കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ ഒരു പുലർച്ചെ തിരമാലകൾക്കിടയിൽ ഒഴുകിയെത്തിയ ചെറിയ മരപ്പെട്ടിയിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കടലിൽ കാണാതായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ രഹസ്യം തേടുന്ന രവിയുടെ ഈ മലയാളം കഥ, നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങൾ തിരികെ കണ്ടെത്തുന്നതിന്റെ കഥയാണ്.
തിരമാലകൾക്കിടയിലെ മരപ്പെട്ടി
കടൽത്തീരത്ത് വർഷങ്ങളായി മാലിന്യങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു രവിക്ക്. എല്ലാ ദിവസവും സൂര്യൻ ഉദിക്കും മുമ്പ് അവൻ ചാക്കും വടിയുമായി തീരത്തെത്തും. പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികൾ, പൊട്ടിയ ചെരുപ്പുകൾ, വലക്കഷണങ്ങൾ. കടൽ രാത്രി തിരികെ തുപ്പുന്നതെല്ലാം അവൻ പെറുക്കിയെടുക്കും.
ഒരു പുലർച്ചെ വിളക്കുമാടത്തിന് താഴെ തിരമാലകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി കണ്ടു. ഉപ്പുവെള്ളത്തിൽ കറുത്തുപോയ പെട്ടി. അതിന്റെ മൂടിയിൽ ഒരു ചെറിയ പിച്ചളപ്പൂട്ട്.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു വെള്ളി ലോക്കറ്റും പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു മങ്ങിയ ഫോട്ടോയും. ഫോട്ടോയിൽ ഒരു യുവതി. നീണ്ട മുടി, ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ട നിമിഷം രവിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ തകർന്നു വീണു. ആ മുഖം അവന് പരിചിതമായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയിലെ പരിചിത മുഖം
അവന്റെ ബാല്യകാല വീട്ടിലെ പഴയ ആൽബത്തിൽ പലപ്പോഴും കണ്ടിരുന്ന മുഖം. കുട്ടിക്കാലത്ത് ആ ഫോട്ടോ ചൂണ്ടി “ഇതാരാ അമ്മേ?” എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മ ആൽബം അടച്ചുവെക്കുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മാത്രം അമ്മ പറഞ്ഞു, അവൾ അച്ഛന്റെ സഹോദരിയാണെന്ന്. ലക്ഷ്മി അമ്മായി. പക്ഷേ അവൾ വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് ഒരു കടൽയാത്രയിൽ കാണാതായെന്ന് മാത്രം. അതിനപ്പുറം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
അച്ഛനും അമ്മയും ഇന്ന് ജീവനോടെയില്ല. ചോദിക്കാൻ ആരുമില്ല.
രവി വീട്ടിലെത്തി ലോക്കറ്റ് തുറന്നു. ചെറിയ കൊളുത്ത് തുരുമ്പിച്ചിരുന്നു. ഒരു സൂചി കൊണ്ട് പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് മടക്കിയ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ.
“എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്. ഞാൻ തിരികെ വരും.”
അച്ഛന്റെ പഴയ പെട്ടിയിലെ കത്ത്
ആ രാത്രി രവി അച്ഛന്റെ പഴയ ഇരുമ്പുപെട്ടി തുറന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും തൊടാത്ത പെട്ടി. പഴയ ആധാരങ്ങൾ, ഒരു വാച്ച്, മടക്കിയ ഷർട്ടുകൾ. അതിന്റെ അടിയിൽ മഞ്ഞച്ചുപോയ ഒരു കവർ.
കവറിനുള്ളിലെ കത്തിൽ ഒറ്റ വരി മാത്രം വായിക്കാനായി: “അവൾ മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അടുത്ത വരി കീറിയിരുന്നു. ആരോ മനഃപൂർവ്വം കീറിക്കളഞ്ഞതുപോലെ.
അമ്മായി ജീവനോടെയുണ്ടെങ്കിൽ എന്തിനാണ് ഇത്രയും കാലം ഒളിച്ചിരുന്നത്? എന്തിനാണ് അച്ഛൻ ഇത് എല്ലാവരിൽ നിന്നും മറച്ചുവെച്ചത്? ചോദ്യങ്ങൾ രവിയെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
അന്ന് രാത്രി രവി പഴയ ആൽബം പൊടിതട്ടിയെടുത്തു. ഓരോ പേജും മറിക്കുമ്പോൾ മറന്നുപോയ മുഖങ്ങൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഒരു ചിത്രത്തിൽ ലക്ഷ്മി അമ്മായി ഒരു കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് കടൽത്തീരത്ത് നിൽക്കുന്നു. ആ കുഞ്ഞ് താൻ തന്നെയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
ആ ചിത്രത്തിന് പിന്നിൽ അമ്മയുടെ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്: “ലക്ഷ്മിയും രവിക്കുട്ടനും – അവസാനത്തെ ഓണം.” അവസാനത്തെ ഓണം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ ഒരു പെട്ടിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്ന് അവന് ആ രാത്രി ബോധ്യമായി. അതിന് പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ബോട്ടുടമയായ വയോധികൻ
അടുത്ത ദിവസം രവി പെട്ടി കിട്ടിയ സ്ഥലത്ത് വീണ്ടും തിരഞ്ഞു. പാറക്കെട്ടുകൾക്കരികിൽ ഒരു ചെറിയ മരബോട്ട് കെട്ടിയിരുന്നു. ബോട്ടിനരികിൽ വല നന്നാക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു വയോധികൻ ഇരുന്നിരുന്നു.
രവിയെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ തലയുയർത്തി ചോദിച്ചു, “അത് കിട്ടിയോ?”
രവി അമ്പരന്നു. “നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?”
വയോധികൻ തലകുനിച്ചു. “നിന്റെ അമ്മായി എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചതാണ്. നീ എല്ലാ ദിവസവും ഈ തീരത്ത് വരുമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
“അവർ എവിടെയാണ്? എനിക്ക് അവരെ കാണണം.”
“നിനക്കു കാണേണ്ട സമയം വന്നിട്ടില്ല,” വയോധികൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ വല നന്നാക്കുന്നത് തുടർന്നു.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ മാസങ്ങൾ
മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. രവി ഓരോ ദിവസവും കടൽത്തീരത്ത് പോകുന്നത് തുടർന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യാസ്തമയം വരെ അവൻ വിളക്കുമാടത്തിന് താഴെ ഫോട്ടോയും പിടിച്ച് ഇരിക്കും. തിരമാലകൾ വരുന്നതും പോകുന്നതും നോക്കി.
കടൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഓരോ തിരയും ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയുമായി വന്ന് നിരാശയോടെ പിൻവാങ്ങി. പലരും അവനെ ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിച്ചു. അവൻ കാര്യമാക്കിയില്ല.
കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ ഒരു മുഖമായി
ഒരു വൈകുന്നേരം ആകാശം ഓറഞ്ച് നിറത്തിൽ കത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീ അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. നരച്ച മുടി. ചുളിവുകൾ വീണ മുഖം.
പക്ഷേ അതേ കണ്ണുകൾ. അതേ മുഖം.
“രവി?”
അവന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായി. “നിങ്ങൾ…?”
അവൾ കരഞ്ഞു. “നിന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. നീ സത്യം അറിയുന്നതുവരെ ഞാൻ തിരികെ വരില്ലെന്ന്. കുടുംബത്തിന് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചതിന് എനിക്ക് നാട് വിടേണ്ടിവന്നു. കടലിൽ കാണാതായെന്ന കഥ അവർ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്.”
രവി ഒന്നും പറയാനായില്ല. കടൽ തിരമാലകൾ പതുക്കെ തീരം തൊട്ടു.
അവൾ കൈയിലെ മറ്റൊരു ലോക്കറ്റ് തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ രവിയുടെ ബാല്യകാല ചിത്രം. മൂന്ന് വയസ്സുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ്, മണലിൽ ഇരുന്ന് ചിരിക്കുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ല.”
കടൽ ആ ദിവസം അവന് ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമല്ല തിരികെ തന്നത്. ഒരു കുടുംബത്തെയായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി രവിയുടെ ചെറിയ വീട്ടിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി രണ്ടുപേർക്ക് ചോറ് വിളമ്പി. ലക്ഷ്മി അമ്മായി അവന്റെ അച്ഛന്റെ കുട്ടിക്കാല കഥകൾ പറഞ്ഞു. രവി ചിരിച്ചു, കരഞ്ഞു, പിന്നെയും ചിരിച്ചു. പുറത്ത് കടൽ ശാന്തമായി ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രവി പതിവുപോലെ കടൽത്തീരത്തെത്തി. പക്ഷേ ഇത്തവണ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. ലക്ഷ്മി അമ്മായി അവന്റെ അരികിൽ നടന്നു. കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ ഇപ്പോൾ ഒരു ഫോട്ടോയല്ല, ജീവനുള്ള ഒരു കൈത്താങ്ങാണ്. കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മയ്ക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് അവൻ തിരമാലകളിലേക്ക് ഒരു പൂവ് ഒഴുക്കി.
കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ – കഥയുടെ സന്ദേശം
കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ കാത്തിരിപ്പിന്റെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെയും കഥയാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുന്ന ചിലത് സമയമെടുത്ത് തിരികെ വരും. പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതിരിക്കുന്നവർക്ക് കടൽ പോലും ഉത്തരം നൽകും.
കടൽ തിരികെ തന്ന ഓർമ്മ എന്ന ഈ മലയാളം കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കമന്റിൽ അറിയിക്കൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി ഷെയർ ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ മലയാളം കഥകൾ വായിക്കാം
ഇതുപോലുള്ള കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മിസ്റ്ററി കഥകൾ വിഭാഗം സന്ദർശിക്കൂ. ഈ കഥകളും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും: അമ്മയുടെ അലമാരയിലെ നീല ഷർട്ട്, അവസാനത്തെ കത്ത്.
മലയാള ചെറുകഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ചെറുകഥ – വിക്കിപീഡിയ വായിക്കാം.
