കാണാതായ വധു Part 1 | നിക്കാഹിന് മുമ്പ് അപ്രത്യക്ഷയായ വധുവിന്റെ ദുരൂഹത
മലബാറിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടിൽ അന്ന് പുലർച്ചെ മുതൽ ഉത്സവത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിൽ വെള്ളയും പച്ചയും നിറമുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വലിയ ചെമ്പുകളിൽ ബിരിയാണി തിളച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ചിരിയും കുട്ടികളുടെ കളിയും ബന്ധുക്കളുടെ ശബ്ദവും ചേർന്ന് വീട് ജീവനുള്ളൊരു ആഘോഷമായി മാറിയിരുന്നു. ഇന്ന് ആ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ഇളയ മകൾ ആയിഷയുടെ നിക്കാഹായിരുന്നു. മാസങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം സന്തോഷത്തോടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കകം ആ വീട് മുഴുവൻ ഭയത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരായി മാറുമെന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ആയിഷ മുകളിലെ മുറിയിൽ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വെള്ള നിറത്തിലുള്ള വിവാഹവസ്ത്രവും സ്വർണനിറത്തിലുള്ള ഹിജാബും അവളെ അതീവ സുന്ദരിയാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ആരും കാണാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ അവൾക്ക് എന്തോ പറയാനുള്ളതുപോലെ തോന്നിയിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ താഴെയുള്ള മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ബന്ധുക്കളുടെ തിരക്ക് മാത്രമാണ് കാണാനായത്. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. ആ സന്തോഷം തകർക്കാൻ പോകുന്ന നിമിഷം അടുത്തെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിനെ അലട്ടിയ അജ്ഞാത സന്ദേശം
അതിനിടയിലാണ് അവളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു WhatsApp സന്ദേശം.
“നിക്കാഹിന് മുമ്പ് പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് വരിക. നിന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ വൈകിക്കരുത്.”
ആയിഷയുടെ ഹൃദയം ഒറ്റ നിമിഷം ശക്തമായി മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ച അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള എന്ത് സത്യമാണ് ഇനി അറിയാനുള്ളത്? ആ സന്ദേശം അയച്ച നമ്പർ പരിചയമില്ലാത്തതായിരുന്നു. അവൾ ഉടൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ആരാണ് നിങ്ങൾ?”
Seen…
മറുപടി വന്നില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം മറ്റൊരു സന്ദേശം മാത്രം.
“ഇന്ന് അറിയാതെ പോയാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പശ്ചാത്തപിക്കും.”
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭയം വിതച്ചു.
ആ സന്ദേശം വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചിട്ടും ആയിഷയ്ക്ക് അത് ആരാണ് അയച്ചതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. നമ്പറിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. അവൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ച് ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വലിച്ചു. “ഇത് ആരുടെയെങ്കിലും മോശം തമാശയായിരിക്കുമോ?” എന്ന് മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ആ കാര്യം കുടുംബത്തിൽ അധികമാരും സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു. അറിയാവുന്നവർ വളരെ കുറച്ച് പേർ മാത്രം.
അവൾ പതുക്കെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇടനാഴിയിൽ ആരുമില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവരും താഴെ അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഓരോ ചുവടും അവൾ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ വച്ചു. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്താണ് പറയുക? എന്ന ചിന്ത അവളെ പിന്തുടർന്നെങ്കിലും, അറിയാത്ത ഒരു ശക്തി അവളെ വീടിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ ഭാഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ നിശ്ചലമായി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി തുറന്നിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നുന്ന വാതിൽ. മരത്തിന്റെ മണം, ഈർപ്പിന്റെ ഗന്ധം, ചുമരിലെ പച്ചപ്പുകൾ—എല്ലാം ചേർന്ന് ആ സ്ഥലം വിചിത്രമായൊരു നിശ്ശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് ഇരുട്ട് മാത്രം.
ജനലിലൂടെ കയറുന്ന നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ പഴയ മരപ്പെട്ടികളും തകർന്ന കസേരകളും പൊടിപിടിച്ച അലമാരകളും മാത്രമാണ് കാണാനായത്. ആരെയും കാണാനില്ല.
“ആരാണ് ഇവിടെ?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
മറുപടി ഇല്ല.
അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഫോൺ വീണ്ടും വിറച്ചു.
“നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ വന്നത്?”
ആയിഷ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി.
“നിങ്ങൾ എവിടെയാണ്?”
മറുപടി വന്നില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം മറ്റൊരു സന്ദേശം.
“ഇടത് ചുമരിനരികിൽ നിൽക്കൂ.”
അവൾ അറിയാതെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ എത്തിയ നിമിഷം…
ടക്…
എന്നൊരു ചെറിയ ശബ്ദം.
ചുമരിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് എന്തോ അനങ്ങുന്നതുപോലെ.
ആയിഷ കൈ നീട്ടി ചുമരിൽ സ്പർശിച്ചു.
അതേ സമയം…
മുകളിലെ നിലയിൽ അവളെ ഒരുക്കാൻ വന്ന ബന്ധുക്കൾ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു.
“ആയിഷ… സമയം ആയി…”
മുറി ശൂന്യമായിരുന്നു.
കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തുറന്ന മേക്കപ്പ് ബോക്സ്.
കസേരയിൽ മടക്കി വെച്ച ദുപ്പട്ട.
മേശപ്പുറത്ത് ഫോൺ ചാർജർ.
പക്ഷേ…
ആയിഷ ഇല്ല.
ആദ്യം അവർ കരുതിയത് അവൾ താഴേക്ക് പോയിരിക്കുമെന്നാണ്.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും തിരിച്ചെത്തിയില്ല.
പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീട്ടിൽ ആദ്യമായി ഒരു പരിഭ്രാന്തി പടർന്നു.
“ആയിഷയെ ആരെങ്കിലും കണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യം ഓരോ മുറിയിലേക്കും ഓടിക്കയറി.
അടുക്കള.
മുറ്റം.
സ്ത്രീകളുടെ വിശ്രമമുറി.
മുകളിലെ നില.
പിന്നാമ്പുറം.
എല്ലായിടത്തും ഒരേയൊരു മറുപടി.
“ഇല്ല…”
അദ്നാൻ ഈ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യം ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങൾ കളിയാക്കുന്നതല്ലേ?”
പക്ഷേ ആയിഷയുടെ അമ്മയുടെ കണ്ണീരുകണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
അവൻ ഓടിക്കയറി ഓരോ മുറിയും പരിശോധിച്ചു.
“ആയിഷ…”
അവന്റെ ശബ്ദം പഴയ ചുമരുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നു.
മറുപടി മാത്രം വന്നില്ല…
കാണാതായ വധുവിനെ തേടി ആരംഭിച്ച ആദ്യ അന്വേഷണം
ആ നിമിഷം വീട്ടിലെ സന്തോഷം മുഴുവൻ ഇല്ലാതെയായി. ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മുഖങ്ങളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. കുട്ടികളെ ഓരോ മുറിയിലും നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. സ്ത്രീകൾ പതുക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. ആരും ഉറക്കെ ഒന്നും പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ഒരേ ചോദ്യം മാത്രം.
“വധു എവിടെ?”
അദ്നാൻ നേരെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് ഓടി. രാവിലെ ഒരിക്കൽ ആയിഷ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞാൽ നിനക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്…”
അവൾ എന്താണ് പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്?
ആ ചിന്ത അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി.
പിന്നാമ്പുറത്ത് ആരുമില്ലായിരുന്നു. പഴയ മാവിൻമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ മാത്രം കാറ്റിൽ ഇളകി. അവൻ തിരിഞ്ഞ് സ്റ്റോർ റൂമിലേക്കുള്ള ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ നടന്നു.
വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
“ആയിഷ…”
അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
മറുപടി ഇല്ല.
ടോർച്ച് തെളിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ നിലത്ത് ചെറിയ പൊടിക്കണങ്ങൾ ഇളകിക്കിടക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ആരോ ഇപ്പോൾ മാത്രം നടന്നുപോയതുപോലെ.
ഒരു കോണിൽ…
ഒരു വെള്ളി പാദസരം.
അത് എടുത്തുനോക്കാൻ അദ്നാൻ കുനിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഉമ്മമ്മയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്.
“മോനെ… അത് തൊടരുത്…”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഉമ്മമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഭയമല്ലായിരുന്നു.
അത് പഴയ ഒരു ഓർമ്മയുടെ വേദനയായിരുന്നു.
“എന്താ ഉമ്മമ്മ?”
അവർ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ പാദസരത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ഇത്… നസ്രീന്റെതാണ്…”
“നസ്രീൻ?”
അദ്നാൻ ആ പേര് ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്.
വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരും പരസ്പരം നോക്കി.
ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
അവസാനം ആയിഷയുടെ അമ്മ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഉമ്മേ… ഇപ്പോൾ അതൊന്നും പറയേണ്ട സമയം അല്ല…”
ഉമ്മമ്മ തലകുലുക്കി.
“ഇല്ല… ഇനി പറയാതെ വയ്യ…”
അവരുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ തകർന്നു.
“ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ്…”
“ഈ വീട്ടിൽ…”
“ഇതേ ദിവസം…”
“ഇതേ സമയത്ത്…”
“ഒരു വധു കൂടി കാണാതായിരുന്നു…”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി.
അദ്നാൻ ശ്വാസം പോലും വിടാതെ നിന്നു.
“ആ വധുവിന്റെ പേരായിരുന്നു…”
“നസ്രീൻ…”
അതേ നിമിഷം വീടിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കാർ വന്ന് നിർത്തുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
പോലീസ്.
ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബ് പതുക്കെ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
വീട്ടിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് എന്തോ അസ്വാഭാവികത തോന്നി.
സാധാരണ കാണാതാകൽ കേസുകൾ പോലെയല്ല…
ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും എന്തോ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവം പറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കയറി ആദ്യ ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“വധുവിനെ അവസാനമായി ആരാണ് കണ്ടത്?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ…
മുകളിലെ പടിക്കെട്ടിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു പത്ത് വയസ്സുകാരി കൈ ഉയർത്തി.
“ഞാൻ കണ്ടു സാർ…”
എല്ലാവരും അവളെ നോക്കി.
“ആയിഷ ഇത്ത… ഒറ്റയ്ക്ക് പിന്നിലേക്ക് പോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു…”
“അവളുടെ പിന്നാലെ…”
അവൾ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ആരുടെ പിന്നാലെ?”
കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“…ഒരു വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു…”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അവളെ നോക്കി.
ഉമ്മമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് തസ്ബീഹ് നിലത്തേക്ക് വീണു…
ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബ് കുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു. ഭയന്ന് നിൽക്കുന്ന ആ കുട്ടി കള്ളം പറയുന്നവളായി തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ അവൾ പറഞ്ഞ കാര്യം വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്തതായിരുന്നു.
“വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീയെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ… മുഖം കണ്ടോ?”
കുട്ടി പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“ഇല്ല സാർ… അവളുടെ മുഖം മുടികൊണ്ട് മറഞ്ഞിരുന്നു. ആയിഷ ഇത്തയുടെ പിന്നാലെ അവൾ നടന്നു. ഞാൻ ബന്ധുവായ ചേച്ചിയാണെന്ന് കരുതി.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
ഷിഹാബ് ഉടൻ ഒരു കോൺസ്റ്റബിളിനോട് പറഞ്ഞു.
“വീട്ടിലെ എല്ലാ CCTV-യും ഇപ്പോൾ തന്നെ പരിശോധിക്കൂ.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ കേസിൽ ഷിഹാബിന്റെ ആദ്യ സംശയം
അൽപസമയത്തിനകം ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. വീടിന്റെ മുൻവശം, മുറ്റം, അടുക്കള, പാർക്കിംഗ്… എല്ലായിടത്തും ക്യാമറയുണ്ടായിരുന്നു.
ആയിഷ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാം.
പടികൾ ഇറങ്ങുന്നതും കാണാം.
പിന്നിലെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുന്നതും കാണാം.
പക്ഷേ…
സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് തിരിയുന്ന നിമിഷം…
സ്ക്രീൻ ഒരു സെക്കൻഡ് മിന്നി.
വീഡിയോ നേരെ രണ്ട് മിനിറ്റ് മുന്നോട്ട് ചാടി.
ഷിഹാബ് വീണ്ടും പിന്നിലേക്ക് റിവൈൻഡ് ചെയ്തു.
വീണ്ടും അതേ കാര്യം.
രണ്ട് മിനിറ്റ്…
ഒന്നും റെക്കോർഡ് ചെയ്തിട്ടില്ല.
അദ്ദേഹം നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു.
“ഇത് ആരോ Delete ചെയ്തതാണ്.”
വീട്ടുടമ ഉടനെ പറഞ്ഞു.
“സാർ… ഇന്നലെ വരെ CCTV ശരിയായിരുന്നു.”
ഷിഹാബ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇത് സാധാരണ കാണാതാകൽ കേസ് അല്ല.
ആർക്കോ ഈ വീട്ടിലെ ഓരോ കോണും അറിയാം.
അതേസമയം ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഓടിയെത്തി.
“സാർ… ഒരു ഫോൺ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
ആയിഷയുടെ മൊബൈൽ.
സ്റ്റോർ റൂമിന് പിന്നിലെ പഴയ കിണറിനരികിൽ നിന്ന്.
ഷിഹാബ് ഫോൺ തുറന്നു.
അവസാനം വന്ന WhatsApp സന്ദേശം ഇപ്പോഴും സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ടില്ല.”
ആ ഒരു വാചകം വായിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തി.
“ആയിഷയുടെ അച്ഛൻ എപ്പോഴാണ് മരിച്ചത്?”
വീട്ടിലുള്ളവർ പരസ്പരം നോക്കി.
ആയിഷയുടെ അമ്മ കണ്ണുനിറച്ച് പറഞ്ഞു.
“അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്… ഒരു അപകടത്തിൽ.”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ആ അപകടത്തിന്റെ പോലീസ് റിപ്പോർട്ട് ഉണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വീട്ടിലെ മൂത്ത സഹോദരൻ ഹനീഫ് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം ഷിഹാബ് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താണ്?”
“സാർ…”
ഹനീഫ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…ആ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ പിന്നെ അന്വേഷിച്ചിട്ടില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം… മൃതദേഹം കിട്ടിയിരുന്നില്ല.”
ആ മറുപടി കേട്ട് ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
“മൃതദേഹം കിട്ടിയില്ലേ?”
“ഇല്ല സാർ.”
“അപ്പോൾ… മരണ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് എങ്ങനെ കിട്ടി?”
ആ ചോദ്യത്തിന് മുറിയിൽ ആരുടെയും കൈവശം മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കാണാതായ വധുവിന്റെ കേസിൽ ഞെട്ടിക്കുന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ
അപ്പോഴാണ് ഉമ്മമ്മ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റത്.
അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഷിഹാബ് മോനേ…”
“പറയൂ ഉമ്മമ്മ.”
“ഈ വീട്ടിൽ… എല്ലാവർക്കും അറിയാത്ത ഒരു മുറിയുണ്ട്.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നവർ ഒരുമിച്ച് ഉമ്മമ്മയെ നോക്കി.
“ഏത് മുറി?”
ഉമ്മമ്മ സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ അകത്തെ ചുമരിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ആ ചുമരിന്റെ പിന്നിൽ…”
“…ഒരു രഹസ്യവഴിയുണ്ട്.”
ഷിഹാബ് ഉടൻ ടോർച്ച് എടുത്ത് ചുമരിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ കൈകൊണ്ട് ചുമരിൽ അമർത്തി.
ആദ്യമൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
വീണ്ടും മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് അമർത്തി.
ടക്…
ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം.
പൊടിപിടിച്ച മരപ്പാളി അൽപം നീങ്ങി.
അതിന്റെ പിന്നിൽ…
ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ കൽപ്പടികൾ.
ആ പടികളിൽ…
ആരെങ്കിലും ഇപ്പോൾ മാത്രം നടന്നതുപോലെ…
നനഞ്ഞ ചെളി പുരണ്ട പുതിയ കാലടികൾ തെളിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് ടോർച്ച് ആ ഇരുണ്ട വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
പക്ഷേ വെളിച്ചം അവസാനിക്കുന്നിടത്ത്…
ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ.
അദ്ദേഹം ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“ആരാണ് അവിടെ?”
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മറുപടി വന്നില്ല.
പക്ഷേ…
ഒരു സ്ത്രീയുടെ വളരെ നേരിയ ചിരി മാത്രം കേട്ടു…
ഷിഹാബ് ടോർച്ച് മുറുകെ പിടിച്ചു. പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന കോൺസ്റ്റബിളിനോട് അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആരും താഴേക്ക് വരണ്ട. ഞാൻ ആദ്യം നോക്കാം.”
“സാർ… അത് അപകടമാകാം.”
“അപകടമാണോ എന്ന് അറിയാനാണ് ഇറങ്ങുന്നത്.”
പൊടിപിടിച്ച കൽപ്പടികൾ ഓരോന്നായി അദ്ദേഹം ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത വഴിയാണെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും, കാലടികളിലെ നനഞ്ഞ ചെളി മറ്റൊരു കഥ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്ക് മുമ്പ് ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നിട്ടുണ്ട്.
മുകളിൽ നിന്നിരുന്ന അദ്നാൻ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ എന്തോ പറയാൻ കഴിയാത്ത ഭയം.
“സാർ… ഞാനും വരാം.”
ഷിഹാബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“വേണ്ട. നിന്റെ വികാരം നിന്നെ തെറ്റായ തീരുമാനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.”
പക്ഷേ അദ്നാൻ കേട്ടില്ല.
അവനും പിന്നാലെ ഇറങ്ങി.
പടികൾ അവസാനിച്ചത് ഇടുങ്ങിയ ഒരു തുരങ്കത്തിലായിരുന്നു. ചുമരുകൾ മുഴുവൻ പഴയ ചെങ്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചത്. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വെള്ളം ഒലിച്ച് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ ചുമരിൽ വിചിത്രമായ ചില അറബി എഴുത്തുകൾ കണ്ടു.
അദ്നാൻ പതുക്കെ വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇത്…”
“എന്താണ്?”
“പഴയ അറബിമലയാളം പോലെയുണ്ട്…”
ഷിഹാബ് അടുത്തെത്തി നോക്കി.
പൊടിപിടിച്ചിരുന്ന എഴുത്തുകൾ വിരൽകൊണ്ട് തുടച്ചപ്പോൾ ഒരു വരി വ്യക്തമായി.
“സത്യം മറച്ചുവെച്ച വീട് ഒരിക്കലും സമാധാനം കാണില്ല.”
അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം ആ വാക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ഇത് ആരാണ് എഴുതിയത്?
എപ്പോൾ?
എന്തിനാണ്?
കാണാതായ വധുവിനെ തേടിയപ്പോൾ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ തെളിവ്
തുരങ്കത്തിന്റെ അവസാനം ഒരു പഴയ മരവാതിൽ.
വാതിലിൽ വലിയ ഇരുമ്പുപൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
പൂട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗം പുതിയതായി പൊട്ടിച്ചതുപോലെ.
“സാർ…”
കോൺസ്റ്റബിൾ താഴെ ഇറങ്ങി വന്നു.
“ഇത് പഴയ പൂട്ടല്ല.”
ഷിഹാബ് കുനിഞ്ഞ് പരിശോധിച്ചു.
“ശരി… രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ആരോ ഇത് തുറന്നിട്ടുണ്ട്.”
അദ്ദേഹം വാതിൽ പതുക്കെ തള്ളി.
ക്രീച്ച്…
വാതിൽ തുറന്നതും വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന വായു പുറത്തേക്ക് വീശി.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് പടർന്നു.
അത് ഒരു സാധാരണ മുറിയായിരുന്നില്ല.
പഴയ ഫർണിച്ചറുകൾ…
മര അലമാര…
ചുമരിൽ തൂങ്ങിയ പഴയ കുടുംബഫോട്ടോകൾ…
ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ ഉമ്മമ്മ മുകളിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
“ആ മുറി തുറക്കരുത്…”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ചുമരിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഫോട്ടോയുടെ മുന്നിൽ ഷിഹാബ് നിന്നു.
അത് ഏകദേശം ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു വിവാഹചിത്രം.
വരനും വധുവും നടുവിൽ.
ചുറ്റും ബന്ധുക്കൾ.
പക്ഷേ…
ആ ചിത്രത്തിലെ വധുവിനെ കണ്ട നിമിഷം അദ്നാൻ പിന്നോട്ട് ഒരു ചുവട് മാറി.
“സാർ…”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അത്…”
“എന്താണ്?”
“അത്… ആയിഷയാണ്…”
ഷിഹാബ് വീണ്ടും ചിത്രം നോക്കി.
അത് ആയിഷയല്ല.
പക്ഷേ…
അവളെപ്പോലെ തന്നെ.
മുഖം.
കണ്ണുകൾ.
പുഞ്ചിരി.
എല്ലാം ഒരുപോലെ.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“നസ്രീൻ – വിവാഹം : 18 മേയ് 2006”
അദ്നാൻ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നിന്നു.
“ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
അതേ സമയം ഷിഹാബിന്റെ ശ്രദ്ധ ഫോട്ടോയുടെ ഫ്രെയിമിന് പിന്നിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ഒരു കത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം അത് പതുക്കെ പുറത്തെടുത്തു.
കത്ത് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യ വരി മാത്രം വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന ദിവസം… മറ്റൊരു വധുവും കാണാതായിട്ടുണ്ടാകും…”
ഷിഹാബിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് എഴുതിയ ഒരു കത്തിൽ…
ഇന്നത്തെ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കും?
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ശ്വാസം നിലച്ചു.
ഷിഹാബ് കത്ത് രണ്ടുകൈകൊണ്ടും മുറുകെ പിടിച്ചു. മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
“ബാക്കി വായിക്കൂ സാർ…”
അദ്നാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകാംക്ഷയും ഭയവും ഒരുമിച്ച് കലർന്നിരുന്നു.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.
“…കാണാതായ വധുവിനെ തിരയാൻ ആദ്യം ഈ മുറിയിലേക്കായിരിക്കും നിങ്ങൾ വരിക. പക്ഷേ അവൾ ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം വായന നിർത്തി.
ഇത് വെറും യാദൃശ്ചികമാണോ?
അതോ ആരോ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് എല്ലാം ആസൂത്രണം ചെയ്തതാണോ?
അദ്ദേഹം വീണ്ടും വായിച്ചു.
“ആദ്യം സംശയിക്കേണ്ടത് വീട്ടിന് പുറത്തുള്ളവരെയല്ല… വീട്ടിനുള്ളിലുള്ള ഒരാളെയാണ്.”
ആ വാചകം കേട്ട നിമിഷം മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി.
അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ വിശ്വാസം പതുക്കെ സംശയമായി മാറി.
ഷിഹാബ് കത്ത് മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“ഈ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒന്നും ആരും തൊടരുത്.”
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ഉടൻ മുറി സീൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോൾ അദ്നാന്റെ കണ്ണ് അലമാരയുടെ താഴെ വീണുകിടന്ന ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടിയിലേക്ക് പോയി.
“സാർ… അത് നോക്കൂ.”
പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ കട്ടിയുള്ള പൊടിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഒരു കൈപ്പാടിന്റെ അടയാളം മാത്രം അതിൽ വ്യക്തമായി കാണാം.
ആരോ കുറച്ചുമുമ്പ് അത് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഷിഹാബ് കൈയ്യുറ ധരിച്ച് പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ പഴയ കുറെ ഫോട്ടോകൾ…
ഒരു വെള്ളി മോതിരം…
ഒരു തസ്ബീഹ്…
അവസാനമായി ഒരു ചെറിയ കാസറ്റ് ടേപ്പ്.
പുറത്ത് എഴുതിയിരുന്നത്.
“നസ്രീൻ – ആരും കേൾക്കരുത്.”
“ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ കിട്ടുമോ?”
ഷിഹാബ് ചോദിച്ചു.
വീട്ടിലെ ഒരു വയോധികൻ പറഞ്ഞു.
“മുകളിലെ സ്റ്റോറിൽ പഴയൊരു ടേപ്പ് പ്ലെയർ ഉണ്ടാവും.”
അത് കൊണ്ടുവന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി കാസറ്റ് അകത്ത് ഇട്ടു.
ക്ലിക്ക്…
ചില സെക്കൻഡ് ശബ്ദമൊന്നും കേട്ടില്ല.
പിന്നീട്…
ഒരു സ്ത്രീയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം.
“എന്റെ പേര്… നസ്രീൻ…”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
“ഞാൻ ഈ ശബ്ദം റെക്കോർഡ് ചെയ്യുമ്പോൾ… എനിക്ക് ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുമോ എന്ന് അറിയില്ല…”
ഉമ്മമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“അല്ലാഹേ…”
നസ്രീന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും തുടർന്നു.
“എന്നെ ആരെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചാൽ…”
“…ഞാൻ ഒളിച്ചോടിയതല്ല.”
“…എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ്.”
ഷിഹാബ് റെക്കോർഡർ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ആരാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?” അദ്ദേഹം അറിയാതെ ചോദിച്ചു.
പക്ഷേ ടേപ്പിൽ മറുപടി ഉടൻ വന്നില്ല.
പകരം…
ഒരു പുരുഷന്റെ ശബ്ദം വളരെ നേരിയതായി പിന്നിൽ കേട്ടു.
“വേഗം… സമയം ഇല്ല…”
അതിന് ശേഷം ഒരു നിലവിളി.
ടേപ്പ് പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അദ്നാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“സാർ… ഇത് പോലീസിന് കിട്ടിയിരുന്നില്ലേ?”
ഷിഹാബ് തലകുലുക്കി.
“ഇല്ല…”
“അപ്പോൾ ആരാണ് ഇത്രയും വർഷം ഇത് ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചത്?”
ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകുന്നതിന് മുമ്പ് കോൺസ്റ്റബിളിന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
“സാർ…”
“എന്താണ്?”
“ആയിഷയുടെ മൊബൈലിൽ നിന്നുള്ള അവസാന ലൊക്കേഷൻ ട്രേസ് ചെയ്തു.”
“എവിടെയാണ്?”
കോൺസ്റ്റബിൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
“സാർ…”
“…ആ സിഗ്നൽ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നല്ല വന്നത്.”
“പിന്നെ?”
“…വീട്ടിൽ നിന്ന് ഏകദേശം മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള…”
“…ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പഴയ ‘റഹ്മാൻ റൈസ് മിൽ’ൽ നിന്നാണ്.”
ഷിഹാബ് ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
“എല്ലാവരും തയ്യാറാകൂ.”
അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…
പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഉമ്മമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“ഷിഹാബ് മോനേ…”
അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു.
ഉമ്മമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന് ശേഷം…”
“…ആ മില്ലിനുള്ളിലേക്ക് ആരും പോകരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ഉമ്മമ്മ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“കാരണം…”
“…ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് നസ്രീനെ അവസാനമായി കണ്ടതും…”
“…അവിടെയായിരുന്നു.”
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മഴ വീണ്ടും ചെറുതായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പോലീസ് ജീപ്പുകളുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ ഇരുട്ടിനെ കീറി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട റഹ്മാൻ റൈസ് മിൽ ദൂരെയായി തെളിഞ്ഞു. തകർന്ന ജനാലകൾ, തുരുമ്പെടുത്ത ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ്, കാറ്റിൽ ആടുന്ന പഴയ ടിൻഷീറ്റുകൾ—ആ സ്ഥലം ജീവനില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടിടം പോലെ തോന്നി.
ഷിഹാബ് ജീപ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
“രണ്ടുപേർ പിന്നിലൂടെ പോവൂ. ബാക്കിയുള്ളവർ എന്റെ കൂടെ.”
ഗേറ്റ് തള്ളിയതും വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ അത് തുറന്നു.
അകത്ത് കട്ടിയുള്ള പൊടി.
നിലത്ത് മഴവെള്ളം.
പക്ഷേ…
ആ പൊടിക്കിടയിൽ പുതിയ ടയർ പാടുകൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ഇവിടെ ആരോ ഇന്നുതന്നെ വന്നിട്ടുണ്ട്.”
ഷിഹാബ് താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞ് പരിശോധിച്ചു.
“കുറഞ്ഞത് ഒരു വാൻ.”
മില്ലിന്റെ പ്രധാന ഹാളിലേക്ക് അവർ കടന്നു.
പഴയ അരി മെഷീനുകൾ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വെള്ളം തുള്ളി വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
അപ്പോഴാണ് ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ടോർച്ച് ഒരു കോണിലേക്ക് തിരിച്ചത്.
“സാർ…”
അവിടെ ഒരു വെള്ള ഷാൾ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അദ്നാൻ ഓടിച്ചെന്നെടുത്തു.
അത് കൈയിൽ പിടിച്ച നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“…ആയിഷയുടേതാണ്.”
ഷാളിന്റെ ഒരറ്റത്ത് അവൾ രാവിലെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അതേ സ്വർണനിറമുള്ള അലങ്കാരം.
ഇനി സംശയമില്ല.
കാണാതായ വധു ഇവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.
ധപ്പ്…
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ടോർച്ച് മുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ആരോ ഓടുന്നതുപോലെ.
“മുകളിലേക്ക്!”
ഷിഹാബ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
പോലീസുകാർ പടികൾ കയറി.
പക്ഷേ അവർ എത്തുമ്പോഴേക്കും അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു ജനൽ മാത്രം തുറന്ന് കിടക്കുന്നു.
പുറത്ത് മഴ.
അതിനരികിൽ…
ഒരു നനഞ്ഞ കാലടി.
ഷിഹാബ് പുറത്തേക്ക് ടോർച്ച് അടിച്ചു.
ദൂരെയായി കറുത്ത മഴക്കോട്ടിട്ട ഒരാൾ ഓടിപ്പോകുന്നത് ഒരു നിമിഷം മാത്രം കണ്ടു.
“നിൽക്ക്!”
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ പിന്നാലെ ഓടി.
എന്നാൽ മഴയും ഇരുട്ടും ചേർന്ന് അയാളെ വിഴുങ്ങി.
ഷിഹാബ് വീണ്ടും മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ ഒരു പഴയ മേശ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടി കിടക്കേണ്ട സ്ഥലത്ത്…
ആരോ വിരൽകൊണ്ട് ഒരു വാക്ക് എഴുതിയിരുന്നു.
“വൈകിപ്പോയി.”
അതിന്റെ താഴെ…
ഒരു പുതിയ മൊബൈൽ ഫോൺ.
ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്തിരുന്നില്ല.
സ്ക്രീൻ ഓണായ ഉടൻ ഒരു വീഡിയോ സ്വയം പ്ലേ ആയി.
വീഡിയോയിൽ ആയിഷ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
കൈകൾ പിന്നിൽ കെട്ടിയ നില.
ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അദ്നാൻ…”
“ഞാൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
“പക്ഷേ…”
“…എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്.”
“നിങ്ങൾ എന്നെ കണ്ടെത്തിയാൽ…”
“…ഈ വീട്ടിലെ മറ്റൊരാൾ മരിക്കും.”
വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
മുറിയിൽ ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
അദ്നാൻ ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശ്ചലനായി നിന്നു.
ഷിഹാബ് വീഡിയോ വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ…
ഫയൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“This video has been deleted.”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഇവൻ സാധാരണ കുറ്റവാളിയല്ല…”
“ഓരോ ചുവടും മുൻകൂട്ടി ആലോചിച്ചാണ്.”
അതേ സമയം…
മില്ലിന്റെ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഓടിയെത്തി.
“സാർ!”
“എന്താണ്?”
“പുറകിലെ കുളത്തിൽ ഒരു കാർ കണ്ടെത്തി.”
“ആരുടെ കാർ?”
“ആയിഷയുടെ അച്ഛന്റെ പേരിലുള്ള പഴയ കാർ…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഷിഹാബ് ഞെട്ടി.
“അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് അപകടത്തിൽ കാണാതായ അതേ കാർ?”
“അതെ സാർ…”
ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അഞ്ച് വർഷമായി കാണാതായ കാർ…
ഇന്ന് എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?
അദ്ദേഹം പതുക്കെ കുളത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു.
കാറിന്റെ പിൻഗ്ലാസിൽ അകത്ത് നിന്ന് ആരോ വിരൽകൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു വാചകം വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല…”
ഷിഹാബിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ പാഞ്ഞുപോയി.
കാരണം…
ആ കൈയെഴുത്ത്…
കാണാതായ വധുവിന്റെഅച്ഛന്റെ പഴയ ഡയറിയിലെ കൈയെഴുത്തുമായി അതേപോലെയായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് കുളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഡൈവിംഗ് ടീമിനെ വിളിച്ചു.
അരമണിക്കൂറിനുശേഷം കാർ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു.
വർഷങ്ങളുടെ ചെളിയും പായലും കാറിന്റെ മേൽ ഒട്ടിക്കിടന്നു.
എല്ലാവരും ശ്വാസം പിടിച്ച് നോക്കി.
കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത്…
ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഒരു പഴയ ലെതർ ബാഗ് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“ശ്രദ്ധയോടെ തുറക്കൂ.”
ഷിഹാബ് പറഞ്ഞു.
കോൺസ്റ്റബിൾ കൈയ്യുറ ധരിച്ച് ബാഗ് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നനഞ്ഞ കുറെ രേഖകൾ…
ഒരു പഴയ ഡയറി…
ഒരു ഫാമിലി ഫോട്ടോ…
അവസാനമായി ഒരു ആശുപത്രി റിപ്പോർട്ട്.
ഷിഹാബ് റിപ്പോർട്ട് തുറന്ന് വായിച്ചു.
ആദ്യ വരി കണ്ടതും അദ്ദേഹം നിശ്ചലനായി.
രോഗിയുടെ പേര് : അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ.
അതായിരുന്നു…
കാണാതായ വധുവിന്റെ അച്ഛന്റെ പേര്.
റിപ്പോർട്ടിന്റെ തീയതി നോക്കിയപ്പോൾ മറ്റൊരു ഞെട്ടൽ.
അപകടം നടന്നതായി പറഞ്ഞ തീയതിക്ക് മൂന്ന് ദിവസം ശേഷമുള്ളത്.
അതായത്…
അപകടത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
അവിടെ ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പ്.
“രോഗിയെ അജ്ഞാതരായ രണ്ട് പേർ ബലമായി ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് കൊണ്ടുപോയി.”
അദ്നാൻ അവിശ്വസനീയമായി ഷിഹാബിനെ നോക്കി.
“അതായത്…”
“അതെ…”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“കാണാതായ വധുവിന്റെ അച്ഛൻ അപകടത്തിൽ മരിച്ചിട്ടില്ല.”
“ആരെങ്കിലും ജീവനോടെ കൊണ്ടുപോയതാണ്.”
അതേസമയം…
ഷിഹാബിന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
ഫോറൻസിക് ലാബിൽ നിന്നായിരുന്നു.
“സാർ…”
“പറയൂ.”
“ആയിഷയുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് Delete ചെയ്ത വീഡിയോ ഞങ്ങൾ ഭാഗികമായി Recover ചെയ്തു.”
“എന്താണ് കിട്ടിയത്?”
“വീഡിയോയുടെ അവസാന രണ്ട് സെക്കൻഡ്.”
“അതിൽ എന്തുണ്ട്?”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത.
ശേഷം…
“സാർ…”
“ആ വീഡിയോയുടെ അവസാന ഫ്രെയിമിൽ…”
“…കാണാതായ വധുവിന്റെ പിന്നിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.”
“ആരാണ്?”
“മുഖം വ്യക്തമായില്ല.”
“പക്ഷേ…”
“…അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന മോതിരം വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം.”
ഷിഹാബ് ഉടൻ ചോദിച്ചു.
“എന്ത് മോതിരം?”
“പച്ചക്കല്ല് പതിച്ച വെള്ളി മോതിരം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഉമ്മമ്മയുടെ കൈ വിറച്ചു.
“അല്ലാഹേ…”
അവൾ കസേരയിൽ ഇരുന്നുപോയി.
ഷിഹാബ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
“ഉമ്മമ്മ… ആ മോതിരം ആരുടേതാണ്?”
ഉമ്മമ്മ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…ആ മോതിരം…”
“…ഈ വീട്ടിൽ ഒരാൾ മാത്രമേ ധരിച്ചിട്ടുള്ളൂ.”
“ആരാണ്?”
ഉമ്മമ്മ ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആ വിരൽ ചൂണ്ടിയത്…
ഹനീഫിനെയായിരുന്നു.
മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
ഹനീഫ് പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് ഒരു ചുവട് വെച്ചു.
“ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല…”
എന്നാൽ ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ അവനിൽ നിന്നുമാത്രം മാറിയില്ല.
ഹനീഫ് പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
“സാർ… ഉമ്മമ്മ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് എന്നെ കുറ്റവാളിയാക്കരുത്.”
ഷിഹാബ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അദ്ദേഹം ഹനീഫിന്റെ വലതുകൈയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ…
പച്ചക്കല്ല് പതിച്ച വെള്ളി മോതിരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഈ മോതിരം എത്ര വർഷമായി ധരിക്കുന്നു?”
“ഏകദേശം… പതിനഞ്ച് വർഷമായി.”
“ഒരിക്കലെങ്കിലും മറ്റാർക്കെങ്കിലും കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ?”
ഹനീഫ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
“ഇല്ല…”
ഉമ്മമ്മ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“കള്ളം…”
എല്ലാവരും അവരെ നോക്കി.
“ആ മോതിരം നിന്റെ കൈയിൽ വന്നതല്ല…”
“…അത് നിന്റെ അനിയന്റെതായിരുന്നു.”
ഹനീഫിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“അനിയൻ?”
ഷിഹാബ് ചോദിച്ചു.
ആയിഷയുടെ അമ്മ തലകുനിച്ചു.
“സാർ…”
“ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.”
അദ്നാൻ ഞെട്ടി.
“എന്താ?”
“ആയിഷ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.”
“പറയാൻ പാടില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണ്.”
ഷിഹാബ് ചോദിച്ചു.
“അവൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
ഉമ്മമ്മയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
“…ഇരുപത് വർഷമായി അവനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.”
ഷിഹാബ് മേശപ്പുറത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന പഴയ കുടുംബഫോട്ടോ എടുത്തു.
അതിൽ നസ്രീനും…
കാണാതായ വധുവിന്റെ അച്ഛനും…
ഉമ്മമ്മയും…
രണ്ട് ചെറിയ ആൺകുട്ടികളും.
“ഇതിൽ ഹനീഫ് ആരാണ്?”
ഹനീഫ് തന്റെ ചിത്രം കാണിച്ചു.
“അപ്പോൾ മറ്റേയാൾ?”
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ പെൻസിൽ കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നത്:
“ഹനീഫ് – റാഷിദ്.”
“റാഷിദ്?”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ വായിച്ചു.
“അവൻ എവിടെ?”
ഉമ്മമ്മ കണ്ണടച്ച് പറഞ്ഞു.
“…ഒരു ദിവസം അവൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയി.”
“…പിന്നെ ഒരിക്കലും തിരികെ വന്നില്ല.”
അതേ സമയം…
ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഓടിയെത്തി.
“സാർ… ഒരു കാര്യം.”
“എന്താണ്?”
“മില്ലിന്റെ പിന്നിലെ ഗോഡൗണിൽ നിന്ന് രക്തക്കറ കണ്ടെത്തി.”
എല്ലാവരും അവിടേക്ക് ഓടി.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിലത്ത് ഉണങ്ങിയ രക്തത്തിന്റെ പാടുകൾ.
അതിന് അടുത്ത്…
ഒരു സ്വർണ കാതുകമ്മൽ.
അദ്നാൻ അത് എടുത്തുനോക്കി.
അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“ഇത്…”
“…ഞാനാണ് ആയിഷയ്ക്ക് നിക്കാഹിനായി വാങ്ങിയത്.”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി.
രക്തം അധികമില്ല.
അതായത്…
പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ…
മരണമല്ല.
“അവൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
അദ്ദേഹം ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ വിളിച്ചത്.
“സാർ… ഗോഡൗണിന്റെ ചുമരിൽ വിരലടയാളം കിട്ടി.”
“ആരുടേത്?”
“ഡാറ്റാബേസിൽ Match ആയി.”
“ആരാണ്?”
“റാഷിദ് അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ.”
ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
“അതെ സാർ.”
“ഇരുപത് വർഷമായി കാണാതായ റാഷിദിന്റെ Fingerprint തന്നെയാണ്.”
ഷിഹാബ് കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതിനർത്ഥം…”
“…റാഷിദ് മരിച്ചിട്ടില്ല.”
“…അവൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ കേസിൽ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ
അതേ നിമിഷം…
ഷിഹാബിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു WhatsApp സന്ദേശം വന്നു.
Unknown Number.
ഒരു വരി മാത്രം.
“ഇൻസ്പെക്ടർ… നിങ്ങൾ വളരെ അടുത്തെത്തി. പക്ഷേ കാണാതായ വധുവിനെ ജീവനോടെ കാണണമെങ്കിൽ അന്വേഷണം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കൂ.”
അതിന്റെ താഴെ…
ഒരു Live Location.
ഷിഹാബ് ഉടൻ അത് തുറന്നു.
ലൊക്കേഷൻ കണ്ട നിമിഷം അദ്ദേഹം നിശ്ചലനായി.
അത്…
ആയിഷയുടെ സ്വന്തം വീട്ടായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“എല്ലാവരും ജീപ്പിൽ കയറൂ.”
“എവിടേക്കാണ് സാർ?”
ഷിഹാബിന്റെ മറുപടി ചെറുതായിരുന്നു.
“കളി തുടങ്ങിയ സ്ഥലത്തേക്ക്…”
ഷിഹാബ് ഫോൺ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
Unknown Number-ൽ നിന്ന് വന്ന സന്ദേശം വീണ്ടും വായിച്ചു.
“ഇൻസ്പെക്ടർ… നിങ്ങൾ വളരെ അടുത്തെത്തി. പക്ഷേ ആയിഷയെ ജീവനോടെ കാണണമെങ്കിൽ അന്വേഷണം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കൂ.”
അതിന് താഴെ ഒരു Live Location.
അദ്ദേഹം അത് തുറന്നു.
ലൊക്കേഷൻ കണ്ട നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി.
അത്…
കാണാതായ വധുവിന്റെ സ്വന്തം വീടായിരുന്നു.
“എല്ലാവരും ജീപ്പിൽ കയറൂ…”
അദ്ദേഹം ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അരമണിക്കൂറിനകം പോലീസ് വീണ്ടും ആ തറവാട്ട് വീട്ടിലെത്തി.
വീടിന് മുന്നിൽ ബന്ധുക്കൾ ഇപ്പോഴും കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ…
ഷിഹാബ് നേരെ വീടിന്റെ പിന്നിലെ രഹസ്യവഴിയിലേക്കാണ് നടന്നത്.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ചുമരിലേക്ക് വീണ നിമിഷം…
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിശ്ചലരായി.
ആ ചുമരിൽ…
ചുവന്ന നിറത്തിൽ പുതിയതായി എഴുതിയ ഒരു വാചകം.
“വളരെ വൈകിപ്പോയി…”
അതിന് താഴെ…
ഒരു വെള്ള വധുവിന്റെ മൂടുപടം.
അതിന്റെ മുകളിൽ…
കാണാതായ വധുവിന്റെ വിവാഹമോതിരം.
അദ്നാൻ അത് കണ്ട നിമിഷം നിലത്തേക്ക് മുട്ടുകുത്തി.
“ആയിഷ…”
അവന്റെ ശബ്ദം തകർന്നു.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ മൂടുപടം ഉയർത്തി.
അതിനടിയിൽ…
ഒരു പഴയ താക്കോൽ.
അതിൽ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ കെട്ടിയിരുന്നു.
അദ്ദേഹം അത് അഴിച്ച് വായിച്ചു.
“സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ… റാഷിദിനെ കണ്ടെത്തൂ.”
അതിന് താഴെ…
മറ്റൊരു വരി.
“ആയിഷയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ഞാനല്ല…”
ഷിഹാബിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
അപ്പോൾ…
വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉറക്കെയുള്ള നിലവിളി മുഴങ്ങി.
“ആയിഷ…!”
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടി.
ആ നിലവിളി കേട്ട ഷിഹാബിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രം…
ആയിഷ ഇപ്പോഴും ഈ വീട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടോ…?
കാണാതായ വധുവിന്റെ രഹസ്യം ഇനി കൂടുതൽ ദുരൂഹമാകുകയാണ്. ആയിഷയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഷിഹാബിന്റെ അന്വേഷണം Part 2-ൽ കൂടുതൽ അപകടകരമായ വഴിയിലേക്ക് കടക്കുന്നു.
തുടരും… (കാണാതായ വധു –Part 2)
- ആയിഷ വീട്ടിൽ തന്നെയാണോ?
- റാഷിദ് ആരാണ്?
- “ആയിഷയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ഞാനല്ല” എന്ന് എഴുതിയത് ആരാണ്?
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
മഴയിൽ കണ്ട അപരിചിതൻ പോലുള്ള കൂടുതൽ മലയാളം ചെറുകഥകൾക്കായി Oru Kadha സന്ദർശിക്കൂ.
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ കാണാതായ വധു –Part 2
ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിലേക്ക് എത്തിയ അന്വേഷണം ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ തുറക്കുന്നു. ഹാജിയുടെ രഹസ്യം കഥയെ പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: കാണാതായ വധു –Part 2
മിസ്റ്ററി നോവലുകളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
https://en.wikipedia.org/wiki/Mystery_fiction
