വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ അന്വേഷണം
റഹ്മാൻ റൈസ് മില്ലിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ആയിഷയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ആരാണ്?”
അതിലും വലിയ ചോദ്യം…
“എന്തിനാണ് അവളെ ജീവനോടെ സൂക്ഷിക്കുന്നത്?”
പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ വീണ്ടും പഴയ തറവാട്ട് വീടിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടന്നു. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ് വിവാഹസന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ മുറ്റം ഇപ്പോൾ പോലീസ് ടേപ്പുകളും കരച്ചിലുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു കുറ്റകൃത്യസ്ഥലമായി മാറിയിരുന്നു.
അദ്നാൻ ജീപ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടി.
“ആയിഷ…”
അവന്റെ ശബ്ദം ശൂന്യമായ വരാന്തയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
പക്ഷേ…
വീടിന്റെ പിന്നിലെ രഹസ്യവഴിയുടെ ചുമരിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“സാർ… ഇവിടെ എന്തോ പുതിയത് ഉണ്ട്.”
ഷിഹാബ് വേഗത്തിൽ അവിടേക്ക് നടന്നു.
ചുമരിൽ ചുവന്ന നിറത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു.
“വൈകിപ്പോയി…”
അതിന് താഴെ…
ആയിഷയുടെ വെള്ള വധുമൂടുപടം.
ഷിഹാബ് കൈയ്യുറ ധരിച്ച് അത് പതുക്കെ ഉയർത്തി.
അതിന്റെ അടിയിൽ കിടന്ന ചെറിയ ഇരുമ്പ് താക്കോലിൽ കൊത്തിവെച്ചിരുന്നത് ഒരേയൊരു അക്ഷരം.
“R”
അദ്നാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“റാഷിദ്…?”
ഷിഹാബ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ താക്കോലിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ ആദ്യ രഹസ്യ താക്കോൽ
ഫോറൻസിക് സംഘം താക്കോൽ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഉമ്മമ്മ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ഈ താക്കോൽ ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്…”
ഷിഹാബ് ഉടൻ തിരിഞ്ഞു.
“എവിടെ?”
“നിന്റെ ഉപ്പയുടെ പഴയ ഓഫീസിൽ…”
“ഏത് ഓഫീസ്?”
“തറവാട്ടിൽ നിന്ന് നാല് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള പഴയ മസാല ഗോഡൗൺ.”
ആ പേര് കേട്ടതും ഹനീഫിന്റെ മുഖം വെളുത്തുപോയി.
ആ ചെറിയ മാറ്റം ഷിഹാബ് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല.
“ഹനീഫ്…”
“ആ ഗോഡൗൺ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റേതാണോ?”
അവൻ മറുപടി പറയാൻ മടിച്ചു.
“സാർ…”
“അത് പതിനഞ്ച് വർഷമായി അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്.”
“അത് ഞാൻ ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയല്ല.”
ഹനീഫ് തല താഴ്ത്തി.
“…അതെ.”
അപ്പോഴാണ് ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഷിഹാബിന് ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ പൊതിഞ്ഞ മൊബൈൽ കൈമാറിയത്.
“സാർ… സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതാണ്.”
അത് ആയിഷയുടെ രണ്ടാമത്തെ ഫോൺ ആയിരുന്നു.
“രണ്ടാമത്തെ ഫോൺ?”
അദ്നാൻ അതിശയിച്ചു.
“എനിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു.”
ഫോൺ ഓണാക്കിയപ്പോൾ അതിൽ പാസ്കോഡ് ഇല്ലായിരുന്നു.
Gallery തുറന്നപ്പോൾ…
ഒരു ഫോൾഡർ മാത്രം.
“If I Disappear”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിരവധി ഫോട്ടോകൾ.
ഓരോ ഫോട്ടോയിലും…
ആർക്കോ ആയിഷയെ ദൂരെയിരുന്ന് നിരീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
കോളേജിൽ…
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ…
പള്ളിയുടെ മുന്നിൽ…
വീട്ടിലെ ജനലരികിൽ…
എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് എടുത്തവ.
അദ്നാന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ഇത്… മാസങ്ങളായി ആരോ അവളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
ഷിഹാബ് അവസാന ചിത്രം തുറന്നു.
അതിൽ…
ആയിഷ വീടിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്ന ഒരു മുഖം.
ഷിഹാബ് ചിത്രം Zoom ചെയ്തു.
മുഖം വ്യക്തമല്ല.
പക്ഷേ…
ആ മനുഷ്യന്റെ വലതുകൈയിൽ ഒരു വലിയ മുറിവിന്റെ പാട് വ്യക്തമായി കാണാം.
“ഈ മുറിവ്…”
ഉമ്മമ്മ പെട്ടെന്ന് വായ മൂടി.
“അല്ലാഹേ…”
“ഉമ്മമ്മ… നിങ്ങൾക്ക് ഈ പാട് അറിയാമോ?”
അവൾ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“…റാഷിദിന്റെ കൈയിലും ഇതേ മുറിവുണ്ടായിരുന്നു.”
ഷിഹാബ് വീണ്ടും ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
വലതുകൈയിലെ മുറിവിന്റെ പാട് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഉമ്മമ്മ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെങ്കിൽ, അത് റാഷിദിന്റെ കൈയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഇരുപത് വർഷമായി മരിച്ചെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ച ഒരാളുടെ ചിത്രം ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പ് എങ്ങനെ എടുക്കപ്പെട്ടു?
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“ഇനി ഈ കാണാതായ വധു കേസിൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്…”
എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“ആയിഷയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു തീരുമാനമല്ല. മാസങ്ങളായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത പദ്ധതിയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അദ്നാന്റെ മുഖം വാടിപ്പോയി.
“അപ്പോൾ… അവർ ആയിഷയെ ഏറെക്കാലമായി നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നോ?”
“അതെ…”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കാണാതായ വധു കേസിൽ ഓരോ തെളിവും അവർ മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്.”
പഴയ മസാല ഗോഡൗണിലേക്ക്
രാത്രി ഒന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പോലീസ് വാഹനങ്ങൾ പഴയ മസാല ഗോഡൗണിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി.
വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത വലിയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് തുരുമ്പ് പിടിച്ചിരുന്നു.
ഷിഹാബ് താക്കോൽ എടുത്തു.
ഉമ്മമ്മ നൽകിയ ചെറിയ താക്കോൽ പൂട്ടിൽ ഇട്ടു.
ക്ലിക്ക്…
പൂട്ടു തുറന്നു.
ഹനീഫ് ഞെട്ടി.
“അത് എങ്ങനെ…?”
ഷിഹാബ് അവനെ നോക്കി.
“ഇതാണ് എനിക്കും അറിയേണ്ടത്.”
ഗേറ്റ് പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് മുഴുവൻ കുരുമുളകിന്റെയും ഏലയ്ക്കയുടെയും പഴകിയ മണം.
പൊടിപിടിച്ച മരപ്പെട്ടികൾ നിരയായി കിടക്കുന്നു.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഓരോ കോണിലും സഞ്ചരിച്ചു.
പക്ഷേ…
ഒരു കോണിലെ പൊടി മാത്രം ആരോ അടുത്തിടെ വൃത്തിയാക്കിയതുപോലെ.
“അവിടേക്ക് വെളിച്ചം അടിക്കൂ.”
രണ്ട് കോൺസ്റ്റബിളുകൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവിടെ നിലത്ത് വലിയ മരപ്പെട്ടി.
അതിന്റെ മുകളിൽ ചോക്ക് കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നത്…
“കാണാതായ വധു – തുറക്കരുത്.”
അദ്നാന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ പാഞ്ഞുപോയി.
“സാർ…”
“അത് ആയിഷയെക്കുറിച്ചാണോ?”
ഷിഹാബ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം കൈകൊണ്ട് പൊടി തുടച്ചു.
ആ എഴുത്ത് പുതിയത്.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം പഴക്കം.
“ആരാണ് ഇത് എഴുതിയത്?”
മുറിയിൽ ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ മരപ്പെട്ടിയുടെ പൂട്ടു പൊട്ടിച്ചു.
വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മൂടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ…
ആയിഷയുടെ വിവാഹത്തിനായി ധരിച്ച പൂക്കളുടെ ഒരു ഭാഗം.
പൊട്ടിയ വളകൾ.
ഒരു വെള്ളി പാദസരം.
അവസാനം…
രക്തക്കറ പതിഞ്ഞ ഒരു വെള്ള റുമാൽ.
അദ്നാൻ അത് കണ്ട നിമിഷം പിന്നിലേക്ക് തെന്നിമാറി.
“ഇത്…”
“…ഞാൻ അവൾക്ക് ഇന്നലെ തന്നതാണ്.”
ഷിഹാബ് റുമാൽ ഫോറൻസിക് ബാഗിലേക്ക് മാറ്റി.
“DNA പരിശോധനയ്ക്ക് അയക്കൂ.”
അദ്ദേഹം വീണ്ടും പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ കൂടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതിൽ ഒരേയൊരു വരി മാത്രം.
“കാണാതായ വധുവിനെ കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ… ജീവനുള്ളവരെക്കാൾ മരിച്ചവരോട് ചോദിക്കൂ.”
ആ വരി വായിച്ച ഷിഹാബ് കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
കാരണം…
ഈ കേസിൽ ഓരോ തെളിവും അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഒരേ പഴയ സംഭവത്തിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
നസ്രീൻ…
റാഷിദ്…
ആയിഷയുടെ അച്ഛൻ…
മൂന്ന് പേരെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യം ഇനിയും തുറന്നിട്ടില്ല.
അതേസമയം…
ഗോഡൗണിന്റെ മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ആരോ ഓടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ധം… ധം… ധം…
ഷിഹാബ് ടോർച്ച് ഉയർത്തി.
“മുകളിലേക്ക്!”
പോലീസുകാർ പടികൾ കയറി ഓടി.
അവിടെ…
പൊടി നിറഞ്ഞ ജനൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ജനലിന് പുറത്തേക്ക് മഴ പെയ്യുന്നു.
പക്ഷേ ജനൽച്ചില്ലിൽ വിരൽകൊണ്ട് പുതുതായി എഴുതിയ ഒരു വാക്ക് മാത്രം ഇപ്പോഴും മായാതെ നിന്നു.
“കാണാതായ വധു… ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
ഗോഡൗണിന്റെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് കയറുന്ന മരപ്പടികൾ ഓരോ ചുവടിലും കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും കയറാത്തതുപോലെ അവയിൽ കട്ടിയുള്ള പൊടി അടിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്നു. മേൽക്കൂരയിലെ പൊട്ടിയ ഓടുകൾക്കിടയിലൂടെ മഴവെള്ളം തുള്ളി വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. ടോർച്ചിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ചുമരിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുമ്പോൾ പഴയ ചിലന്തിവലകൾ കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടുന്ന കാഴ്ച അദ്നാന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം ഇരട്ടിയാക്കി. ഈ ഇരുട്ടിന്റെ എവിടെയെങ്കിലും കാണാതായ വധു ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷ മാത്രമാണ് അവനെ മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
ഷിഹാബ് ഓരോ മുറിയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. പരിചയസമ്പന്നനായ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം പോലും മറഞ്ഞുപോകില്ല. പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു വാതിലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ചുറ്റുമെല്ലാം പൊടിപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ആ വാതിലിന്റെ പിടിയിൽ മാത്രം പുതിയ വിരലടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ആരോ അടുത്തിടെ അത് തുറന്നിരുന്നു.
“കോൺസ്റ്റബിൾ… ഫോറൻസിക് വരുന്നതുവരെ ആരും ഇത് തൊടരുത്.”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളി.
പഴയ കതക് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തുറന്നു.
അകത്തുണ്ടായിരുന്ന മുറി മറ്റെല്ലാ മുറികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഒരു മൂലയിൽ പഴയ മരംമേശ, അതിനുമുകളിൽ കത്തിത്തീർന്ന മെഴുകുതിരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ, പകുതി കുടിച്ച ചായക്കപ്പ്, ഇനിയും ഉണങ്ങാത്ത വെള്ളത്തുള്ളികൾ. അതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ ഷിഹാബ് ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു.
“ആരോ ഇവിടെ മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ് വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അദ്നാൻ മുറിയിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഓരോ കോണിലും ആയിഷയുടെ ഒരു അടയാളമെങ്കിലും തേടുകയായിരുന്നു. മേശയുടെ താഴെ എന്തോ മിന്നുന്നതുപോലെ തോന്നി. കുനിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വെള്ളി ലോക്കറ്റ്.
അവൻ അത് കൈയിലെടുത്ത നിമിഷം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“സാർ…”
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
“ഇത് ഞാൻ ആയിഷയ്ക്ക് ആദ്യമായി സമ്മാനിച്ചതാണ്.”
ഷിഹാബ് ലോക്കറ്റ് വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ലോക്കറ്റിന്റെ പിന്നിൽ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്:
A ❤️ A
അദ്നാനും ആയിഷയും.
അതിൽ സംശയമില്ല.
കാണാതായ വധു ഈ മുറിയിൽ എത്തിയിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവൾ ഇവിടെ നിന്ന് എവിടേക്കാണ് പോയത്?
മുറിയിലെ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്ന ഷിഹാബ് പുറത്തേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ വ്യക്തമായ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാലടികൾ. ഒന്ന് സ്ത്രീയുടെ ചെരുപ്പിന്റേത്. മറ്റൊന്ന് ഭാരമുള്ള ബൂട്ടിന്റേത്.
അദ്ദേഹം കുനിഞ്ഞ് മണ്ണ് പരിശോധിച്ചു.
“ആയിഷ ഒറ്റയ്ക്കല്ല നടന്നത്.”
“ആരോ അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ട്.”
അപ്പോൾ തന്നെ പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ ആകാശം കീറി.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ ഗോഡൗണിന് പിന്നിലെ കാടിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ഒരു മനുഷ്യരൂപം ഒരു നിമിഷം മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
“ആരാണ് അവിടെ?”
ഷിഹാബ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
ആ രൂപം തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
അത് മഴയിലൂടെ കാട്ടിലേക്ക് ഓടിത്തുടങ്ങി.
“പിടിക്കൂ!”
പോലീസുകാർ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.
അദ്നാനും ഓടി.
നനഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ ഓടുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം.
“അല്ലാഹേ… കാണാതായ വധുവിനെ ജീവനോടെ തിരികെ തരണമേ…”
അവർ കാടിന്റെ അരികിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ആ മനുഷ്യൻ കണ്ണിൽനിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ…
ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ…
പുതുതായി മണ്ണിട്ടുമൂടിയ ഒരു കുഴി കണ്ടു.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി മണ്ണിൽ കൈവച്ചു.
മണ്ണ് ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞിരുന്നു.
വളരെ അടുത്ത സമയത്താണ് അത് മൂടിയിരിക്കുന്നത്.
അദ്ദേഹം കോൺസ്റ്റബിളിനെ നോക്കി.
“കോരിക കൊണ്ടുവരൂ…”
അദ്നാന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
ആ കുഴിക്കുള്ളിൽ…
കാണാതായ വധുവിന്റെ രഹസ്യമാണോ…
അതോ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു സത്യമാണോ കാത്തിരിക്കുന്നത്?
ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെ മണ്ണ് മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ് കറുത്ത നിറമായിരുന്നു. കാറ്റിൽ ഇലകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ കാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. അൽപസമയം മുമ്പ് ആരോ ഇവിടെ നിന്നുപോയതിന്റെ സൂചനകൾ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന കാലടികൾ പതുക്കെ മഴയിൽ മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബ് മുട്ടുകുത്തി ആ കാലടികളിലേക്ക് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അടിച്ചപ്പോൾ, ഓരോ അടയാളവും ഒരേ ദിശയിലേക്കാണ് പോയിരിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ മടങ്ങിവന്ന കാലടികൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ കാഴ്ച കണ്ട അദ്നാന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടി. കാണാതായ വധു ഈ വഴിയിലൂടെയായിരിക്കുമോ കൊണ്ടുപോയത് എന്ന ചിന്ത അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
“കോരിക കൊണ്ടുവരൂ…”
ഷിഹാബിന്റെ ശബ്ദം പതിവിലും ഗൗരവമേറിയതായിരുന്നു.
രണ്ട് കോൺസ്റ്റബിളുകൾ വേഗത്തിൽ മണ്ണ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ കോരിക മണ്ണും മാറ്റുമ്പോഴും അദ്നാൻ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുകയും വീണ്ടും തുറക്കുകയും ചെയ്തു. അവന് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുഴിയിൽ നിന്ന് ആയിഷയുടെ എന്തെങ്കിലും ദുഃഖകരമായ അടയാളം കിട്ടുമോ എന്ന ഭയം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അതേസമയം, കാണാതായ വധു ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷയും അവൻ വിട്ടുകളഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോരിക ഒരു മരപ്പെട്ടിയിൽ തട്ടി.
ടക്…
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിശ്ചലരായി.
“ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്തോളൂ…”
ഷിഹാബ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
മണ്ണ് മുഴുവൻ മാറ്റിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു മരപ്പെട്ടി പുറത്തുവന്നു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും അത് അടുത്തിടെ മാത്രമാണ് ഇവിടെ കുഴിച്ചിട്ടതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. മുകളിൽ കെട്ടിയിരുന്ന കയറിൽ ഇപ്പോഴും ഈർപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് പഴയ വസ്ത്രങ്ങളോ ആഭരണങ്ങളോ അല്ല കണ്ടത്.
ഒരു കറുത്ത ഫയൽ.
അതിനുമുകളിൽ വെള്ള പേപ്പറിൽ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നത്:
“കാണാതായ വധു കേസിന്റെ സത്യം തുറക്കരുത്.”
അദ്നാൻ അറിയാതെ ഷിഹാബിനെ നോക്കി.
“സാർ… ഇത് ആരാണ് എഴുതിയത്?”
“അത് കണ്ടെത്താനാണ് നമ്മൾ ഇവിടെ.”
ഷിഹാബ് കൈയ്യുറ ധരിച്ച് ഫയൽ തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ പഴയ ഭൂമിയുടെ രേഖകൾ.
രണ്ടാമത്തെ പേജിൽ ബാങ്ക് രേഖകൾ.
മൂന്നാമത്തെ പേജിലെ പേര് വായിച്ച നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ.
ആയിഷയുടെ അച്ഛൻ.
പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ ഞെട്ടിച്ചത് നാലാമത്തെ പേജായിരുന്നു.
അവിടെ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു.
“പങ്കാളി : റാഷിദ് അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ.”
“റാഷിദ്…”
ഷിഹാബ് ആ പേര് പതുക്കെ ആവർത്തിച്ചു.
“ഇവൻ വെറും കാണാതായ ആളല്ല…”
“ഈ കേസിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണ്.”
കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി. മരങ്ങളുടെ മുകളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ വീണ്ടും താഴേക്ക് പതിച്ചു. ഫയലിന്റെ അവസാന പേജ് കാറ്റിൽ താനേ മറിഞ്ഞു.
ആ പേജിൽ കൈകൊണ്ട് വരച്ചിരുന്ന ഒരു പഴയ മാപ്പ്.
മാപ്പിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു ചുവന്ന വട്ടം.
അതിന് താഴെ ഒരു കുറിപ്പ്.
“കാണാതായ വധുവിനെ കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ പഴയ പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ അടിയിലേക്ക് നോക്കുക.”
ഷിഹാബ് ആ വരി രണ്ടുതവണ വായിച്ചു.
അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തി ചുറ്റും നോക്കി.
“ഈ ഗ്രാമത്തിൽ പഴയ പള്ളിക്കുളം എവിടെയാണ്?”
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ പരസ്പരം നോക്കി.
മറുപടി പറഞ്ഞത് ഉമ്മമ്മയായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
മുഖത്ത് ഭയവും കുറ്റബോധവും കലർന്നിരുന്നു.
“ആ കുളം…”
അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി.
“…ഇരുപത് വർഷമായി ആരും ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ഷിഹാബ് ചോദിച്ചു.
ഉമ്മമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“കാരണം…”
“…നസ്രീനെ അവസാനമായി കണ്ടതും…”
“…ആ കുളത്തിന്റെ കരയിലായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി.
അദ്നാൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഈ കാണാതായ വധു കേസ് ഇപ്പോൾ ഒരു വിവാഹദിവസത്തെ തിരോധാനത്തിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങളായി മണ്ണിനടിയിൽ കിടന്ന ഒരു കുടുംബരഹസ്യത്തിലേക്ക് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഷിഹാബ് ഫയൽ അടച്ച് ജീപ്പിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇനി ഒരിടത്തേക്കാണ് പോകേണ്ടത്…”
“എവിടേക്ക് സാർ?”
അദ്ദേഹം ജീപ്പിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിനിടെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പഴയ പള്ളിക്കുളം…”
കാരണം…
അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിനെ കണ്ടെത്താനുള്ള അടുത്ത തെളിവ് അവിടെയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്.
പോലീസ് ജീപ്പുകളുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ മഴയിലൂടെ നീളമുള്ള വെളിച്ചരേഖകൾ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് പഴയ പള്ളിക്കുളത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. ഗ്രാമത്തിന്റെ പഴയ ഭാഗത്തായിരുന്നതിനാൽ ആ വഴിയിലൂടെ രാത്രിയിൽ ആരും സഞ്ചരിക്കാറില്ല. ഇരുവശവും പടർന്നു വളർന്ന കാട്ടുചെടികൾ റോഡിന്റെ പകുതിയും മൂടിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ കൊമ്പുകൾ ഒടിഞ്ഞുവീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആ വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ അദ്നാൻ ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിച്ചില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു മുഖം മാത്രം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ പുഞ്ചിരി.
പള്ളിക്കുളത്തിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ മൂന്നുമണിയോടടുത്തിരുന്നു. മഴ ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മേഘങ്ങൾ ആകാശം മുഴുവൻ മൂടിയിരുന്നു. പഴയ കൽപ്പടവുകൾ പായൽ പിടിച്ച് വഴുക്കലായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും ഇറങ്ങാത്തതിന്റെ അടയാളമായി കുളത്തിലെ വെള്ളം പച്ചനിറം കലർന്നിരുന്നു. അരികിലെ പഴയ പള്ളിയുടെ മിനാരം ഇരുട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഉയർന്നുനിന്നു. ഉമ്മമ്മ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇരുപത് വർഷമായി ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടില്ല…”
അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഷിഹാബ് അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“അന്ന് ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
ഉമ്മമ്മ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അവരുടെ കണ്ണുകൾ കുളത്തിന്റെ മറുകരയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കുറച്ചുനേരം അവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെ പോയതുപോലെ തോന്നി.
“ആ ദിവസം നസ്രീന്റെ ചെരുപ്പ് ഇവിടെ കിടന്നിരുന്നു…”
“…പക്ഷേ നസ്രീൻ ഇല്ലായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അദ്നാന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ കടന്നുപോയി. ഇപ്പോൾ കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ കേസും അതേ സ്ഥലത്തേക്കാണ് വീണ്ടും എത്തിനിൽക്കുന്നത്.
ഷിഹാബ് ടോർച്ച് തെളിച്ച് കൽപ്പടവുകൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ പടിയിലും പായൽ പിടിച്ചതിനാൽ വലിയ ശ്രദ്ധയോടെയാണ് അദ്ദേഹം നടക്കുന്നത്. വെള്ളത്തിന്റെ അരികിലെത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു ചെറിയ കാര്യം പിടികൂടി.
മണ്ണിൽ പുതുതായി പതിഞ്ഞ കാലടികൾ.
മഴ പെയ്തിട്ടും അവ പൂർണമായി മാഞ്ഞിട്ടില്ല.
അദ്ദേഹം മുട്ടുകുത്തി അവ പരിശോധിച്ചു.
“ഇത് ഇന്നിറവിലേതാണ്.”
ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ചോദിച്ചു.
“സാർ… എങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ചു?”
“മഴ നിർത്തിയ ശേഷമാണ് ഇവ പതിഞ്ഞത്.”
ഷിഹാബ് എഴുന്നേറ്റു.
ആ കാലടികൾ നേരെ കുളത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്തേക്കാണ് പോയിരുന്നത്.
അവർ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
കുളത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗം മറ്റുള്ള ഭാഗങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ കുറ്റിക്കാടുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വള്ളിച്ചെടികൾ പഴയ കൽമതിലുകളെ മൂടിയിരുന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം കുറ്റിക്കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എന്തോ വെളുത്തത് മിന്നി.
“നിർത്തൂ…”
ഷിഹാബ് കൈ ഉയർത്തി.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ ചെടികൾ മാറ്റി.
അവിടെ ഒരു വെള്ള തുണിക്കഷണം കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അദ്നാൻ ഓടിച്ചെന്നെടുത്തു.
അത് കൈയിൽ പിടിച്ച നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“…ഇത് ആയിഷയുടെ ഹിജാബിന്റെ ഭാഗമാണ്.”
അവൻ അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“അവൾ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്…”
ഷിഹാബ് ആ തുണിക്കഷണം പരിശോധിച്ചു.
ഒരു വശത്ത് ചെറിയ രക്തക്കറ.
മറ്റേ വശത്ത് മണ്ണ്.
പക്ഷേ…
അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു കറുത്ത എണ്ണയുടെ മണം.
“ഇത് സാധാരണ മണ്ണല്ല…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“Industrial oil…”
“റഹ്മാൻ റൈസ് മില്ലിലും ഇതേ മണം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അതായത്…
കാണാതായ വധു ആദ്യം റൈസ് മില്ലിലുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീട് ആരോ അവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു.
അതേസമയം…
പള്ളിയുടെ മിനാരത്തിൽ നിന്ന് ഫജർ ബാങ്കിന്റെ ആദ്യ വിളി ഉയർന്നു.
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആ ശബ്ദം മുഴുവൻ പ്രദേശത്തും പരന്നു.
എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലരായി.
അപ്പോഴാണ്…
കുളത്തിന്റെ വെള്ളത്തിൽ എന്തോ ഒഴുകിവരുന്നത് ഷിഹാബ് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
ആദ്യം അത് ഒരു മരക്കഷണമാണെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ അത് പതുക്കെ കരയിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ…
അത് ഒരു പഴയ ലെതർ ബാഗാണെന്ന് വ്യക്തമായി.
ബാഗിന്റെ സിപ്പ് പകുതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് അത് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു.
അകത്ത് നനഞ്ഞ കുറെ പേപ്പറുകൾ.
ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
ഒരു ഓഡിയോ കാസറ്റ്.
അവസാനമായി…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്.
അദ്ദേഹം അത് തുറന്ന് വായിച്ചു.
കുട്ടിയുടെ പേര് : ആയിഷ അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ.
അദ്ദേഹം അടുത്ത വരിയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.
പിതാവ് : അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ.
അതിന് താഴെ…
മാതാവ് : നസ്രീൻ.
ഷിഹാബിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
അദ്ദേഹം വീണ്ടും ആ പേര് വായിച്ചു.
“മാതാവ് : നസ്രീൻ.”
എല്ലാവരും ഞെട്ടലോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
കാരണം…
ഇത്രയും കാലം എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്…
നസ്രീൻ ഒരു ബന്ധുവാണെന്നായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഈ രേഖ പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.
നസ്രീൻ… ആയിഷയുടെ അമ്മയായിരുന്നു.
ആ സത്യം പുറത്തുവന്ന നിമിഷം…
ഉമ്മമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജനനരഹസ്യം എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചു
പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ കരയിൽ വീശിയ തണുത്ത കാറ്റ് ആ നിമിഷം കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. ഫജർ ബാങ്കിന്റെ അവസാന സ്വരങ്ങൾ പതുക്കെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, അവിടെ നിന്നിരുന്ന ആരുടെയും മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനവും ലഭിച്ചില്ല. ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബിന്റെ കൈയിൽ നനഞ്ഞുകിടന്ന ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റിലെ അക്ഷരങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു സത്യം വിളിച്ചുപറയുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ച ഒരു രഹസ്യം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് വെളിച്ചത്തുവന്നു. കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ ജീവിതം അവൾ കരുതിയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിനെ പിടിച്ചുലച്ചു.
അദ്നാൻ ആ രേഖ ഷിഹാബിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു. ഓരോ അക്ഷരവും വായിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “മാതാവ് : നസ്രീൻ” എന്ന വരിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു. നസ്രീൻ എന്ന പേര് ഇതുവരെ ഒരു പഴയ കുടുംബകഥയിലെ കഥാപാത്രം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ പേര് നേരിട്ട് കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഉമ്മമ്മ പതുക്കെ കൽപ്പടവിൽ ഇരുന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഓർമ്മകൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ കണ്ണീരായി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. ഷിഹാബ് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അവരുടെ അരികിൽ നിന്നു. ചില സത്യങ്ങൾ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ അല്ല, മനസ്സിലെ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചാണ് പുറത്തുവരുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.
“ഉമ്മമ്മ…”
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി വിളിച്ചു.
“സമയം കഴിഞ്ഞു… ഇനി സത്യം പറയണം.”
ഉമ്മമ്മ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“അതെ മോനേ…”
“ഇനി മറച്ചുവെച്ചാൽ അല്ലാഹുവിനോടും മറുപടി പറയാൻ കഴിയില്ല…”
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവിതം മാറ്റിയ ഇരുപത് വർഷം പഴയ രാത്രി
പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ കരയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഉമ്മമ്മ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. ആകാശം പതുക്കെ വെളുത്തുതുടങ്ങിയെങ്കിലും അവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ രാത്രി അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
“നസ്രീൻ എന്റെ മകളെപ്പോലെയായിരുന്നു…”
“അവളെ ഞങ്ങൾ സ്വന്തം വീട്ടിലെ കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് വളർത്തിയത്.”
അവരുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“പക്ഷേ…”
“ഈ തറവാട്ടിലെ സ്വത്തിനുവേണ്ടി ചിലർ സ്വന്തം രക്തബന്ധം പോലും മറന്നു.”
ഷിഹാബ് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടുനിന്നു.
“റാഷിദും നസ്രീനും…”
“…പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഹനീഫ് തലകുനിച്ചു.
അവൻ ആ സത്യം ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നതെന്ന് തോന്നി.
“പക്ഷേ ആ വിവാഹം ചിലർക്കിഷ്ടമായില്ല…”
“കാരണം നസ്രീന്റെ പേരിലുണ്ടായിരുന്ന ഭൂമിയും സ്വത്തും…”
“…അത് മറ്റാരോ സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.”
അദ്നാൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു.
“ആരായിരുന്നു അവർ?”
ഉമ്മമ്മ നേരെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവർ ഷിഹാബിനെ മാത്രം നോക്കി.
“ആ പേരുകൾ പറയാൻ എനിക്ക് പേടിയാണ് മോനേ…”
ആ നിമിഷം ഷിഹാബിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.
കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ കേസ് വെറും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ മാത്രമല്ല.
തലമുറകളായി തുടരുന്ന ഒരു കുടുംബഗൂഢാലോചനയുടെ തുടർച്ചയാണ്.
കാണാതായ വധുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ തെളിവ് ലഭിച്ചു
പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ മറുകരയിൽ നിന്ന് ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഓടിയെത്തി.
“സാർ…”
“ഇവിടെ എന്തോ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
എല്ലാവരും അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു.
പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾക്കിടയിൽ പകുതി മണ്ണിനടിയിൽ കിടന്ന ഒരു ഇരുമ്പുപെട്ടി.
വർഷങ്ങളായി അവിടെ കിടന്നതുപോലെയല്ല അത് കാണപ്പെട്ടത്. മുകളിൽ മണ്ണുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പൂട്ടിന്റെ ഭാഗം പുതിയതായി തുടച്ചതുപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ പൂട്ടു പൊട്ടിച്ചു.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് പഴയ രേഖകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറ.
ഒരു മെമ്മറി കാർഡ്.
ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്.
കുറിപ്പിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“കാണാതായ വധുവിനെ കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ സത്യം ഈ ക്യാമറയിൽ ഉണ്ട്.”
ഷിഹാബ് ഉടൻ മെമ്മറി കാർഡ് എടുത്തു.
പോലീസ് ലാപ്ടോപ്പിൽ ഇട്ടതും നിരവധി വീഡിയോ ഫയലുകൾ തെളിഞ്ഞു.
അവയുടെ തീയതി…
വിവാഹത്തിന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ്.
ആദ്യ വീഡിയോ തുറന്നു.
സ്ക്രീനിൽ ആയിഷ.
അവൾ ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
ക്യാമറ ദൂരെയായിരുന്നതിനാൽ മറ്റേയാളുടെ മുഖം കാണാനായില്ല.
പക്ഷേ ആ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“ആയിഷ…”
“നീ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ…”
“…നിന്റെ വിവാഹം ഒരിക്കലും നടക്കില്ല.”
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം ഉമ്മമ്മ വായ പൊത്തി കരഞ്ഞു.
“അത്…”
“…റാഷിദിന്റെ ശബ്ദമാണ്…”
ഷിഹാബ് വീഡിയോ നിർത്തിയില്ല.
കാരണം…
കാണാതായ വധു ആയിഷ അടുത്ത നിമിഷം പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകൾ ഈ കേസിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റാൻ പോകുകയായിരുന്നു…
കാണാതായ വധുവിനെ തേടിയ അന്വേഷണത്തിൽ നിർണായക വീഡിയോ
പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ കരയിൽ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന പോലീസ് ജീപ്പിനുള്ളിൽ ആ നിമിഷം ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. മഴ പൂർണമായി നിന്നിരുന്നെങ്കിലും, മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും കേൾക്കാമായിരുന്നു. ജീപ്പിന്റെ ഡാഷ്ബോർഡിന് മുകളിൽ തുറന്നുകിടന്ന ലാപ്ടോപ്പിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രമാണ് എല്ലാവരുടെയും മുഖം പ്രകാശിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ആരും സംസാരിച്ചില്ല. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ മെമ്മറി കാർഡിൽ നിന്ന് തുറന്ന വീഡിയോയിലായിരുന്നു. ആ വീഡിയോയിൽ കാണാതായ വധു ആയിഷ പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകളാണ് ഇനി ഈ കേസിന്റെ ഗതി തീരുമാനിക്കുക.
ഷിഹാബ് വീഡിയോ വീണ്ടും തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് പ്ലേ ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ ആയിഷ വ്യക്തമായി കാണാം. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയവും ആശങ്കയും കലർന്നിരുന്നു. സാധാരണ ചിരിക്കുന്ന ആ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം ഉറങ്ങാതെ പല രാത്രികൾ കഴിഞ്ഞ ഒരാളുടെ ക്ഷീണം വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ചുറ്റും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന ഭയം അവളെ വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല.
ക്യാമറയ്ക്ക് പുറത്തുനിന്ന് അതേ പുരുഷശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
“ആയിഷ… ഞാൻ പറയുന്നത് നീ വിശ്വസിക്കില്ല.”
ആയിഷ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“എനിക്ക് തെളിവ് വേണം…”
“ഇത്രയും വർഷം എന്നോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം കള്ളമാണെന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?”
അൽപനേരം നിശ്ശബ്ദത.
ശേഷം ആ ശബ്ദം വീണ്ടും.
“നീ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ…”
“…ഈ വിവാഹം ഒരിക്കലും നടക്കില്ല.”
വീഡിയോ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
ആയിഷയുടെ അടുത്ത വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അദ്നാൻ തലകുനിച്ചു.
“എനിക്ക് വിവാഹം വേണ്ട…”
“…എനിക്ക് എന്റെ യഥാർത്ഥ കുടുംബത്തെ അറിയണം.”
ആ ഒരു വാചകം കേട്ടപ്പോൾ ഷിഹാബ് വീഡിയോ Pause ചെയ്തു.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ എല്ലാവരെയും നോക്കി.
“അപ്പോൾ…”
“കാണാതായ വധു വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നില്ല.”
“അവൾ സത്യം അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ ഫോൺ മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന രഹസ്യ സന്ദേശം
വീഡിയോ അവസാനിച്ചതോടെ ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ മറ്റൊരു ഫോൾഡർ തുറന്നു.
“സാർ… ഇതും അതേ മെമ്മറി കാർഡിൽ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്.”
അത് ഒരു Screenshot ആയിരുന്നു.
WhatsApp Chat.
പക്ഷേ അയച്ച ആളിന്റെ പേര് Save ചെയ്തിരുന്നില്ല.
Unknown Number.
അവസാന സന്ദേശം മാത്രം വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
“കാണാതായ വധു എന്ന വാർത്ത നാളെ എല്ലാവരും കാണും… പക്ഷേ സത്യം ആരും അറിയില്ല.”
ആ വരി വായിച്ച നിമിഷം ജീപ്പിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.
അദ്നാൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ…”
“…വിവാഹദിവസത്തിന് മുമ്പേ എല്ലാം തീരുമാനിച്ചിരുന്നോ?”
ഷിഹാബ് തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
“ഈ കാണാതായ വധു കേസ് ഒരു ദിവസത്തെ ആസൂത്രണമല്ല.”
“മാസങ്ങളായി നടന്ന പദ്ധതിയാണ്.”
കാണാതായ വധുവിനെ രക്ഷിക്കാൻ സമയം കുറയുന്നു
അപ്പോഴാണ് ഷിഹാബിന്റെ വയർലെസ് മുഴങ്ങിയത്.
“സാർ…”
“പറയൂ.”
“റഹ്മാൻ റൈസ് മില്ലിന് സമീപമുള്ള CCTV വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.”
“എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയോ?”
“അതെ സാർ.”
“രാത്രി 10:42-ന് ഒരു വെളുത്ത വാൻ മില്ലിലേക്ക് കയറുന്നു.”
“പുറത്തേക്ക് വരുന്നതോ?”
“അതാണ് പ്രശ്നം…”
“ആ വാൻ പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ദൃശ്യം ഒരു ക്യാമറയിലും ഇല്ല.”
ഷിഹാബിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“അത് അസാധ്യമാണ്.”
“സാർ…”
“മില്ലിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യവഴി ഉണ്ടാകാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉമ്മമ്മ പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തി.
“രഹസ്യവഴി…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഉണ്ട്…”
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അവരെ നോക്കി.
“റഹ്മാൻ റൈസ് മില്ലിൽ നിന്ന്…”
“…പള്ളിക്കുളം വരെ ഒരു ഭൂഗർഭ തുരങ്കമുണ്ട്.”
അദ്നാൻ അമ്പരന്നു.
“എന്താണ് ഉമ്മമ്മ പറയുന്നത്?”
“ബ്രിട്ടീഷ് കാലത്ത്…”
“…മസാലകൾ രഹസ്യമായി കൊണ്ടുപോകാൻ നിർമ്മിച്ചതാണ്.”
ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
ഇപ്പോൾ എല്ലാം യോജിച്ചുവരുന്നു.
കാണാതായ വധു ആദ്യം റൈസ് മില്ലിൽ എത്തി.
ശേഷം…
ആ ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിലൂടെയാണ് അവളെ മാറ്റിയത്.
കാണാതായ വധുവിനെ തേടി തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങിയ ഷിഹാബ്
സൂര്യൻ ഉദിക്കാൻ ഇനിയും സമയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആകാശം ഇളം നീല നിറത്തിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഷിഹാബ് ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ മാപ്പ് വിരിച്ചു.
റഹ്മാൻ റൈസ് മിൽ.
പള്ളിക്കുളം.
പഴയ മസാല ഗോഡൗൺ.
മൂന്ന് സ്ഥലങ്ങളും ഒരു ത്രികോണത്തിന്റെ മൂന്ന് മൂലകളെപ്പോലെ.
അവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരേയൊരു സാധ്യത…
ഭൂഗർഭ തുരങ്കം.
അദ്ദേഹം ടോർച്ച്, കയർ, സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങൾ എല്ലാം തയ്യാറാക്കാൻ നിർദേശം നൽകി.
“ആരും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇറങ്ങരുത്.”
“ഈ കാണാതായ വധു കേസിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉത്തരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ആ തുരങ്കത്തിനുള്ളിലായിരിക്കും.”
അതേസമയം…
ഷിഹാബിന്റെ മൊബൈൽ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
Unknown Number.
ഒരു പുതിയ ചിത്രം മാത്രം.
ചിത്രം തുറന്ന നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മാറി.
അതിൽ…
കൈകൾ കെട്ടിയ നിലയിൽ ഒരു പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ആയിഷ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ ക്യാമറയിലേക്ക്.
ചിത്രത്തിന്റെ താഴെ ഒരേയൊരു വരി.
“വേഗം വരൂ… വൈകിയാൽ കാണാതായ വധുവിനെ ജീവനോടെ ഇനി കാണാനാവില്ല.”
ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“എല്ലാവരും തയ്യാറാകൂ… നാം തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്!”
കാണാതായ വധുവിനെ തേടി ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിലേക്ക്
പുലർച്ചെയുടെ ആദ്യ വെളിച്ചം ആകാശത്തിന്റെ കിഴക്കേ അറ്റത്ത് പതുക്കെ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും, പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ കരയിൽ ഇപ്പോഴും രാത്രിയുടെ ഭയം വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം കാറ്റിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി. കുളത്തിന്റെ മറുകരയിലെ പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ തുടർച്ചയായി താഴേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടെ നീല ലൈറ്റുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നുമ്പോൾ, ആ പഴയ പ്രദേശം ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ സിനിമയിലെ രംഗം പോലെ തോന്നി. എന്നാൽ ഇത് സിനിമയല്ലായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും വൈകുന്തോറും കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന ബോധ്യം ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബിനെ കൂടുതൽ ജാഗ്രതയിലാക്കി.
ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ വിരിച്ച മാപ്പിന് മുകളിൽ അദ്ദേഹം വിരൽ പതുക്കെ നീക്കി. റഹ്മാൻ റൈസ് മിൽ, പഴയ മസാല ഗോഡൗൺ, പള്ളിക്കുളം. മൂന്ന് സ്ഥലങ്ങളും ഒരു ത്രികോണത്തിന്റെ മൂന്ന് അറ്റങ്ങൾ പോലെ. അവയെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിന്റെ രേഖകൾ ഉമ്മമ്മയുടെ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ അത്തരമൊരു വഴിയെക്കുറിച്ച് ഒരു പരാമർശവും ഇല്ലായിരുന്നു.
“ഈ തുരങ്കം അവസാനമായി ആരാണ് ഉപയോഗിച്ചത്?”
ഷിഹാബ് ചോദിച്ചു.
ഉമ്മമ്മ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“എന്റെ വാപ്പ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്… സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുമ്പ് മസാലകളും വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ച് കൊണ്ടുപോകാൻ ഈ വഴി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെന്ന്. അതിന് ശേഷം ആരും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.”
“അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ അത് ഉപയോഗിക്കുന്നത്…”
“ഈ വീട്ടിലെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അറിയുന്ന ഒരാൾ മാത്രം.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ഷിഹാബിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും റാഷിദിന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ അന്വേഷണം പുതിയ വഴിയിലേക്ക്
പള്ളിക്കുളത്തിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്ത് പായൽ പിടിച്ചിരുന്ന വലിയ കൽപ്പാളി നാലു കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ചേർന്ന് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങളായി അനങ്ങാതിരുന്ന കല്ല് ആദ്യം ഇളകിയില്ല. പിന്നീട് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ശക്തിയായി തള്ളിയപ്പോൾ, വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ അത് വശത്തേക്ക് നീങ്ങി.
കല്ല് മാറിയ നിമിഷം താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന ഇടുങ്ങിയ കൽപ്പടികൾ തെളിഞ്ഞു.
ആ പടികളിൽ നിന്ന് തണുത്ത വായു മുകളിലേക്ക് വീശി.
ഈർപ്പത്തിന്റെയും പഴയ മരത്തിന്റെയും മണം അതിൽ കലർന്നിരുന്നു.
അദ്നാൻ അറിയാതെ ഒരു പടി പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“സാർ…”
“ആയിഷ ശരിക്കും ഇതിനുള്ളിലാണോ?”
ഷിഹാബ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം ടോർച്ച് തെളിച്ച് ആദ്യ പടിയിലേക്ക് കാലുവച്ചു.
“അത് അറിയാനാണ് നമ്മൾ ഇറങ്ങുന്നത്.”
കാണാതായ വധു ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ തുരങ്കത്തിനുള്ളിൽ അവളുടെ ഒരു അടയാളമെങ്കിലും അവശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ പേരെഴുതിയ ചുമർ
പടികൾ അവസാനിച്ചത് നീളമുള്ള ഒരു ഭൂഗർഭ ഇടനാഴിയിലായിരുന്നു.
ചുമരുകൾ മുഴുവൻ ഈർപ്പം പിടിച്ച കല്ലുകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ വീണ് ചെറിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങുന്തോറും വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യസാന്നിധ്യം ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും, നിലത്ത് കണ്ട ചില അടയാളങ്ങൾ മറ്റൊരു കഥ പറയുകയായിരുന്നു.
പുതിയ ബൂട്ടുകളുടെ കാലടികൾ.
അതിന് മുകളിൽ…
സ്ത്രീകളുടെ ചെരിപ്പിന്റെ ചെറിയ പാടുകൾ.
ഷിഹാബ് മുട്ടുകുത്തി അവ പരിശോധിച്ചു.
“ഇത് ഇന്നലെയുടേതാണ്.”
അദ്നാൻ ശ്വാസം പിടിച്ചുനിന്നു.
“അപ്പോൾ…”
“…കാണാതായ വധു ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നിട്ടുണ്ട്.”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
“പക്ഷേ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.”
അൽപം മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഒരു ചുമരിൽ പതിഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിശ്ചലരായി.
ചുമരിൽ ചുവന്ന പെയിന്റ് കൊണ്ട് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്…
“കാണാതായ വധുവിനെ തിരയുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കൂ.”
ആ എഴുത്ത് ഇപ്പോഴും ഉണങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഷിഹാബ് വിരൽ കൊണ്ട് പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു.
“ഇത് ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പാണ് എഴുതിയത്.”
അതിനർത്ഥം…
അവരെ ആരോ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ ശബ്ദം തുരങ്കത്തിൽ മുഴങ്ങി
അവർ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തുരങ്കം പതുക്കെ ഇടുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്…
ദൂരെയൊരിടത്ത് നിന്ന് വളരെ നേർത്ത ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ആദ്യം അത് കാറ്റിന്റെ ശബ്ദമാണെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി.
പക്ഷേ രണ്ടാമതും കേട്ടപ്പോൾ അദ്നാൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
“സാർ…”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“കേട്ടോ…?”
ഷിഹാബും നിശ്ശബ്ദനായി.
വീണ്ടും…
വളരെ നേർത്ത ശബ്ദം.
“…രക്ഷിക്കൂ…”
അദ്നാന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അത്…”
“…ആയിഷയുടെ ശബ്ദമാണ്.”
ആ ഒരു നിമിഷം അവൻ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഷിഹാബ് അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“നിർത്തൂ.”
“പക്ഷേ സാർ…”
“ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ നമ്മളെ വിളിച്ചാൽ…”
“…അത് ഒരു കെണിയായിരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.”
അദ്നാൻ വേദനയോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
എന്നാൽ അവന്റെ ഹൃദയം ഒരേയൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു.
കാണാതായ വധു ജീവനോടെയുണ്ട്.
അവൾ എവിടെയോ വളരെ അടുത്താണ്.
അതേ സമയം…
തുരങ്കത്തിന്റെ അറ്റത്ത് ഒരു ഇരുമ്പ് വാതിൽ പതുക്കെ സ്വയം അടയാൻ തുടങ്ങി.
ധടാം…!
ആ ശബ്ദം മുഴുവൻ തുരങ്കത്തിലും പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ഷിഹാബ് ടോർച്ച് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“ആരാണ് അവിടെ…?”
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല.
പക്ഷേ…
ഒരു പുരുഷന്റെ ചിരി മാത്രം തുരങ്കത്തിലുടനീളം മുഴങ്ങി.
കാണാതായ വധുവിനെ തടയാൻ ഒരുക്കിയ മാരക കെണി
ഇരുമ്പ് വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം തുരങ്കത്തിന്റെ ചുമരുകളിൽ തട്ടി പലതവണ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദം അവസാനിച്ചിട്ടും കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എല്ലാവരും ടോർച്ചുകളുടെ വെളിച്ചം നാലു ദിക്കിലേക്കും തിരിച്ചു. എന്നാൽ മുന്നിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കേട്ട പുരുഷന്റെ ചിരിയും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ശ്വാസം വിട്ടു. പരിചയസമ്പന്നനായ ഒരു അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞത് ഒറ്റ കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു. ആരോ അവരെ ഈ തുരങ്കത്തിലേക്ക് വരുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ എടുക്കുന്ന ഓരോ ചുവടും ആരുടെയോ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു. കാണാതായ വധു ആയിഷയെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമം ഇനി ഒരു സാധാരണ അന്വേഷണമായി അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമായി അത് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ച് നടക്കണം.”
ഷിഹാബ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ആരും വേർപെടരുത്.”
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ആയുധങ്ങൾ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അദ്നാന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം മുന്നോട്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ എവിടെയോ ആയിഷ ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസം അവനെ മുന്നോട്ട് വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ അന്വേഷണത്തിൽ ചുമരുകൾ പറഞ്ഞ രഹസ്യം
തുരങ്കത്തിന്റെ ഇടതുവശത്തെ ചുമരിൽ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം പതിഞ്ഞപ്പോൾ ഷിഹാബ് പെട്ടെന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവിടെ പഴയ അറബി ലിപിയിൽ എന്തോ കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു.
വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ചില ഭാഗങ്ങൾ ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നു.
അതിന്റെ താഴെ മലയാളത്തിൽ പിന്നീട് ആരോ എഴുതിയിരുന്നു.
“സത്യം മറച്ചുവെച്ചാൽ രക്തം വീണ്ടും ഒഴുകും.”
ഷിഹാബ് ആ എഴുത്തിന് മുകളിലൂടെ വിരൽ ഓടിച്ചു.
“ഇത് വളരെ പഴയതല്ല.”
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ അടുത്തുവന്നു.
“സാർ… ഈ എഴുത്ത് ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിലായിരിക്കും.”
അദ്നാൻ ചുമരിനരികിൽ കിടന്ന ഒരു ചെറിയ വസ്തു എടുത്തു.
ഒരു വെള്ളി പാദസരം.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം നിറഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“…ഇത് ആയിഷയുടെതാണ്.”
വിവാഹത്തിന് വാങ്ങിയ ആഭരണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്.
അതായത് കാണാതായ വധു ഈ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോയത് ഉറപ്പായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ രക്തക്കറകൾ അന്വേഷണത്തിന് പുതിയ വഴിത്തിരിവായി
കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ തുരങ്കം രണ്ട് വഴികളായി പിരിഞ്ഞു.
ഒരു വഴി വലത്തേക്ക്.
മറ്റൊന്ന് നേരെ.
ഷിഹാബ് താഴേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
നിലത്ത് ചെറുതായി ഉണങ്ങിയ രക്തത്തുള്ളികൾ.
ആ രക്തക്കറകൾ നേരെയുള്ള വഴിയിലേക്കായിരുന്നു.
എന്നാൽ വലത്തേക്കുള്ള വഴിയിൽ മറ്റൊരു അടയാളം.
മണ്ണിൽ ആരോ മനപ്പൂർവ്വം വരച്ച ഒരു അമ്പ് ചിഹ്നം.
കോൺസ്റ്റബിൾ ചോദിച്ചു.
“സാർ… ഏത് വഴിയാണ് പോകേണ്ടത്?”
ഷിഹാബ് മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് നിലത്തേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
രക്തത്തുള്ളികൾ വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവ അത്രയും വ്യക്തമായിരുന്നത് തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തെ സംശയിപ്പിച്ചത്.
“ഇത്…”
“…നമ്മളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ ഇട്ടതാകാം.”
അദ്നാൻ അമ്പരന്നു.
“അപ്പോൾ?”
“കുറ്റവാളി നമ്മളെ രക്തത്തിന്റെ പിന്നാലെ ഓടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
ഷിഹാബ് വലത്തേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് ടോർച്ച് തിരിച്ചു.
“എന്റെ തോന്നൽ…”
“…കാണാതായ വധു അവിടെയായിരിക്കും.”
കാണാതായ വധുവിനെ ജീവനോടെ കണ്ട സാക്ഷി
അവർ വലത്തേക്കുള്ള ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ പതുക്കെ നീങ്ങി.
പത്ത് മിനിറ്റോളം നടന്നപ്പോൾ തുരങ്കം അവസാനിച്ചു.
മുന്നിൽ ചെറിയൊരു മുറി.
മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്ന നിലയിൽ.
അകത്ത് പഴയ മരപ്പെട്ടികൾ.
തകർന്ന കസേരകൾ.
ചുമരിൽ തൂങ്ങിയ തുരുമ്പിച്ച വിളക്ക്.
മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ആരോ ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ഓടിച്ചെന്നു.
അത് എഴുപതോളം വയസ്സുള്ള ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു.
മുഖത്ത് മുറിവുകൾ.
കൈകൾ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടിയ നില.
അദ്ദേഹം കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത് ഷിഹാബിനെയാണ്.
വെള്ളം കൊടുത്തശേഷം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾ… പോലീസാണോ?”
“അതെ.”
“ഞങ്ങൾ കാണാതായ വധു ആയിഷയെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്.”
ആ പേര് കേട്ടതും വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“വൈകിപ്പോകരുത്…”
“ഞാൻ…”
“…ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
അദ്നാൻ മുന്നോട്ട് ചാടി.
“എവിടെയാണ് അവൾ?”
വൃദ്ധൻ വിറയുന്ന കൈ കൊണ്ട് തുരങ്കത്തിന്റെ അകത്തേക്കുള്ള മറ്റൊരു രഹസ്യവാതിലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“അവളെ…”
“…ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പാണ് കൊണ്ടുപോയത്.”
ഷിഹാബിന്റെ മുഖം കടുപ്പമായി.
“ആരാണ്?”
വൃദ്ധൻ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
അവസാനം വളരെ പതുക്കെ ഒരു പേര് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“ഹാജി…”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം ഉമ്മമ്മയുടെ മുഖം വെണ്മയായി.
അവൾ അറിയാതെ പിന്നോട്ട് ഒരു ചുവടുവച്ചു.
കാരണം…
ആ പേര് ഈ കുടുംബത്തിൽ മരിച്ചുപോയ ഒരാളുടേതായിരുന്നു.
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഹാജി… ജീവനോടെയായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ അന്വേഷണത്തിൽ അവസാനമായി തുറന്ന രഹസ്യവാതിൽ
വൃദ്ധൻ വിറയുന്ന കൈകൊണ്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ചുമരിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ തിരിഞ്ഞു. ആദ്യം നോക്കിയപ്പോൾ അത് സാധാരണ കൽച്ചുമരാണെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ ഷിഹാബ് ടോർച്ച് അതിലൂടെ പതുക്കെ നീക്കിയപ്പോൾ, കല്ലുകളുടെ നിരയിൽ മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ ചെറിയ വ്യത്യാസം അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. നടുവിലെ ഒരു കല്ലിന്റെ അരികുകൾ മാത്രം വൃത്തിയായി കാണപ്പെട്ടു. ആരോ അടുത്തകാലത്ത് അത് പലതവണ തുറന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് കൈകൊണ്ട് ആ കല്ലിൽ അമർത്തി.
ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം…
അതിന് പിന്നാലെ മുഴുവൻ ചുമരും പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കല്ലുകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിൽ മുഴുവൻ പ്രതിധ്വനിച്ചു. എല്ലാവരും സ്വാഭാവികമായി ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അദ്നാന്റെ ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിക്കുകയായിരുന്നു. കാണാതായ വധു ആയിഷ ഈ വാതിലിന് അപ്പുറത്താണെന്ന പ്രതീക്ഷയും, അവിടെ എന്താണ് കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന ഭയവും ഒരുപോലെ അവനെ അലട്ടുകയായിരുന്നു.
വാതിൽ പൂർണമായി തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ ചെറിയൊരു രഹസ്യ മുറി തെളിഞ്ഞു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ അവസാന അടയാളം കണ്ടെടുത്ത ഷിഹാബ്
ആ മുറിക്കുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ ആരും ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞില്ല.
മുറിയുടെ നടുവിൽ പഴയ ഒരു മരക്കസേര.
അതിന് സമീപം നിലത്ത് പൊട്ടിയ കയർ.
ഒരു മൂലയിൽ വെള്ളക്കുപ്പി.
ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ലാന്തർൺ ഇപ്പോഴും മങ്ങലോടെ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആരും ഇവിടെ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്ക് മുമ്പ് മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് തെളിയിക്കാൻ അത്രയും മതി.
അദ്നാൻ ഓടിച്ചെന്ന് കസേരയുടെ സമീപത്ത് മുട്ടുകുത്തി.
അവിടെ നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വസ്തു അയാൾ പതുക്കെ കൈയിലെടുത്തു.
അത് ആയിഷയുടെ വിവാഹ മോതിരമായിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന് തലേദിവസം സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ധരിപ്പിച്ച മോതിരം.
അത് കണ്ട നിമിഷം അദ്നാന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ആയിഷ…”
അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു…”
ഷിഹാബ് മോതിരം ഫോറൻസിക് ബാഗിലാക്കി.
“ഇല്ല…”
“അവൾ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ അവളെ മറ്റെവിടേക്കോ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
കാണാതായ വധുവിനെ തേടിയ അന്വേഷണത്തിന് നിർണായക തെളിവ്
മുറിയുടെ വലതുവശത്ത് പഴയ ഒരു മേശയുണ്ടായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു ഫയൽ.
അതിന്റെ മുകളിൽ പുതുതായി വെച്ചതുപോലെ ഒരു വെളുത്ത കവറും.
ഷിഹാബ് അത് തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ…
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരു യുവതി.
അവളുടെ അരികിൽ ഒരു യുവാവ്.
പിന്നിൽ അതേ തറവാട്.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ കൈയെഴുത്തിൽ രണ്ട് വരികൾ മാത്രം.
“ഞങ്ങളെ വേർപെടുത്തിയത് പ്രണയമല്ല…”
“…സ്വത്തായിരുന്നു.”
താഴെ ഒരു പേര്.
നസ്രീൻ
ഷിഹാബ് ഫോട്ടോ ഉമ്മമ്മയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
അത് കണ്ട നിമിഷം അവർ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“ഇത്…”
“…നസ്രീന്റെയും റാഷിദിന്റെയും വിവാഹനിശ്ചയ ദിവസം എടുത്ത ഫോട്ടോയാണ്.”
ആ നിമിഷം എല്ലാവർക്കും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി.
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.
അതിന്റെ പ്രതികാരമാണ് ഇന്ന് കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ ജീവിതത്തെയും വിഴുങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
കാണാതായ വധുവിന്റെ കേസിൽ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ച അവസാന ട്വിസ്റ്റ്
അപ്പോഴാണ് തുരങ്കത്തിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ ഓടിയെത്തിയത്.
ശ്വാസം കിട്ടാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“സാർ…”
“ഒരു അടിയന്തര വിവരം.”
ഷിഹാബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്താണ്?”
“പഴയ സർക്കാർ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ…”
“…ഹാജിയുടെ മരണ സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ വലിയ ക്രമക്കേട് കണ്ടെത്തി.”
ഷിഹാബിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“എന്ത് ക്രമക്കേട്?”
കോൺസ്റ്റബിൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“സാർ…”
“ആ സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ മൃതദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആളിന്റെ ഒപ്പ് വ്യാജമാണ്.”
“അതായത്…”
“…ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഹാജിയുടെ മരണം ഒരിക്കലും സ്ഥിരീകരിച്ചിരുന്നില്ല.”
ഉമ്മമ്മ അറിയാതെ ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു.
അദ്നാൻ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഷിഹാബിനെ നോക്കി.
ഷിഹാബ് പതുക്കെ ഫയൽ അടച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“അപ്പോൾ ഇത്രയും കാലം നമ്മൾ പിന്തുടർന്നത് ഒരു നിഴലിനെയല്ല…”
“…ജീവനോടെ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഒരാളെയാണ്.”
അതേ നിമിഷം ഷിഹാബിന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് ഒരു പുതിയ സന്ദേശം എത്തി.
Unknown Number.
അതിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“കാണാതായ വധുവിനെ രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ… വൈകാതെ മലമുകളിലെ പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വരൂ. ഒറ്റയ്ക്ക്.”
ഷിഹാബ് ആ സന്ദേശം വായിച്ച് തല ഉയർത്തി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമല്ല…
ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇതാണ് അവസാന കളി…”
തുടരും… Part 3 (Final Part)
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ കാണാതായ വധു –Part 3
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: കാണാതായ വധു –Part 3
മിസ്റ്ററി നോവലുകളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ:
https://en.wikipedia.org/wiki/Mystery_fiction
