മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തിയ രാത്രി
രക്തത്തിൽ എഴുതിയ അവസാന സന്ദേശം
മഴയുടെ തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന രാത്രിയായിരുന്നു അത്. ചെമ്പാറയിലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട തേക്ക് ഫാക്ടിയുടെ തകർന്ന മേൽക്കൂരയിലൂടെ മഴവെള്ളം അകത്തേക്ക് ചോർന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, ഓരോ തുള്ളിയും ഇരുമ്പ് ഷീറ്റുകളിൽ പതിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദമുണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. ഫാക്ടിയുടെ നടുവിൽ കിടന്ന മൃതദേഹത്തിന് സമീപം മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന ഇൻസ്പെക്ടർ ആദിത്യൻ നായർ, ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം പതുക്കെ താഴേക്ക് നീക്കി. രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞ തറയിൽ വിരലുകൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു വാചകം വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ഞാൻ നാലാമത്തെ സാക്ഷിയെ കണ്ടു.”
ആ വാക്കുകൾ വായിച്ച നിമിഷം ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ കടന്നുപോയി. മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് എഴുതിയ സന്ദേശം ഒരിക്കലും കള്ളം പറയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പല കേസുകളിലും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ആ മനുഷ്യൻ അവസാന നിമിഷം ആരെയോ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നോ… അല്ലെങ്കിൽ വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുകിടന്ന സത്യത്തിലേക്കുള്ള അവസാന വഴികാട്ടി അവശേഷിപ്പിക്കുകയായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം ഉയർന്നത്.
പഴയ കേസ് ഫയലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ അന്വേഷണം
“സാർ… പഴയ ഫയൽ എത്തി.”
കോൺസ്റ്റബിൾ സുനിൽ കൈയിൽ ഒരു പൊടിപിടിച്ച ഫയലുമായി അടുത്തുവന്നു. മുകളിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
CASE CLOSED – 18 AUGUST 2006
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ഫയൽ തുറന്നു. ആദ്യ പേജിൽ നാല് യുവാക്കളുടെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ. മഴയിൽ നനഞ്ഞെങ്കിലും മുഖങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. അതിലെ മൂന്നാമത്തെ യുവാവിന്റെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം അദ്ദേഹം ഫാക്ടിയിൽ കിടന്ന മൃതദേഹത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അതേ കണ്ണുകൾ…
അതേ മൂക്ക്…
അതേ താടി…
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഫോട്ടോയിലുള്ള അൻവർ എന്ന യുവാവിനും ഇപ്പോൾ കണ്ടെത്തിയ മൃതദേഹത്തിനും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസം പോലും കാണാനായില്ല.
“ഇത് അസാധ്യമല്ലേ സാർ?” സുനിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലും അതേ ചോദ്യമായിരുന്നു.
മൃതദേഹത്തിലെ ചെറിയ മറുക് തുറന്ന പുതിയ സംശയം
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ നന്ദകുമാർ മൃതദേഹത്തിന്റെ ഇടത് കൈ ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
“ഇത് നോക്കൂ.”
കൈമുട്ടിന് താഴെയായി ചെറിയ കറുത്ത മറുക്.
ആദിത്യൻ ഉടൻ ഫയലിലെ മെഡിക്കൽ രേഖ തുറന്നു.
Identification Mark: Black mole below left wrist.
അദ്ദേഹം കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറയാനായില്ല.
ഈ മറുക് യാദൃശ്ചികമല്ല.
അപ്പോൾ മൃതദേഹം അൻവറിന്റേതാണ്.
പക്ഷേ സർക്കാർ രേഖകൾ പ്രകാരം അൻവർ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിക്കുകയും ഖബറടക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ആളാണ്.
അപ്പോൾ…
ഖബറടക്കിയത് ആരെയായിരുന്നു?
ആ ചോദ്യം മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേസമയം ഉയർന്നു.
ഫാക്ടിയുടെ ഇരുട്ടിൽ കേട്ട അജ്ഞാത കാലടികൾ
അതിനിടയിൽ മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഇരുമ്പ് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ഗ്ര്ര്ര്ര്…
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
പഴയ പടിക്കെട്ട് മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് ഉയർത്തി.
വെളിച്ചം പടികളിലൂടെ മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഒരു നിമിഷം…
ആരോ നിഴൽപോലെ പടിക്കെട്ടിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു.
“ആരാണ് അവിടെ?”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഫാക്ടിയുടെ ചുമരുകളിൽ തട്ടി പലതവണ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം…
ഓടുന്ന കാലടികളുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു.
പിന്തുടർന്ന പോലീസ് സംഘത്തെ കാത്തിരുന്നത് ശൂന്യമായ മുറി
സുനിലും രണ്ട് പോലീസുകാരും തോക്കുമായി പടികൾ ഓടിക്കയറി.
ആദിത്യനും പിന്നാലെ.
രണ്ടാം നിലയിലെ അവസാന മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ അകത്തേക്ക് കയറി.
ആരുമില്ല.
മുറിയിൽ ഒരു പഴയ മേശയും തകർന്ന കസേരയും മാത്രം.
പക്ഷേ…
മേശപ്പുറത്തെ പൊടിയിൽ വ്യക്തമായി കാണുന്ന വിരലടയാളങ്ങൾ.
ആരോ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്ക് മുമ്പ് അവിടെ ഇരുന്നിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ചുമരിലേക്ക് തിരിച്ചു.
പഴകിയ ചുണ്ണാമ്പിന് മുകളിൽ നഖംകൊണ്ട് ചുരണ്ടി എഴുതിയ നാല് വാക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു.
“അവൻ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
സുനിലിന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി.
“സാർ…”
“ഇത് ആരാണ് എഴുതിയത്?”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ ചുമരിൽ കൈവെച്ചു.
ചുണ്ണാമ്പ് ഇനിയും പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതായത്…
ഈ എഴുത്ത് പഴയതല്ല.
ഇന്ന് രാത്രിയിൽ തന്നെയാണ് ആരോ ഇത് എഴുതിയത്.
പൂട്ടിയ മുറി തുറന്ന താക്കോൽ
മുറിയുടെ മൂലയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ഇരുമ്പ് അലമാരയ്ക്ക് വലിയ പൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ താഴെ മൃതദേഹത്തിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ താക്കോൽ പുറത്തെടുത്തു.
പൂട്ടിലേക്ക് കയറ്റി.
ഒരിക്കൽ തിരിച്ചു.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
രണ്ടാമതും ശക്തിയായി തിരിച്ചു.
ക്ലിക്ക്…
പൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത്…
പഴയ ഫയലുകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
തകർന്ന ഫോട്ടോ ഫ്രെയിമുകൾ.
ചില കത്തുകൾ.
ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടി.
പക്ഷേ ആദിത്യന്റെ കണ്ണ് നേരെ പോയത് മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഡയറിയിലേക്കായിരുന്നു.
അത് പൊടിപിടിച്ചിരുന്നില്ല.
ആരോ അടുത്തിടെ തുറന്നതുപോലെ.
ഡയറിയിലെ ആദ്യ പേജ് ആദിത്യനെ ഞെട്ടിച്ചു
ആദിത്യൻ ഡയറി തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ഒരു തീയതി.
18 ഓഗസ്റ്റ് 2006
അതിന് താഴെ ഒരു വാചകം.
“ഞങ്ങൾ നാലുപേരായിരുന്നു… പക്ഷേ തിരികെ വന്നത് മൂന്ന് പേർ മാത്രം.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
അടുത്ത വരി വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം…
ഫാക്ടിയുടെ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ആരുടെയോ ഉറക്കെ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ആ ചിരി കേട്ടതും മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത വിറയൽ പാഞ്ഞുപോയി.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് മുറുകെ പിടിച്ചു.
“താഴേക്ക്…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആരോ ഇപ്പോഴും ഈ ഫാക്ടിക്കുള്ളിലുണ്ട്…”
ഫാക്ടിയുടെ താഴത്തെ നിലയിൽ മുഴങ്ങിയ ദുരൂഹ ചിരി
ഫാക്ടിയുടെ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ആ ചിരി പഴയ ചുമരുകളിൽ തട്ടി പലതവണ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിരിയാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരെയോ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലുള്ള ഒരു തണുത്ത ശബ്ദം മാത്രം.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് മുറുകെ പിടിച്ചു. ഡയറി സുനിലിന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്ത ശേഷം പതുക്കെ പടിക്കെട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടും വെക്കുമ്പോഴും പഴകിയ മരപ്പലകകൾ കരഞ്ഞു. താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്തോറും ചിരി നിലച്ചു. വീണ്ടും മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
താഴത്തെ നിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മൃതദേഹം കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലം ശൂന്യമായിരുന്നു.
സുനിൽ ഞെട്ടി.
“സാർ…”
“മൃതശരീരം…”
“…ഇവിടെയില്ല.”
ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും അവിടെത്തന്നെ നിശ്ചലരായി നിന്നു.
പത്ത് മിനിറ്റ് മുമ്പ് ഫോറൻസിക് സംഘം പരിശോധിച്ച മൃതദേഹം ഒരു അടയാളവും ബാക്കിയാക്കാതെ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
മഴയിൽ അവസാനിച്ച രക്തപ്പാടുകൾ
മൃതശരീരം കിടന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വലിയ രക്തപ്പാടുകൾ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലിലേക്ക് നീണ്ടുപോയിരുന്നു. എല്ലാവരും അതേ ദിശയിൽ ഓടി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ രക്തപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
അവ ഫാക്ടിയുടെ പ്രധാന ഗേറ്റിലേക്കായിരുന്നു പോകുന്നത്.
പക്ഷേ…
ഗേറ്റിൽ നിന്ന് അഞ്ച് മീറ്റർ അകലെയെത്തിയപ്പോൾ രക്തപ്പാടുകൾ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
മുന്നിൽ തുറന്ന മണ്ണ്.
മഴ.
ചെളി.
ഒരു വാഹനത്തിന്റെ ടയർപാടുപോലും ഇല്ല.
“സാർ…”
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ നന്ദകുമാർ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
“ഇത് നോക്കൂ.”
രക്തത്തിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ളി നാണയം കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അതിനൊരു വശത്ത് പഴയ രാജാവിന്റെ ചിത്രം.
മറ്റേ വശത്ത് കൊത്തിയിരുന്നത് ഒരു സംഖ്യ.
4
ആദിത്യൻ ആ നാണയം കൈയിലെടുത്തു.
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി…”
അദ്ദേഹം അറിയാതെ തന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അൻവറിന്റെ ഫയലിൽ കാണാതായ ഒരു പേജ്
സ്റ്റേഷനിലെത്തിയ ഉടൻ ആദിത്യൻ വീണ്ടും പഴയ കേസ് ഫയൽ തുറന്നു.
പേജ് നമ്പറുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
പേജ് 46 കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ 48.
47-ാം പേജ് ഇല്ല.
അദ്ദേഹം മുഴുവൻ ഫയലും മറിച്ചുനോക്കി.
കാണാതായ ആ പേജ് മനഃപൂർവം കീറിയെടുത്തതാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“സുനിൽ…”
“സാർ.”
“ഈ ഫയൽ ഇതുവരെ ആരൊക്കെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തത്?”
സുനിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ പരിശോധിച്ചു.
കഴിഞ്ഞ പതിനഞ്ച് വർഷത്തിനിടെ ആരും ഈ ഫയൽ തുറന്നിട്ടില്ല.
പക്ഷേ…
ഇന്നലെ രാത്രി.
രാത്രി 10:17-ന്.
ആരോ ഈ ഫയൽ റെക്കോർഡ് റൂമിൽ നിന്ന് എടുത്തിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“ആരാണ് എടുത്തത്?”
സുനിൽ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“റെക്കോർഡിൽ പേര് ഇല്ല സാർ.”
“സ്റ്റാഫ് ഐഡി മാത്രം.”
സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മുഖം
സ്റ്റേഷനിലെ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ തുറന്നു.
രാത്രി 10:17.
റെക്കോർഡ് റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു.
കറുത്ത മഴക്കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ അകത്തേക്ക് കയറുന്നു.
മുഖം വ്യക്തമായില്ല.
അഞ്ച് മിനിറ്റിന് ശേഷം അയാൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
കൈയിൽ പഴയ ഫയൽ.
പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരൊറ്റ നിമിഷം ക്യാമറയിലേക്ക് മുഖം തിരിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ വീഡിയോ നിർത്തി.
സ്ക്രീനിലേക്ക് അടുത്തുചെന്നു.
ഇടത് കണ്ണിന് താഴെ നീണ്ട മുറിവിന്റെ പാട്.
അതേ മനുഷ്യൻ.
ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് ഓടിരക്ഷപ്പെട്ട ആൾ.
പക്ഷേ അതിലും വലിയ ഞെട്ടൽ ഇനിയും ബാക്കിയായിരുന്നു.
സിസ്റ്റം കാണിച്ച സ്റ്റാഫ് ഐഡി…
ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റേതായിരുന്നു.
മരിച്ച പോലീസുകാരന്റെ ഐഡി എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചു?
ആദിത്യൻ ഐഡി നമ്പർ തുറന്നു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
Sub Inspector Thomas Varghese
അത് പഴയ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഐഡിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
തോമസ് വർഗീസ് മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ പറയുന്നു.
സുനിൽ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“സാർ…”
“മരിച്ച ഒരാളുടെ ഐഡി ഉപയോഗിച്ച് ഇന്നലെ രാത്രി ആരാണ് സ്റ്റേഷനിൽ കയറിയത്?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നിരുന്നു.
തോമസ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചിരുന്നോ?
ഡയറിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന രഹസ്യ കവറിന്റെ കണ്ടെത്തൽ
ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന പഴയ ഡയറി ആദിത്യൻ വീണ്ടും തുറന്നു.
പേജുകൾ മറിക്കുമ്പോൾ നടുവിൽ കട്ടിയുള്ള ഒരു ഭാഗം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പേജ് വേർതിരിച്ചു.
അതിനുള്ളിൽ ഒട്ടിച്ചുവെച്ച ഒരു ചെറിയ തവിട്ടുനിറമുള്ള കവർ.
കവറിന് മുകളിൽ ഒരു വരി മാത്രം.
“ഞാൻ മരിച്ചാൽ മാത്രം ഇത് തുറക്കുക.”
ആദിത്യൻ കവർ കീറി തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു പഴയ കാസറ്റ് ടേപ്പ്.
ഒരു ഫോട്ടോ.
ഒരു ചെറിയ ചീട്ട്.
ചീറ്റിൽ വിറയുന്ന കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഞങ്ങളിലൊരാളല്ല… അവൻ ഞങ്ങളെ നിരീക്ഷിച്ചിരുന്ന അഞ്ചാമനാണ്.”
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ തണുത്തുപോയി.
ഇതുവരെ നാല് പേരെ മാത്രം അന്വേഷിച്ച അദ്ദേഹം…
ഇപ്പോൾ അഞ്ചാമത്തെ ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അപ്പോൾ…
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി” എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യനാണോ…
അല്ലെങ്കിൽ ആരോ നൽകിയ കോഡ് നാമമോ?
ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടി അദ്ദേഹം കാസറ്റ് ടേപ്പ് കൈയിലെടുത്ത നിമിഷം…
പുറത്ത് സ്റ്റേഷന്റെ വൈദ്യുതി പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു.
ഇരുട്ടിൽ…
റെക്കോർഡ് റൂമിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും അതേ ചിരി കേട്ടു…
ഇരുട്ടിലായ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങിയ ചിരി
പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ മുഴുവൻ പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിലായി. പഴയ ജനറേറ്റർ പ്രവർത്തിക്കാതെ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. മഴ പുറത്തേക്ക് കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ പെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സ്റ്റേഷനകത്ത് കേൾക്കുന്നത് സ്വന്തം ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
വെളിച്ചത്തിന്റെ വൃത്തം പതുക്കെ റെക്കോർഡ് റൂമിലേക്ക് നീങ്ങി.
അവിടെയെത്തിയ നിമിഷം വീണ്ടും അതേ ചിരി.
ഇത്തവണ അത് വളരെ അടുത്തുനിന്നായിരുന്നു.
സുനിൽ തോക്ക് ഉയർത്തി.
“ആരാണ് അവിടെ…?”
മറുപടി ഇല്ല.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഷെൽഫുകൾക്കിടയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ പൊടിപിടിച്ച ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞു.
“നിൽക്ക്!”
ആദിത്യൻ അലറി.
നിഴൽ തിരിഞ്ഞോടി.
പൊടിപിടിച്ച ഫയലുകൾക്കിടയിലെ രഹസ്യ വഴിയൊരുക്കം
റെക്കോർഡ് റൂമിന്റെ അവസാന ഷെൽഫിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ഒരു വലിയ അലമാര ചെറുതായി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അത് വലിച്ചുനീക്കി.
പിന്നിലെ ചുമരിൽ ചെറിയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ.
വർഷങ്ങളായി ആരും തുറന്നിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന വിധം ചുരണ്ടലുകൾ.
താക്കോൽ ഇല്ല.
പക്ഷേ വാതിലിന്റെ നടുവിൽ ഒരു വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ചിഹ്നം കൊത്തിയിരുന്നു.
അതേ ചിഹ്നം.
ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ വെള്ളിനാണയിലുണ്ടായിരുന്ന “4” എന്ന അടയാളം.
സുനിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“സാർ… ഇതൊക്കെ മുൻപേ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
ആദിത്യൻ തലകുലുക്കി.
“ഇല്ല…”
“ഇത് മനഃപൂർവം മറച്ചുവെച്ചതാണ്.”
പഴയ താക്കോൽ തുറന്ന ഭൂഗർഭ മുറി
ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ പഴയ പിച്ചള താക്കോൽ ആദിത്യൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്തു.
ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പൂട്ടിലേക്ക് കയറ്റി.
ഒരു നിമിഷം…
രണ്ടാമത്തെ നിമിഷം…
ക്ലിക്ക്…
വാതിൽ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് തുറന്നു.
തണുത്ത വായു മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു.
താഴേക്ക് പോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ കോൺക്രീറ്റ് പടികൾ.
ചുമരുകളിൽ പഴയ ഈർപ്പം.
മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.
പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു ഭൂഗർഭ മുറി.
ടോർച്ചുകൾ തെളിച്ച് എല്ലാവരും താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ നൂറുകണക്കിന് ഫോട്ടോകൾ
അവസാന പടി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിശ്ചലരായി.
ചുമരുകൾ മുഴുവൻ ഫോട്ടോകൾ.
നൂറുകണക്കിന്.
ഓരോ ഫോട്ടോയും ഒരേ മനുഷ്യനെ പിന്തുടരുന്നതായിരുന്നു.
അൻവർ.
അവൻ സ്കൂളിൽ.
കോളേജിൽ.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ.
വിവാഹച്ചടങ്ങിൽ.
ആശുപത്രിയിൽ.
പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിൽ.
ഇരുപത് വർഷത്തോളം അവന്റെ ഓരോ ചലനവും ആരോ രഹസ്യമായി പകർത്തിയിരുന്നു.
സുനിൽ ശ്വാസംവലിച്ചു.
“സാർ…”
“ഇത് ഒരാളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ നിരീക്ഷിച്ചതാണ്.”
ആദിത്യൻ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു.
അതിന്റെ പുറകിൽ തീയതി.
12 ജൂലൈ 2018
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
അൻവർ 2006-ൽ മരിച്ചതാണെങ്കിൽ…
2018-ൽ എടുത്ത ഈ ഫോട്ടോ എങ്ങനെ?
ചുവന്ന നൂലിൽ ബന്ധിപ്പിച്ച നാല് മുഖങ്ങൾ
മുറിയുടെ നടുവിൽ വലിയൊരു ബോർഡ്.
അതിൽ നാല് ഫോട്ടോകൾ.
അൻവർ.
രാജീവ്.
ഷാജി.
ഫൈസൽ.
അവയെല്ലാം ചുവന്ന നൂലുകൾ കൊണ്ട് തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
നടുവിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യംചിഹ്നം.
അതിന് താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്.
“സാക്ഷികൾ ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല…”
ആദിത്യൻ ആ എഴുത്ത് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
അത് രക്തം കൊണ്ടെഴുതിയതല്ല.
ചുവന്ന മഷിയുമല്ല.
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ അടുത്തെത്തി.
വിരൽ കൊണ്ട് തൊട്ടു.
മുഖം വിളറി.
“സാർ…”
“ഇത്…”
അദ്ദേഹത്തിന് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“പറയൂ.”
“ഇത് മനുഷ്യരക്തമാണ്.”
പഴയ കാസറ്റ് പ്ലെയറിൽ നിന്നുയർന്ന ശബ്ദം
മുറിയുടെ മൂലയിലൊരു പഴയ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ.
ആദിത്യൻ ഡയറിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ കാസറ്റ് അതിൽ ഇട്ടു.
സ്വിച്ച് അമർത്തി.
ചില നിമിഷങ്ങൾ ശബ്ദമില്ല.
പിന്നെ ശക്തമായ ശ്വാസം.
അതിന് പിന്നാലെ ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം.
“ഈ ടേപ്പ് കേൾക്കുന്ന ആൾ ആരായാലും…”
“ഞാൻ പറയുന്നത് മുഴുവൻ വിശ്വസിക്കേണ്ട.”
“കാരണം…”
“ഈ കേസിൽ സത്യം പോലും കള്ളം പറയാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും അനങ്ങാതെ നിന്നു.
ശബ്ദം തുടർന്നു.
“ഞങ്ങൾ നാല് പേരല്ല…”
“അഞ്ച് പേരായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ അഞ്ചാമനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.”
“അവൻ ഞങ്ങളെ കണ്ടു.”
“ഞങ്ങളുടെ ഓരോ നീക്കവും…”
“ഓരോ കള്ളവും…”
“ഓരോ കൊലപാതകവും…”
“എല്ലാം.”
അचानक റെക്കോർഡിംഗ് നിശ്ശബ്ദമായി.
വീണ്ടും കുറച്ച് ശബ്ദം.
പിന്നെ ഒരു വാചകം.
“ആദിത്യാ… നീയും ഇപ്പോൾ അവന്റെ പട്ടികയിലാണ്.”
ആദിത്യന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ടോർച്ച് താഴെ വീണു.
ആ ശബ്ദം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞത്…
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള റെക്കോർഡിൽ നിന്നായിരുന്നു.
ചുമരിൽ പതിഞ്ഞ പുതിയ സന്ദേശം
ടോർച്ച് എടുക്കാൻ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞ ആദിത്യൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
ചുമരിലേക്ക് വെളിച്ചം വീണു.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് ശൂന്യമായിരുന്ന ചുമരിൽ ഇപ്പോൾ പുതിയൊരു വാചകം.
വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ.
“വൈകിപ്പോയി…”
സുനിൽ പിന്നോട്ട് മാറി.
“സാർ…”
“ഇത് ഇപ്പോഴല്ലേ എഴുതിയത്?”
എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.
ആരും മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയിട്ടില്ല.
ആരും അകത്തേക്ക് വന്നിട്ടുമില്ല.
പക്ഷേ ആ വാചകം…
അവരുടെ കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഭൂഗർഭ മുറിയിലെ അവസാന കണ്ടെത്തൽ
മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് ആദിത്യന്റെ കാലിൽ എന്തോ തട്ടി.
താഴേക്ക് നോക്കി.
പൊടിയിൽ പാതി മറഞ്ഞ ഒരു പോലീസ് നെയിം ബാഡ്ജ്.
അദ്ദേഹം എടുത്തു.
അതിലെ പേര് വായിച്ചതും ശരീരമാകെ മരവിച്ചു.
“Inspector Adithyan Nair”
അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം നെയിം ബാഡ്ജായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അദ്ദേഹം അത് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.
അത് ഇപ്പോഴും യൂണിഫോമിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്.
വിറച്ച് സ്വന്തം ഷർട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
നെഞ്ചിൽ ബാഡ്ജ് ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലം ശൂന്യമായിരുന്നു.
ആരും…
അദ്ദേഹം അറിയാതെ…
അതെടുത്ത് ഇവിടെ വച്ചിരിക്കുന്നു.
അതിന് അർത്ഥം ഒന്ന് മാത്രം.
അദ്ദേഹത്തെ ആരോ ദിവസങ്ങളായി പിന്തുടരുകയാണ്…
അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാതെ, വളരെ അടുത്തുനിന്ന്.
ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കുള്ള ഭയാനകമായ മടങ്ങിവരവ്
ആദിത്യൻ കൈയിലിരുന്ന സ്വന്തം നെയിം ബാഡ്ജിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്റേതാണോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ വിരലുകൊണ്ട് പേരിന് മുകളിലൂടെ പതുക്കെ തൊട്ടു. ഓരോ അക്ഷരവും വ്യക്തമായിരുന്നു.
INSPECTOR ADITHYAN NAIR
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ബാഡ്ജ് ആരോ എടുത്ത് ഈ ഭൂഗർഭ മുറിയിൽ കൊണ്ടുവച്ചിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ…
എപ്പോൾ?
എങ്ങനെ?
ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അതിന് കഴിയുമോ?
ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനാവാതെ അദ്ദേഹം പതുക്കെ പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ സുനിലും ഫോറൻസിക് സംഘവും. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേ ഭാവം.
ഈ കേസ് ഇനി തെളിവുകളുടേതല്ല…
ആരോ മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയ ഒരു കളിയുടേതാണ്.
സ്റ്റേഷനിലെത്തിയ ഉടൻ മുഴങ്ങിയ അജ്ഞാത ഫോൺകോൾ
രാവിലെ നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഉടൻ ആദിത്യൻ കസേരയിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ പോകുമ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ലാൻഡ് ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്.
ട്രിങ്… ട്രിങ്…
സുനിൽ റിസീവർ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വേണ്ട.”
ആദിത്യൻ കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് റിസീവർ എടുത്തത്.
“ഇൻസ്പെക്ടർ ആദിത്യൻ.”
മറുവശത്ത് ആദ്യം കേട്ടത് ശ്വാസം മാത്രം.
അഞ്ച് സെക്കൻഡ്.
പത്ത് സെക്കൻഡ്.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം.
“ആദിത്യാ…”
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
“ആരാണ്?”
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.
“നീ എന്നെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്…”
“പേര് പറയൂ.”
“പേര് പറഞ്ഞാൽ കളി തീരും.”
ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“നീ എവിടെയാണ്?”
മറുവശത്ത് ചെറുതായി ചിരി.
ശേഷം…
“നിന്റെ പിന്നിൽ…”
ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
പിന്നിൽ സുനിൽ മാത്രം.
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ മാത്രം.
മറ്റാരുമില്ല.
വീണ്ടും ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് വച്ചു.
ലൈൻ കട്ട് ആയിരുന്നു.
കോൾ ട്രേസ് ചെയ്തപ്പോൾ കിട്ടിയ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിലാസം
ടെലികോം വിഭാഗത്തെ വിളിച്ച് ആ കോൾ ട്രേസ് ചെയ്യാൻ ആദിത്യൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പത്ത് മിനിറ്റിനകം റിപ്പോർട്ട് എത്തി.
കോൾ വന്ന നമ്പർ.
ലൊക്കേഷൻ.
എല്ലാം വ്യക്തം.
പക്ഷേ റിപ്പോർട്ടിന്റെ അവസാന വരി വായിച്ചതോടെ ആദിത്യന്റെ കൈ വിറച്ചു.
Call Origin : Chembara Public Cemetery
ചെമ്പാറ പൊതുശ്മശാനം.
അൻവർ ഖബറടക്കപ്പെട്ടതായി സർക്കാർ രേഖകളിൽ കാണിക്കുന്ന അതേ സ്ഥലം.
ഖബറടക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ കല്ലറ തുറന്നപ്പോൾ
സൂര്യൻ ഉദിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മഴ അൽപം കുറഞ്ഞിരുന്നു.
ആദിത്യനും സംഘവും നേരെ ശ്മശാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
വർഷങ്ങളായി ആരും സന്ദർശിക്കാത്ത പഴയ കല്ലറകൾക്കിടയിലൂടെ അവർ നടന്നു.
അവസാനം അവർ നിന്നത് ഒരു പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിലായിരുന്നു.
കല്ലിൽ വ്യക്തമായി കൊത്തിയിരുന്നത്.
അൻവർ പി.കെ.
1981 – 2006
ആദിത്യൻ കല്ലറയിലേക്ക് നോക്കി.
“തുറക്കണം.”
സുനിൽ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
“സാർ…”
“കോടതിയുടെ അനുമതി…”
“ഉത്തരവാദിത്വം എന്റെതാണ്.”
അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മണ്ണ് നീക്കം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ കോരിയിലും എല്ലാവരുടെയും നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
അവസാനം…
ശവപ്പെട്ടി കണ്ടു.
പഴകിയ മരം.
ഇരുമ്പ് ആണികൾ.
ആദിത്യൻ സ്വയം ശവപ്പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറന്നു.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അകത്തേക്ക് നോക്കി.
ശവപ്പെട്ടി…
ശൂന്യമായിരുന്നു.
ശൂന്യമായ ശവപ്പെട്ടിയിൽ കാത്തിരുന്നത് ഒരു കവറായിരുന്നു
അകത്ത് അസ്ഥികളൊന്നുമില്ല.
വസ്ത്രങ്ങളില്ല.
മണ്ണുപോലുമില്ല.
ശവപ്പെട്ടിയുടെ നടുവിൽ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ഒരു കവർ മാത്രം.
അതിന് മുകളിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.
“ഇൻസ്പെക്ടർ ആദിത്യന് മാത്രം.”
സുനിൽ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“സാർ…”
“ഇത്…”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറയാതെ കവർ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ പോളറോയ്ഡ് ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
ഫോട്ടോയിലെ അഞ്ചാമത്തെ മനുഷ്യൻ
ഫോട്ടോയിൽ അതേ നാല് യുവാക്കൾ.
അൻവർ.
രാജീവ്.
ഷാജി.
ഫൈസൽ.
പക്ഷേ…
അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കുന്ന മറ്റൊരാൾ.
കറുത്ത ഷർട്ട്.
മുഖത്ത് ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
ഇടത് കണ്ണിന് താഴെ നീണ്ട മുറിവിന്റെ പാട്.
ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയ അതേ മനുഷ്യൻ.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു വാചകം.
“അവനെ ആരും എണ്ണിയിരുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ വീണ്ടും ഫോട്ടോ തിരിച്ചു നോക്കി.
ഈ ഫോട്ടോ പഴയ കേസ് ഫയലിലുണ്ടായിരുന്ന ചിത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോപ്പിയാണ്.
പക്ഷേ പഴയ ഫോട്ടോയിൽ…
പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ഇല്ലായിരുന്നു.
ആരോ മനഃപൂർവം അവനെ മുറിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു.
പഴയ പള്ളിമണിയുടെ ശബ്ദത്തോടെ അവസാനിച്ച പ്രഭാതം
അപ്പോഴാണ് ശ്മശാനത്തിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള പഴയ പള്ളിയിൽ നിന്ന് മണി മുഴങ്ങിയത്.
എല്ലാവരും ഒരേസമയം ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി.
മഞ്ഞിലൂടെ ഒരാൾ പതുക്കെ നടന്ന് പോകുന്നു.
കറുത്ത മഴക്കോട്ട്.
ഇടത് കണ്ണിന് താഴെ നീണ്ട മുറിവ്.
“അവനാണ്!”
ആദിത്യൻ അലറി.
അദ്ദേഹം ഓടി.
പിന്നാലെ മുഴുവൻ സംഘവും.
പക്ഷേ മഞ്ഞിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയ നിമിഷം ആ മനുഷ്യൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്…
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞ അഞ്ച് കാലടികൾ മാത്രം.
നാലെണ്ണം മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നു.
അഞ്ചാമത്തെ കാലടി… നേരെ ആദിത്യന്റെ കാലടിയുടെ മുകളിലായിരുന്നു.
കല്ലറയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച വേട്ട
അഞ്ചാമത്തെ കാലടികൾ പിന്തുടർന്ന അന്വേഷണം
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന അഞ്ച് കാലടികളിലേക്ക് ആദിത്യൻ വീണ്ടും ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വീശി. നാല് കാലടികൾ മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നു. പക്ഷേ അഞ്ചാമത്തെ കാലടി മാത്രം വിചിത്രമായിരുന്നു. അത് വേറൊരു ദിശയിലല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം കാലടിയുടെ മുകളിലായിരുന്നു.
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ നന്ദകുമാർ താഴെ കുനിഞ്ഞ് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
“സാർ…”
“ഇത് അസാധാരണമാണ്.”
“എന്താണ്?”
“ഈ കാലടി നിങ്ങളുടേതിന് ശേഷം പതിഞ്ഞതാണ്.”
ആദിത്യൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“അതെങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കും?”
“നിങ്ങളുടെ ഷൂവിന്റെ അടയാളം ആദ്യം പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിന് മുകളിലാണ് മറ്റൊരാൾ അതേ അളവിൽ കാൽവെച്ചിരിക്കുന്നത്.”
സുനിൽ ചുറ്റും നോക്കി.
“അതായത്…”
“ആരോ സാറിനെ പിന്തുടരുന്നില്ല.”
“സാറിന്റെ ഓരോ ചുവടും അനുകരിക്കുകയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് കടന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
മഴയിൽ കിടന്നിരുന്ന പഴയ ക്യാമറ
കാലടികൾ അവസാനിച്ച സ്ഥലത്ത് പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ എന്തോ മിന്നുന്നത് ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
അത് ഒരു പഴയ ഫിലിം ക്യാമറയായിരുന്നു.
ലെൻസിൽ മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ക്യാമറ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ഇപ്പോഴും ഫിലിം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നന്ദകുമാർ ക്യാമറ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരു തെളിവ് കവറിൽ വച്ചു.
“ഫിലിം കേടായിട്ടില്ലെങ്കിൽ…”
“…ആരാണ് ഇത് ഉപയോഗിച്ചതെന്ന് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.”
ആദിത്യൻ ക്യാമറയുടെ പിന്നിൽ കൊത്തിയിരുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ വായിച്ചു.
A.R
അൻവർ റഹ്മാൻ.
അദ്ദേഹം സുനിലിനെ നോക്കി.
“അൻവർ ഫോട്ടോഗ്രാഫറായിരുന്നോ?”
“അല്ല സാർ.”
“പിന്നെ ഈ ക്യാമറ അയാളുടെ കൈയിൽ എങ്ങനെ എത്തി?”
ആർക്കും ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഫിലിമിൽ പതിഞ്ഞ അവസാന ചിത്രം
രണ്ട് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് ഫോറൻസിക് ലാബിൽ ഫിലിം ഡെവലപ്പ് ചെയ്തു.
ആദ്യ ചിത്രം.
ഫാക്ടിയുടെ പുറംഭാഗം.
രണ്ടാമത്തെ ചിത്രം.
നാല് യുവാക്കൾ ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം.
മൂന്നാമത്തെ ചിത്രം.
അതേ ഫാക്ടിയുടെ അകത്ത്.
നാലാമത്തെ ചിത്രം.
ആദിത്യൻ ശ്വാസം പിടിച്ചുനിന്നു.
അൻവർ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കുന്നില്ല.
അവൻ ആരെയോ പിന്നിലേക്ക് നോക്കുകയാണ്.
ചിത്രത്തിന്റെ വലത് വശത്ത് മങ്ങിയ ഒരു മുഖം.
ലെൻസ് പൂർണ്ണമായി പിടിച്ചിട്ടില്ല.
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഇടത് കണ്ണിന് താഴെ നീണ്ട മുറിവ്.
സുനിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“സാർ…”
“ഈ മനുഷ്യൻ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു കാര്യം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
ഈ മനുഷ്യൻ ഒരു കൊലയാളി മാത്രമല്ല.
ഇരുപത് വർഷമായി ഓരോ സംഭവത്തിന്റെയും പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളാണ്.
മരണത്തിന് മുമ്പ് അയച്ച അവസാന കത്ത്
അന്നേരം സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഒരു രജിസ്റ്റർഡ് കത്ത് എത്തി.
അയച്ചവന്റെ പേര് ഇല്ല.
കവർ തുറന്നപ്പോൾ മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഒരു പേപ്പർ.
താഴെ തീയതി.
16 ഓഗസ്റ്റ് 2006
അതായത്…
കേസുണ്ടാകുന്നതിന് രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് എഴുതിയ കത്ത്.
ആദിത്യൻ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നവർക്ക്…”
“ഞങ്ങൾ വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു.”
“ഞങ്ങൾ നാല് പേരല്ല.”
“ഞങ്ങളുടെ കൂടെ എപ്പോഴും അഞ്ചാമൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ അവന്റെ പേര് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല.”
“അവൻ ഒരിക്കലും ചിരിക്കാറില്ല.”
“ഞങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.”
“അവനെ കണ്ട ദിവസം മുതൽ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു.”
കത്തിന്റെ അവസാനം ഒപ്പ്.
അൻവർ
ആദിത്യൻ കത്ത് പതുക്കെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അൻവർ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഈ കത്ത് എഴുതിയതാണെങ്കിൽ…
അത് ഇരുപത് വർഷത്തിന് ശേഷം ഇന്ന് മാത്രമെ സ്റ്റേഷനിലെത്തിയത് എങ്ങനെ?
പഴയ പോസ്റ്റ് ഓഫീസിലെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരം
കത്തിന്റെ കവറിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന മുദ്ര പരിശോധിച്ചപ്പോൾ മറ്റൊരു രഹസ്യം പുറത്ത് വന്നു.
Dispatch Date : Yesterday
സുനിൽ വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
“സാർ…”
“2006-ൽ എഴുതിയ കത്ത്…”
“ഇന്നലെയാണ് പോസ്റ്റ് ചെയ്തത്.”
ആദിത്യൻ ഉടൻ ചെമ്പാറ പോസ്റ്റ് ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ചു.
അവിടെയുള്ള സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.
വൈകുന്നേരം അഞ്ചര.
വെള്ളമുടിയുള്ള ഒരു വയോധികൻ കത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.
മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല.
പക്ഷേ…
അയാൾ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ക്യാമറയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഇടത് കണ്ണിന് താഴെ…
അതേ മുറിവ്.
വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട നാല് ഫോട്ടോകൾ
സ്റ്റേഷനിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കവർ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആരും കണ്ടില്ല.
ആരും കൊണ്ടുവന്നില്ല.
അകത്ത് നാല് പുതിയ ഫോട്ടോകൾ.
ആദ്യ ഫോട്ടോ.
അൻവർ.
പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.
“ഒന്നാമൻ കള്ളം പറഞ്ഞു.”
രണ്ടാമത്തെ ഫോട്ടോ.
രാജീവ്.
“രണ്ടാമൻ ഭയന്നു.”
മൂന്നാമത്തെ ഫോട്ടോ.
ഷാജി.
“മൂന്നാമൻ ഓടി.”
നാലാമത്തെ ഫോട്ടോ.
ഫൈസൽ.
പക്ഷേ അതിന്റെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത് മാത്രം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
“നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു…”
അതിന് താഴെ മറ്റൊരു വരി.
“അവൻ നിന്റെ സ്റ്റേഷനിലാണ്.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഓരോ പോലീസുകാരനെയും അദ്ദേഹം ഒരൊന്നായി നോക്കി.
ആ നിമിഷം…
ആരുടെയും മുഖം അദ്ദേഹത്തിന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രക്തപ്പാടുകൾ അവസാനിച്ചിടത്ത് കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു രഹസ്യം
മൃതശരീരം കിടന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വലിയ രക്തപ്പാടുകൾ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലിലേക്ക് നീണ്ടുപോയിരുന്നു. എല്ലാവരും അതേ ദിശയിൽ ഓടി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ രക്തപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവ നേരെ ഫാക്ടിയുടെ പ്രധാന ഗേറ്റിലേക്കായിരുന്നു പോകുന്നത്. പക്ഷേ ഗേറ്റിൽ നിന്ന് ഏതാനും അടി അകലെ എത്തിയപ്പോൾ രക്തപ്പാടുകൾ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു. മുന്നിൽ ചെളി നിറഞ്ഞ മണ്ണ് മാത്രമായിരുന്നു. അതിലൂടെ ആരെങ്കിലും നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ വ്യക്തമായ കാലടികൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ഒരു കാലടിപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരാൾ വായുവിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലുള്ള കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്.
ആദിത്യൻ മുട്ടുകുത്തി മണ്ണ് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടും രക്തം മണ്ണിലേക്ക് പൂർണമായി കലർന്നിരുന്നില്ല. അതിനർത്ഥം മൃതദേഹം ഇവിടെകൂടി വലിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത് അധികം നേരമായിട്ടില്ല. വിരലുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് തൊട്ടുനോക്കിയ അദ്ദേഹം പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ചുറ്റും നിന്നിരുന്ന പോലീസുകാരുടെ മുഖത്ത് ഒരേയൊരു ഭാവമായിരുന്നു. ഭയം. ഇതുവരെ അവർ അന്വേഷിച്ച കേസുകളിൽ ഒന്നും ഇങ്ങനെ പെരുമാറിയിരുന്നില്ല. തെളിവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഓരോ തെളിവും പുതിയ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കാണ് അവരെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
മഴ നനച്ച ചെളിയിൽ മിന്നിയ വെള്ളിനാണയം
അപ്പോഴാണ് ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ നന്ദകുമാർ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞത്. മഴവെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ചെളിക്കിടയിൽ എന്തോ മിന്നുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. കൈയുറ ധരിച്ച വിരലുകൾ കൊണ്ട് അത് എടുത്തപ്പോൾ ചെറിയൊരു വെള്ളിനാണയം വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കം അതിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ നാണയത്തിന്റെ മറുവശത്ത് കൊത്തിയിരുന്ന അടയാളം കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറി.
അതൊരു സാധാരണ സംഖ്യയല്ലായിരുന്നു.
വലിയ അക്ഷരത്തിൽ കൊത്തിയിരുന്നത് “4” എന്ന ചിഹ്നമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ നാണയം കൈയിൽ തിരിച്ചു നോക്കി. ഇതുവരെ ലഭിച്ച എല്ലാ തെളിവുകളിലും ഒരേ സംഖ്യയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. രക്തത്തിൽ എഴുതിയ സന്ദേശം. പഴയ കേസ് ഫയൽ. ഫാക്ടിയിലെ ചുമർ. ഇപ്പോൾ ഈ നാണയം. ആരോ മനഃപൂർവം അന്വേഷണത്തെ ഒരു ദിശയിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ എന്തിനാണ്? നാലാമത്തെ സാക്ഷി ഒരു മനുഷ്യനാണോ… അതോ ഒരു കോഡാണോ…?
പഴയ കേസ് ഫയലിൽ കാണാതായ പേജ്
സ്റ്റേഷനിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഉടൻ ആദിത്യൻ വീണ്ടും 2006-ലെ കേസ് ഫയൽ തുറന്നു. ഓരോ പേജും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. തീയതികൾ, മൊഴികൾ, ഫോറൻസിക് റിപ്പോർട്ടുകൾ, ചിത്രങ്ങൾ… എല്ലാം കൃത്യമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ പേജ് നമ്പറുകൾ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പിഴവ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
പേജ് 46 കഴിഞ്ഞ് നേരെ 48.
47-ാം പേജ് ഇല്ല.
അത് നഷ്ടപ്പെട്ടതല്ല.
ആരോ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കീറിയെടുത്തതാണ്.
പേജിന്റെ അവശിഷ്ടം ഇപ്പോഴും ഫയലിന്റെ നടുവിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ ഒരു പേജിൽ മാത്രമായിരിക്കാം ഇന്നത്തെ മുഴുവൻ കേസിനുള്ള ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നത്. അത് ആരാണ് എടുത്തത് എന്നറിയാനായാൽ ഇരുപത് വർഷമായി മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന രഹസ്യത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുമെന്ന് ആദിത്യന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിശ്ചലനായി
റെക്കോർഡ് റൂമിന്റെ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ ഉടൻ തുറന്നു. രാത്രി പത്ത് മണി പതിനേഴ് മിനിറ്റ്. വീഡിയോയിൽ റെക്കോർഡ് റൂമിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാം. കറുത്ത മഴക്കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ അകത്തേക്ക് കയറുന്നു. മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. ഏകദേശം അഞ്ചു മിനിറ്റോളം അയാൾ അകത്തുതന്നെ നിന്നു. പിന്നീട് കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഫയലുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അയാൾ ഒരു നിമിഷം ക്യാമറയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
വീഡിയോ അവിടെ നിർത്തിയ ആദിത്യൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു.
ഇടത് കണ്ണിന് താഴെയുള്ള നീണ്ട മുറിവ്.
അതേ മനുഷ്യൻ.
ഫാക്ടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ആ നിഴൽ.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ വിവരമാണ് അദ്ദേഹത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിച്ചത്.
ആ വീഡിയോയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സ്റ്റാഫ് ഐഡി…
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ച പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റേതായിരുന്നു.
മരിച്ച പോലീസുകാരന്റെ ഐഡി അന്വേഷണത്തെ വഴിതിരിച്ചു
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ സ്റ്റാഫ് ഐഡി വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിച്ചിട്ടും ആദിത്യന് സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് പഴയ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ തോമസ് വർഗീസിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഐഡിയായിരുന്നു. സർക്കാർ രേഖകൾ പ്രകാരം അദ്ദേഹം മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഹൃദയാഘാതത്തെ തുടർന്ന് മരിച്ചിരുന്നു. മരിച്ച ഒരാളുടെ ഐഡി ഉപയോഗിച്ച് ഇന്നലെ രാത്രി ആരോ സ്റ്റേഷനിലെ റെക്കോർഡ് റൂമിൽ കയറി പഴയ കേസ് ഫയൽ എടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇത് സാധാരണ മോഷണമല്ലെന്ന് ആദിത്യന് വ്യക്തമായി. അന്വേഷണത്തിന്റെ ഓരോ ചുവടും ആരോ മുമ്പേ കണക്കുകൂട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ… ഇത് ഹാക്ക് ചെയ്തതാകുമോ?” സുനിൽ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അല്ല… ഈ സിസ്റ്റം അകത്ത് നിന്ന് തുറന്നതാണ്.”
ആ മറുപടി കേട്ടതോടെ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി. പുറത്തുള്ള ഒരാൾക്കല്ല… സ്റ്റേഷനിലെ ഒരാൾക്കാണ് ഈ ഫയലുകളിലേക്കുള്ള യഥാർത്ഥ പ്രവേശനം.
സ്റ്റേഷനിലെ ഓരോ പോലീസുകാരനും സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ
ആദിത്യൻ ഉടൻ അന്നത്തെ ഡ്യൂട്ടി രജിസ്റ്റർ എടുത്തു. രാത്രി പത്ത് മണി മുതൽ പതിനൊന്ന് മണിവരെ സ്റ്റേഷനിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ പോലീസുകാരുടെയും പേരുകൾ ഒരൊന്നായി പരിശോധിച്ചു. പതിനാലുപേരുടെ പേരുകളാണ് രജിസ്റ്ററിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. എല്ലാവരെയും അദ്ദേഹം കോൺഫറൻസ് ഹാളിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. ഒരേ നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന ഓരോ മുഖവും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചു.
ആരുടെയും മുഖത്ത് കുറ്റബോധം കാണാനായില്ല. ചിലർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു. ചിലർ ഭയന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരാൾ മാത്രം അസ്വാഭാവികമായി ശാന്തനായി നിന്നു. കോൺസ്റ്റബിൾ മധു. ആദിത്യന്റെ നോട്ടം തന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞത് മനസ്സിലായിട്ടും അയാൾ കണ്ണുകൾ മാറ്റിയില്ല. ആ നിമിഷം തന്നെ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സംശയം ഉടലെടുത്തു. പക്ഷേ തെളിവില്ലാതെ ആരെയും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല.
പഴയ രജിസ്റ്ററിലെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഒരു പേര്
റെക്കോർഡ് റൂമിലെ പൊടിപിടിച്ച രജിസ്റ്ററുകൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് മറ്റൊരു അസാധാരണ കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. 2006-ലെ സന്ദർശക രജിസ്റ്ററിലെ ഒരു വരി മുഴുവൻ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ള പേരുകൾ എല്ലാം വായിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ഒരേയൊരു പേരാണ് മനഃപൂർവം മറച്ചിരുന്നത്.
ആദിത്യൻ രജിസ്റ്റർ വെളിച്ചത്തിനെതിരെ പിടിച്ചു.
മഷിയുടെ അടിയിലൂടെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളുടെ നിഴൽ തെളിഞ്ഞു.
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ പ്രത്യേക ലൈറ്റ് ഉപയോഗിച്ച് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ പതുക്കെ ചില അക്ഷരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു.
“…സാക്…”
പൂർണ പേര് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അത്ര മാത്രം മതി.
ആരോ ഒരു പേരെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഫോറൻസിക് റിപ്പോർട്ടിലെ പുതിയ കണ്ടെത്തൽ
അന്നേരം നന്ദകുമാർ പുതിയ ഫോറൻസിക് റിപ്പോർട്ടുമായി മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. മൃതദേഹത്തിന്റെ നഖത്തിനടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ചർമ്മകോശങ്ങളുടെ പരിശോധന പൂർത്തിയായിരുന്നു. റിപ്പോർട്ട് ആദിത്യന് കൈമാറിയ ശേഷം അദ്ദേഹം ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“സാർ… കൊല്ലപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ഇയാൾ ഒരാളുമായി ശക്തമായി ഏറ്റുമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ റിപ്പോർട്ട് തുറന്നു.
അടുത്ത വരി വായിച്ചതോടെ അദ്ദേഹം കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
ആ ചർമ്മകോശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഡി.എൻ.എ…
മരിച്ച അൻവറിന്റേതോ…
അജ്ഞാതനായ ആ മനുഷ്യന്റേതോ ആയിരുന്നില്ല.
അത്…
പോലീസ് വകുപ്പിൽ ഇപ്പോഴും ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാളുടേതായിരുന്നു.
മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദത പെട്ടെന്ന് ഭയമായി മാറി.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ റിപ്പോർട്ടിന്റെ അവസാന വരിയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.
അവിടെ പേര് വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു.
അത് വായിച്ച നിമിഷം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലിരുന്ന റിപ്പോർട്ട് പതുക്കെ താഴേക്ക് വഴുതി വീണു.
റിപ്പോർട്ടിൽ എഴുതിയ പേര് ആദിത്യനെ ഞെട്ടിച്ചു
റിപ്പോർട്ട് കൈയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വഴുതിവീണെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ അതിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല. മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഒരിക്കലും വികാരങ്ങൾ പുറത്തുകാണിക്കാത്ത ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായാണ് വ്യക്തമായ ഞെട്ടൽ തെളിഞ്ഞത്. സുനിൽ പതുക്കെ റിപ്പോർട്ട് എടുത്ത് വായിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അവനും നിശ്ചലനായി.
റിപ്പോർട്ടിന്റെ അവസാന വരിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു പേര് മാത്രമായിരുന്നു.
കോൺസ്റ്റബിൾ മധു.
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് മധുവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മുമ്പ് ശാന്തനായി നിന്നിരുന്ന അയാൾ ഇപ്പോൾ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ പേര് റിപ്പോർട്ടിൽ എങ്ങനെ വന്നുവെന്ന് അയാൾക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഭാവമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആദിത്യന് ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു. ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല. മധുവിന് ഈ കേസുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ട്.
മധുവിന്റെ മൊഴി പുതിയ സംശയങ്ങൾക്ക് വഴിതുറന്നു
“മധു…”
ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
“സാർ…”
“ഇന്നലെ രാത്രി നീ എവിടെയായിരുന്നു?”
“സ്റ്റേഷനിൽ തന്നെയായിരുന്നു.”
“പത്ത് മണി മുതൽ പതിനൊന്ന് മണിവരെ?”
“അതെ സാർ.”
ആദിത്യൻ റിപ്പോർട്ട് മേശപ്പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു.
“അപ്പോൾ ഈ ഡി.എൻ.എ നിന്റെതാണെന്ന് ഫോറൻസിക് പറയുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ മധുവിന്റെ മുഖം വിളറി. അയാൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല. വെള്ളം കുടിക്കാൻ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ വിരലുകൾ വ്യക്തമായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാർക്ക് ആദ്യമായി അയാളിൽ ഒരു ഭയം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
ഇരുപത് വർഷം മറച്ചുവെച്ച ബന്ധം പുറത്തുവന്നു
അൽപസമയം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്ന മധു ഒടുവിൽ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. തല താഴ്ത്തിയിരുന്ന അയാൾ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“സാർ…”
“ഞാൻ അൻവറിനെ അറിയാം.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഞെട്ടി.
ആദിത്യൻ ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അയാളെ നോക്കി.
“അൻവർ എന്റെ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു.”
“ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പലതവണ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.”
“പിന്നെ ഒരുദിവസം…”
“…അദ്ദേഹം മരിച്ചു എന്ന് കേട്ടു.”
ആദിത്യൻ ഇടയ്ക്ക് ചോദിച്ചു.
“അതിന് ശേഷം?”
മധു ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു.
“അഞ്ച് മാസം മുമ്പ്…”
“…ഞാൻ അൻവറിനെ വീണ്ടും കണ്ടു.”
മരിച്ച മനുഷ്യനുമായി നടന്ന രഹസ്യ കൂടിക്കാഴ്ച
മുറിയിലെ വായു പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
“എവിടെ?”
“ചെമ്പാറ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന് പിന്നിൽ.”
“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ അത് അൻവർ തന്നെയായിരുന്നെന്ന്?”
“അതെ സാർ.”
“അദ്ദേഹം എന്നെ പേരെടുത്ത് വിളിച്ചു.”
മധുവിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“ആദ്യം ഞാൻ പേടിച്ചു.”
“മരിച്ച മനുഷ്യനെ കാണുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു…”
“‘ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല… എന്നെ മരിച്ചതായി ലോകത്തെ വിശ്വസിപ്പിച്ചതാണ്.'”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
ഇത് ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ അൻവറിനെ ജീവനോടെ കണ്ടതായി നേരിട്ട് മൊഴി നൽകുന്നത്.
അൻവർ പറഞ്ഞ അവസാന മുന്നറിയിപ്പ്
മധു കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തേക്ക് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്ന ശേഷം പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
“അദ്ദേഹം എനിക്ക് ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് തന്നു സാർ.”
“എന്ത് മുന്നറിയിപ്പ്?”
“‘പഴയ ഫാക്ടിയിലേക്ക് ആരെയും പോകാൻ അനുവദിക്കരുത്.'”
“‘അവിടെ ഇന്നും അവൻ ഉണ്ടെന്ന്’ പറഞ്ഞു.”
“ഞാൻ ചോദിച്ചു…”
“‘ആരാണ് അവൻ?'”
“അൻവർ ചുറ്റും നോക്കി.”
“പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…”
‘ഞങ്ങൾ നാലുപേരും ഭയന്ന ഒരേയൊരു മനുഷ്യൻ.’
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഫാക്ടിയിലെ ചുമരിൽ എഴുതിയ സന്ദേശം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
“അവൻ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്.”
മധു മറച്ചുവെച്ച തെളിവ്
“ഇതെല്ലാം നീ ഇതുവരെ എന്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ല?”
ആദിത്യന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതോടെ മധു പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈയിട്ടു.
അയാൾ പുറത്തെടുത്തത് ഒരു ചെറിയ പെൻഡ്രൈവ് ആയിരുന്നു.
“ഇത്…”
“…അൻവർ എനിക്ക് തന്നതാണ്.”
“അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു…”
“‘ഞാൻ മരിച്ചാൽ മാത്രം ഇത് പോലീസിന് കൊടുക്കണം.'”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഇപ്പോൾ ആ ചെറിയ പെൻഡ്രൈവിലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ അത് കൈയിലെടുത്തു.
പുറത്ത് കറുത്ത മാർക്കർ കൊണ്ട് ഒരു വാക്ക് മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.
“സത്യം.”
അദ്ദേഹം ഉടൻ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് പെൻഡ്രൈവ് കണക്റ്റ് ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു ഫോൾഡർ മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
അതിന്റെ പേര്…
“FOURTH WITNESS”
ആദിത്യൻ മൗസ് കൊണ്ട് ആ ഫോൾഡർ തുറക്കാൻ പോകുന്ന നിമിഷം…
സ്റ്റേഷനിലെ എല്ലാ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനുകളും ഒരേസമയം കറുത്തു.
അടുത്ത നിമിഷം ഒരേയൊരു വരി മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
“വൈകിപ്പോയി, ആദിത്യാ…”
അവസാന നിമിഷത്തിൽ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ സത്യം
സ്റ്റേഷനിലെ എല്ലാ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനുകളും ഒരേസമയം കറുത്തു. എമർജൻസി ലൈറ്റിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം മുറിയിലാകെ പടർന്നു. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഓരോ മോണിറ്ററിലും വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
“വൈകിപ്പോയി, ആദിത്യാ…”
ആ ഒരേയൊരു വാചകം കണ്ടപ്പോൾ മുറിയിലെ വായു പോലും ഭാരമായി മാറി. പെൻഡ്രൈവ് കമ്പ്യൂട്ടറുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചതിന് പിന്നാലെ സംഭവിച്ച കാര്യമാണിത്. അതിനർത്ഥം, ആ ഡ്രൈവിനെ ആരെങ്കിലും നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ അതിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രോഗ്രാം സ്വയം പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചതായിരുന്നു. ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ നെറ്റ്വർക്ക് കേബിൾ വലിച്ചൂരി. പക്ഷേ സന്ദേശം അപ്രത്യക്ഷമായില്ല.
മറ്റൊരു സന്ദേശം എല്ലാവരുടെയും രക്തം മരവിപ്പിച്ചു
ആദ്യ സന്ദേശം പതുക്കെ മാഞ്ഞുപോയി. അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയ വാചകങ്ങൾ ഓരോ അക്ഷരമായി തെളിയാൻ തുടങ്ങി. മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ പതിഞ്ഞു.
“നീ അന്വേഷിക്കുന്നത് ഒരു കൊലയാളിയെ അല്ല…”
അടുത്ത വരി തെളിഞ്ഞു.
“…ഒരു സാക്ഷിയെ.”
ആദിത്യൻ അറിയാതെ മൗസ് മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇതുവരെ നടന്ന എല്ലാ കൊലപാതകങ്ങളുടെയും പിന്നിൽ ഒരേയൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ സന്ദേശം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്. യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം കൊലപാതകം നടത്തുക അല്ല… വർഷങ്ങളായി ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്.
പെൻഡ്രൈവിലെ ഏക വീഡിയോ തുറന്നു
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി. “FOURTH WITNESS” എന്ന ഫോൾഡറിനുള്ളിൽ ഒറ്റ വീഡിയോ ഫയൽ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
VID_2006_07_18.mp4
ആദിത്യൻ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ പഴയ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. മഴയുള്ള രാത്രി. അതേ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫാക്ടി. ക്യാമറ വിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ചുപേർ ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടുന്നതാണ് വീഡിയോയിൽ കാണുന്നത്. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അവസാന നിമിഷം ഒരാൾ ടോർച്ച് ക്യാമറയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
വെളിച്ചം നേരെ ലെൻസിൽ പതിഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എല്ലാം വെളുത്തുപോയി.
വീണ്ടും ചിത്രം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ…
ഒരാൾ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ബാക്കിയുള്ള നാല് പേർ അയാളെ ചുറ്റിനിന്നു.
വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചില്ല… അത് മുറിക്കപ്പെട്ടു
വീഡിയോ തുടരാൻ എല്ലാവരും കാത്തുനിന്നു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം ചിത്രം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. സ്ക്രീനിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“FILE CORRUPTED”
സുനിൽ നിരാശയോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.
“സാർ… ബാക്കി വീഡിയോ ഇല്ല.”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം ടൈംലൈൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീഡിയോയുടെ ആകെ ദൈർഘ്യം 12 മിനിറ്റ് 41 സെക്കൻഡ് ആയിരിക്കണം.
പക്ഷേ പ്ലേയായത്…
3 മിനിറ്റ് 18 സെക്കൻഡ് മാത്രം.
ബാക്കിയുള്ള ഒൻപത് മിനിറ്റിലധികം ദൃശ്യങ്ങൾ ആരോ മനഃപൂർവം മുറിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു.
വീഡിയോയിലെ അവസാന ഫ്രെയിം ആദിത്യൻ വലുതാക്കി
വീഡിയോ അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഫ്രെയിം ആദിത്യൻ നിർത്തി. ചിത്രം വലുതാക്കി നോക്കിയപ്പോൾ പിന്നിലെ തകർന്ന ചുമരിൽ എന്തോ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. പിക്സലുകൾ മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ഫോറൻസിക് സോഫ്റ്റ്വെയർ ഉപയോഗിച്ച് ചിത്രം കൂടുതൽ തെളിച്ചം നൽകി.
പതുക്കെ അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“സത്യം ഫാക്ടിയിൽ അല്ല…”
അടുത്ത വരി.
“…സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിലാണ്.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ…
എന്താണ് ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്?
ഇരുപത് വർഷമായി ആരും കണ്ടെത്താത്ത ഏത് രഹസ്യമാണ് അവിടെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്?
പുറത്ത് വീണ്ടും ഇടിമിന്നൽ മുഴങ്ങി.
അതേ നിമിഷം സ്റ്റേഷന്റെ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന്…
ഒരു കനത്ത ലോഹവാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
(തുടരും – ഭാഗം 3)
📖 അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ…
സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ ശരിക്കും ഒരു രഹസ്യ അറയുണ്ടോ… അതോ ആരോ പോലീസിനെ മനഃപൂർവം തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുകയാണോ?
ആദിത്യനും സംഘവും അർധരാത്രിയിൽ സ്റ്റേഷന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ഇരുപത് വർഷമായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന ഒരു ഇരുമ്പ് വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു. അതിനുള്ളിൽ അവർ കണ്ടെത്തുന്നത് പഴയ കേസ് ഫയലുകളല്ല… ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത തെളിവുകളാണ്.
അതേസമയം, “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടെന്നതിന് ആദ്യത്തെ വ്യക്തമായ തെളിവ് ആദിത്യന്റെ കൈയിലെത്തും. പക്ഷേ ആ തെളിവ് ലഭിക്കുന്ന നിമിഷം തന്നെ, അന്വേഷണ സംഘത്തിലെ ഒരാൾ യഥാർത്ഥ മുഖം വെളിപ്പെടുത്തും.
അവൻ ആരാണ്?
സ്റ്റേഷന്റെ അടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് സത്യമോ… മരണവലയമോ?
👉 ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഞെട്ടിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങളുമായി “നാലാമത്തെ സാക്ഷി” – ഭാഗം 3 ഉടൻ…
❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ”യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part3
👉 നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 2 വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ.: നാലാമത്തെ സാക്ഷി Part 3
Official Crime Statistics: National Crime Records Bureau (NCRB) – https://www.ncrb.gov.in/
