന്വേഷണം നടത്തിയിട്ടും താൻ കാണാതെ പോയ തെളിവുകൾ എല്ലാം ഒരേ സ്ഥലത്ത് കിടക്കുകയാണ്. “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” വെറും സാക്ഷിയായിരുന്നില്ല… സത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ അച്ഛന്റെ ഡയറി ഒടുവിൽ കണ്ടെത്തി
മുറിയുടെ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ റാക്കിൽ കറുത്ത തുകൽ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ഒരു ഡയറി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച പുറംചട്ടയിൽ സ്വർണനിറത്തിലുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.
“ഇൻസ്പെക്ടർ അജയൻ – വ്യക്തിഗത ഡയറി”
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
അത് തന്റെ അച്ഛന്റെ കൈയെഴുത്താണെന്ന് ആദ്യ പേജ് തുറന്ന നിമിഷം തന്നെ മനസ്സിലായി.
“ഈ ഡയറി എന്റെ മകൻ ആദിത്യൻ വായിക്കുന്ന ദിവസമുണ്ടെങ്കിൽ…”
“ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത സത്യം അവൻ അറിയേണ്ട സമയമായെന്നാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ഒരു ഡയറിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം അദ്ദേഹം ഈ ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്നു.
2006-ലെ രാത്രിയുടെ യഥാർത്ഥ തുടക്കം
ആദിത്യൻ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു. ഓരോ വാചകവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ചിത്രങ്ങളായി തെളിഞ്ഞു.
“2006 ജൂലൈ 18…”
“രാത്രി 9.40.”
“അൻവർ ഭയന്നുകൊണ്ട് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഓടിവന്നു.”
“അവൻ പറഞ്ഞത് ഒരു കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ചല്ല…”
“അഞ്ച് യുവാക്കളുടെ പിന്നാലെ സംഘടിത സംഘമുണ്ടെന്നാണ്.”
“ഞാൻ ഉടൻ ചെമ്പാറ ഫാക്ടിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.”
“അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാം അവസാനിച്ചിരുന്നു.”
സുനിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“സാർ…”
“അപ്പോൾ അന്ന് നടന്നത് അപകടമല്ലേ?”
ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി.
“അല്ല…”
“ആർക്കോ വർഷങ്ങൾ മുമ്പേ തയ്യാറാക്കിയ പദ്ധതിയായിരുന്നു അത്.”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ പേര് ഡയറിയിൽ ഇല്ല
ഡയറിയുടെ ഓരോ പേജും ആദിത്യൻ മറിച്ചുനോക്കി. അൻവർ, റഷീദ്, സലീം, ഫൈസൽ… അഞ്ചുപേരുടെ പേരുകൾ പലതവണ ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യന്റെ പേര് എവിടെയും ഇല്ല.
പകരം ഓരോ തവണയും ഒരേയൊരു വാചകം മാത്രം.
“അവന്റെ പേര് എഴുതാൻ പാടില്ല.”
“ഈ ഡയറി കിട്ടിയാലും അവനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയരുത്.”
“അവൻ ജീവനോടെ ഇരിക്കണം.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ഡയറി അടച്ചു.
അച്ഛൻ മനഃപൂർവം ആ പേര് മറച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു.
അതിനർത്ഥം…
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി” വെളിപ്പെട്ടാൽ മറ്റാരുടെയോ ജീവൻ അപകടത്തിലാകുമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം.
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് പറഞ്ഞ ആദ്യ കള്ളം
അതേസമയം മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് കാൽച്ചുവടുകൾ കേട്ടു. സുനിൽ വേഗത്തിൽ പടിക്കെട്ട് കയറി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷിനൊപ്പം അദ്ദേഹം താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. മുറി മുഴുവൻ നോക്കിയ സുരേഷ് ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ ആദിത്യന്റെ കൈയിലെ ഡയറിയിലേക്കായിരുന്നു.
“ആ ഡയറി…”
“…എനിക്ക് തരൂ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവ് ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആദിത്യൻ ഡയറി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എന്തിന് സാർ?”
സുരേഷ് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അത് ഔദ്യോഗിക തെളിവാണ്.”
ആദിത്യൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഒരു ചെറിയ കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് പുറത്തു മഴ ശക്തമായി പെയ്തിരുന്നു.
പക്ഷേ…
സുരേഷിന്റെ ഷൂവിൽ ഒരു തുള്ളി ചെളിപോലുമില്ല.
അതായത്…
അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് വന്നതല്ല.
അദ്ദേഹം…
ഈ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യമായി വ്യക്തമായൊരു സംശയം രൂപപ്പെട്ടു.
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ്…
സത്യം മറയ്ക്കുകയാണോ?
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ ഡയറി കൈമാറാൻ ആദിത്യൻ തയ്യാറായില്ല
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് നീട്ടിയ കൈയിലേക്ക് ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മാത്രം നോക്കി നിന്നു. പിന്നീട് ഡയറി പതുക്കെ അടച്ച് തന്റെ ജാക്കറ്റിനുള്ളിലേക്ക് വെച്ചു. ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ നിന്നിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ആ രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥരിലായിരുന്നു. ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ കുറച്ചുനേരം അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി ഒരേ വകുപ്പിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന രണ്ട് പോലീസുകാർക്കിടയിൽ ആദ്യമായി വിശ്വാസത്തിനുപകരം സംശയം നിറയുകയായിരുന്നു. ഇതുവരെ അന്വേഷണം പുറത്തുള്ള ശത്രുവിനെതിരെയായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അത് പോലീസിന്റെ ഉള്ളിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
“ക്ഷമിക്കണം സാർ…”
ആദിത്യൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഈ ഡയറി ഇപ്പോൾ ആരുടെയും കൈയിൽ കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല.”
സുരേഷിന്റെ മുഖം കടുത്തു.
“അത് ഉത്തരവാണ്, ആദിത്യാ.”
“ഇപ്പോൾ…”
“ഞാൻ എന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഉത്തരവാണ് കേൾക്കുന്നത്.”
ആ മറുപടി കേട്ടതോടെ ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ വായു പോലും ഭാരമായി.
അൻവറിന്റെ കത്ത് ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷിനെതിരെ വിരൽചൂണ്ടി
ആദിത്യൻ വീണ്ടും അൻവറിന്റെ കത്ത് തുറന്നു. അവസാന പേജിൽ മുമ്പ് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന ചെറിയൊരു കുറിപ്പ് മടക്കിവെച്ച നിലയിലുണ്ടായിരുന്നു. അത് തുറന്നപ്പോൾ കൈയെഴുത്തിൽ എഴുതിയ ഏതാനും വരികൾ തെളിഞ്ഞു.
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന സമയത്ത്…”
“സുരേഷ് ഇപ്പോഴും അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിൽ…”
“ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത്.”
ആ വരി വായിച്ച നിമിഷം സുനിൽ അറിയാതെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
സുരേഷിന്റെ മുഖത്തെ നിറം പതുക്കെ മാറി.
“ആ കത്ത് എനിക്ക് കാണിക്കൂ.”
അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് വന്നു.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ കത്ത് മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“സാർ…”
“ഈ കത്തിലെ കാര്യം നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടതോടെ സുരേഷ് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെയായി.
അദ്ദേഹം ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്…
“എന്താണ് അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?” എന്നായിരുന്നു.
പക്ഷേ അദ്ദേഹം നേരെ…
“ആ കത്ത് എനിക്ക് കാണിക്കൂ.”
എന്ന് മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.
അതിനർത്ഥം…
ആ കത്തിൽ എന്തുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നു.
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ രഹസ്യ മാപ്പ് ജീവനുള്ള തെളിവായി മാറി
ഡയറിയുടെ അവസാന പേജുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നന്ദകുമാർ പെട്ടെന്ന് ആദിത്യനെ വിളിച്ചു.
“സാർ…”
“ഇത് ഒന്ന് നോക്കൂ.”
ഡയറിയുടെ പുറംചട്ടയുടെ അകത്ത് വളരെ നേർത്ത ഒരു പേപ്പർ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ കൈകൊണ്ട് വരച്ച പഴയ മാപ്പ് തെളിഞ്ഞു. ചെമ്പാറ ബംഗ്ലാവ്, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫാക്ടി, പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ… ഈ മൂന്ന് സ്ഥലങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങളുടെ രേഖാചിത്രം.
പക്ഷേ മാപ്പിന്റെ താഴെ മറ്റൊരു സ്ഥലം കൂടി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
“ഹിൽ വ്യൂ ഓർഫനേജ്.”
ആ പേര് കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അതാണ്…
തന്റെ ബാല്യകാലം കഴിഞ്ഞ അനാഥാലയം.
“ഇത്…”
അദ്ദേഹം അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.
“ഞാൻ വളർന്ന സ്ഥലം.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരേസമയം ആദിത്യനെ നോക്കി.
ആദിത്യന്റെ ഭൂതകാലം കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു
സുനിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“സാർ… നിങ്ങൾ അനാഥാലയത്തിലാണോ വളർന്നത്?”
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം…”
“കുറച്ചുകാലം ഞാൻ അവിടെയായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സുരേഷ് പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ചെറിയ പ്രതികരണം ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“സാർ…”
“ഹിൽ വ്യൂ ഓർഫനേജിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് എന്തറിയാം?”
സുരേഷ് ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഒന്നുമില്ല.”
പക്ഷേ ആ മറുപടി വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു.
ചോദ്യം തീരുന്നതിന് മുമ്പേ അദ്ദേഹം ഉത്തരം തയ്യാറാക്കി വെച്ചതുപോലെ.
ആദിത്യന്റെ സംശയം കൂടുതൽ ശക്തമായി.
ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിയ വെടിയൊച്ച
അതേ നിമിഷം ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് കനത്ത ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ധാം…!
വെടിയുണ്ട ചുമരിൽ തട്ടി കല്ലുകൾ ചിതറി.
“കവർ…!”
ആദിത്യൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
എല്ലാവരും ഫയൽ റാക്കുകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
രണ്ടാമത്തെ വെടിയുണ്ട മുറിയിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.
പൊടിപടലങ്ങൾ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു.
സുനിൽ തോക്ക് ഉയർത്തി തിരിച്ചുവെടിവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മുന്നിൽ ആരെയും കാണാനായില്ല.
വെടിയൊച്ച വന്നത് തുരങ്കത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഭാഗത്തുനിന്നായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
വെളിച്ചം മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ…
കറുത്ത മഴക്കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ ഓടിപ്പോകുന്നത് ഒരു നിമിഷം മാത്രം കണ്ടു.
“അവനെ പിടിക്കൂ…!”
ആദിത്യൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
സുനിലും സംഘവും തുരങ്കത്തിലൂടെ പിന്നാലെ ഓടി.
പക്ഷേ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ ആ മനുഷ്യൻ ഇരുട്ടിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ആദിത്യൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ നിലത്ത് എന്തോ മിന്നുന്നത് കണ്ടു.
അത് എടുത്തുനോക്കിയപ്പോൾ…
ഒരു പഴയ പോലീസ് ഐഡി കാർഡ്.
ഐഡിയുടെ മുൻവശത്തെ ചിത്രം പൊടിപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പേര് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഇൻസ്പെക്ടർ അജയൻ.”
ആദിത്യന്റെ അച്ഛന്റെ ഔദ്യോഗിക തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ്.
പക്ഷേ അതിലും ഞെട്ടിച്ചത് അതിന്റെ പിൻവശത്ത് പുതിയ മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്ന ഒരേയൊരു വരിയായിരുന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ടില്ല…”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’യുടെ ഏറ്റവും വലിയ കള്ളം പൊളിഞ്ഞ നിമിഷം
ഇൻസ്പെക്ടർ അജയന്റെ പഴയ ഐഡി കാർഡ് കൈയിൽ പിടിച്ചുനിന്ന ആദിത്യന്റെ മനസ്സിലൂടെ നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ ഒരേസമയം കടന്നുപോയി. ഐഡിയുടെ പിൻവശത്ത് പുതിയ മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്ന ആ ഒരൊറ്റ വാചകം വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ണിന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ടില്ല…”
ഇരുപത് വർഷമായി മരിച്ചവനായി വിശ്വസിച്ച ഒരാളെക്കുറിച്ച് ആരോ ഇങ്ങനെ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അതും അച്ഛന്റെ സ്വന്തം ഐഡി കാർഡിൽ. ഇത് വെറും മനഃശാസ്ത്ര കളിയാണോ… അതോ വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ച സത്യമോ എന്നറിയാതെ ആദിത്യൻ നിശ്ചലനായി നിന്നു. ആ സമയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഡയറിയേക്കാൾ ഭാരമുള്ളത് ആ ചെറിയ ഐഡി കാർഡായിരുന്നു.
“സാർ…”
സുനിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഇത് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ ഐഡി കാർഡ് പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“വിശ്വസിക്കുന്നില്ല…”
“പക്ഷേ…”
“…ഇത് എഴുതിയ ആളെ ഞാൻ കണ്ടെത്തും.”
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് ഒടുവിൽ സത്യം പറയാൻ തുടങ്ങി
തുരങ്കത്തിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദത ആദ്യം തകർത്തത് സുരേഷായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരമായി ഒന്നും സംസാരിക്കാതിരുന്ന അദ്ദേഹം പതുക്കെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസം മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഭാരമിറക്കാൻ തീരുമാനിച്ച മനുഷ്യനെപ്പോലെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരിപ്പ്.
“ആദിത്യാ…”
അദ്ദേഹം ആദ്യമായി വളരെ മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
“നീ ചോദിച്ച എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം പറയേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സുരേഷ് തുടർന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ…”
“…ഒരു സാധാരണ പോലീസ് ഓഫീസറായിരുന്നില്ല.”
“അദ്ദേഹം രഹസ്യ അന്വേഷണ വിഭാഗത്തിലായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
2006-ലെ രാത്രിയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചത്
സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
“അന്ന് ഫാക്ടിയിലേക്ക് പോയത് അഞ്ച് സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല.”
“അവരുടെ പിന്നാലെ ഒരു വലിയ സംഘം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“അവർ കണ്ടത് ഒരു കൊലപാതകമല്ല…”
“…വർഷങ്ങളായി നടന്നിരുന്ന മനുഷ്യക്കടത്തിന്റെ തെളിവുകളായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“മനുഷ്യക്കടത്തോ?”
“അതെ.”
“കുട്ടികളെ അനാഥാലയങ്ങളിൽ നിന്ന് കാണാതാക്കി വിദേശത്തേക്ക് കടത്തുന്ന സംഘമായിരുന്നു അത്.”
സുനിലിന്റെ മുഖം മാറി.
“അതുകൊണ്ടാണോ…”
“…ഹിൽ വ്യൂ ഓർഫനേജിന്റെ പേര് ഡയറിയിലുണ്ടായിരുന്നത്?”
സുരേഷ് പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ എടുത്ത തീരുമാനം എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചു
“അജയൻ സാർ ആ സംഘത്തെ പിടികൂടാൻ മാസങ്ങളായി രഹസ്യമായി അന്വേഷണം നടത്തുകയായിരുന്നു.”
“അൻവർ…”
“…അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇൻഫോർമറായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ ആ രാത്രി…”
“എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയി.”
സുരേഷിന്റെ ശബ്ദം പതറി.
“അഞ്ച് യുവാക്കളിൽ ഒരാൾ…”
“…സംഘത്തിന്റെ മുഖം കണ്ടു.”
“ആ നിമിഷം മുതൽ…”
“…അവരെ ജീവനോടെ വിടാൻ ആർക്കും താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“അപ്പോൾ…”
“കൊലപാതകങ്ങൾ തുടങ്ങിയത് അവിടെ നിന്നാണോ?”
“അല്ല…”
സുരേഷ് തലകുലുക്കി.
“അതിലും ഭീകരമായ ഒന്നാണ് നടന്നത്.”
‘നാലാമത്തെ സാക്ഷി’ ആരാണെന്ന് സുരേഷ് വെളിപ്പെടുത്തി
സുരേഷ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“ഇത്രയും വർഷം എല്ലാവരും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി…”
“…ആ അഞ്ച് പേരിൽ ഒരാളല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ ആദിത്യൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“പിന്നെ?”
സുരേഷ് നേരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അഞ്ച് യുവാക്കൾ കണ്ട സംഭവത്തിന്…”
“…ആറാമതൊരാൾ കൂടി സാക്ഷിയുണ്ടായിരുന്നു.”
“ആരായിരുന്നു?”
സുരേഷ് മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം…
ഭൂഗർഭ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്ന മുഖം
തുരങ്കത്തിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന് പതുക്കെ കൈയടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ടപ്പ്…
ടപ്പ്…
ടപ്പ്…
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഇരുട്ടിലൂടെ ഒരു മനുഷ്യൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
കറുത്ത കോട്ട്.
ഇടത് കവിളിലൂടെ നീണ്ട മുറിവ്.
വർഷങ്ങളായി അവർ അന്വേഷിച്ചിരുന്ന അതേ മുഖം.
ആദിത്യൻ തോക്ക് ഉയർത്തി.
“അനങ്ങരുത്!”
പക്ഷേ അയാൾ ചിരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.
വളരെ ശാന്തമായി.
വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ.
പിന്നെ ആദിത്യനെ നോക്കി ആദ്യമായി സംസാരിച്ചു.
“ഒടുവിൽ…”
“…നമ്മൾ നേരിൽ കണ്ടല്ലോ.”
ആ ശബ്ദം…
ഫോണിലൂടെ പലതവണ കേട്ട അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു.
ഭാഗം 4 അവസാനത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഏറ്റവും വലിയ വെളിപ്പെടുത്തൽ
ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ കോട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
അത് ആദിത്യന്റെ നേരെ നീട്ടി.
“ഇത് നോക്ക്.”
ആദിത്യൻ ഫോട്ടോ വാങ്ങി.
അതിൽ…
യുവാവായ ഇൻസ്പെക്ടർ അജയൻ.
അൻവർ.
ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ്.
പിന്നെ…
ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മുറിവുള്ള മനുഷ്യൻ.
നാലുപേരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരേയൊരു വരി.
“സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്… ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“നീ ആരാണ്?”
ആ മനുഷ്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
പിന്നെ തന്റെ പേര് ആദ്യമായി പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പേര്…”
“…അരവിന്ദ് അജയൻ.”
ആദിത്യന്റെ കൈയിലിരുന്ന ഫോട്ടോ നിലത്തേക്ക് വീണു.
“അജയൻ…”
“…അത് എന്റെ അച്ഛന്റെ പേരല്ലേ?”
അരവിന്ദ് വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“അതെ…”
“…കാരണം…”
“…ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരനാണ്.”
➡️ തുടരും… ഭാഗം 5 (Final)
ആദിത്യന്റെ ജീവിതം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തലകീഴായി മാറുന്നു. ഇരുപത് വർഷമായി മരിച്ചതായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം ഒടുവിൽ പുറത്തുവരുന്നു. എന്നാൽ അതിലും വലിയ ഞെട്ടൽ കാത്തിരിക്കുന്നത് അരവിന്ദ് പറഞ്ഞ ഒരു വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ്? ഡി.വൈ.എസ്.പി. സുരേഷ് സുഹൃത്തായിരുന്നോ… ശത്രുവായിരുന്നോ? അൻവർ സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് കാത്തുസൂക്ഷിച്ച രഹസ്യം എന്തായിരുന്നു? ചെമ്പാറയിലെ ഇരുണ്ട തുരങ്കങ്ങളിൽ തുടങ്ങുന്ന അവസാന ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ജീവനോടെ പുറത്തുവരാൻ കഴിയൂ.
എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം… “നാലാമത്തെ സാക്ഷി”യുടെ അവസാന ഭാഗത്തിൽ.
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part-5
👉 നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 5 വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ.: നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 5
Official Crime Statistics: National Crime Records Bureau (NCRB) – https://www.ncrb.gov.in/
